Graham Nash - This Path Tonight (2016)

Toch wel heel aardig album en verrassend in de zin van: niet meer verwacht na 14 jaar. Zoiets had ik vorig jaar ook bij James Taylor's Before This World. Fijn dat ze er nog zijn. Ik vind de man nog goed zingen, geïnspireerd en dat heeft heel weinig met leeftijd te maken. Hij is er helemaal bij en heeft geen autotune nodig om op toon te blijven. Aardig, dat wil zeggen dat het net niet zo emotioneel boeiend is als op zijn vroegere solowerk, nu even losgezien van zijn groepswerk in Hollies, CSN en CSN&Y, want dan moeten we constateren dat hij in een groep m.i altijd beter tot zijn recht kwam.

James Taylor's Before This World, die moet ik ook maar eens gaan luisteren, heb eigenlijk alleen twee verzamelaars en nooit echt een volledig regulier album van de man gehoord.

Helemaal eens Neal. Het is je ding of niet en daarmee vindt je het album een voldoende of niet.

Opmerkingen over "vernieuwend" vind ik eveneens gel#*. Alsof dit een graadmeter is voor een goed album. De man mag lekker zo doorgaan zoals hij op dit album doet. Geweldige opener gevolgd door een gevoelig Myself at Last. Daarna blijft het album - m.u.v. track 5 en 6 - in de sfeer van laatstgenoemde track hangen en vind ik een positief gegeven.

Het klinkt anders ook niet bepaald 'fris', of als een album waar 14 jaar aan voorbereiding in zit. Als je dat vergelijkt met blackstar...

Bowie's muziek en diversiteit qua albums met die van Nash vergelijken..... jaja
Zullen we het er gewoon bij houden dat dit een prima Nash-album is en de man voor zijn leeftijd niet meer vernieuwend of verfrissend hoeft te zijn?

Bowie en Nash met elkaar vergelijken slaat feitelijk nergens op. Het zijn compleet andere artiesten met geheel andere muzikale intenties. Bowie de muzikale kameleon terwijl Nash het eeuwige durende bloemenkind is gebleven die nooit de ambitie had vernieuwend te willen zijn, toen niet en nu niet. Dat gezegd, deze nieuwe Nash klinkt fris en mooi en tijdloos.

Zeg ook niet dat het een slecht album is en oké, de vergelijking met Bowie gaat niet goed op, maar dat was meer een reactie op het feit dat je zogenaamd op je 74e niks vernieuwends hoeft te doen. Een vergelijking met Neil Young gaat echter zeer zeker op, die produceert op een veel hoger tempo en ja daar zitten soms wat missers bij, maar als het goed is, is het ook echt goed. Le Noise en Psychedelic Pill vind ik veel betere albums als dit album.

Dit is geen slecht album, er staan best prima nummers op, maar als dit het resultaat is na ruim een decennium niks uitgebracht te hebben vind ik het wat mager. Het spreekt me gewoon niet zo aan. Komt misschien omdat ik 43 jaar jonger ben dan Nash. Zo spreekt Storytone mij ook niet zo aan. Gemijmer van een bejaarde trekt me gewoon minder dan het hartzeer van een dertiger. Dit is muziek gemaakt voor een specifiek publiek, Nash heeft totaal niet de intentie gehad een nieuw publiek aan te spreken, terwijl Neil Young dat met de Monsanto Years (ook al vind ik dat ook niks) wel had.

Nou die vergelijking vind ik best relevant, veel van die jaren "70" artiesten hebben de pensioenleeftijd bereikt of zijn daar al een stuk over heen.
Omdat de historie van de popmuziek nog vrij recent is hebben wij weinig of geen referentie materiaal wat betreft de houdbaarheid van popmuzikanten in het algemeen.
Artiesten zoals o.a. Bowie (Next Day en Blackstar) maar ook NY ( Psychedelic Pill) bewijzen dat ook op die latere leeftijd een behoorlijk niveau haalbaar is.

Ach, Nash was 62 toen hij met David Crosby nog een prima album wist te brengen.
Geheel in lijn met zijn oeuvre en bekende werkwijze. Maar verder erg goed.

Hij is in kwalitatieve zin minder wispelturig dan Neil Young, die meer ups en downs heeft, maar zeker niet meer of minder vernieuwend is. Young pakt meer stijlen aan en speelt van snoeihard tot schommelstoel country. Tel zijn eigenzinnigheid er bij op en hij bereikt een hoge mate van populariteit, zeker in vergelijking met Nash.

Maar vernieuwend? Ik vind het ook zo'n gevaarlijke eis, want wat is het precies. Welk lijstje met wensen kun je neerleggen bij een artiest om hem/haar met een nieuw album als "vernieuwend" te kunnen bestempelen?

Ik vind het vooral een makkelijke manier om "oudere" artiesten makkelijk aan de kant te kunnen schuiven, want niet meer vernieuwend. De vraag waar het dan aan ontbreekt kan evenwel zelden worden beantwoord.

Ik zou het ook niet weten. Het enige dat voor mij telt is: zijn het leuke liedjes, wordt er goed gemusiceerd? En daar haak ik vaak af, zeker ook bij Neil Young. Het interesseert me minder of het allemaal maatschappelijk relevant en grensverleggend is, ik wil gewoon lekker mee kunnen zingen of fluiten, en meestal zit je dan bij Graham Nash wel goed. Die is trouwens nooit vernieuwend geweest, zelfs bij de Hollies niet.
Over dit album kan ik nog niks zeggen, want ik heb hem nog niet. En nou moet ik gaan opschieten, want over een maand ga ik hem live zien in Utrecht, en dat wil ik wel lekker mee kunnen fluiten.

Inmiddels zelf ook een paar luisterbeurten verder. Zoals ik al eerder zei, geen grensverleggend album, gedurfd evenmin, maar dat hoef je van Nash ook niet te verwachten. Het is en plaat die lekker wegluistert, schommelstoelfolk pur sang, dat wel, met over de gehele linie goede muziek en een paar uitblinkers. Na ruim een decennium verstoken te zijn geweest van nieuwe muzuliek van zijn hand had ik er iets meer van verwacht, maar a la. Het album is goed geproduceerd (daar kan Neil Young een voorbeeld aan nemen, al is dat deels de charme van diens muziek) en hij is goed bij stem. De band speelt dienend, maar strak. Alles netjes binnen de lijntjes dus en dat is misschien mijn grootste bezwaar.

Ga ik nu naar de platenzaak rennen om dit aan te schaffen? Niet direct, ik doe het voorlopig wel met spotify.

Vanavond (en dus ook vrijdagavond voor nog meer) gaat Nash bij Jools Holland op de koffie - te zien op BBC2. Hij zal vast een deuntje van dit album spelen.

Er is ook een versie met dvd. Shane is niet zo'n goede zanger en Nash moet een paar nummers opwarmen, maar hij kan het nog wel!

Net terug van zijn goede optreden in Tivoli/Vredenburg. Twee gitaren, twee stemmen goede oude en nieuwe songs en een performer die zich goed met zijn publiek kan verstaan. Geen obligate 60-er jaren opmerkingen zoals vorig jaar op BosPop. Toen nog met zijn 3-en.
Shane is geen topzanger, maar wat speelt de man goed gitaar. Ik moet oppassen dat ik geen recensie van hun optreden geef.
Anyway, ik kocht zijn CD. Na 1x beluisteren ben ik gegrepen door zijn bezwerende teksten en melodieën. Nog wat vaker draaien; er zitten wel degelijk uitschieters bij. Beneath the waves en Myself at last. Another broken heart. Fire down below. Target. Er zullen er nog wel een paar naar voren komen.
De muziek is zorgvuldig gearrangeerd en klinkt goed. Ik denk dat ik wel van deze CD ga houden.

Ja, het was een verrassend goed concert. Weinig ruimte voor verzoeknummers, maar verder dik in orde.

Lang getwijfeld of ik naar het optreden zou gaan of niet. Ik zag bij Later with Jools dat er geen complete band was en dan weet je niet hoe dat bevalt als ik de nummers alleen ken van een complete band.

Ben niet gegaan, ondanks dat ik de indrukwekkende setlist had gezien, mooie dwarsdoorsnede van de albums waaraan hij heeft meegewerkt.

Ik heb nog een ongebruikt kaartje thuis liggen, werd helaas opgenomen in het ziekenhuis en heb het optreden aan me voorbij moeten laten gaan. Dubbel balen. Blijf het een sympathiek plaatje vinden.

Bartjeking

Sterkte/van harte beterschap. Op YT staan inmiddels diverse videos van gisteravond en andere optredens van afgelopen maanden. Het concert was gedenkwaardig, maar het publiek lauw, welhaast apathisch. Met name 'Golden Days' en 'Back Home' kwamen goed uit de verf. De nieuwe nummers van 'This Path Tonight' stonden fier overeind tussen de klassiekers en dat geeft alleen al aan dat Nash nog steeds zowel live als liedschrijver een hoog niveau haalt.
'Golden Days' is sowieso de uitschieter van dit album, al doet de rest er niet (veel) voor onder.

Lauw en apathisch? Na of zelfs voor elk nummer werd er hard geklapt en op het einde stond er een flinke groep voor het podium. Sowieso zaten er aan het einde nog maar weinig mensen. Nash zei juist dat we zo'n uitstekend publiek waren.

Ik kan jouw opmerking ook niet plaatsen, Marjet. Ja, er werd tijdens de songs aandachtig geluisterd, maar daarna lang en luid geapplaudisseerd. En er werd toch ook behoorlijk meegezongen tijdens Our House en Teach Your Children? Je doelt toch wel op het optreden in TivoliVredenburg? Of zat je ergens in de nok van het gebouw?

Ik zat inderdaad heel hoog en wellicht dat dit invloed had op het volumebereik. Overigens was ik niet de enige die de sfeer ietwat karig vond (mensen om mij heen ook). Volgens mij refereerde Graham daar zelf ook naar. Op een gegeven moment gaf hij tijdens de toegift aan (signaal naar de persoon die zijn gitaren aangaf) dat het wel goed was voor vandaag, echter begon toen het publiek plots herrie te maken en kwam hij terug. Misschien dat het beneden wel sfeervol was, boven zong en klapte men allesbehalve. Ik kreeg weinig mensen mee in mijn enthousiasme. Helaas Ik heb desalniettemin genoten en kreeg bij o.a. Wind On The Water en Sleep Song kippenvel.

Ik zat op de vierde rij en vond de sfeer enorm goed. Graham Nash werd figuurlijk gesproken op handen gedragen en het enthousiasme om me heen was enorm. Ik vond het zelfs een beetje genânt dat Our House met zo'n ovatie werd beloond.

Ik zat ook helemaal bovenaan. Kaarten waren eigenlijk in een mum van tijd weg. Heel anders dan bij Roger McGuinn, zijn generatiegenoot, vorig jaar. Geluid boven is hol en lawaaiig. Hopelijk gaat daat iets aan gebeuren. Toch was zijn zeggingskracht groot. Ik heb genoten. Een band geen moment gemist.
CD is prima. Draai hem regelmatig

Hoe beleefde jij de sfeer bovenin, Paulus_2?

Sfeer was goed, Rogyros; bovenin zaten ook fans. Geluid moet alleen beter. Teveel akoestiek van de zaal, geen direct geluid. Maar laten we deze ruimte voor de recensie van het album houden.
Ik vindt zijn album steeds beter worden. Bij sommige nummers krijg ik al wat kippenvel. Bijv. Golden Days; vind ik een mooie gevoelige terugblik op zijn carriere.
Back Home. Mooie ballad.

Hij speelde exact evenveel nummers als anders, de toegiften waren gelijk aan voorgaande avonden.

'Sleep Song is inderdaad een juweel van een nummer en een prachtige verrassing. Op een gegeven moment had ik de neiging om 'Another Sleep Song' te roepen, maar ik heb me ingehouden. Enige gemis waren een paar krakers van Wild Tales.

Net als op dit album vind ik het toch intrigerend om te horen hoe een man van 74 met een schijnbaar ongelofelijk leven daarop terugkijkt, en dat ook in openheid doet.

Ik heb op mijn gemak twee albums achterelkaar beluisterd. Graham Nash en de nieuwste van Eric Clapton. Ik kom dus helemaal terug van mijn eerdere waardering. Graham Nash is een prima album ( al had de productie wel ietsje beter mogen uitvallen). Eric Clapton daarentegen gaat op de automatische piloot en verrast nergens!

Ik heb nog steeds een geweldige herinnering aan dit concert in Tivoli/Vredenburg. Akoestiek was goed.
We zaten vanuit het perspectief van Nash gezien, links en profil en qua hoogte halverwege. De nummers klonken loepzuiver.
Zijn stem trouwens ook. Ongelooflijk, voor iemand van 74. Heb ik ook bij Rita Reys ervaren, enige jaren terug.

Naar aanleiding van het concert heb ik zijn biografie "Wild Tales" aangeschaft. Zeer de moeite waard! Nash schetst een onthutsend beeld van de samenwerking binnen CSNY en spaart ook zichzelf niet. Uit Crosby's biografie kwam Nash naar voren als een heilige, maar Nash stelt dat beeld enigszins bij. Tot mijn verrassing komt alleen Stills er nog een beetje goed vanaf. Aanrader!
Over de cd "This Path Tonight" kan ik niet heel veel nieuws opmerken. De liedjes zijn wat eenvormig en dan zul je als producer elke song een eigen 'smoel' moeten geven met een verrassende instrumentatie. Dat gebeurt hier niet, het blijven liedjes voor bij het kampvuur. Niks mis mee, maar veel minder indrukwekkend dan pak 'm beet "Songs for Beginners" of "Wild Tales".

Tjaaa Songs For Beginners is wat Nash betreft onovertroffen,prachtig mooi album,andere zweren bij Wild Tales ,wat ook een mooi vervolg was
Die biografie moest ik ook maar eens aanschaffen ,lijkt me best interessant,vanwege ....de heren CSNY en/of afzonderlijk/solo al jaren hoog bij me aangeschreven staan,dus wss voor mij ook leuk leesvoer
Bedankt voor de Tipopmerking

Nash zit in een depressie , en deze plaat ook.

Natte regenachtige zaterdagochtend……. Dit album uit de kast getrokken en nee ik ben (nog niet) depressief.

Die tweede track alleen al maakt het album zeer de moeite waard! Prachtig, prachtig, prachtig en een prima begin van het weekend.

Laat die oudjes, ondanks weinig vernieuwing zoals in dit topic meermaals gememoreerd, maar schuiven.

het zesde solo album van Graham Nash verscheen 14 jaar na de voorganger "Songs For Survivors" (2002). vanwege de post van Chet hierboven vandaag weer eens geprobeerd er naar te luisteren zonder zijn klassiekers "Songs For Beginners" en "Wild Tales" in gedachten te hebben, maar dat viel niet mee, zoals ook dit album niet meevalt.

Graham Nash schreef alle liedjes van dit album samen met de Engelse gitarist Shane Fontayne en wellicht verklaart dit de middelmatige kwaliteit. ook de "basic" gehouden instrumentatie (ritmesectie, gitaar, orgel/piano) had wat rijker gemogen met bij voorbeeld fiddle, mandoline of pedal steel.

weinig memorabele liedjes, waarvan er slechts enkele blijven hangen, zoals het prijsnummer "Myself at Last" met zijn sterke melodie en fraaie harmonica accenten, "Cracks in the City" en in mindere mate "Target" en het zoete "Golden Days" waarop hij reflecteert aan de idealistische 70's met de veelzeggende tekstregel "What happened to "all you need is love". het eveneens ingetogen "Back Home" is een liefdevolle hommage aan Levon Helm van The Band.

los van het voor zijn doen zwakke songmateriaal heeft de muziek op dit album te lijden onder eenvormigheid, waarbij meerdere nummers onderling inwisselbaar lijken. ook de iets meer "rockende" nummers "This Path Tonight" en "Fire Down Below" willen niet echt overtuigen.

een teleurstellend album en wat mij betreft geen "must hear/must have".

Album werd geproduceerd door Shane Fontayne
Recorded at The Village, Los Angeles, California

Graham Nash: vocals, acoustic guitar, harmonica
Shane Fontayne: electric & acoustic guitars
Jay Bellerose: drums, percussion
Todd Caldwell: Hammond organ
Jennifer Condos: bass guitar
Patrick Warren: keyboards, piano