Bruce Springsteen - Tunnel of Love (1987)

>Mijn favoriete album van The Boss en met name de 2e helft kan me zeer bekoren; soms 'vervang' ik Two Faces daar door Tougher Than The Rest en dan is het één prachtige 'tocht' vanaf Tunnel Of Love naar Valentine's Day.....

Maar dan "mis" je wel het verhaal van de plaat. Het is dan net alsof je een boek leest waarbij hoofdstuk 8 vervangen wordt door hoofdstuk 2.

Maakt mij niet zoveel uit, Cosmic; ik snap wel wat je bedoelt, maar ik zelf let daar nooit zo op. Ik beschouw albums meestal als een losse verzameling nummers(muzikaal gezien) en 'knip en plak' wel eens vaker. Ik ben vooral gericht op de muziek.

Prachtig album van The Boss. Een donkere trip met een kritische blik op zichzelf. Eigenlijk zouden vele mensen eens naar dit album luisteren met de prachtige, zelfingenomen teksten erbij zoals bij One Step Up:

When I look at myself I don't see
The man I wanted to be
Somewhere along the line I slipped off track
I'm caught movin' one step up and two steps back

Een album die je zo af en toe draait, om tot de conclusie te komen dat het een diamantje is in het oeuvre Bruce.

Beter dan z'n voorganger.

'Born in the USA' was een goed album, maar ik vind deze beter en dat komt door nummers als 'tougher than the rest', 'spare parts', het titelnummer, 'brilliant disguise' en 'one step up'. Helaas schrijft hij ze tegenwoordig niet meer zo.

Ik ben pas laat tot de ontdekking gekomen dat Bruce Springsteen geweldige muziek maakt.
Ik ben na zijn Born in the USA LP afgehaakt destijds en heb eigenlijk nooit meer de moeite genomen om weer aan te haken totdat ik een jaar of 2 a 3 terug The River hoorde en ik ineens verkocht was. Nu ben ik langzaam alle albums van Bruce aan het kopen en met de kerst heb ik deze gekregen samen met nog 4 albums dus we genieten met volle teugen op dit moment.
Morgen maar eens naar NEBRASKA luisteren.
Maar Tunnel Of Love krijgt een dikke 4 sterren

Voordat die uitkwam had ik Spare Parts en Tunnel of Love al op een livebootleg staan. Ik verwachtte toen veel van dit album. Maar toen die uitkwam viel die me tegen. Ik kon er niet aan wennen. Aint got you vond ik maar raar, Tougher Than The rest saai en langdradig en de rest muv Spare Parts en Tunnel of Love veel te kaal.
Door mijn leven heen is de plaat met mij meegegroeid. De kaalheid benoem ik nu als mooi in eenvoud. Het hoeft van mij nu ook niet meer alleen maar bombastisch te zijn. Het gaat mij nu meer om de mooie melodielijnen. En die heeft dit album. Ook weet het album me door de symbolische taal elke keer weer te raken als een spirituele beleving.

Herkenbaar Dungeon. Ik heb een tijd (al is dat lang geleden) precies dezelfde ontwikkeling met deze cd gemaakt

Vanaf Walk Like a Man, niet de eerste song waar Springsteen de moeizame relatie met zijn vader beschrijft, maakt er een weeïg gevoel zich meester van mij. Ondanks het relatief sobere aspect van de arrangementen op Tunnel of Love komt Bruce toch met een aantal melodielijnen op de proppen die door je bloedbanen gaat. Een album waar je langzaam in kopje onder gaat.

Prachtig album van The Boss, met een enkel minder nummer maar in zijn geheel een heerlijke luisterervaring.

Schitterend album wat volgens mij na vele jaren pas de wereldwijde erkenning kreeg die het verdiend! Destijds, als opvolger van de mega-klapper Born in the USA, viel ie misschien tegen. Er staat natuurlijk compleet andere muziek op dus elke vergelijking gaat mank in mijn ogen. Maar eigenlijk is dat dan meteen ook weer de kracht van Bruce; hij kan natuurlijk heel makkelijk een Born in the USA deel 2 maken maar hij kiest er bewust (en ik denk ook verstandig) voor om met iets heel anders op de proppen te komen.
Ik kan dit album net zo goed en zo vaak luisteren als z'n voorganger, juist omdat ie zo anders is. Songs als Tougher, Spare parts, Tunnel, One step up en Brilliant disguise zijn van eenzame klasse!! Ik heb ook een bootleg van deze tour en daarop komen de nummers (zoals altijd bij Bruce) live nóg beter tot hun recht!

Niet zozeer verstandig alswel het momentum...
Dat had zijn oorzaak in de roerige momenten (o.a. scheiding) in zin leven de jaren ervoor.

Die scheiding moest nog komen volgens mij maar de scheuren in het huwelijk waren natuurlijk allang aanwezig.
En dat hoor je inderdaad terug op dit album.

Ten tijde van de release van dit album, waren ze nog getrouwd, maar de scheuren zichtbaar. Als je de clip ziet van Tougher than the Rest destijds en het oogcontact tussen Patti Scialfa en Bruce, dan weet je genoeg...overigens scheidde het paar offficieel in 1989. Dus dit album gaat niet over de scheiding, maar de verwijdering tussen 2 geliefdes. Niet in de jaren ervoor dus....tenzij het naast de verwijdering van zijn geliefde, ook bedoeld wordt het -tijdelijke- loslaten van zijn E Street Band?

Op 1 in MOJO's How To Buy-serie (12/2003)

Muziek >> Toplijsten en favorieten >> MOJO How To Buy - gids

Behoort tot de betere platen van Springsteen. Met altijd een klein bijzonder plekje in mijn hart, omdat het de allereerste CD was die ik, arme student, ooit kocht. Mijn vriendin (nog steeds trouwens) is een Bruce-fan, vandaar.
Mooie, ingetogen plaat, na het toch wel erg uitbundige 'Born In The USA'.

Naast Nebraska, Ghost of Tom Joad en Devils & Dust zijn beste album zonder de E-Street Band!

Een inderdaad prima plaat van bruce. Gescheiden van zijn vrouw en je krijgt een goede plaat. En ik ben het roerend met tomzic eens one step het hoogtepunt van de cd en een prachtige tekst. Soms gaan beide hand in hand. Tunnel of love ook prachtig. Met deze kun je thuis komen

Voor mij de beste van Springsteen. Uitstekende productie, veel variatie en mooie melancholische teksten. Alle nummers zijn van topniveau en dat is -laten we eerlijk zijn- niet altijd het geval bij Springsteen.

Noem mij 1 artiest waar dat wel zo is, Bart

Afgezien van de laatste plaat (waar Christine McVie toch gemist wordt), bij Fleetwood Mac bijvoorbeeld...

Tsja, dat is dus ook weer persoonlijke smaak...

Een CD die bij mij gemengde gevoelens oproept. Prachtige plaat met prachtige teksten. Prima in balans. One step up is uiteraard het prijsnummer, een van de beste nummers uit zijn oevre. Ik hoor echter niemand over het misplaatste gebruik van drumcomputer en overig percussieprogrammatuur. Op Tougher than the rest is dit uiteraard het best te horen. Een prima song met een volslagen misplaatste foute beat erin. Huur dan Dr. Avalanche in. Dan is een goed drumgeluid gegarandeerd. Nu irriteert het enigszins naarmate de plaat vodert. Misschien dat ik daarom Cautious Man ook zo goed vind. Even de stekker eruit. Kost hem een ster. Maar over de hele linie een prima plaat natuurlijk.

Wat vind je dan precies misplaatst aan het percussiewerk van Mighty Max? Je hebt het wel over fout. Maar dat is zo'n ruim begrip en het waren the eighties he. Zou je iets duidelijker willen zijn?

Klopt, het waren de eighties, de drumcomputer was nieuw en werd direct omarmd als ware het Twitter. Die beat in Tougher than the rest is gewoon veel te hard en dof en (uiteraard) eentonig. Elk nummer afzonderlijk is het geen probleem, maar binnen een dergelijke emotienle plaar hoort eenvoudig weg geen emotieloze computer. Maar ik vind het nog steeds een prachtige plaat hoor, maar geen 5 sterrenstatus en dit is een van de redenen waaroor hij je net niet helemaal pakt, zoals hij je bij Nebraska en zijn werk daarvoor wel helemaal pakt. Born in the USA is kwalitatief minder, maar wel spontaner bijvoorbeeld.

Tougher than the rest is voor mij ook een reden om deze plaat niet alle 5 de sterren te geven. Niet alleen de drums het gehele nummer vind ik een stuk minder en eigenlijk niet op de plaat passen. Wat tekst betreft wel. Maar het is wat bombastich en te druk in vergelijking met de rest van de nummers. Hoewel ik die nummers wel echt schitterend vind geldt hetzelfde eigenlijk voor Tunnel of Love en Spare Parts. De rest van de nummers passen veel beter bij elkaar omdat het minimalistische rustige liedjes zijn.
Maar wat die drums betreft. Bij veel nummers vind ik computerwerk zoals de drumcomputer de emotie die in een nummer gelegd wordt niet in de weg staan. Er zijn zelfs liedjes waarbij de drumcomputer of andere trucjes die een lied een wat plastieken geluid kunnen geven de emotie in een nummer juist weet te versterken. Op deze plaat geldt dat vooral voor het liedje Tunnel of Love.

Tougher Than the Rest is een van mijn favorieten van dit Tunnel of Love. Ik ervaar dat niet zo dat dit een buitenbeentje is t.o.v. de rest. Tunnel of Love is geen Nebraska. Spare Parts en Tougher bieden wat afleiding en passen daardoor naar mijn gevoel goed bij het geheel. Als nummer is het misschien wel wat tegenstrijdig als je de clip van destijds erbij pakt. Hoewel de sfeer van het album een nuchtere constatering is enerzijds van wat er gaande is of gemist wordt tussen twee geliefdes, is bij de clip van Tougher than the Rest juist het tegenovergestelde aan de gang tussen Patti Scialfa en Bruce, de sensuele spanning en verlangen stuiterd er van af.

Weer eens wat reacties bij mijn favoriete album, dat is top.

Wel jammer dat in de laatste reacties wat negatief over mijn nr1 liedje aller tijden,Tougher than the rest, geschreven wordt. De drumcomputer die Hendrik68 en Dungeon noemen vind ik juist één van de drijvende elementen van Tougher.

wat dacht je van een ander Springsteen nummer: Streets of Philadelphia.

Tougher than the rest

Door al dat gepraat over Tunnel of Love krijg ik er weer eens zin in op de plaat op te zetten.