Anthrax - For All Kings (2016)

Lichte tegenvaller, zeker vergeleken met de laatste paar prima albums van de band. Het tempo van de songs ligt vrij laag, natuurlijk sowieso geen goed teken voor een thrashplaat, en één en ander mist gewoonweg de benodigde energie en bevlogenheid. Het klinkt allemaal wat mak en tam. Bij het titelnummer krijg ik herhaaldelijk het gevoel naar Iron Maiden te luisteren! Veel songs zijn daarnaast veel te lang, met te weinig spannende tempowisselingen en breaks om de boel interessant te houden.

Anthrax trekt de lijn van de sterke laatste plaat Worship Music door op dit prima For All Kings. Het tempo ligt soms wat lager, maar de bassen zijn diep, de gitaren messcherp en Belladonna zingt zijn strot helemaal schor. En niet onbelangrijk: er staan weer heel wat erg goede songs op en ook op deze plaat staat geen minder nummer.

Het Impaled intro is fraai en de overgang naar het sterke You Gotta Believe met de gitaren is geweldig. Monster at the End is erg fijn en het drumwerk op de titelsong For All Kings is erg prettig. Die knallen er ook weer lekker in op het ijzersterke Breathing Lightning. Op Suzerain en Evil Twin is echt geweldig gitaarwerk te horen, waarbij Evil Twin wat sneller is. Dan volgt één van de beste nummers van het album, het bijna 8 minuten durende en afwisselende Blood Eagle Wings. Defend Avenge is een strak nummer en All of Them Thieves is een pompeus heavy nummer wat er meer dan wezen mag. Net als dit For All Kings, een erg goede plaat van Anthrax in 2016, 35 jaar na oprichting van de band.

Aardige plaat die alweer de betere kant op gaat. Met 'For All Kings' weet de band mij toch weer meer te overtuigen dan het album hiervoor, en ik denk dat het niet aan Belladonna ligt dit keer want ik vind deze zanger persoonlijk niet héél interessant, behalve de eerste albums van 'Anthrax', daar kon ik echt genieten van de beste man maar het was echt deze laatste twee waarmee hij me niet kon overtuigen. Maar, qua gitaarwerk, drumwerk en noem maar op is deze plaat weer geweldig.

Met nummers 'You Gotta Believe', 'Breathing Lightning', 'For All Kings' en 'Monster At The End' wist de band mij wel weer omver te blazen, en zelfs de zangkunsten van Belladonna vond ik hier nog wel tof. Echter vanaf 'Breathing Lightning' vond ik het niet meer interessant worden en dan licht 'Evil Twin' nog wel een beetje uit maar is de rest toch niet meer dan standaard.

En zo eindig ik mijn marathon toch aardig positief. 'Anthrax' is altijd al een band geweest waarvan ik veel, maar dan ook echt veel gemengde gevoelens bij had en dat lieten ze ook echt zien in de marathon. Ik kan niet wachten tot ik de heren live mag gaan zien, aankomende 15 november als ze touren met het afscheidstournéé van 'Slayer'.

Voorlopige tussenstand:
01. Spreading the Disease
02. Persistence of Time
03. Among the Living
04. Fistful of Metal
05. Sound of White Noise
06. For All Kings
07. Worship Music
08. State of Euphoria
09. We've Come for You All
10. Stomp 442
11. Volume 8: The Threat Is Real

Gemiddeldes:
01. Megadeth 4,10*
02. Judas Priest 4,00*
03. Rhapsody (of Fire) 3.95*
04. Anthrax 3.59*
05. Motörhead 3.59*
06. Breaking Benjamin 3.5*
07. Obituary 3.25*
08. Slayer 3.21*
09. Twisted Sister 3.00*
10. Mötley Crüe 2.94*

For All Kings, alweer zo'n 10 jaar oud en Anthraxs laatste wapenfeit. Het zou onderhand toch wel eens tijd worden voor een nieuwe plaat van ze. Ik lees dat ze al een paar jaar bezig zijn met een opvolger van deze, maar het wil niet echt vlotten volgens mij. Hoewel we dit jaar wel een single zouden moeten krijgen. Voor hier is het geen probleem want deze knalt nog wel eventjes uit te speakers.

De opening is lekker en knalt er direct goed in. Daarna gaat het tempo en de pit wel wat omlaag, dat was natuurlijk te verwachten maar jammer is het wel. Er is hier meer aandacht voor de sfeer, de groove en het plezier. En dan knalt Suzerain er eventjes in, daar wordt je wel lekker wakker van zeg. Richting het einde knallen ze er ook nog een heerlijke gitaarsolo in, waardoor dit nummer snel in mijn waardering stijgt. Ja ze kunnen het nog wel. Ze proberen dat tempo wel wat vast te houden met Evil Twin, maar dat nummer is toch minder boeiend.
Blood Eagle Wings is natuurlijk het paradepaardje, maar het duurt wat te lang voordat deze echt op kracht komt. Daarna is deze wel lekker voortslepend en doet me wensen dat ze meer van dit soort nummers hierop hadden staan. De volgende nummers gaan een beetje door op de ingezette toon maar weten niet meer een echte opleving te bewerkstelligen.

Verder valt er weinig meer over te zeggen. De productie is sterk, maar de band is vooral oud en ervaren. Ze teren op hun oude kunnen en de ervaring die ze hebben (en oude successen). Wat vooral erg consistente muziek oplevert met af en toe een opleving en erg fijne knaller. Verder is de muziek vooral vermakelijk, maar spreekt het allemaal toch wat minder. Ik merk dan ook dat ik de voorganger toch wat meer waardeer dan deze, die voelde kwalitatief toch wat beter aan. Dit voelt meer als een voortzetting van de gebande paden. Wat absoluut niet slecht is, maar het doet me niet echt uitkijken naar de mogelijke opvolger.

Eindstand:
1. Persistence of Time
2. Sound of White Noise
3. Worship Music
4. Stomp 442
5. State of Euphoria
6. Spreading the Disease
7. For All Kings
8. We've Come for You All
9. Among the Living
10. Fistful of Metal
11. Volume 8: The Threat Is Real
12. The Greater of Two Evils

Totaal gemiddeld 3.38*