Johnny Cash - American V: A Hundred Highways (2006)

Weer een Johnny Cash album. Ze melken de film goed uit zeg

Valt wel mee volgens mij, dit is geloof ik gewoon het volgende (laatste?) deel uit de American Recordings-serie.

Oh, inderdaad nu zie ik het. Heb niks gezegd

luister op www.myspace.com/johnnycash 2 nummers van de nieuwe cd. Gods gonna put me down is een erg lekkere traditional, deze heeft Moby gecoverd in het nummer run on op Play. Als de hele cd zo lekker klinkt wordt het zeker 4 sterren.

Dit zal inderdaad de laatste worden, maar even luisteren dus.

Kom niet aan het oeuvre van de man.
Maar op een gegeven moment heb je het wel gehoord.
Rest in peace John!

Dit is wat mij betreft de allermooiste uit de American Recordings serie.

Het gehele album is in redelijke geluidskwaliteit te beluisteren via het tijdschrift Uncut.
De verrassing is er natuurlijk wel een beetje af, maar desalniettemin een waardige afsluiter (?) van een indrukwekkende reeks American Recordings.

Volgens Rubin was er nog materiaal voor VI en VII, maar eigenlijk zouden ze het hierbij moeten laten.

Als Ik Johnny Cash luister, via shuffle komt hij langs, dan stop ik altijd even om aandachtig te luisteren. Hij zingt alsof hij het allemaal zelf mee heeft gemaakt.

Indrukwekkend!

Sterke afsluiter

De laatste plaat uit de serie American recordings is een plaat die je meteen in je hart sluit. Het is ondertussen alweer tweeënhalf jaar geleden dat Johnny Cash overleed, maar gelukkig heeft producer Rick Rubin het levenswerk van de man in black afgemaakt. Hoewel alleen Cash' zang op band stond toen hij overleed - en Rubin dus geheel op z'n eigen houtje de begeleiding heeft toegevoegd - past deel vijf uitstekend bij de vier voorgaande delen.

Bijzonder aan deze plaat is dat hij niet los te koppelen is van de toestand waarin Cash destijds verkeerde. Hij was oud geworden, bewust van zijn naderende einde en nog steeds kapot van het recente overlijden van zijn vrouw June Carter. Enerzijds maakt deze ontstaansgeschiedenis een kwalititatieve beoordeling van de plaat nogal moeilijk, anderzijds biedt dit ook juist de meerwaarde aan de plaat. In alle liedjes is iets van Cash' levensverhaal terug te horen. Je hoort een oude man, die niet altijd even goed bij stem is. En hij zingt over het levenseinde en over verloren gegane liefde. Het zorgt ervoor dat Cash authentieker klinkt dan ooit en dat de liedjes zeer ontroerend zijn.

Neem nou On the evening train, een reeds bestaande klassieker die gaat over een man en zijn kind dat het verlies van hun vrouw en moeder verwerken. Hoewel de tekst dus niet over Cash en Carter gaat, hoor je wel Cash' verdriet in het nummer terugkomen:

"I pray that God will give me courage
To carry on til we meet again
It's hard to know she's gone forever
They're carrying her home on the evening train"

Het kan niet anders of Cash heeft bij dergelijke zinnen zijn overleden vrouw in gedachten. Als luisteraar lopen daardoor de rillingen over je lijf. Hier passen zanger en lied zo onwaarschijnlijk goed bij elkaar.

Bijzonder zijn ook de momenten dat Cash hoorbaar een oude zanger is geworden. Op Like the 309 (het laatste nummer dat Cash schreef) en If you could read my mind hoor je hoe kwetsbaar en breekbaar zijn stem geworden is. Het maakt de liedjes nog geloofwaardiger en levensechter.

American V is een plaat van bezinning geworden, vol met religieuze verwijzingen en bezongen nederigheid richting God. Help me en God's gonna cut you down tonen een Cash die zich bewust is van zijn aanwezigheid onder Gods zicht. Love's been good to me is een soort terugblik op het leven, waarin noden en verdriet onder ogen worden gezien, maar waarin ook een optimistische conclusie wordt getrokken:

"I have been a rover
I have walked alone
Hiked a hundred highways
Never found a home
Still in all I'm happy
The reason is, you see
Once in a while along the way
Love's been good to me"

Opvallende covers zijn er niet echt, in tegenstellig tot eerdere delen (waarop onder meer de bijzondere covers Hurt van Nine Inch Nails, One van U2 en Personal Jesus van Depeche Mode te horen waren). Wel valt het Bruce Springsteen-nummer Further on (up the road) op, maar verder is het een coherent geheel van eigen werk van Cash en andermans werk dat duidelijk in het verlengde van Cash-muziek ligt.

Rubin heeft met zorg en smaak de plaat geproduceerd. Mooie, diepe piano en cello begeleiden de nummers. En bovenal is er een plaats voor de gitaar waarmee Cash zelf natuurlijk vergroeid was. Het is een gelijkmatige plaat zonder zwakkere momenten. Geen opvallendheden zoals op de delen III en IV, maar wel van een gelijke kwaliteit als deze sterkste delen van de serie. En, belangrijker nog, een prachtig afscheidscadeau van deze zanger van het Amerikaanse levenslied.

Essentieel. De plaat van het jaar.

Elvis' versie van Help me klinkt als een avondgebed. Deze versie, van Johnny, klinkt als een gebed voordat de man met de zeis hem komt halen. Van Elvis vond ik het een weinig bijzonder nummer. Nu is dat anders, want wat een kracht van Johnny.

God's gonna cut you down, de traditional, ken ik ook via Elvis als Run on. Bij Johnny zie je de slaven het katoen plukken, prachtig en indringend.

Het hele album is wat dat betreft indringend. Niet mogelijk om als behang te gebruiken. Die stem reikt vanuit het graf en echt hoor, het is bijna dertig graden, maar de haartjes in mijn nek staan zo af en toe overeind en de rillingen lopen over mijn rug......op een goede manier dus.

Inderdaad, essentieel, deze plaat.

heb zojuist de recensie gelezen van Mart Smeets in de Vara Gids.
lovende kritiek
man die na de dood van vrouw June zit te 'wachten' op z'n eigen dood.
ben benieuwd

heb de nieuwe cash nu voor het eerst beluisterd , en ben erg onder de indruk van deze fantastische plaat , wat een stem en teksten , heb ze nu alle 5 , en een waar document , heb ook de dvd gekocht en sublieme film en een fantastische joaquim phoenix ,

Inderdaad, voor mij ook. er verschijnt veel moois, maar dit slaat alles. Er zouden nog AR komen trouwens. Nog zeker 1, misschien nog 2.

Oeps, deze plaat was ik een beetje vergeten in mijn top 10, daar moet maar even snel verandering in komen. Hoe kon ik zo dom zijn. Ik heb hem nog niet, ken hem alleen van de luisterpaal. Maar daar deed hij het al enorm goed!!! Mega klapper voor de laatste van cash!

De laatste? Nee hoor, er volgt nog minstens eentje!

Mijn 3.500e stem

Een groot fan van Cash ben ik nooit geweest en zal ik waarschijnlijk ook niet worden, maar zo af en toe wat van hem beluisteren (iets wat onvermijdelijk is wanneer je een echtgenoot hebt die sinds het bezoeken van de film Walk the line heeft besloten om fan te worden) is zeker geen straf.

Je kan duidelijk merken dat Johnny op zijn laatste benen loopt. Er zit hoorbaar verdriet en berusting in zijn stem. Dat maakt het allemaal levensechter, maar vocaaltechnisch is het toch behelpen. De stem van Cash is lang niet meer zo goed als een paar jaar geleden. 3*.

Ik sta beetje versteld van die hoge waardering hier. Album nu aantal malen beluisterd en zoals titan al schreef, vocaaltechnisch is het nogal behelpen. Ik stoor me daar wel aan. Vooral If You Could Read My Mind vind ik geen pretje om te luisteren (ook erg moeilijk te overtreffen als je het origineel van Gordon Lightfoot kent )

Maar een nummer als Evening Train is weer pure kippenvel natuurlijk, zo intens en mooi gezongen. Al met al kom ik niet verder dan 3 sterren.

Wat een onzin zeg, over dat vocaaltechnische. Zo ken ik er nog wel wat meer. Lou Reed loopt ook niet bepaald over van zangtechniek, noch iemand als Lambchop's Kurt Wagner, maar dat zegt toch niets over de impact van hun stemmen? Zo is het mijns inziens ook met Johnny Cash. Het zou mij niets verwonderen als dit album in de toplijsten van 2006 ergens bovenaan gaat prijken. En what's more: volkomen terecht.

Daar heb je gelijk in, zijn ook geen zuivere stemmen, maar bij hun stoor ik me er niet aan (integendeel, Lambchop's Damaged heb ik op 5 sterren staan ) en bij Johnny Cash dus wel. Smaken verschillen zeg ik dan maar he? Eerdere albums heb ik trouwens minder moeite mee. Zoals gezegd, je kunt hier echt horen dat hij op zijn laatste benen staat. Voor de een is dat prachtig, maar ik heb er minder mee.

Tja, daarin heb je gelijk natuurlijk. Blijft een smaakkwestie. Vanavond heb ik ook 'Unchained' (Americana II) nog eens beluisterd, en daar klinkt Cash weer heel anders, stuk powervoller. Ook fraai.

Ik zit nu naar The Evening Train te luisteren, man man man, wat een prach - tig nummer is dat toch

I pray that God will give me courage to carry on
Till we meet again.......

Welk deel is nog meer aan te raden trouwens?

Het derde deel, 'Solitary Man', met onder meer de U2-cover 'One' (die het origineel in 1 klap overbodig maakt) en Bonnie Prince Billy's 'I See A Darkness' moet ook magistraal zijn...

Grappig dat je juist die weer noemt van Bonnie "Prince" Billy. Die heb ik net opzij (zie de recensie aldaar) gelegd, die draai ik voorlopig niet meer. Maar Solitary Man ga ik zeker achteraan!

Probeer ook American I & IV (met oa de cover we'll meet again & het geniale hurt)

Ik vind het wel zeker niet beter als het origineel van U2, hoor. Ik vind vooral van de derde the Mercy Seat en I See a Darkness goed.

Ja, Hurt is echt geniaal! Was mijn kennismaking met deze man. Ondertussen een best of besteld van Johnny Cash. We'll Meet Again ook al gehoord, echt supermooi!

Ik betwijfel ook of ik One beter zal gaan vinden dan het origineel, die is wel erg goed hoor

Totaal niet mee eens! Hoe mooi de versie van Johnny Cash ook is, de manier waarop U2 One speelt is van een veel beter niveau. Vooral vocaal gezien....
Hurt is het beste nummer uit deze serie, gevolgd door when the man comes around.
Respect to Johnny