Dream Theater - The Astonishing (2016)

The Astonishing dus. Ruim twee uur aan muziek, het is nogal wat. Een overduidelijk conceptalbum, wat fans van het album Scenes From a Memory goed in de oren zal klinken. De twee albums tot in de finesses vergelijken is overigens zinloos. The Astonishing is anders, niet voor niets zijn er sinds SFAM zestien jaar verstreken.

Eerst maar even het achterliggende concept, we kunnen er niet omheen. Net als op SFAM draait alles om een fantasieverhaal, science-fiction in dit geval. We reizen naar een toekomst waarin vrije muziekkeus niet meer bestaat. Kort samengevat is het verhaal behoorlijk cliché, als je de teksten ontleedt kom je uit bij de klassieke strijd tussen goed en kwaad en de zucht naar vrijheid. Gelukkig is het niet nodig je werkelijk in het achterliggende verhaal te verdiepen om van de muziek te genieten. En dat er veel te genieten valt, staat buiten kijf.

Al zal dit album zeker niet iedereen bekoren. James zingt ontzettend veel, er staan veel ballads op, ook de nodige - en daarom onnodige - fillers, die afbreuk doen aan een verder geweldige flow waarin de band op de toppen van zijn kunnen aan het musiceren is. Vaak is Dream Theater ervan beschuldigd aan krachtpatserij te doen, het smijten met riffs, ellenlange virtuoze solo's en ingewikkelde patronen. Niets van dat op The Astonishing. Heus, er komen aparte instrumenten voorbij, de voorbeelden mag iedereen zelf ontdekken. En we horen Petrucci stralen als een van de beste gitaristen in het genre. Maar iedereen, James en toetsenist Jordan Rudess incluis, maakt zich onderschikt aan het liedje.

En liedjes, daar staat dit album vol mee. Licht, poppy soms, drijvend op piano of bescheiden strijkers, een enkele harde riff, soms met breekbare zang en in elk geval vaak met prachtige melodieën. De metal is ver weg, slechts af en toe wil de band stevig rocken. Dat kan mensen afschrikken. De aankondiging dat het album 34 nummers zou tellen, maakte al duidelijk dat van ouderwetse epics geen sprake kon zijn. Ik tel tot dusverre 8 of 9 juweeltjes, een stuk of vijf andere goede nummers en verder tracks die het verhaal en het album helpen dragen. De acht intermezzo's zonder duidelijke muzikale waarde - anders dan dat ze horen bij het concept - kan ik missen.

Concluderend is dit mijns inziens een van de betere Dream Theater-albums, al opent zich die klasse wellicht pas na herhaaldelijke beluistering. Dream Theater is op The Astonishing even ambitieus als kwetsbaar, de band steekt behoorlijk zijn nek uit. Daarvoor past respect, het verdient overigens aanbeveling de muziek ook eens te proberen met onderstaande samengestelde tracklijst. Die heb ik uit de review die ik plaatste, met een extra toevoeging.

Dit alternatieve album duurt 1:16.55 en had van mij de volle vijf sterren gekregen!

1. Dystopian Overture
2. The Gift Of Music
3. A Better Life
4. A Savior In The Square
5. When Your Time Has Come
6. A Life Left Behind
7. Chosen
8. A New Beginning
9. Moment of Betrayal
10. Begin Again
11. The Path That Divides
12. My Last Farewell
13. Losing Faythe
14. Hymn Of A Thousand Voices
15. Our New World
16. Astonishing

Probeer dit eens, uiteraard na eerst de volledige versie gehoord te hebben. De lengte maakt het meer behapbaar, de aandacht blijft behouden, over het algemeen horen we zo ook de meer levendige tracks en valt het aantal ballads mee. Dit zou als zelfstandig album mijns inziens wel de vergelijking met SFAM kunnen weerstaan! Nieuwsgierig?

Lastig meteen een soort review te produceren, dat doe ik nooit, maar het helpt mensen misschien op weg.

Ik zet in op 4,5 ster, dan kan ik nog omlaag of omhoog. Twee complete luisterbeurten achter de rug. Niet alles is goed, euforie lijkt me misplaatst. Puntje van kritiek: het duurt allemaal te lang, de aandacht verslapt. Wat uiteraard kan liggen aan de gewenning. Dit is geen achtergrondmuziek of een lekkere progmetalplaat. Niets van dat. Het conceptuele aspect ligt er duimendik bovenop. Waarbij de muziek je langzaam in slaap sust op den duur, ondanks enkele prachtige passages op cd 2. Ook zonder aandacht te besteden aan de lyrics is keer op keer duidelijk dat hier een verhaal verteld wordt dat aandacht vraagt. Daarbij staan er te veel ballads op. James' zangstem leent zich er wel voor, maar biedt op zich te weinig variatie. Te veel James, dat is ook zoiets. Maar waarom dan toch 4,5 ster?

De muziek zit uitzonderlijk knap in elkaar. Pure songs met een verhaal.

De liefhebbers die van het hardere werk van Dream Theater houden gaan bij dit album afhaken.
De liefhebbers van het melodieuse werk van de de band gaan dit album geweldig vinden.

Er zal bakken met kritiek komen maar ook goede kritieken op dit album. You love them or you hate them.

Ik heb het album 4 keer beluisterd en ze hebben bewust gekozen om alles wat ze ooit hebben uitgebracht samen te laten komen op dit ene album. (minus de lengte van de nummers)

Er is gekozen voor een duidelijk verhaal met de daarbij horende muziek. Er is geen ruimte voor snelle riffs of erg lang uitgesponnen nummers.
De muziek staat in dienst van de nummers met wel een hoofdrol voor James Labrie.
Hij is echt goed op dreef.

Ook het gebruik van diverse instrumenten valt op zoals een blazer sectie en een doedelzak.

Het is onmogelijk om een totale review te geven van alle 34 nummers maar het album is knap in elkaar gezet.

Ik vind dit het beste album wat ze gemaakt hebben sinds hun oprichting, maar ik ben dan ook iemand die houdt van de melodieuse kant van DT.

Dit album grijpt me van begin tot eind bij mijn keel

Ik begrijp niet helemaal waarom een aantal users hier Dream Theater zonder portnoy geen DT vinden. Na Train of Thought vond ik het al bergafwaarts gaan.
Ik bedoel: Systematic Chaos heeft 1 a 2 goede nummers voor de rest is het Metallica ten top. Vice versa met Octavarium en het gelijknamige nummer, samen met Panic Attack de enige goede nummers op het album. Om nog maar te zwijgen over Black Clouds & Silver Linings: Best of Times, verschrikkelijk!
Terwijl ik vanaf A Dramatic Turn of Events het juist allemaal wat minder gelikt vond klinken.

Daarin tegen heb ik bij dit album het gevoel dat ze weer echt iets nieuws proberen. Het klinkt als SDOIT cd 2, maar dan beter uitgewerkt.
Luister zelf trouwens niet naar de lyrics, probeer de zang altijd meer te zien als een instrument en die bespeelt Labrie op dit album verdomd goed.

Zo, dat was het nieuwe album! Veel melodische bijna poppy liedjes die kort van aard zijn voor DT begrippen. Een geweldige solo op A new beginning! Ik heb alle albums van DT meerdere malen gehoord en ben een groot fan. Het is lastig om de albums te vergelijken met de andere albums omdat DT eigenlijk maar 1,5 concept albums heeft gemaakt. Scenes from a memory en disc 2 van Six degrees of Inner Turbulence. Er zijn verschillende aspecten van de band terug te horen op het album, zo zijn er de fantastische shreddy solo's van John en de bizarre pianofills van Jordan. Maar desondanks deze herkenbare aspecten zijn er ook een hele hoop nieuwe experimentele gebieden verkend met dit album. Zo is het voor Dream Theater niet gebruikelijk om korte nummers te schrijven, laat staan 34!! Ik had dus verwacht dat veel nummers in elkaar zouden overlopen, dit bleek echter niet het geval. Veel nummers hadden een losstaand einde. Ik moet er nog even aan wennen maar vind het zeker niet verkeerd. Verder merk je aan alles dat het een concept album is, en zijn er een hoop nummers op het album die ik niet afzonderlijk zou kunnen luisteren als losse nummers, maar in het verhaal passen ze goed. Ik mis alleen als ik eerlijk ben wel de keiharde progmetal kant van de band. De echt harde riffjes met keiharde drums zoals te horen zijn op bijvoorbeeld Train of Thought! Maar desondanks respecteer ik de keuze van de band om eens iets anders te proberen en een goed verhaal neer te zetten. Respect ook voor James! Wat een geweldige prestatie van de (niet mijn favoriete) zanger. Ik ga ze in februari live zien in Carre en dit gaat ongetwijfeld een fantastische show worden! Voor nu 4 sterren, morgen zal ik het album nog een keer in zijn totaliteit luisteren en mijn stem aanpassen als dat nog nodig is!

Mijn eerste volledige luisterbeurt zit erop. Waarna ik niet zeker weet of ik er nog een keer in z'n geheel aan ga beginnen? Niet snel in ieder geval. Het album luistert weg als een film. Zowel vanwege het concept, de opbouw/ indeling van de nummers, de arrangementen en de totale lengte. Een film hoef ik ook niet direct nog een keer te zien. En dat gevoel heb ik ook na het luisteren van 'The Astonishing'.

Afgezet tegen een film is 2 uur nog niet eens zo heel erg lang. Zeker niet als je een goed verhaal wil vertellen. Of hier een goed verhaal schuilgaat achter de muziek weet ik niet. Wat ik her en der opving in de lyrics geeft niet direct aandrang om me erin te verdiepen. Ik heb de indruk dat het een oppervlakkige vertelling is met veel clichés. Is niet heel erg. Muziek is de hoofdzaak, al kan een goed thema/ concept zeker wel helpen als het je aanspreekt. Maar vooralsnog - bij dit album - is muziek de hoofdzaak en daar heb je wat mij betref geen 2 uur voor nodig om dat mooi tot uiting te brengen. Bij een film word je constant visueel gevoed (of afgeleid). Bij muziek 'moet' je je eigen beelden creëren. Meerdere malen 2 uur lang aandachtig naar een album luisteren om al het moois te ontdekken gaat 'm niet worden voor mij. Daarvoor werd ik tijdens de eerste luisterbeurt te weinig verrast. Hoewel het geheel ook zeker niet onaangenaam is. Ik heb niet de neiging gehad om het album/ 'de film' af te zetten en dat zegt ook wel iets.

Tijdens het luisteren had ik ook regelmatig associaties met het geluid wat je terughoort in het 'muzikale landschap' van 'Songs For Worship'. Is niet echt een stroming denk ik (misschien een sub-genre). Zit 'm deels in het concept van 'The Astonishing' , maar zeker ook in het gebruikte - zeer breed ingezette - instrumentarium, de arrangementen (het spelen met dynamiek) en uiteraard de lyrics. Knap gedaan, want hierdoor hoor ik in de muziek elementen terug van vrees, hoop, bezinning, geloof, overwinning en vrijheid. En dus; de thematiek van het album. Erg fraai, als je een bepaald concept bedenkt en vervolgens de bedachte thematiek kan vertalen en muzikaal terug kan laten horen in je muziek. Als je dat goed doet zijn de onderliggende teksten ook minder belangrijk. Net als een film met een zwak plot als onderlegger maar wordt gedragen door waanzinnig mooie beelden.

De komende tijd zal ik zeker vaker luisteren naar de aangereikte ingekorte versie van 'The Astonishing'. Als die nummers bevallen en verder doorgroeien zal ik op termijn verder gaan speuren naar mooie giften van muziek!

Niet lullen maar luisteren! Top album! Geen Metal Rock maar Progrock dit keer en dat is helemaal prima.

De progressieve metal/rock band Dream Theater wist zich gedurende hun inmiddels ruim 30-jarige bestaan te ontwikkelen tot één van de meest vooruitstrevende bands binnen dit genre. Alhoewel de samenstelling van de band redelijk stabiel bleek door de jaren heen kwam er in 2010 door het verlaten van mede-oprichter en drummer Mike Portnoy toch enige verandering in zowel de muzikale vorm als de hoogwaardigheid van de band. De mannen wisten met het tweede studioalbum Images and Words in 1992 al blijk te geven van hun zwaar beladen muzikale composities, om met onder andere Metropolis Part 2 en Six Degrees of Inner Turbulence meer richting te geven aan de concepten en tekstuele ondersteuning van de muziek. The Astonishing brengt de aandacht terug op een overkoepelend concept, zei het deze keer in de meest extreme vorm. Niet alleen de ruim twee uur aan muziek doet het album verbinden met de grote rock opera’s van weleer, maar zeker ook het complexe onderliggende verhaal dat gitarist en tekstschrijver John Petrucci bedacht. Acht karakters geven het keizerrijk met zijn muziekmachine’s weer in deze langdurende epos, met invloeden vanuit de werelden van Game of Thrones en The Elder Scrolls. Waar de muzikale lagen door John Petrucci en Jordan Rudess werden ontwikkeld was het aan James LaBrie de taak om de verschillende karakters hun stem te geven. Naast de muzikale invloed van het vijftal is er een belangrijke plek toebedeeld aan orkestleider David Campbell, waarmee een intensieve samenwerking werd gestart om de muziek met ondersteuning van orkest tot in de details uit te werken. De fantasiewereld moet de kracht van hun muziek laten herrijzen en de verbazing wekken dat de overname van technologische ontwikkelingen een beangstigende toekomst en wereld voor de muziek kunnen bieden.

Met de machinale klanken van Descent of the NOMACS en het overdonderende alarm begint de epos. Het is het jaar 2285 en de NOMACS (Noise Machines), die ontwikkeld zijn door mensen, nemen de muzikale macht over. De enige muziek waar nog naar geluisterd is de emotieloze en digitaal aangestuurde muziek van de NOMACS. De mensheid lijkt verloren in de klankenregen, maar de pulserende krachten van de gitaren en drums dreigen in de Dystopian Overture. Een pure overture, waar de verschillende muzikale thema’s in naar voren komen en elk stukje van het album een korte intrede krijgt. Verfijnde keyboard- en pianoklanken vormen een herhalende structuur, om er met de mechanische drums en de zwaar bewapende gitaar- en bassolo’s overheen te walsen. De orkestrale klanken ondersteunt door een koor vormen de intrede in de wereld bekend als de The Great Northern Empire Of The Americas. Het begin van Act 1 vangt met The Gift of Music aan in een wereld met een dictator aan de macht en grote verschillen tussen de arme en rijke bevolking. Het eerste karakter dat zijn intrede doet is Lord Nafaryus, de keizer en hoofd van het rijkdom en een tiranniek persoon. De klanken van de akoestische gitaar vangen aan, waarna via stevige versnellingen LaBrie de rol als verteller op zich neemt. De mensen in het rijkdom hebben moeite om te overleven, maar in een verre uithoek van het rijkdom is een klein dorp genaamd Ravenskill. De pianoklanken introduceren Arhys, de commandant van de opstandelingen in dit dorp. Waar de muziek in de hoofdplaats alleen nog maar door machine’s wordt gemaakt, biedt Arhys’ broer Gabriel hoop door zijn talent als zanger en muzikant. LaBrie vormt in combinatie met het achtergrondkoor de stem van Arhys en de dorpelingen. De klanken van de bass en keyboards drukken de opstandelingen verder in het nauw.

De rustgevende orkestrale klanken van The Answer introduceren Gabriel als verlosser en de man van een vrije wereld. Onzekerheid en eenzaamheid omringen hem echter en de vragen of hij werkelijk waar de leider is van de opmars maken hem onzeker. Het volk staat echter vol vertrouwen achter hem, maar laten hem aan de andere kant ook achter in zijn onzekerheid. Arhys neemt in zijn leidersrol de macht in A Better Life, waarbij de voetstappen van de soldaten zich opdringen. Als broer van Gabriel staat hij volledig achter hem en steunt hij de gift die zijn broer heeft gekregen. Aan de andere kant staat zijn zoon Xander (X), die hij een betere toekomst wilt bieden. Zijn vrouw die bij de geboorte van zijn zoon is overleden heeft hij dit beloofd. Wanneer de muziek de dromen van een mooie toekomst voedt met korte gitaarsolo’s van Petrucci slaat LaBrie om in de emoties van Arhys, bij vlagen wat zoet van klank, maar perfect passend bij de herinneringen aan de vrouw van Arhys. Lord Nafaryus voert ons via de verteller terug naar het paleis van keizer Nafaryus. Het bericht komt door bij de keizer en laat hem in verwarring achter. Muzikale passages komen en gaan en zorgen voor ruige solo’s en baslijnen. Nafaryus staat aan het begin van zijn reis om de verlosser te ontmoeten en weet zich gesteund door zijn vrouw Arabelle, zoon Daryus en dochter Faythe. Terug naar het central plein in de stad Ravenskill waar Nafaryus inmiddels is aangekomen. De keyboardklanken en gitaren vormen de reis naar de plaats en de uiteindelijke aankomst. Gabriel weet zich met zijn gitaar en wonderschone stem te ontfermen over het volk. De trompetten schallen door de lucht wanneer de klanken van paarden op het plein arriveren. De zoon Arhys van de keizer spreekt Gabriel op dreigende toon toe, waarna Gabriel hem geruststelt. De muzikale lijn loopt uiteen van hard tot zacht om de verschillende personages van de juiste klank te voorzien. De rol voor de bandleden lijkt zich te spreiden, al blijkt John Myung met zijn kenmerkende basspel de grote afwezige. We horen het volk juichen wanneer de pianoklanken van When Your Time Has Come binnendruppelen. LaBrie neemt nu het personage Gabriel als muzikant en zanger aan, om zijn verbazingwekkende talent te tonen. De muziek is zacht van aard en de vonken slaan over wanneer Gabriel’s ogen die van prinses Faythe vinden. Petrucci voert de melodielaag aan in een klankrijke gitaarsolo en laat de liefde opbloeien.

De strijkers voeren zich het verhaal van de prinses in op Act of Faythe. De filmische klanken overbruggen de weg naar de fantasiewereld en laten Faythe omringen door de warmte van het volk. LaBrie moet tot uiterste gaan om deze rol niet te veel te laten overspoelen door zijn hoge zang. Haar eenzaamheid in het paleis laat haar ontroeren door de wereld buiten dit gebied. Herinneringen brengen haar terug naar de kinderjaren en de avonturen die ze opzocht binnen de paleismuren. De plek waar ze een antieke muziekspeler vond en de kracht van muziek haar wereld overnam. Duizenden nummers van artiesten uit een ver verleden waar ze in het geheim naar had geluisterd en nu staat ze daar oog in oog met Gabriel om de werkelijke schoonheid van zijn muziek te aanschouwen. De muzikale lagen dragen ondertussen het verhaal in de sentimentele elementen. Wanneer Gabriel zijn song beëindigd heeft wordt hij op Three Days terug de realiteit in geslingerd. De pianoklanken voeren Nafaryus naar een woede-uitbarsting, wanneer hij de liefde tussen zijn dochter en Gabriel ziet ontstaan. Wanneer de gitaarklanken aanzwellen geeft Nafaryus Gabriel de kans om zich binnen drie dagen over te geven, omdat hij een gevaar vormt voor zijn heerschappij. De blazerssectie keert terug wanneer de keizer en zijn gezin terugkeren naar de metropool New Maineland. The Hovering Sojourn vormt een korte muzikale intermezzo door de NOMACS, de emotieloze digitale klanken dringen binnen.

De klanken van zwaarden brengen ons terug naar de milities van Ravenskill en gezagvoerder Arhys. Het volk zal zich nooit overgeven aan de macht van Nafaryus. Brother, Can You Hear Me? toont met de marcherende drums en trompetgeschal het machtige leger. Arhys spreekt zijn broer Gabriel toe en smeekt hem om zich niet over te geven. Gabriel bevindt zich op dat moment op een kruising in zijn leven, met aan de ene kant zijn volk en alles waar ze voor gewerkt hebben en aan de andere kant zijn eigen toekomst. Daarnaast kunnen zijn gedachten de schoonheid van prinses Faythe niet loslaten en voeren de drums en het achtergrondkoor de stroom aan gedachten op. Broederliefde overwint het wanneer de twee elkaar toespreken. Met gitaargetokkel voert de muziek zich terug naar het paleis, waar Faythe overspoelt door emoties een belangrijke beslissing neemt. Wanneer de melodielijnen zich in alle zachtaardigheid ontwikkelen ziet keizerin Arabelle hoe haar dochter door de liefde is overspoelt. Ze kan haar niet langer tegenhouden en laat haar gaan in de zoektocht naar geluk, maar stuur prins Daryus achter haar aan om haar veiligheid te garanderen. LaBrie schakelt moeiteloos over tussen de verschillende karakters en hun eigen stem. Wanneer de spanning stijgt neemt het drumritme een versnelling aan en gaan de gitaarklanken en baslijnen wat dieper in op het geluid. Met vogelgeluiden worden we de tocht van Faythe ingeduwd, om haar na enkele dagen te laten arriveren in Ravenskill. Het volk is echter schuw geworden en bang voor wat komen gaat. Faythe weet zich echter via Arhys’ zoon Xander naar zijn vader te brengen. In het militairenkamp laat ze Arhys haar ware identiteit zien en weet ze hem met moeite te overtuigen van haar hulp en goedaardigheid. Wanneer Gabriel en Faythe zich herenigen zoeken ze een weg om haar vader te kunnen overtuigen van hun liefde. De weg die in de gitaarklanken en drums naar een rustpunt van aangrijpende pianostukken wordt gebracht. Wanneer Gabriel’s gedachten zich op Chosen terugvoeren naar zijn muziek op het plein weet hij dat Nafaryus een kort moment van ontroering toonde. In de aangrijpende pianoklanken ziet Gabriel een reden om te geloven in een toekomst in het keizerrijk. Het vertrouwen doet hem beseffen dat hij de keizer en zijn vrouw kan overtuigen met zijn muziek, zolang de NOMACS voor even kunnen worden uitgeschakeld.

Het ritme voert zich op wanneer angst plaatsmaakt voor euforie en Petrucci er met een gitaarsolo overheen jaagt. Echter ligt het gevaar op de loer wanneer de gitaren en keyboards hun furieuze tonen op A Tempting Offer verspreiden. Prins Daryus heeft zijn zus en alle ontwikkelingen nauwlettend in de gaten gehouden en dringt zich via Arhys zoon Xander hun huis binnen. Wanneer hij Xander gevangen houdt wacht hij op de thuiskomst van Arhys. Een onverwachtse ontwikkeling zet het verhaal op de kop. Wanneer Arhys zijn broer Gabriel overlevert dan krijgt zijn zoon Xander al het goeds voor een succesvolle toekomst. Het volume wordt opgeschroefd wanneer Arhys voor een keus wordt gezet. Prins Daryus ziet het aan de andere kant als de kans om zijn vader’s respect terug te winnen en zijn zus Faythe uit de schijnwerpers te halen. De keuze wordt onderstreept door de emotionele klanken van de strijkers. Boven het paleis van de keizer cirkelen de NOMACS rond op Digital Discord. Woekerend in zijn slaap dringen de gedachten Arhys brein binnen, zijn broer verraden of de toekomst van zijn zoon Xander veilig stellen. The X Aspect bied met zijn wonderschone klanken uitkomst, opbouwend naar het moment waarop Arhys met een beslissing komt. Hij herinnert zich zijn vrouw Evangeline en de laatste wens die ze uitsprak voor haar sterven, een goede toekomst voor haar zoon bieden. Wanneer de gitaren en drums de lucht vullen met hun klanken is de tijd gekomen om een beslissing te maken. Eric Rigler levert een bijdrage als doedelzakspeler en voert de klanken van de vrijheidsmars aan. Arhys kiest voor zijn zoon.

Met A New Beginning ontwikkeld zich niet alleen het langste nummer van het album, maar ook een belangrijke wijziging in het verhaal. Thuis in het paleis moet Faythe haar vader zien te overtuigen van haar liefde voor Gabriel. Confrontaties tussen de twee doen uiteindelijk keizerin Arabelle tussen beiden komen en onthullen dat de muziekspeler eigendom van Nafaruys is. Nu Faythe weet dat haar vader ooit ook de liefde voor muziek van echte muzikanten heeft gevoelt weet ze hem te overtuigen om Gabriel een kans te geven. De melodielijnen worden aangevoerd door klassieke instrumenten en grijpen terug naar verre tijden. De muzikale complexiteit ligt in het nummer vooral om de structuur van het verhaal en de personages extra kracht te geven. Het nummer biedt zowel de kenmerkende Dream Theater klanken van de bass, keyboards en gitaren als de ondersteuning van het orkest met trompetten en strijkers. Het tweede gedeelte van het nummer voert zich door diverse solo’s heen, waarbij de bandleden de gelegenheid krijgen hun talenten te tonen. Petrucci is op dreef in aangrijpende gitaarsolo’s, ondersteunt door het drumspel van Mangini en basspel van Myung. Het einde van het eerste deel van het album komt tot stand met The Road to Revolution. In de kracht van het nummer wordt de locatie van Gabriel’s optreden aan Faythe onthult, het amfitheater van Heaven’s Cove. De droevige klanken doen echter de andere zijde van het verhaal onthullen, waar Arhys zijn beslissing overziet. Het verraden van zijn broer is de prijs die hij wenst te betalen voor de vrijheid van zijn zoon Xander. Het muzikale ritme werkt via korte stoppen om Nafaryus zijn leger gereed te houden wanneer Gabriel zich zal moeten laten over geven.

In het openingsnummer 2285 Entr’acte van het tweede deel van het album worden de muzikale thema’s van het eerste deel kort herhaald. De luisteraar wordt op scherp gezet om via korte muzikale passages de spanning langzaam op te bouwen. Moment of Betrayal voert ons via pianoklanken en strijkers terug naar Arhys en Gabriel. Via tempoversnellingen vertelt Gabriel het nieuws aan Arhys om de keizer te overtuigen van zijn liefde voor Faythe. Echter weet Arhys dat hij zijn broer heeft verraden en gaat overleveren een prins Daryus. De spanning loopt op via de keyboards en inslaande drums, om vervolgens de aandacht aan de muziek te geven. Korte solo’s brengen de muzikale grootmacht aan het hoofd, al zwakken de drumklanken hier en daar wat af. Het is de avond van de derde dag en in het amfitheater van Heaven’s Cove is het donker en koud. De ooit zo gemoedelijke en fijne plaats lijkt door kilheid te zijn overmeesterd. De onstuimige klanken van rondlopende dieren doen zich aan wanneer de LaBrie in zijn rol als verteller wederkeert. De akoestische gitaar en strijkers brengen het vervallen theater onder de aandacht. Begin Again waagt zich met wonderschone gitaarklanken dieper de emoties in. Prinses Faythe ziet een toekomst waarin alle mensen vrij zijn om hun dromen te volgen en de warmte van familie en vrienden te voelen.

In de The Path That Divides is het moment van de waarheid gekomen, het moment waarop Arhys zijn broer gaat verraden. Maar de angstvallige muzikale klanken maken plaats voor besef, besef van de muzikale kwaliteiten van zijn broer Gabriel. Ondertussen is zijn zoon Xander hem gevolgd en ziet hij onder ogen hoe Arhys Daryus vertelt dat hij zijn broer niet verraad. De tempoversnellingen doen een gevecht ontstaan tussen de twee, een gevecht op leven en dood. Waar de donkere schaduwen weinig van de gestaltes prijsgeven, ziet Xander hoe zijn vader wordt vermoord door Daryus. De NOMACS zijn inmiddels ook aangekomen bij het amfitheater en laten hun industriële klanken horen op Machine Chatter. De gitaarklanken herrijzen op The Walking Shadow, waar Xander zijn dode vader aanschouwd en Daryus beschuldigt van moord. De spanning neemt toe wanneer een schaduw zich vanuit het duister toont. Zal het Gabriel zijn die op weg is naar het amfitheater? Wanneer de verteller het verhaal overneemt wordt het gevaar opgevoerd en komt Daryus vanachter de bomen tevoorschijn, om met zijn zwaard het leven van Gabriel te ontnemen. Een plotselinge wending vindt plaats wanneer hij zijn zwaard in het lichaam van het figuur in de schaduw dringt. Het is Gabriel niet, maar zijn zus Faythe. Enkele momenten later arriveert met My Last Farewell ook Gabriel op de plek des onheils, om zijn broer lusteloos op de grond te zien liggen, met zijn zoon Xander over het lichaam gebogen. De genadeklap komt wanneer hij Faythe haar laatste adem ziet uitblazen met Daryus zwaard in haar lijf. De pianoklanken en strijkers dragen opnieuw de emotionele setting om vervolgens de plek aan de drums en gitaren te overhandigen. Gabriel schreeuwt de woede van zich af in de meest afschuwelijke uithaal, pijnigend het gehoor van Daryus.

Het verdriet doet zich aan in Losing Faythe, als Nafaryus en zijn vrouw Arabelle ook bij de plek zijn aangekomen. Nafaryus ziet eindelijk zijn fouten en arrogantie onder ogen, als hij tot de ontdekking komt wat hij heeft aangericht. Zijn zoon die zijn dochter heeft neergestoken en dat alles omdat hij niet geloofde in de kracht van Gabriel als verlosser. Nafaryus vraagt Gabriel om zijn muzikale gift toe te passen om zijn dochter in leven te laten. Gabriel komt op Whispers on the Wind uiteindelijk tot de ontdekking dat hij zijn kracht om te zingen kwijt is door de schreeuw van verdriet die tot uiting kwam. De meeslepende pianoklanken geven hem een laatste blik op het gezicht van Faythe, het verdriet is compleet. Maar dan vanuit het duister in het amfitheater schallen honderden stemmen door de lucht. Het volk dat is aangekomen biedt hulp en geeft het licht van het leven weer in de symfonie van hun zang. Het volk is de kracht en heeft Gabriel zijn stem gegeven. Alles komt samen in een enigszins zoete emotionele samenvatting op Hymn of a Thousand Voices. Prinses Faythe opent haar ogen en ademt weer, de vreugde is compleet. Alhoewel, Xander heeft zijn vader verloren en is weggezonken in verdriet. De vreugdevolle gitaarklanken van Our New World maken echter duidelijk dat alles toch nog goed komt. Een nieuwe wereld bouwen ze samen, Gabriel en Faythe ontfermen zich over Xander. De oplevende tonen komen naar voren in melodieuze gitaarsolo’s en fraaie keyboardklanken. Met Power Down worden de NOMACS uitgeschakeld, om nooit meer hun muziek te laten horen. Uiteraard doet titeltrack Astonishing met recht de goedheid van het hele verhaal aan. Geen treurige afloop, maar een betere wereld, waarin ieder mens vrij is om een plezierig leven op te bouwen met familie en vrienden. Om het allemaal nog wat zoetsappiger te maken wordt ook prins Daryus vergeven voor zijn zonden. De stem van Arhys klinkt nog één keer, wanneer hij zijn broer toespreekt om de warmte en liefde aan zijn zoon Xander te geven. De muziek laat zich weer horen in zijn pure vorm, door de mensen gemaakt, om nooit meer te verdwijnen uit het leven.

En ze leefden nog lang en gelukkig.

Dream Theater voert in ruim twee uur door een volledig sprookje heen, waarbij zowel de muzikale vormen als zang volledig in het teken staan van het verhaal. Op muzikaal gebied zoekt het vijftal, ondersteunt door David Campbell en zijn orkest, naar verschillende wegen om diepgang en emoties aan de verschillende personages en ontwikkelingen in het verhaal te geven. Hoe erg de muzikale passages soms ook uit elkaar lopen, er wordt altijd weer teruggewerkt naar de opbouw vanuit de piano en het orkest. Echter is dit toegepast op een productioneel en melodieus hoog niveau dat het nergens afdoet aan de kwaliteiten van de bandleden. De rol van John Myung mag dan wat beperkt zijn in het geheel en het drumspel van Mike Mangini doet af en toe wat mechanisch aan, het verhaal wordt met toewijding gedragen door de toegepaste instrumentatie. James LaBrie vertolkt de acht personages op geslaagde wijze in verschillende stemhoogtes en emoties. De solo’s van John Petrucci en Jordan Rudess zijn wat korter qua lengte dan we op enige klassiekers van hun gewent zijn, maar spelen wel perfect in op de passages uit het verhaal. De boodschap die wordt uitgedragen in de kracht van de muziek vertaalt zich eenvoudig naar de huidige maatschappij en de technologische ontwikkelingen die gaande zijn. Daarmee bewijst John Petrucci niet alleen sterk te kunnen inspelen op de veranderende wereld, maar weet hij dit ook op intrigerende wijze te kunnen verpakken in een krachtig verhaal. Dream Theater creëert hiermee een sprookjesachtige rock opera van hoge klasse, gedragen door het verhaal en resulterend in een meeslepend muzikaal spektakel.

4*

Afkomstig van Platendraaier.

Minste album van de band tot nu toe voor mij. Dubbel zo teleurstellend omdat het een concept-album betreft, iets waar Dream Theater nu juist zo goed in is. Hun vorige concept-album, Scenes From A Memory uit 1999, behoort tot mijn favoriete platen aller tijden. Ditmaal slaat men de plank behoorlijk mis, met een oubollig verhaaltje en een overdaad aan mierzoete ballads. Het is een dunne scheidslijn tussen intrigerend concept en kitscherige musical, zo blijkt maar weer eens. Helaas komt de stroperige kitsch meer dan eens langs. En dat twee uur en tien minuten lang. Is er dan helemaal niets goed aan het album? Jawel hoor: Moment Of Betrayal is top.

Vandaag voor de 13e keer geluisterd.
Beetje bij beetje komt alles steeds dichter bij elkaar.
Heerlijke mix van klassiek, (prog)rock en allerlei andere muzikale invloeden.

Ik kan me voorstellen dat de "hardrock/metal fans" welke Dream Theater ook heeft, zich niet met dit album kunnen verenigen.
Daar is het album te verfijnd voor.
Maar als muziekliefhebber word ik blij van dit album, heel blij,

Wat mij bovendien opvalt is het feit dat Mike Mangini zich volledig in het belang van ieder nummer "nederig" opstelt.
Alle respect voor Mike Portnoy (één van de beste drummers), maar hij had nog wel eens de neiging om boven iedereen uit te willen spelen.
Van John Myung weet iedereen dat hij een ongelofelijke goede bassist is maar dat hij nooit op de voorgrond zal treden..
Datzelfde zie ik ook een beetje bij Mangini terug.
Geen egotripperij maar bescheiden en altijd in het belang van het geheel.
Die attitude wordt overgenomen door alle leden van de band op dit album.
Dit album is geen wedstrijd geworden van een aantal virtuozen welke willen laten zien hoe goed ze wel niet zijn.
De nuances zijn voor mijn gevoel op dit album nog meer hoorbaar dan voorheen.
Kortom dit is een proces welke verklaard kan worden door mede leeftijd van de band.
Ik denk dat de "oudere" fans van Dream Theater iets beter kunnen begrijpen wat ik bedoel.

In ieder geval, ik geniet.

Ik heb respect voor het lef van Dream Theater om het aan te durven om een dergelijk album uit te durven brengen.

Hugo vd Bos heeft in zijn prima recensie het verhaal al uitgebreid uit de doeken gedaan. Ik moet toch zeggen dat het mij onvoldoende weet te pakken en me niet het verhaal weet in te trekken. Daarvoor heeft het te weinig diepgang en te veel de standaard structuur van een sprookje. En voor mij kan een goed verhaal een conceptalbum echt op een hoger niveau tillen, maar dat gebeurt hier dus niet.

Dream Theater heeft het, zoals gezegd dapper, aangedurfd om niet alleen een conceptalbum te maken, maar streeft eigenlijk naar het maken van een rockopera van ruim twee uur. En dan moet je wel van hele goede huize komen, wil je dat tot een goed einde brengen, zeker als het verhaal niet al te bijzonder is. Om iets twee uur lang interessant te houden moet er wel veel dynamiek, afwisseling en ook op zijn tijd wat verrassing in de muziek zitten. Nu komen de heren van Dream Theater van zeer goede huize, maar dit is zelfs voor hen te hoog gegrepen.

Dat is ook natuurlijk niet zo gek, want hoe je het ook wendt of keert; ze moeten het met de band doen. Het is niets voor niets dat de, naar mijn bescheiden mening, de grootmeesters van de rockopera (Ayreon en Avantasia) gebruik maken van een hele rits aan zangers en muzikanten. Dat geeft automatisch meer spanning en afwisseling. Je moet ook wel een verdomd goede zanger zijn om het vertellen van een verhaal met één stem boeiend te houden. En nu is James LaBrie niet zo beperkt als wel eens beweerd wordt en zingt hij hier prima, maar een geniaal zanger is het ook gewoonweg niet.

Eigenlijk geldt voor de instrumentale kant hetzelfde, maar ook weer anders. Dat zijn over het algemeen wel allemaal virtuozen. Die virtuositeit kun je laten horen op een songgericht album, maar op een dergelijk album dien je in dienst van het nummer en het verhaal te spelen. En dan ligt het gevaar op de loer dat het op een gegeven moment wat vlak wordt tijdens de twee uur. Er zitten echt hele goede stukken tussen, maar het zakt her en der ook geregeld wat in, wat ten koste gaat van de spanning. Twee uur lang op het puntje van de stoel zitten, zou te veel zijn, maar nu zak je soms wel heel erg onderuit en ga je afleiding zoeken, omdat het gewoon niet genoeg pakt. Dan merk je ook dat het aantal instrumenten waar de heren zich van kunnen bedienen toch ook wat beperkt is, ondanks het ondersteunende gebruik van het orkest. Maar dat heeft toch vooral een ondersteunende rol en treedt niet veel op de voorgrond. De basis blijft ook wel begrijpelijkerwijs heel duidelijk de band.

Al met al is het album voor mij te typeren als een dappere, maar niet geheel geslaagde poging tot rockopera. Van mij mag het volgende album wel weer wat meer songgericht worden

De opgave die DT zich heeft gesteld met dit album liegt er niet om: een rock-opera maken rondom een origineel sf/fantasy-verhaal, met in totaal ruim 2 uur en 10 minuten muziek. Dat klinkt nogal pretentieus, alhoewel je de band meteen vooraf al het voordeel van de twijfel zou moeten geven voor deze moedige poging...
En na het album enkele keren te hebben beluisterd, moet ik concluderen dat Dream Theater ook nog bijna in slaagt in deze de kolossale opgave.

Natuurlijk: er is veel af te dingen op The Astonishing. Het verhaaltje ten eerste, over een Chosen One die met zijn gave om muziek te maken, de aanstichter is van een revolutie tegen een dictator, is erg belegen. Op zijn best is het een aardige pastiche van sf/fantasy-clichés. Ook wikkelt het verhaaltje zich niet erg evenwichtig af: na een erg lange introductie van alle karakters en de setting in akte 1, wordt de plot in akte 2 nogal snel en weinig verrassend afgewerkt.

Het artwork kon me eerlijk gezegd ook niet overtuigen; net als de promofilmpjes, bijna een beetje knullig en amateuristisch allemaal.

De muziek maakt echter uiteindelijk veel, heel veel, goed. Natuurlijk: ruim 2 uur muziek vergt een flinke luisterinspanning van de luisteraar, maar als je hier de tijd voor neemt (wat voor menigeen niet mee zal vallen in deze moderne tijd waarin alles snel moet) dan valt er meer dan voldoende te genieten.

Niet dat elke DT-fan dit album zal omarmen; in vergelijking met het overige repertoire heeft de prog-kant het duidelijk gewonnen van de metal. Voor liefhebbers van 'A Train of Thought' is dit album dus wellicht minder geschikt. Daarvoor zal ook de veelheid aan ballades op dit album niet echt een traktatie zijn.

Een belangrijk verschil met vorig werk is echter ook dat de typische DT-epics ontbreken: songs van 10-15 minuten lang met breed uitgesponnen melodieën. De typische DT-song (intro met thema en zang, muzikale verdieping met battles tussen de toetsen van Rudess en de snaren van Petrucci, en een slotdeel waarin alles weer samenkomt) vind je op dit album dus niet. Wat er voor terugkomt is een veelheid van korte nummers, relatief veel zang, weinig lange gitaarsolo's, en ook, zoals een echte opera betaamt, melodieën die meerdere keren terug komen. Voor menigeen zal dat vast even wennen zijn.

The Astonishing is hiermee, als je over het zwakke verhaaltje en het matige artwork heen stapt, een fantastisch album geworden en een nieuw hoogtepunt in het oeuvre van de band. Ik ben zeer benieuwd hoe de band dit over een paar weken op de planken brengt in Carre!

Ik neem jouw kaart graag over

Voordat we naar Carré gaan toch maar het album eens beoordelen.

Dream Theater is allang niet meer die band die hoogdravend innoverend was in de Prog (waren ze dat überhaupt wel?), maar toch wisten ze boeiend en leuke muziek te maken. Met de komst van Mangini wilde ze een nieuw DT maken, waar het vorige album dan ook voor stond, en hoewel dat vorige album niet helemaal geslaagd was betekende het wel dat ze iets nieuws of anders wilden gaan doen. En dat doen ze dan ook met The Astonishing.

En dat The Astonishing iets anders is dat is wel duidelijk. Het 2 uur durende epos verteld een feelgood verhaal over het wel bekende slecht tegen goed met een muzikaal thema. Uitgebreider ga ik er niet op in want het hele verhaal weet mij op het album totaal niet te boeien. In vergelijking met Metropolis mist er diepgang spanning en aantrekkingskracht, maargoed ook dat album is bij mij in waardering gedaald.

Het belangrijkste is echter de muziek (juist het deel wat bij Metropolis zo goed werkt) wat hier echter niet lekker werkt. Het kabbelt allemaal een beetje voort en brengt nergens bijzondere momenten, wat uiteraard niet wilt zeggen dat het slecht is. Zoals gewoonlijk zit alles weer vakkundig in elkaar en vormt alles een mooi geheel. Maar het had zoveel meer kunnen zijn dan dat het nu is.

Juist bij dit album was het perfect geweest om af te stappen van hun eerder betreden paden, nu klinkt het allemaal zo bekend en typisch DT. Waarom bijvoorbeeld niet gebruik maken van gastzangers/zangeressen om de vele personage's tot leven te brengen? Nu is het elke keer weer labrie die een net iets zeurderige stem opzet. Wat oplevert dat ik totaal niet meeleef met de personage's omdat hij van de een naar de andere schiet zonder dat het duidelijk is om wie het gaat. En als elk personage dezelfde stem draagt wordt het ook wel ontiegelijk saai, wat hier dus ook gebeurt. En dat resulteert er dan weer in dat het verhaal niet voor je gaat leven, wat op een album als dit toch wel belangrijk is helemaal als het muzikaal al niet veel voorstelt.

Het hele album is voor mij gewoon een grote teleurstelling. Het had een episch verhaal kunnen zijn vol intrige's, verraad, liefde, spanning, angsten, oorlog, lijden, verlies, overwinning, etc. Wat muzikaal ondersteund werd door heavy metal uitbarstingen en oorlogsdrums, door zachte violen en gevoelig piano spel, haatdragende riffs en dreunende bass lijnen, gevoelige meeslepende ballads en zangers en zangeressen die de verschillende personage's tot leven laten komen. Wat we krijgen is echter een verhaal wat nergens tot epische proporties komt, wat muzikaal ondersteunt wordt door veel zeurderige ballads, een boel feelgood momenten, twee uur durende muziek zonder afwisseling, geen spanningen of lijden en een zanger die niks liever doet dan zelfpijniging om alle verschillende personage's te vertolken. Ohja en nomacs (wat hebben die voor waarde eigenlijk in het hele verhaal, behalve dan zo af en toe een paar nutteloze intemezzo's te vullen?) die, volgens de promotie en cover-art, heel belangrijk zijn en heel wat moeten voorstellen maar uiteindelijk geen aandeel hebben.

Het album zal geen luisterbeurten meer krijgen en wordt zelfs de eerste die ook geen aanschaf krijgt.
2*

Zo ongeveer hoe ik er ook over denk.
Vooral cd 1 is top maar cd 2 had voor mij, een paar nummers daargelaten, niet gehoeven.
Gemiste kans, al worden er wel paden bewandeld die je normaal gesproken niet van DT verwacht.
Topprestatie, maar met een bijsmaakje.

Beoordeling is nog wat laag maar dat kan nog veranderen, heb de cd nog niet al te vaak gehoord.

Gisteren afgezakt naar Parijs om er de laatste worp van Dream Theater te aanschouwen/beluisteren.

De zaal waar het concert zou doorgaan deed me vooraf al fronsen. Een congreszaal ... Maar dat bleek net de voltreffer te zijn. Het is niet het soort muziek waar je moet headbangen en moshen. Al moet het gezegd, stilzitten is ook niet ideaal.

Organisatorisch zat het niet echt goed in Frankrijk. Op de kaarten stond dat het concert om 19u00 zou beginnen. Vooraf hadden we toch even aan de zaal gekeken waar we onze vouchers moesten omruilen, en daar werden we op de hoogte gesteld dat het concert al begon om ... 18u00
Ik vrees dat er veel mensen te laat zullen aangekomen zijn. De zaal was ook niet uitverkocht (2de avond na elkaar) waardoor we een pak mochten opschuiven. Zuur voor de mensen die daar €20 à €30 meer voor betaalden.

Omstreeks 18u10 werden de lichten gedimd, en kregen we de eerste beelden te zien. Niet veel later viel de band (op de zanger na) in. Het mag gezegd, ze spelen messcherp. En ogenschijnlijk lijkt het allemaal niet eens moeilijk te zijn wat ze spelen, maar de waarheid is gans anders. James Labrie kwam vervolgens ook op het podium om zijn ding te doen. Over hem is er al veel inkt gevloeid. En er zijn wat mij persoonlijk betreft momenten dat het niet echt mooi klinkt. Maar dan wordt dan ruimschoots gecompenseerd met echt prachtige zangstukken. Op de achtergrond passeren gans de tijd allerlei beelden uit het verhaal. Om heel eerlijk te zijn, ik heb die beelden maar weinig bekeken. Mijn interesse gaat uit naar de leden van de band. Ik kan vol bewondering kijken wat die mensen met hun instrumenten kunnen.

Na ongeveer 80 minuten spelen kwam er een pauze. Tijd voor een drankje en een plasje ... Exact 20 minuten later (en klokslag 20u00) werden de lichten weer gedimd, en werd CD2 integraal uitgevoerd. Pas bij de bisnummers (2) mocht het aanwezige publiek recht veren uit zijn luxe zetel. De band nam het enthousiasme dankbaar in ontvangst.

De tijd vloog voorbij, wat betekent dat het allemaal wel goed was. Al bij al een meer dan geslaagde avond. En een namiddag Parijs is altijd leuk.

Wel een vreemde gewaarwording dat je om 21u00 een concertzaal uitstapt en al naar huis kan rijden. In ons geval niet eens negatief, want met nog 305km voor de boeg waren we nog een tijdje onderweg.

Ik heb intussen 4,5 sterren toegekend aan dit album. Ik doe er een halfje af omdat de stem van Labrie me niet altijd kan bekoren. Al begrijp ik wel dat hij hier meerdere figuren moet uitbeelden, wat je niet doet met "dezelfde" stem.

130 minuten Dream Theater, het is niet niks, maar aan de andere kant zit hun discografie al vòl met albums die langer dan 70 minuten duren, dus zo extreem is het nou ook allemaal weer niet. Zojuist de hele dubbelaar voor de zoveelste maal beluisterd, nu met de teksten èn de uitgebreide recensie van HugovdBos op 31-1-2016 (waarvoor veel dank) erbij om tot een "voorlopig definitief" oordeel te komen. Voor de minpunten ben ik niet doof: het koor is af en toe wat te veel van het goede, sommige thema's zijn behoorlijk cheesy (met name Brother can you hear me en het Glorious sound-walsje op het einde van Hymn of a thousand voices), John Myungs bas is nogal ondergesneeuwd, en om de Christus-parallellen (Gabriel als "Savior", het element van verraad, Heaven's Cove als een soort Tuin van Gethsemane, Gabriels vermogen om iemand uit de dood te laten herrijzen etc.) geef ik niet veel, om het maar eens netjes te zeggen. De pluspunten vergoeden echter heel veel: de ambitie om eens iets nieuws te proberen met een mix van rock-opera en musical, de reikwijdte van het concept (dat minder met 2112 te maken heeft dan ik oorspronkelijk dacht), de efficiënte manier waarop de personages in klassieke rock-opera-modus tot leven worden gewerkt, het speelplezier, de fraaie instrumentaties, Petrucci's gitaarwerk (zoals altijd – o, die solo op het einde van A new beginning !), Rudess' piano- en Hammondspel, en bovenal (en ik had niet gedacht dat ik dit ooit nog eens zou zeggen) de uitstekende zang van James LaBrie die alle nummers domineert en vrijwel steeds de juiste "toon" vindt. Bovendien gaat het verhaal gelukkig niet alleen maar over revolutie en muziek, maar zitten er toch ook aardige plotontwikkelingen bij de personages, zoals Daryus die niet meer in de schaduw van Faythe wil staan, Arhys die moet kiezen tussen Xander en Gabriel, en Nafaryus die zich zijn muzikale verleden herinnert. Hoogstaand is het allemaal niet, net zomin als Scenes from a memory ooit iemand van het bestaan van reïncarnatie zal hebben overtuigd, maar it gets the job done en geeft zowel band als zanger de gelegenheid om mooie kleurige en gevarieerde melodieën en arrangementen op de mat te leggen. Nog maar een keer draaien dan? Brace yourself!

Hier ben ik het volledig mee eens. En dat vind ik tegelijkertijd erg jammer. Hun eerste albums waren geweldig: mooie melodieën, zeer vernieuwend, prachtig instrumentaal werk en dat alles gekoppeld aan een enorm spelplezier. Dan heb ik het m.n. over Images and Words, Awake, Scenes From a Memory, maar ook over Falling into Infinity. Tot aan Octavarium. Daarna, vanaf Systematic Chaos begon DT in herhaling te vallen. Elk album had nog wel een paar mooie songs (zeker BC&SL), maar het werd allemaal minder. Met als trieste dieptepunt het musicalachtige The Astonishing - een draak van een album. Ik kan er niet naar luisteren. De magie is weg.

Ook ik zal niet meer dan twee luisterbeurten nodig hebben voor een beoordeling, want de heren Petrucci en Rudess zijn zo verstandig geweest naar mijn goede raad te luisteren, als ik op de eerste zes liedjes af mag gaan. Het is allemaal eenvoudiger dan vroeger en dat doet de band goed. Er is geen nodeloze krachtpatserij meer; alles staat in dienst van de composities, zoals iemand eerder heeft opgemerkt. LaBrie heeft er duidelijk erg veel zin in en klinkt enthousiaster dan in vele jaren. Het helpt ook dat ze een ervaren klassiek componist hebben ingehuurd voor de toegevoegde orkestraties.
Om het in de woorden van Edwynn te zeggen: alles is tot nu toe degelijk en dat is beslist een vooruitgang. Een verdere beoordeling volgt later; ik moet nog afwachten of de rest van hetzelfde niveau blijft, die nu op 3,5 tot 4 sterren zit.

Na het afscheid van Portnoy was ik eigenlijk een beetje klaar met DT. Eerstvolgende albums nog wel gekocht, maar ik miste de ziel in de muziek een beetje. Ook ik vind The Astonishing een beetje vreemde eend in de bijt, maar dat heeft met verwachtingen te maken: Muzikaal gezien zijn ze gewoon een andere kant op gegaan. Niet persé minder, maar anders. Het zou me niet verbazen als DT ooit nog iets van een musical gaat maken (daar hoeven ze mijn trouwens niet voor uit te nodigen).

In een poging vooruitstrevend te blijven slaat de progressieve metalband Dream Theater de plank danig mis met The Astonishing. Aan het oppervlak lijkt het best aardig wat op deze dubbelaar wordt geprobeerd. Een conceptplaat (past fijn binnen het genre progressieve metal), geen songs van meer dan tien minuten, spelen in dienst van het liedje en geëxperimenteer met een ongebruikelijk instrumentarium (heus, een doedelzak!).

Dream Theater probeert echt eens iets anders, het probeert zowaar vooruitstrevend te zijn! The Astonishing is een ruim twee uur durende dubbelaar geworden die niet klinkt als het zoveelste plichtmatige album waarmee de Amerikanen de laatste jaren hun fans vervelen. De opzet om met een overweldigende muzikale beleving te komen, is gelukt. Soort van. Maar dat verhaal, moest dat nou? Een lachwekkend sprookje over een dystopie waar muziek door robots wordt geproduceerd. Waartegen mensen met belachelijke, kinderachtige namen moeten strijden. Het is niet voor te stellen dat gitarist John Petrucci dit idee aan bandleden en platenmaatschappij heeft voorgelegd en dat iedereen juichend instemde. En toch is dat min of meer zo gebeurd. Want waarom zouden we anders zijn opgezadeld met The Astonishing?

Opvallend aan het album is de afwezigheid van de instrumentale capriolen waar Dream Theater om bekendstaat. Dat laat ruimte, veel ruimte voor zang. James LaBries gekweel is dan ook volop te horen tijdens 27 van de 34 (!) nummers die de plaat telt. In zijn eentje neemt hij de gedaante aan van de vele personages op The Astonishing. Hoewel de man een verdienstelijke prestatie neerzet, is het natuurlijk lachwekkend om verschillende personages door één stem te laten vertolken. Jawel, hij kleurt zijn stem voor elk personage anders, en dat is knap. Maar het werkt niet omdat duidelijk is dat het steeds dezelfde zanger is. Ga dan op de Ayreon-toer, Dream Theater. Gebruik een batterij aan zangers, voor elk personage een andere zanger.

De zang van LaBrie is tot daar aan toe, waar het op The Astonishing echt aan schort, is goede liedjes. Op Our New World na blijft geen enkel nummer hangen. Bovendien is de totale speelduur veel te lang, zeker met nummers die niet boeien. Na de vermoeiende dikke twee uur ben ik blij dat de muziek stopt. Nee, nog een keer opzetten is er niet bij. De deuntjes klinken allemaal wel, maar het is allemaal zo zielloos, zo louw loene.

Dream Theater raakte zijn inspiratie al jaren geleden kwijt. Intussen glijdt de band steeds verder af en kan die in artistiek opzicht beter stoppen. Het hoogtepunt is geweest, basta. Maar ja, als muziek maken je broodwinning is, ga je door. Er moet tenslotte geld verdiend worden.

Laat ik nog maar eens Images And Words opzetten. Of Awake. Toen klonk Dream Theater nog fris. En nog 'echt' progressief. En geïnspireerd. Stukken beter dan het gedrocht The Astonishing. Wat een draak van een plaat.