dEUS - The Ideal Crash (1999)

Berichten over de recente livepassage verplaatst naar dEUS

Naar de volle mep met deze, huts!


Zei ik op 7 januari 2015. Na het geweldige optreden van vanavond is dit dus wel het geval Vooral Let's See Who Goes Down First kwam live prachtig uit de verf.

Magdalena vind ik het hoogtepunt van dit epische album.

Mijn favoriete liedje van dit album is nog steeds "Sister Dew". Uit het liedje "Magdalena" komt het volgende stukje geregeld in mijn hoofd voorbij:

"But I'm feeling good
and if you don't exist
you're still one illusion
that I can't resist."

Prachtig.

Mijn eerste kennismaking met dEUS. Een goed album met een sterk karakter. Favorieten zijn het titelnummer en instant street, maar de volledige tracklist vind ik super.

Er staat nu ook een documentaire op vrt.nu rond dit album: Confessions to dEUS.

Het is niet echt een traditionele docu, maar eerder een impressie van de tour die dEUS in 2019 deed naar aanleiding van het 20-jarig bestaan van The Ideal Crash. Je ziet wat fragmenten van de optredens, met tussendoor getuigenissen van mensen uit het publiek die vertellen wat The Ideal Crash voor hen heeft betekend en verhalen delen over hun eigen relatiebreuken en andere miserie in het leven. Ook de (huidige) bandleden zelf komen aan bod.

Het is allemaal nogal zwaarmoedig, maar voor de liefhebbers van dit album wel interessant, denk ik.

The Ideal Crash blijft overigens met stip mijn favoriete plaat. 20 jaar na datum zit er nog geen spatje verval op en de sound klinkt nog altijd even fris als destijds. 10 weergaloze nummers verworden tot een coherent, veelgelaagd geheel, elke luisterbeurt goed voor een avontuurlijke reis. Vol hartzeer, maar ook barstend van het verlangen en een stomende energie, geweldige teksten en vooral heel veel schoonheid.

De platen die ze hiervoor al maakten waren briljant en wat erna kwam is ook niet slecht natuurlijk, maar daar in Ronda verkeerde dEUS (what's in a name) toch echt wel in een staat van genade, wat een werkelijk overrompelend album heeft opgeleverd.

Ah dEUS, wat een band. Tegendraads, schurend, lekker... al 4x live zien spelen, waarbij het concert in Carré na het uitkomen van deze cd echt magisch was. Schitterende lichtshow, de band in topvorm... ik hou van de band en vooral van deze cd. Instant Street is wel de Parel, beginnend als een niemendalletje wat steeds wat dreigender wordt en uiteindelijk heerlijk uit de hand giert.
Kan niet wachten ( nou ja...) tot mijn begrafenis en dan dit door de speakers!

hoe mooi dit album ook is, het is toch echt beter gedaan check maar is dit Arman Méliès - Les Tortures Volontaires (2006) muziekliefhebbers, als je durft!!

Ten eerste: wat is dat toch tegenwoordig met dat "doe dit maar IS" in plaats van "doe dit maar EENS". Of ben ik nu officieel oud als ik me hier druk om maak?? . Ik zie het echt overal....
Ten tweede: wat een toffe tip!! Maar beter..... hmmm....

Ik ben een jaartje ouder zie ik. Dus dat ik me er druk om maak, lijkt me volledig begrijpelijk.
Me nieuwsgierigheid voor die tip is nu evenwel wel gewekt!

Ik ben vier jaar ouder, dus ik maak mij nergens meer druk om. Ik laat mij altijd gewoon graag verassen op dit forum, dus ook bedankt voor de tip!

Het crematorium lijkt me een betere plaats om je te laten verassen.

U begrijpt 'm ?!

Absolute wereldplaat van Barman en de zijnen. Warm geluid, absolute topsongs.
Ik vraag me af hoe deze schijf het gedaan heeft in pakweg Amerika…? Is die internationaal doorgebroken?

Ze zijn eigenlijk zowat uit elkaar gegaan als band omdat niet iedereen evenveel zin had om naar de VS te trekken. Doordat ze redelijk groot waren op MTV was die stap nochtans goed te zetten op dat moment. Het is dus veel minder geworden internationaal dan het had kunnen zijn. We hebben in ruil dan wel Zita Swoon gekregen.

reteiP
Thx!

dEUS is altijd al een kunstenaarscollectief geweest waar muzikanten aanhaken en weer net zo gemakkelijk afhaken. Het afscheid van Rudy Trouvé is al een ware aderlating, maar als vervolgens ook nog Stef Kamil Carlens er mee stopt, stagneert de bloedsomloop zodanig dat dEUS langzaam dreigt af te sterven. Klaas Janzoons en Tom Barman ondernemen een heftige poging om de dEUS te reanimeren en slagen daar verrassend goed in. Craig Ward krijgt een prominentere rol in het geheel toegediend. Bassist Danny Mommens duelleert tijdelijk in zijn eigen Vive la Fête project en dEUS, om die laatste uit de brand te helpen.

Dat de relaties met de vriendinnen van Klaas Janzoons en Tom Barman op springen staan, levert in ieder geval genoeg extra inspiratiestof voor The Ideal Crash op. The Ideal Crash is de ontploffing, de zelfdestructie van een vrijwel onhaalbare droom, die als een nachtmerrie uit elkaar spat. Voor mij persoonlijk is The Ideal Crash een forse stap terug, de hele stemming, samenstelling en rangorde binnen het gezelschap is zodanig veranderd, dat het vooral een grimmige boze plaat is geworden. Hoe bijzonder is het dat de band binnen de puinhoopresten van dit verval toch in staat is om een zeer noemenswaardige reeks aan songs af te leveren. The Ideal Crash is een favoriet voor veel dEUS fans, ik heb dus meer met Worst Case Scenario en In a Bar, Under the Sea, al kan ik niet ontkennen dat The Ideal Crash zeker ook een meesterwerk is.

Het overstuurde Put the Freaks Up Front is een opgejaagde opener en handelt noodgedwongen over een opgelegde doorstart. De frustraties van Tom Barman domineren, Graig Ward doet ontiegelijk zijn best om deze wat te temperen. De Schot ervaart dat er een zware last op hem ligt, en spreekt dit tekstueel zeer zeker ook uit. Put the Freaks Up Front voelt als verraad aan, het verraad in de liefde en het verraad van bandleden die dEUS laten vallen. Eigenlijk een gezonde ontwikkeling om andere wegen in te slaan, als het geloof en de behoefte ontbreekt of minder wordt. Nu is het een verdovende mokerslag, die zelfs de luisteraar laat duizelen.

Tom Barman is in deze periode behoorlijk labiel omdat er zoveel zekerheden verdwijnen. Sister Dew is een ingehouden Murder Ballad, de waanzin die het dagelijks functioneren zodanig in de weg zit, dat de gevolgen niet te overzien zijn. Sister Dew is de Judaskus, het excuus en de vraag naar vergiffenis. Wat als een lief liefdesliedje begon, eindigt in een destructief haatdragend verbeten eerbetoon aan de liefde. Magdalena is de berusting, het besef dat gedane zaken nooit meer terug te draaien zijn. Magdalena is tevens de angst om aan die zelfvernietiging ten onder te gaan. De dagen zijn net zo donkerblauw als de nachten.

In het spookachtige One Advice, Space zoekt Tom Barman naar de ruimte om zichzelf te hervatten en te herpakken. Een heuse Lost Weekend song met nachtelijke dwalingen en de hang naar begeerte en andere lusten. Het clubbestaan houdt de zanger staande, de liefde voor de dance uitspattingen komen steeds meer op de voorgrond. Bij het dromerige The Magic Hour lijkt het erop dat Tom Barman de controle over zijn leven terug gevonden heeft. Het relativerend denken lukt weer enigszins, waardoor er zachtere doorgangen ontstaan. Poorten die verwelkomen, en dezelfde poorten die een periode afsluiten. De romantiek zit hem in de weelderige strijkers, die de track als ochtendglorie open trekken. The Magic Hour is waarschijnlijk het meest evenwichtige nummer van The Ideal Crash, al is ook hier het drukkende einde zo grijs deprimerend als een grunge regenval.

Het The Ideal Crash titelstuk zou zeker niet op het experimentele Zooropa van U2 misstaan, en misschien is de hele The Ideal Crash plaat daar het beste mee te vergelijken. dEUS flirt publiekelijk met disco en geeft er een sexy twist aan. Dat dEUS de gekte niet definitief afgezworen hebben, bewijzen ze in het geniale Instant Street. Er zit zoals gewoonlijk vrijwel geen logica in deze song. Eerst dommelt country getokkel je bijna in slaap, waarna een funkende tegendraadsheid je wakker schudt en je afdwingt om in beweging te komen. Graig Ward is breekbaar en fragiel, Tom Barman ouderwets zelfverzekerd. In de maniakale eindspurt dwaalt de geest van Stef Kamil Carlens rond. Hoe meesterlijk is het dat Danny Mommens dit zichzelf helemaal toe-eigent. Instant Street brengt je in extase, geeft trauma’s een plek, en schudt alle negativiteit van zich af. De Instant Street therapie helpt je om je ziel te zuiveren.

Everybody’s Weird vecht tegen de vervreemding, is een surrealistisch beeld van het realisme. Is de wereld nou zo gek, of ben ik juist die buitenstaander in een maatschappij die zichzelf voor de gek houdt. Let's See Who Goes Down First is typisch dEUS, met een gewaagde jazzy invalshoek. Let's See Who Goes Down First zou zich meer dan prima op Worst Case Scenario staande houden. Op het evenwichtige The Ideal Crash is dit de grote ontwrichtende stoorzender, maar wel een heel fijne ontwrichtende stoorzender. Bijzonder dat juist een drumcomputer en voorgeprogrammeerde beats het prachtige spacende Dream Sequence #1 inluiden. dEUS zoekt hier overduidelijk het Krautrock spanningsveld op, en benadrukt nogmaals dat de uitputtende grenzen niet bereikt zijn. dEUS blijft in ontwikkeling, al roept deze op The Ideal Crash ook regelmatig een tegendraads effect op.