Derek and The Dominos - Layla and Other Assorted Love Songs (1970)

Ik had op deze plaats al geschreven dat ik dit de ultieme 'ik-wil-het-meisje-maar-ik-kan-haar-niet-krijgen-plaat' vind. Daar sta ik nog steeds helemaal achter. De gitaar van Clapton jankt mee met zijn bespeler over de onbereikbare vrouw. Uiteindelijk kreeg Clapton zijn onbereikbare vrouw, Pattie Boyd Harrison, wel. Misschien ook wel logisch. Als een vrouw voor mij een 75 minuten durend meesterwerk zou maken, dan had ik haar ook eeuwige trouw beloofd tot de pijnlijke scheiding die zou volgen.

Daar waar de meeste mensen het altijd hebben over het fantastische titelnummer, wil ik eens aandacht schenken aan de prachtige coda ‘Thorn Tree In The Garden’. Wat is dat toch een ongelooflijk mooi vat vol emoties. Bobby Whitlock zingt het heel erg kalmpjes en beheerst, maar je vóelt de pijn van onbeantwoorde liefde doorsijpelen:

She's the only girl I've cared for, the only one I've known.
And no one ever shared more love than we've known.
And I miss her

Dit somt voor mij het hele album op en dus zal ik er niet veel meer woorden aan vuil maken.

Een intrigerende cover een legendarische titel
en tot mijn grote schrik had ik deze nog niet in mijn collectie!

Het meerendeel van de nummers kende ik al wel, maar niet allemaal.
Dit is een prachtig album waarop een relatief jonge Clapton zijn hart uitstort
betreffende zijn geliefde Pattie Boyd, natuurlijk.
Hij krijgt wat bijval van een geweldig arsenaal aan bevriende muzikanten
en het resultaat is dan ook fantastisch.

Een mooi, heart felt blues-rock album met een aantal echte pareltjes erop.
Als je het album in de tijd plaatst (Jimi Hendrix net overleden, vandaar Little Wing) en Clapton's gevoelens voor Pattie meerekent heb je een prachtig, 'echt' kunstwerkje van ruim vijf kwartier.

Wat kan ik zeggen over dit album? Een ding is zeker, voor mij is dit de beste plaat allertijden en staat dan ook onbetwist op nummer 1 in mijn persoonlijke top 10.

Ondanks dat dit album wellicht geen pure blues plaat is, ademt deze plaat mijn inziens wel de essentie van de blues uit. Blues is verlangen, liefde, hartzeer, seks. Ook wordt wel eens gezegd "Anybody who's singing the blues is in a deep pit yelling for help" En vooral dat laatste ademt Layla and other Assorted Love Songs van begin tot eind uit. Het vertelt een verhaal. En wat een verhaal!

Van het eerste tot het laatste nummer wordt je meegezogen in de pijn, liefde en vooral het verdriet van Clapton ten aanzien van zijn "verboden" liefde met Patty Boyd, de partner van vriend en Beatle George Harrison. Uiteindelijk wint hij haar toch voor zich en loopt het verhaal goed af, maar daar merk je bij het beluisteren van deze plaat niets van. Luister bijvoorbeeld naar "Have You Ever Loved a Woman". Ik ken geen betere manier om liefdesverdriet in woorden uit te drukken:

Have you ever loved a woman? So much, that you tremble in pain?

Naast de teksten, waar de emotie vanaf druipt, wordt het verhaal versterkt door een magistrale band, waarbij Eric Clapton en Duane Allman elkaar tot grote hoogte stuwen met hun gitaarspel. Clapton hoeft niet alleen maar de gitaarheld uit te hangen om God te zijn. Allman's slide gitaarpartijen geven een extra dimensie aan de emotie.

Hoogtepunten zijn (moeilijk kiezen, maar vooruit): "Nobody Knows when You're Down and Out", "Anyday", "Key to the Highway", "Have You Ever Loved a Woman", "Little Wing" (Hendrix kan trots zijn, wat een prachtige uitvoering) en natuurlijk "Layla".

Ook de albumhoes is er eentje van pure schoonheid. Ik weet dat de albumhoes niets zegt over de kwaliteit van de muziek, maar een mooie albumhoes heeft voor mij toch iets magisch. En als ik naar de cover van Layla kijk, dan voel ik weer de emotie van de 14 nummers. Over het geheel is nagedacht en daar hou ik van. Voor mij bestaat er geen mooier voorbeeld van een conceptalbum.

Na dit alles kan ik deze plaat alleen maar belonen met 5 sterren.

Relaxed blues albumpje met een fijne laid-back sfeer en lekkere gitaarsolo's.
Op dit moment heb ik alleen nog niet zo heel veel met de zang en lyrics, maar ik heb ook het idee dat dit album op een warme zomeravond met een paar lekkere biertjes beter tot zijn recht komt.

Voor nu hou ik het even op een 3, maar de kans op verhoging is zeer aanwezig.

Bell Bottom Blues, Key to the Highway & Layla zijn op dit moment mijn favorieten.

Bij de Favorieten staan ze heel gewoon in de middenmoot, maar als ik zelf een top-14 van de nummers van dit album opstel staan de vijf covers toch wel met z'n allen stijf onderaan. Met name de drie lange en tamelijk traditionele bluesnummers die de eerste drie vinylkanten besluiten (4, 7 en 10) klinken bijna belegen naast de passie en de intensiteit van bijvoorbeeld Bell bottom blues, Anyday en Why does love got to be so sad, en waarom ze de intimiteit van Hendrix' origineel ooit hebben opgeblazen tot de bombast van deze versie van Little wing is mij altijd een raadsel geweest. De negen oorspronkelijke composities op dit album zijn niet kapot te krijgen, maar de vijf covers vind ik persoonlijk daar het niveau absoluut niet van halen.
        Overigens speel ik nu mijn CD (in de Eric Clapton Remasters-serie, geremasterd door Joseph M. Palmaccio, geen jaartal) voor het eerst op mijn PC af, en daarbij haalt Windows Media Player een heel merkwaardige tracklisting op: 1 Artiest onbekend, 2 I looked away, 3 Artiest onbekend, 4 Bell bottom blues, 5 Keep on growing, 6 en 7 Artiest onbekend, 8 Nobody knows you when you're down and out, 9 I am yours, 10 en 11 Artiest onbekend, 12 Anyday, 13 Key to the highway en 14 Artiest onbekend. Kent iemand een release van dit album waarbij de tracks zo belachelijk door elkaar gegooid zijn?

Daar waar anderen intensiteit en passie ervaren als ze dit album beluisteren treed ik als luisteraar enigszins terug als ik met zoveel emoties word geconfronteerd. Het gaat bovendien maar door en er zijn weinig rustpunten op dit album, dat door jankende gitaren en de huilende zang van Eric Clapton wordt gedomineerd. Dat maakt het bovendien moeilijk voor mij om naar het smaakvolle spel van Carl Radle (basgitaar) en Jim Gordon (goede drummer) te luisteren. Kort samengevat: deze muzikale en emotionele uitbarsting was niet voor mijn oren bedoeld. Heb het album sedert het jaar van uitkomen dan ook slechts een paar maal in één ruk kunnen beluisteren.
Nog een aanvullende opmerking. De geluidsbalans vond ik niet erg mooi. Ik draaide zojuist de "Original Master Recording" (UDCD 585 - 1993), maar misschien ligt het aan mijn onvermogen om de cd onbevangen te kunnen beluisteren.

Nadat de 4 leden met elkaar gespeeld hadden bij Delaney & Bonnie and Friends en er een klik was, besloten ze om samen een band op te richten. Gitarist/zanger Eric Clapton had eind Cream achter zich gelaten (de band werd ontbonden) en vond in zanger/toetsenist Bobby Whitlock, bassist Carl Radle en drummer Jim Gordon liefhebbers voor de blues en besloten om een aan de eind jaren 50. Begin jaren 60 herinnerende naam te kiezen voor hun band en dat werd Derek & The Dominos. Op 9 november 1970 verscheen het debuut, en naar later bleek enige album “LAYLA AND OTHER ASSORTED LOVE SONGS”. Het als dubbelalbum uitgebrachte meesterwerk bevat 14 tracks, waarvan het merendeel nieuw geschreven en een aantal covers, zoals het door Jimmy Cox geschreven “NOBODY KNOWS YOU WHEN YOU’RE DOWN AND OUT”, “HAVE YOU EVER LOVED A WOMAN” van Billy Miles en “LITTLE WING” van Jimi Hendrix. Het album blinkt uit in frisheid en spelplezier. Het viertal heeft elkaar gevonden in een gezamenlijk doel, een actuele bluesplaat opnemen en daarin zijn ze op alle fronten geslaagd. De variatie in tempo, het gebruik van de instrumenten, waarvan de gitaar natuurlijk het belangrijkste is, maar ook de toetsenbijdragen van Whitlock zijn smakelijk en indrukwekkend. De single, in Nederland overigens niet verder gekomen dan de tipparade, “LAYLA” is het bekendste nummer van deze klassieker en groeit ook als losse track uit tot een klassieker. Voornamelijk door het prachtige tweede deel van de song, waarin een heerlijke slide gitaar het nummer dat extra’s geeft, waardoor het nog mooier wordt. ”BELL BOTTOM BLUES” is ook zo’n tot klassieker uitgegroeide song, geschreven door Clapton en Whitlock. Snerpende gitaren, slowblues, samenzang en een gastrol voor Allman Brothers Band gitarist Duane Allman, die overigens in 1971 overleed bij een motorongeluk. Voor liefhebbers van blues, gespeeld door rasmuzikanten, is “LAYLA AND OTHER ASSORTED LOVE SONGS” een absolute must. De echte blues is trouwens ook van toepassing op 2 van de vier leden van Derek & The Dominos. Bassist Radle overleed in 1980 aan de gevolgen van overmatig alcohol en drugsgebruik en drummer Jim Gordon stak in 1983 zijn moeder dood en werd daarvoor veroordeeld tot een gevangenisstraf van 16 jaar. Hij zit nog steeds gevangen, in een psychiatrische kliniek, vanwege de diagnose schizofrenie. Zowel Clapton als Whitlock maken nog steeds muziek en vooral Clapton leeft gezonder dan in de periode dat hij dit album maakte, maar alle ellende op het gebied van de liefde en verslavingen, zorgde wel voor een doorleefd album.

Noem het sadomasochisme maar ik ben best wel fan van break-up platen. Niets zo heerlijk om eens lekker mee te kwelen met de miserie van iemand anders en samen met Blood on the Tracks van Bob Dylan is dit voor mij toch wel het ultieme break-up album. Layla is natuurlijk het bekendste nummer van de plaat en deze albumvariant blijft voor mij ook de ultieme versie. De manier waarop het nummer ineens overgaat in een compleet andere stijl, het is voor mij de perfecte belichaming van hoe een wilde verliefdheid opeens over kan zijn en ik vind het altijd jammer als ze dat stuk wegknippen. Er zijn echter nog genoeg andere pareltjes te ontdekken zoals Bell Bottom Blues en het magnifiek gecoverde Little Wing. Zijn er dan geen minpunten? Toch wel, ik blijft moeite hebben met het veel te lange Key to the Highway en het album loopt misschien net iets te lang door. Al zou ik langs de andere kant dan ook weer niet weten welk nummer ik (naast Key to the Highway) zou laten vallen.. Het concert van Clapton waar ik tickets voor heb is alweer verzet maar ik hoop toch dat hij ook wat Derek and the Dominos nummers zal spelen eenmaal het zover is.

Tijdloze klasse. Verveelt geen moment, zó ongelofelijk goed. Kan geen zwak moment ontdekken, dat wil zeggen: alles hoort erbij. Zeker als je een plaat al zo'n 45 jaar kent en hij (zij?) nog niets van de glans heeft verloren.

Layla en bell bottom blues zijn fenomenaal. De rest van dit album vind ik evenwel een klasse minder. Daarom vind ik dit album in zijn geheel toch ietwat overschat. 3,5 ster