menu

Dream Theater - The Astonishing (2016)

mijn stem
3,37 (183)
183 stemmen

Verenigde Staten
Metal / Rock
Label: Roadrunner

  1. Descent of the NOMACS (1:11)
  2. Dystopian Overture (4:51)
  3. The Gift of Music (4:08)
  4. The Answer (1:53)
  5. A Better Life (4:39)
  6. Lord Nafaryus (3:28)
  7. A Savior in the Square (4:14)
  8. When Your Time Has Come (4:19)
  9. Act of Faythe (5:01)
  10. Three Days (3:44)
  11. The Hovering Sojourn (0:28)
  12. Brother, Can You Hear Me? (5:11)
  13. A Life Left Behind (5:49)
  14. Ravenskill (6:01)
  15. Chosen (4:32)
  16. A Tempting Offer (4:20)
  17. Digital Discord (0:48)
  18. The X Aspect (4:13)
  19. A New Beginning (7:41)
  20. The Road to Revolution (3:35)
  21. 2285 Entr'acte (2:20)
  22. Moment of Betrayal (6:01)
  23. Heaven's Cove (4:20)
  24. Begin Again (3:54)
  25. The Path That Divides (5:10)
  26. Machine Chatter (1:03)
  27. The Walking Shadow (2:58)
  28. My Last Farewell (3:44)
  29. Losing Faythe (4:13)
  30. Whispers on the Wind (1:37)
  31. Hymn of a Thousand Voices (3:39)
  32. Our New World (4:12)
  33. Power Down (1:25)
  34. Astonishing (5:51)
totale tijdsduur: 2:10:33
zoeken in:

Misterfool
Meh, de band bewijst enkel dat ze ertoe deden, maar de belangstelling is terecht tanende. Zo'n uitgebreid conceptalbum deed de hoop bloeien dat ze, net als bij Scenes from a memory, kansen durfden te nemen.

avatar van Bouvier666
4,5
Heb net een review gelezen van The Astonishing
en deze plaat bevat dus allemaal korte liedjes die erg song gericht zijn met piano en zang als basis. We moeten dus geen standaard DT album verwachten maar eerder een verhaal verteld en gezongen door James LaBrie met de band als begeleiding. Dat is wat ik zo'n beetje van begrepen heb. Maar goed platen waar het verhaal voorop staat doen mij meestal niet zoveel, liever gewoon 10 goeie songs.

Ik ben wel een groot DT fan maar theoretisch gezien wordt ik hier niet vrolijk van. Volgende week zullen we zien hoe het in praktijk uitpakt.
Ik ben super benieuwd wat dit gaat worden.

avatar van Scherprechter
Theoretisch word ik daar juist blij van! Liever een wat afwijkend pad dan een matig kopie.
Ik draai het niet fantastische Tormato van Yes vaker omdat ie uniek is, dan ik zou doen als het een matige Close to the edge zou zijn.

avatar van BoyOnHeavenHill
4,5
Mooie vergelijking met die Yes-platen, Scherprechter!

avatar van Monsieur'
2,5
Moet zeggen dat ik niet heel erg enthousiast wordt van een 2 uur(!) durende Dream Theater album. Had altijd al het gevoel dat Scenes of a Memory nét lang genoeg was om het verhaal helder en goed te houden. Een 2 uur durend verhaal ga ik denk ik niet trekken met 80% onnodige krachtpatserij erdoorheen gemixt. Ik hoop niet dat die gekke robots op de voorkant ook nog bliep bliep geluiden gaan maken...

avatar van BoyOnHeavenHill
4,5
Tachtig procent onnodige krachtpatserij, toe maar! Hoe kun je dan hun platen ooit de moeite waard hebben gevonden als die niet meer dan twintig procent normale muzikaliteit bevatten? Sowieso valt het me op – iedereen mag natuurlijk zeggen wat hij wil, maar er staan hier veel berichten van mensen van wie het erop lijkt alsof ze het beluisteren van een nieuw Dream Theater-album beschouwen als een survival-opdracht bij Expeditie Robinson. Serieuze vraag, geen getrol: waarom nemen jullie überhaupt nog de moeite om je voor deze band te interesseren als toch al lang en breed is gebleken dat hun beste dagen (en platen) vèr achter hen liggen? (Niet míjn mening, voor alle duidelijkheid.)

avatar van Metal-D78
2,0
BoyOnHeavenHill schreef:
Serieuze vraag, geen getrol: waarom nemen jullie überhaupt nog de moeite om je voor deze band te interesseren als toch al lang en breed is gebleken dat hun beste dagen (en platen) vèr achter hen liggen? (Niet míjn mening, voor alle duidelijkheid.)


Omdat ik, tegen beter weten in, hoop dat de band het niveau van een album als Awake of desnoods Scenes from A Memory weer weet te halen. En daarnaast is een beetje zelfkastijding op zijn tijd best lekker

avatar van THEMARSVOLTA
4,0
Wat een gezever, album is nog niet eens uit. 34 nummers, waarvan er pas 2 uit zijn en ook nog eens singles.

avatar van DargorDT
3,5
Hopen dat de tijden van Awake terugkeren is hopen dat het in Amsterdam gaat sneeuwen op 5 juli. Dream On...

avatar van Metal-D78
2,0

Maar het zou toch leuk zijn wanneer een zichzelf progressieve act noemende weer eens zou verrassen?

avatar van Bouvier666
4,5
Scherprechter schreef:
Theoretisch word ik daar juist blij van! Liever een wat afwijkend pad dan een matig kopie.
Ik draai het niet fantastische Tormato van Yes vaker omdat ie uniek is, dan ik zou doen als het een matige Close to the edge zou zijn.


Ik snap wat je bedoeld, maar de platen die ik ken die een verhaal vormen draai ik nooit omdat er te veel onnodig geneuzel (geluidseffecten en gesproken stukken enzo) doorheen zit. Maar goed tot nu toe heeft DT mij nooit echt teleurgesteld dus ik heb er het volste vertrouwen in dat het ook dit keer goed gaat komen.

avatar van DargorDT
3,5
Dream Theater - The Astonishing (Album Review) - The Prog Report - progreport.com

Een zeer interessante review. Met wat spoilers uiteraard, maar een eerlijk en zeer helder stuk dat goed uiteenzet hoe bijzonder dit album is. Een aanrader om even door te lezen vind ik.

avatar van stuntman_jasper
3,0
Wow, net voor de eerste keer beluisterd. Dit is echt flink anders dan alles wat Dream Theater hiervoor heeft gedaan. De musical vibes zijn echt door en door aanwezig. Of dat iets is waar je blij van moet worden mag iedereen voor zichzelf bepalen. Ik vind het in ieder geval erg tof. Het is echt wel een hele kluif. Meerdere luisterbeurten zullen volgen.

avatar van DargorDT
3,5
Eerste indruk is fantastisch, maar mij bekruipt tevens het gevoel dat ze dit ook wel op 1 cd hadden gekund. Ik heb nog niet alles gehoord trouwens.

Of gewoon beide cd's afwisselen, en dan de ene keer cd 1 en dan cd 2. Kan me niet voorstellen dat ik die 2 uur en 10 minuten regelmatig ga uitzitten.

Inderdaad heel anders dan we gewend zijn. De flow is heerlijk, veel songgericht materiaal, geen krachtpatserij of nodeloos ingewikkelde stukken. Dat SF-gedoe is jammer, die elektronica of NOMACS. Maar het zal erbij horen.

Prachtig is de glansrol voor Jordan, met zijn subtiele pianospel. Petrucci is ook lekker bezig. Het begin van Moment of Betrayal is hoe ik de twee het liefst samen hoor.

avatar van Monsieur'
2,5
BoyOnHeavenHill schreef:
Tachtig procent onnodige krachtpatserij, toe maar! Hoe kun je dan hun platen ooit de moeite waard hebben gevonden als die niet meer dan twintig procent normale muzikaliteit bevatten? Sowieso valt het me op – iedereen mag natuurlijk zeggen wat hij wil, maar er staan hier veel berichten van mensen van wie het erop lijkt alsof ze het beluisteren van een nieuw Dream Theater-album beschouwen als een survival-opdracht bij Expeditie Robinson. Serieuze vraag, geen getrol: waarom nemen jullie überhaupt nog de moeite om je voor deze band te interesseren als toch al lang en breed is gebleken dat hun beste dagen (en platen) vèr achter hen liggen? (Niet míjn mening, voor alle duidelijkheid.)


Ik vind ook niet veel platen goed. Ik vind Scenes of a Memory hun beste werk en tevens een van de beste albums ooit. Waarom? Omdat de muzikale stukken daar van essentie waren op het verhaal, wellicht heb jij dat bij alles dat Dream Theater doet maar ik niet. Ik heb gewoon vaak het idee, en vooral bij de laatste platen vanaf Black Clouds dat er veel nummers onnodig uitgerekt worden. Buiten kijf staat hun virtuositeit en klasse. Ik zie een Dream Theater album niet als een survival, wel als een zeer leuke uitdaging omdat ik persoonlijk graag alles wat een artiest uitbrengt begrijp. Bij Dream Theater en bij dit album wil ik dat ook graag, en daarom zal ik in het begin moeite hebben met de lange instrumentale uitspattingen van de band. Dit omdat ik (en anderen met mij) vaak moeite hebben met het plaatsen van de tempowisselingen bijvoorbeeld of met andere dingen die worden uitgesponnen. Ik hoop dat ik mijzelf goed heb kunnen verwoorden naar je, dit is hoe ik het zie. Ik heb er onwijs veel zin in, dit album. Als dit een tweede Scenes word kun je mij wegdragen, dan ben ik om...

Ik ben in ieder geval onwijs benieuwd geraakt door die review...

avatar van DargorDT
3,5
Ik voorzie trouwens een flink aantal 0,5 en 1 sterren voor dit album, misschien wordt dit wel de minst gewaardeerde DT-cd op MuMe.

avatar van Monsieur'
2,5
DargorDT schreef:
Ik voorzie trouwens een flink aantal 0,5 en 1 sterren voor dit album, misschien wordt dit wel de minst gewaardeerde DT-cd op MuMe.


Waarom denk je dat? (Is hij gelekt trouwens, te pindakazen?)

avatar van glenn53
1,0
Yep

avatar van DargorDT
3,5
Monsieur' schreef:
(quote)


Waarom denk je dat? (Is hij gelekt trouwens, te pindakazen?)


Ja. Maar de release is over een paar dagen, dus is dat ook niet zo gek. Ik hoop met de lyrics in het boekje wel het verhaal te kunnen snappen. Nu heb ik daar nog geen aandacht voor gehad, muzikaal gebeurt er ook ontzettend veel.

avatar van DargorDT
3,5
Wat mij het gevoel geeft... Dream Theater is sowieso een band die weinig goed kan doen denk ik. Dit album is intensief, vraagt ontzettend veel van de luisteraar en zal pas na herhaaldelijke beluistering op zijn plaats vallen. Wat enorm opvalt hier is de afwezigheid van metal, stevige drumwerk en bombast. Niets van dat. Het is eerder enorm mellow, rustig, echte progrock zoals we dat lang niet meer hoorden. Scenes From a Memory was veel zwaarder, dreigender en heavier.

Dream Theater is rock, ademt hier, besteedt veel aandacht aan subtiele details... Maar dat zal sommigen ook wel tegenstaan denk ik. Lastig om nu te bepalen hoe dit album in algemene zin ontvangen gaat worden.

Dit album doet mij aan Ayreon denken. Qua songs, de rustige variant. De muziek is passend bij het concept. Schitterend is de viool (!) in Hymn Of A Thousand Voices trouwens.

avatar van Monsieur'
2,5
DargorDT schreef:
Wat mij het gevoel geeft... Dream Theater is sowieso een band die weinig goed kan doen denk ik. Dit album is intensief, vraagt ontzettend veel van de luisteraar en zal pas na herhaaldelijke beluistering op zijn plaats vallen. Wat enorm opvalt hier is de afwezigheid van metal, stevige drumwerk en bombast. Niets van dat. Het is eerder enorm mellow, rustig, echte progrock zoals we dat lang niet meer hoorden. Scenes From a Memory was veel zwaarder, dreigender en heavier.

Dream Theater is rock, ademt hier, besteedt veel aandacht aan subtiele details... Maar dat zal sommigen ook wel tegenstaan denk ik. Lastig om nu te bepalen hoe dit album in algemene zin ontvangen gaat worden.

Dit album doet mij aan Ayreon denken. Qua songs, de rustige variant. De muziek is passend bij het concept. Schitterend is de viool (!) in Hymn Of A Thousand Voices trouwens.


Je maakt me eigenlijk alleen maar enthousiaster nu, zal vanavond eens speuren...

avatar van DargorDT
3,5
Enorm mellow is ook weer wat overdreven. Dat gevoel ontstaat eerder door de songstructuur. James heeft ontzettend veel zanglijnen, er is nauwelijks ruimte voor lange solo's. Petrucci is zelden zo dienstbaar en bescheiden aanwezig geweest op een album. Al horen we hem prachtige stukken spelen.
James is ook opvallend ingetogen vaak. Denk aan Far From Heaven. Zo horen we hem hier vaker.

avatar van FrodoK
Interessante review, die er voor zorgt dat ik voor het eerst sinds jaren benieuwd ben naar een nieuwe DT plaat!

avatar van jellylips
1,5
Wat ontzettend braaf en gepolijst allemaal weer. Jammer. Telkens die 7-snaar met die lage B noot, maar zo lekker stevig als op The Mirror of The Glass Prison wordt het nergens meer. Waar is de energie gebleven, waar zijn de toffe ritmes? Helaas, ik kan hier helemaal niets mee. Ik ga me onthouden van een oordeel voorlopig, eens kijken of ik nog een keer zin heb deze te draaien.

avatar van Desert
3,0
Waar is de energie gebleven, waar zijn de toffe ritmes?


Verdwenen met Portnoy denk ik.

Straks een beluisteren. Ben er wel erg benieuwd naar!

avatar van DargorDT
3,5
Kijk, dat bedoel ik, ben benieuwd of de score uiteindelijk boven de 3,40 uit gaat komen op de lange termijn.

avatar van jellylips
1,5
Desert schreef:
(quote)


Verdwenen met Portnoy denk ik.

Straks een beluisteren. Ben er wel erg benieuwd naar!


Haha, dat had ik eerst ook achter die vraag gezegd. Jij vult het alsnog voor me in.

avatar van Von Helsing
2,5
Het nieuwe kerstalbum van Trans Siberian Theater?

avatar van DargorDT
3,5
The Astonishing dus. Ruim twee uur aan muziek, het is nogal wat. Een overduidelijk conceptalbum, wat fans van het album Scenes From a Memory goed in de oren zal klinken. De twee albums tot in de finesses vergelijken is overigens zinloos. The Astonishing is anders, niet voor niets zijn er sinds SFAM zestien jaar verstreken.

Eerst maar even het achterliggende concept, we kunnen er niet omheen. Net als op SFAM draait alles om een fantasieverhaal, science-fiction in dit geval. We reizen naar een toekomst waarin vrije muziekkeus niet meer bestaat. Kort samengevat is het verhaal behoorlijk cliché, als je de teksten ontleedt kom je uit bij de klassieke strijd tussen goed en kwaad en de zucht naar vrijheid. Gelukkig is het niet nodig je werkelijk in het achterliggende verhaal te verdiepen om van de muziek te genieten. En dat er veel te genieten valt, staat buiten kijf.

Al zal dit album zeker niet iedereen bekoren. James zingt ontzettend veel, er staan veel ballads op, ook de nodige - en daarom onnodige - fillers, die afbreuk doen aan een verder geweldige flow waarin de band op de toppen van zijn kunnen aan het musiceren is. Vaak is Dream Theater ervan beschuldigd aan krachtpatserij te doen, het smijten met riffs, ellenlange virtuoze solo's en ingewikkelde patronen. Niets van dat op The Astonishing. Heus, er komen aparte instrumenten voorbij, de voorbeelden mag iedereen zelf ontdekken. En we horen Petrucci stralen als een van de beste gitaristen in het genre. Maar iedereen, James en toetsenist Jordan Rudess incluis, maakt zich onderschikt aan het liedje.

En liedjes, daar staat dit album vol mee. Licht, poppy soms, drijvend op piano of bescheiden strijkers, een enkele harde riff, soms met breekbare zang en in elk geval vaak met prachtige melodieën. De metal is ver weg, slechts af en toe wil de band stevig rocken. Dat kan mensen afschrikken. De aankondiging dat het album 34 nummers zou tellen, maakte al duidelijk dat van ouderwetse epics geen sprake kon zijn. Ik tel tot dusverre 8 of 9 juweeltjes, een stuk of vijf andere goede nummers en verder tracks die het verhaal en het album helpen dragen. De acht intermezzo's zonder duidelijke muzikale waarde - anders dan dat ze horen bij het concept - kan ik missen.

Concluderend is dit mijns inziens een van de betere Dream Theater-albums, al opent zich die klasse wellicht pas na herhaaldelijke beluistering. Dream Theater is op The Astonishing even ambitieus als kwetsbaar, de band steekt behoorlijk zijn nek uit. Daarvoor past respect, het verdient overigens aanbeveling de muziek ook eens te proberen met onderstaande samengestelde tracklijst. Die heb ik uit de review die ik plaatste, met een extra toevoeging.

Dit alternatieve album duurt 1:16.55 en had van mij de volle vijf sterren gekregen!

1. Dystopian Overture
2. The Gift Of Music
3. A Better Life
4. A Savior In The Square
5. When Your Time Has Come
6. A Life Left Behind
7. Chosen
8. A New Beginning
9. Moment of Betrayal
10. Begin Again
11. The Path That Divides
12. My Last Farewell
13. Losing Faythe
14. Hymn Of A Thousand Voices
15. Our New World
16. Astonishing

Probeer dit eens, uiteraard na eerst de volledige versie gehoord te hebben. De lengte maakt het meer behapbaar, de aandacht blijft behouden, over het algemeen horen we zo ook de meer levendige tracks en valt het aantal ballads mee. Dit zou als zelfstandig album mijns inziens wel de vergelijking met SFAM kunnen weerstaan! Nieuwsgierig?

Lastig meteen een soort review te produceren, dat doe ik nooit, maar het helpt mensen misschien op weg.

Ik zet in op 4,5 ster, dan kan ik nog omlaag of omhoog. Twee complete luisterbeurten achter de rug. Niet alles is goed, euforie lijkt me misplaatst. Puntje van kritiek: het duurt allemaal te lang, de aandacht verslapt. Wat uiteraard kan liggen aan de gewenning. Dit is geen achtergrondmuziek of een lekkere progmetalplaat. Niets van dat. Het conceptuele aspect ligt er duimendik bovenop. Waarbij de muziek je langzaam in slaap sust op den duur, ondanks enkele prachtige passages op cd 2. Ook zonder aandacht te besteden aan de lyrics is keer op keer duidelijk dat hier een verhaal verteld wordt dat aandacht vraagt. Daarbij staan er te veel ballads op. James' zangstem leent zich er wel voor, maar biedt op zich te weinig variatie. Te veel James, dat is ook zoiets. Maar waarom dan toch 4,5 ster?

De muziek zit uitzonderlijk knap in elkaar. Pure songs met een verhaal.

Gast
geplaatst: vandaag om 13:43 uur

geplaatst: vandaag om 13:43 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.