Scott Walker - Scott 4 (1969)

Voor de volledigheid toch even nagekeken in het boekje bij de cd:

Op de foto's van de master tapes die in het boekje staan staat overigens wel weer 'Scott Walker'.

Hoe dan ook, deze artiestennaam lijkt me wel duidelijker.

Echt een muzikaal genot om naar te luisteren deze Scott Walker, met 4 zet hij meer een 'eigen' richting in, wat meer weg van de typerende jaren zestig geluid. Een warme stem waar de melancholie er vanaf druipt i.c.m. pakkende nummers.

Perfect album wat mij betreft. Schitterende variatie in de nummers en heerlijk om in een zit uit te zitten.

Duidelijk zijn beste werk voor hij begon te ontsporen.

Wat ook weer niet zo heel erg was en zelfs leidde naar zijn beste album tot op heden Climate of Hunter

Vreemd dat hier op Musicmeter Scott Walker zo populair is en een artiest van minstens hetzelfde niveau, Jackie Leven, totaal niet.

In hoeverre zijn die twee vergelijkbaar dan?

Ze worden door mij allebei tot de grote zangers uit de popmuziek gerekend. Wat voor mij vreemd is dat de muziek van Jackie Leven volgens mij zeer toegankelijk is, in mijn ogen toegankelijker dan die van Scott Walker. Maar het is wel muziek met grote diepgang, zoals die van Walker. De muziek van Jackie Leven zit meer richting de folk en van Scott Walker is meer richting pop.

Ah oké.
Ik heb net wat nummers doorgeluisterd op Spotify. Die diepgang kan ik wel horen en er zijn inderdaad wel raakvlakken.
Als ik tijd heb zal ik een hele CD van Leven beluisteren. Bedankt voor de tip
Waarom Walker hier populairder is? Ik denk dat Walker nou eenmaal een grotere status heeft.
Ik heb hem ooit ontdekt op een verzamel CD, en ook via reverenties van andere artiesten. Er staat me iets bij van Nick Cave bijvoorbeeld.

Als je een keer tijd hebt, misschien dat je Songs from the argyll cycle (mijn persoonlijke favoriet) of The mystery of love (is greater than the mystery of death), gekozen door Q-magazine tot een van 100 beste albums ooit, eens zou kunnen luisteren. Hij heeft ook nog een paar prachtige platen uitgebracht onder het pseudoniem Sir Vincent Lone. Misschien heeft Scott Walker een grotere status, maar de albums van Jackie Leven worden zonder uitzondering door de meeste critici beoordeelt van goed tot uitstekend, wat niet gezegd kan worden van alle albums van Walker. Nu zeggen die beoordelingen van critici natuurlijk ook niet veel, want ik erger me regelmatig verschrikkelijk aan recensies (vooral Pitchfork en Allmusic!). Ik zag in jouw top tien Yasmin Levy staan, ken ik niet. Wat is dat voor muziek?
Het is trouwens een erg gevarieerde lijst.

Zal ik doen.
Dat is nou het toffe van MuMe; die doorverwijzingen naar andere artiesten door andere muziek fans. Nogmaals bedankt.
Yasmin Levy is een Ladino (Joods-Spaanse cultuur, met een eigen taal) zangeres. Met Flamenco, Gipsy en Arabische invloeden.

Klinkt interessant. Dan vind je waarschijnlijk Burlap to cashmere. ook goed?

Wat een vette plaat is dit zeg. Ik kende Scott alleen van zn album 'the drift', leuk op feestjes enzo . Via dit forum kwam ik met wat klikken hier terecht en meteen geluisterd op spotify. Ik sta versteld, wat een magistraal album. Erg blij dit te ontdekken.

Na Scott 3 ( die mij uitstekend beviel) op zoek gegaan naar 4. Een bejubeld album uit 1969 van deze zanger die natuurlijk ook bekend is van The Walker Brothers.
Luisterend naar zijn solowerk, blijkt dat de artiest Scott Walker het best in zijn eentje af kan.
The Walker Brothers kwamen in de 70er jaren nog slechts sporadisch bij elkaar.
Afgaand op de uitstekende reacties, gewoon een impulsieve aankoop. En zeker geen spijt van.
Een mooie geremasterde versie (met een typische 60's cóver) voor 6,95.

4 brengt een gerijpter geheel. Staat weer bol van smaakvolle orchestraties, een mooie warme produktie en fraaie, knap uitgewerkte songs.
Er lijkt ook meer ruimte voor de teksten, en muzikaal biedt het geheel meer afwisseling.
Neem nu de indrukwekkende opener The Seventh Seal. Alsof je in een soort van Mexicaanse Western terecht komt. Met een indrukwekkend, zwaar aangezet mannencoir als toevoeging. Prachtige opener.
De melanchonie is er natuurlijk in overvloed. Walker bezit een stem die je raakt. Diep, helder en warm.
Er staat werkelijk geen zwak nummer op. Hoogtepunt is welliswaar The Old Man Is Back Again. Een geweldig verhalende song, maar alles zit op zijn plek.
Van wat Countryinvloeden tot hippere sixtiespop ( Get Behind Me), het past allemaal.

Bijkomend voordeel, Het zijn allemaal zelfgeschreven songs dit keer. Waar Scott 3 nog wat Brel bewerkingen liet horen, is de inspiratie hier groots.
Ben nog wel benieuwd naar 1 en 2. Had wellicht ook logischer geweest om daar mee te starten, maar ik was erg nieuwsgierig naar deze.

Prachtplaat.

Geniaal

Vandaag de vier self-titled albums van Scott Walker eens beluisterd, en deze steekt er toch wel bovenuit. Dit album klinkt wat eigenzinniger dan de voorgaande drie, en laat al vaag doorschemeren dat in Walker meer dan alleen een aanleg voor ietwat theatrale popmuziek en een stem als een klok schuilgaat. Wat hij in een veel later stadium in z'n carrière ook volop zou bewijzen.

Het album opent meteen fantastisch met 'The Seventh Seal', om het volgende halfuur een torenhoog niveau aan te houden.

Morgen ga ik me eens aan die wat meer experimentele albums wagen; dit zint me alleszins enorm.

Kende tot voor kort alleen 'Tilt' en de hits van The Walker Brothers. Onlangs Scott 1-4 op CD gekocht. Scott 4 stast meteen in m'n top 10 aller tijden. Echt bijzonder indrukwekkend.

Zeer waardevolle parel in de collectie idd.

Ik ken best al wat van Scott Walker, maar Scott 4 hoor ik nu voor het eerst als 'verplichte' kost
in de 1001 albums lijst.

Hoewel ik geen echte fan ben klinkt dit album wel meteen goed. Ik kijk al uit naar volgende luisterbeurten.

Scott 2 en 3 zijn ook de moeite waard Kronos.
Op deze verkend hij wat meer muzikale paden en wordt over het algemeen gezien als zijn beste uit de reeks.

Het is de volmaakte vintage Scott van begin tot eind, dit album.

Alle voorgaande episodes lijken hiertoe te hebben geleid, dit nagenoeg perfecte eindresultaat.

Om zoals de historie nu heeft vastgelegd zich daarna lichtelijk te verliezen om uiteindelijk harder dan hard terug te komen als de Scott die we nu kennen als de Scott die je liever niet durft te laten horen aan je net wel of net niet minder of meerderjarige vriendinnetjes.

Scott 2 kwam ook al voorbij in de lijst, bikkel. Daarvan was ik niet erg onder de indruk. De covers van Jacques Brel kende ik al van deze verzamelaar. Een mooie verdienste, die vertaalde vertolkingen. Helpen mij ook om de teksten beter te begrijpen. Maar voor het luisterplezier grijp ik toch naar de originelen.

'Til the Band Comes In, de opvolger van Scott 4 heb ik dan ook weer. Maar daar steken de bombast en stem van Scott Walker me teveel tegen en de nummers zijn ook niet veel soeps. Dingen als Tilt en The Drift zijn zeker niet aan mij besteed, hoewel ik best vaak van experimentele muziek kan genieten.

Ik had Scott Walker dus al zo'n beetje geklasseerd als slechts matig interessant voor mij. Dit vierde album lijkt echter toch wel wat meer de moeite.

Duidelijk verhaal Kronos.

Voorgangers van deze vind ik ook wel vrij wisselvallig.

Net als The Walker Brothers.

Maar in beide gevallen toch zeker enkele juweeltjes op te duikelen.

Vergeet vooral niet een Montague Terrace (In Blue) van de eerste Scott.

Of van het derde deel:

Kerst in Kopenhagen.

Nog eens wat anders dan het kerstnummertje uit 2012.

Sowieso de derde Scott en deze, zeer de moeite waard.

En ook kan ik het nog maar eens niet laten om het onvolprezen Climate of Hunter bij deze nog maar eens aan te bevelen.

Retestrak gestileerd album waar de gekte nog geen hoogtij viert maar wel al lichtelijk door de voegen begint te barsten.

Vooral nog uitermate voortreffelijk in balans wat betreft de beluisterbaarheid.

Monsterlijk harde teksten op een slicke achties productie.

Top tienertje voor mij, onverminderd tot in het oneindige.

Ik dacht ik de sixties 'uitgespeeld' had. Nou niet dus: op de valreep van 1970 komt Scott Walker met dit meeslepende album. Langs welke meetlat je deze collectie songs ook legt, dit is een tijdloos meesterwerk.

Pas op latere leeftijd kennis gemaakt met de albums van Scott. Eigenlijk was Scott Walker - Tilt (1995) het album wat mijn aandacht trok. Beetje bij beetje het oudere werk van Scott aan het luisteren. Dat maakt toch best iets los. Wat een fantastisch stem had deze man toch. Dit album is een stuk zoetgevooisder dan Tilt mar daarom niet minder aantrekkelijk. Een fraai album in het licht van de jaren 60/70. Magistraal goed uitgevoerd en ‘n feestje om naar te luisteren.

Mooi Album net als nummer 3, nog misschien meer eigenzinniger dan hij was, wat een mooie stem, met en dito instrumentarium een waar genot om naar te luisteren, warm en ontroerend tegenlijk.
Nu wegkijken waar Cave de mosterd haalt. Mooi op gatefold vinyl uitgebracht. Een ware musthave als je deze release nog niet in bezit hebt. ( heruitgave 2014/ 2019 op 180 grams vinyl)

Denk dat ik dit Scott Walker's beste album vind, en The Seventh Seal en The Old Man's Back Again vind ik iig zijn twee allerbeste songs. Prachtige orkestraties en arrangementen en dan die prachtige stem van hem.
Ik ontdekte Scott Walker overigens in de jaren 80 doordat Marc Almond zo vol over hem was en ja het is ook goed te horen dat Marc Almond veel naar Scott Walker heeft geluisterd.

AbleMableIk kocht in 1984 zijn 'Climate of hunter' (die hij destijds als zijn beste sinds Scott 4 noemde). Dit is inderdaad de overtreffende trap. Ergens tussen de avant-garde van de late Scott Walker en de barokke pop van de the Walker brothers in. Geweldige songs, arrangementen en zang. Een volstrekt unieke stijl, ook in de teksten. Hij was destijds moeilijk verkrijgbaar, maar dankzij internet werden ook dit soort schatten ontsloten. Het album wordt er niet minder aantrekkelijk en raadselachtig van.

Scott 1-2-3 hebben Scott Walker uiteindelijk bij zijn magnum opus gebracht Scott 4.

Een album volledig gevuld met eigen composities. Een staalkaart van Scott's kunnen als componist, arrangeur en vooral als zanger.
Helaas duurt het album slechts 32 minuten. Maar die 32 minuten zijn dan wel gevuld met het beste wat je van Scott Walker kunt verwachten, spannende orkestrale begeleiding van ingenieus gecomponeerde songs die ook nog on top gezongen worden. Wat wil een kwalitatief muziekliefhebber nog meer.

De opener The Seventh Seal is hierboven al meermalen zeer terecht bejubeld! een droom opener met spannende blazers en een apart mannenkoor die de strijd aan gaan met vele strijkers en daardoorheen soepel de stem van Scott Walker.
Ander hoogtepunt:he Old Man's Back Again, met een prachtige percursie in de achtergrond, heel mooi verhalend gezongen..
Duchess daarna, zacht, subtiel en beeldschoon.

Ja u leest het goed, superlatieven schieten tekort om deze schoonheid te vatten!

Het is om depressief van te worden dat deze uitmuntende zanger tijdens zijn leven niet echt de roem en waardering heeft ontvangen die hem toekwam. Ja wel van zijn vakbroeders, grote namen als Bowie en Ferry hebben hun bewondering nooit onder stoelen of banken gestoken.
Luister naar de manier waarop Bowie God only knows zingt op zijn Tonight album en je hoort de referentie.

Maar ook zangers als Marc Almond zijn schatplichtig aan deze Amerikaanse grootheid. Vooral zijn geweldige Tenement symphony album -voor mij het beste uit zijn oeuvre- refereert aan Scott Walker.

Al met al kan ik zeggen dat ik dit album al vele jaren met groot plezier draai, dat zal in de komende jaren niet anders worden, Walker verdient het om gehoord te blijven worden. Nog heel erg lang...

Dit blijft toch wel een uitzonderlijk album. Er kleeft een poëtische kracht aan de stem van Walker die mij diep weet te raken. De baroque muzikale begeleiding levert nagenoeg een perfect podium voor de slepende teksten. Het album bestaat in zijn eigen wereld, gecreëerd door de briljante geest van Walker; het is een mystiek luisterspel die even delicaat als grandioos is. Voor mij is dit ook één van de zeldzame albums waar geen slecht nummer op te vinden is, een magnifiek totaalplaatje dat een paar van Walker’s sterkste nummers huist.

Ooit nieuwsgierig gemaakt door een stuk in Humo. Daarna bij een vriend op slag gehypnotiseerd (ik heb er geen ander woord voor) door Angels of Ashes. Op slag de 4 Scotts blind aangeschaft, nooit spijt van gekregen… au contraire

Het album Scott 4 is waar alles wat in de drie vorige albums voorbij kwam prachtig samenkomt.
Scott schrijft geweldige songs, die minstens de evenknie zijn van zijn voorbeelden. De teksten boeien van begin tot einde, waar de songs op de vorige plaat soms fragmentarischer leken dan ze waren, lijken ze nu voller. De wisselwerking tussen Scott en de orchestratie is uitmuntend, minder over the top, met de juiste accenten op de juiste plaats. Je voelt de traditie die het stokje doorgeeft aan de muziek van de toekomst met het stokje nog net in de hand.
Met The Seventh Seal wordt je aandacht meteen scherp gezet. De trompetten luiden het omineuse lied in, en dan dat koor op de achtergrong gecombineerd met de violen. Alsof je recht in de film zit. Beter kan je een album niet beginnen. Vanaf nu kan het niet meer mis gaan. En dat doet het ook niet. Met On Your Own Again komen we in melancholischer vaarwater, een korte maar krachtige song. Om dan weer iets open te bloeien met het warme The World's Strongest Man. Ik voel hier altijd oprechte emotie in. Vervolgens het positieve maar wijfelende The Angels of Ashes, gaat dit over de kracht van het creatieve proces? Boy Child is een song die steeds maar blijft groeien, dik als stroop, af en toe eens verlicht door licht snaren. Bij Hero of The War is de melodie wat opgewekter, maar de tekst oh zo triest. Drie levens verwoest door de oorlog. En dan dat typische woordeloze gezang op het einde.
Mijn absolute favoriet op dit album is The Old Man's Back Again, alles klopt hieraan, en toch weet ik nog steeds niet waar deze song exact over gaat. Ik word deze song nooit moe. En dan dat einde... Magistraal!
En het blijft maar komen op het einde, met het heerlijke Duchess, dat ten allen tijde een top 10 hit had moeten zijn. Zo een warm lied, met luchtigheid en melancholie in perfect evenwicht. Met het stevige Get Behind Me geeft hij ons nog een duw in de rug, gesteund door uitstekende gitaren en een achtergrondkoor, een hoopvolle song. Vervolgens wordt er afscheid genomen met Rhymes of Goodbye, wat ook meteen voelt als een afscheid en afsluiter van de reeks Scott albums. Alsof het werk af was.
Kortom, een prachtig album dat boeit van begin tot einde.

Vandaag 55 jaar oud alweer. Na een paar dagen grauwe, grijze The Cure is het wel even een feest om Scott 4 weer eens te draaien.

Laatst deze beauty op vinyl aangeschaft en dat is toch wel de manier waarop je deze plaat moet luisteren. Gelijk ook maar verhoogd naar 5 sterren. En ja kant 1 is al prachtig maar dan draai je de plaat om en ontvouwt zich een kant die ongehoord mooi is..en wat mij betreft tot het mooiste behoord wat ooit op vinyl is gezet.