dEUS - The Ideal Crash (1999)

mijn stem
4,13
1178 stemmen

Belgiƫ
Rock
Label: Island

  1. Put the Freaks Up Front (5:14)
  2. Sister Dew (5:35)
  3. One Advice, Space (5:46)
  4. The Magic Hour (5:23)
  5. The Ideal Crash (5:00)
  6. Instant Street (6:15)
  7. Magdalena (4:58)
  8. Everybody's Weird (4:51)
  9. Let's See Who Goes Down First (6:23)
  10. Dream Sequence #1 (6:31)
  11. You Can't Deny What You Liked as a Child * (4:55)
  12. Everybody's Weird [Remixed by Soulwax] * (6:54)
toon 2 bonustracks
totale tijdsduur: 55:56
406 BERICHTEN 7 MENINGEN
zoeken in:
avatar van Arrie
5,0
0
De laatste twee nummers zijn de groeipareltjes, dus dat komt nog wel.

avatar van Misterfool
5,0
0
Ik heb het album nu al een krappe 2 jaar in huis en nog steeds vind het regelmatig zijn weg naar mijn CD-speler. Slechte nummers staan er niet op. Hoewel ik, als ik erg kritisch ben, "Magdalena " de zwakste schakel vind. Wat dit album erg goed doet, is een gevoel van avontuur op wekken. Elk nummer heeft een onverwachte kwinkslag.

Het is daarnaast ook een goed teken dat ik steeds een ander nummer als mijn favoriete nummer van deze plaat zou aanwijzen. Zo vond ik, toen ik dit album net kocht, "Instant Street" de gedoodverfde klassieker. Heden ten dage zet ik vaker het openingsnummer op repeat.

Ik verhoog naar 5*

avatar van Arrie
5,0
0
Magdalena is juist prachtig, joh!

Als ik een zwakste schakel zou moeten kiezen, zou ik voor Everybody's Weird gaan, denk ik.

 
0
Misterfool: Magdalena vind ik zowat hét hoogtepunt.
Zo zie je maar weer hoeveel mensen hun gevoel kan verschillen, zelfs wanneer je beide dit album geweldig vindt

Arrie: ik ben dit nummer meer gaan waarderen door de versie op dit album, had daarvoor nooit goed op de lyrics gelet, die zijn namelijk prachtig Tom Barman & Guy Van Nueten - Live (2003)

avatar van hailtotherainbow
5,0
1
dEUS heeft de wind tegen gehad in de jaren 90. Aan talent en jeugdigheid geen gebrek bij het Antwerpse vijftal maar ondanks de doorbraak van Suds & Soda had Worst Case Scenario zijn relatieve succes vooral te danken aan mond-tot-mondreclame. De keuze om een jaar later een EP uit te brengen met werk van de verschillende andere bands waar elk lid mee speelde hielp niet echt om dEUS uit de underground te hijsen. My Sister=My Clock was weinig gefocust en extreem experimenteel. De herkansing kwam er met In A Bar Under The Sea. Het album kende diezelfde spitsvondige jeugdigheid die WCS zo kenmerkte maar ook deze plaat kreeg te weinig media-aandacht om door te breken. 5 jaar later sloeg Stef Kamil Carlens zijn vleugels uit en vervoegde Craig Ward de rangen. The Ideal Crash, het derde album van dEUS, kreeg zelf geen Amerikaanse release meer. Als rechtzetting van het onrecht dat dEUS is aangedaan mag deze review mag gerust gezien worden als een persoonlijke pelgrimstocht om The Ideal Crash anno 2016 de wereld in te krijgen. Ik zal van huis naar huis gaan en pamfletten uitdelen met daarop deze review geprint. Ik stuur een exemplaar van het album de ruimte in en de eerste levensvorm die een stereo heeft en het dus kan beluisteren zal een gelukkige levensvorm zijn. Het is een moeilijke taak om een recensie te schrijven voor een album dat sinds meerdere jaren bij de beste werken hoort die ik ken; een album waar ik in die tijdsspanne zo’n vertrouwdheid mee heb verworven dat het een deel van mijn muzikale identiteit vormt, een album waarvoor ik zo’n bewondering heb dat objectieve maatstaven geen stand houden. The Ideal Crash is één van die zeldzame lp’s waarbij elk nummer de denkbeeldige roos perfect in het midden raakt, 10 nummers die als een goed geoliede ketting in elkaar overgaan en waarop de tijd en zijn bijhorende slijtage geen vat heeft gekregen. In de vijf jaar sinds ik voor het eerst Put The Freaks Up Front door mijn koptelefoon deed knallen, is er niet veel veranderd. Gewenning is de dood van de muziek maar The Ideal Crash bewijst het tegendeel.

De kettingmetafoor doet uitschijnen dat het album als een machine in elkaar zit en ergens is dat zo. The Ideal Crash is opgebouwd uit 10 delicate radarwerkjes die naadloos op elkaar indraaien dankzij de ijver van 5 stielmannen. Toch ontstaat er ook een magische chemie tussen het album en de luisteraar in die 56 minuten; een brouwsel waarbij alle moleculen elkaar versterken om de knalrode kleur van de jas op de cover weer te geven. Alsof het een vooraf opgestelde wet is van alle prachtige muziek die ik ken, kon ik de klik met de radars en moleculen op The Ideal Crash niet direct maken. Met een kracht van 10 op de schaal van Richter wisten Nummers als ‘Instant Street’ en ‘Everybody’s Weird’ mij bij de eerste luisterbeurten al van mijn vrij stevige Ikea-stoel blazen. Het waren de subtielere en moeilijk te doorgronden nummers zoals de twee laatsten op het album die pas maanden later hun schoonheid en gelaagdheid blootgaven. Ondertussen is dit het album waar ik geen seconde van zou weglaten. Elk nummer getuigt van originaliteit, klasse en jeugdige creativiteitszin. The Ideal Crash domineert de discografie van dEUS op zo’n manier dat zelf het beste wat de band na dit album uitbrengt, hoewel nog steeds nobel en kwaliteitsvol, nauwelijks kan tippen aan het minste wat dit album te bieden heeft. Bovendien is ‘minste’ een relatief begrip als het op The Ideal Crash aankomt. Een minder nummer op The Ideal Crash is er niet, er zijn lichte voorkeuren maar niets springt er echt uit op een album waar elk nummer er uit springt.
PUT THE FREAKS UP FRONT trapt direct mijn vrij stevige deur in met een walm van gitaardistortie om vervolgens zijn strakke melodieën in de kamer los te laten. Het nummer brengt een kwaliteit van vernieuwing, dynamiek en zeggingskracht die vanaf het begin al doen raden dat dit album een speciale luisterervaring wordt. Het een kwaliteit die ik slechts terugvind in een handjevol andere albums zoals de opener van Ok Computer of die van Unknown Pleasures. Gitaar, bas en drums spelen op hun scherpst en versterken elkaar tot een ware energiebom ontstaat. De lont van de bom wordt aangestoken door de sinistere stem van Barman die hier, en doorheen een groot deel van The Ideal Crash, als bondgenoot van amoureuze verbittering zijn sarcastische gal, vol kennis en zelfvertrouwen, op de luisteraar spuwt.
‘So you’re suffering. I know it hurts a lot when it’s the first time’
De bittere wereld van The Ideal Crash is niet rooskleurig, liefde is er een ziekte en een aftakelingsproces. De tekst getuigt van die bijtende smart, best ironisch voor een nummer dat zoveel energie genereert. Put The Freaks up Front is een verschroeiende opener, memorabel in elk opzicht.

‘Oh my sweet SISTER DEW what have I done?’. Menig hardcore dEUS fan heeft die woorden op zijn/haar kuit laten tatoeëren. SISTER DEW werd als tweede single, na Instant Street, uitgegeven. Voor een nummer dat slechts een vaag refrein heeft, is dat een interessante keuze. Toch kent het nummer een organische vooruitgang waaruit een grote finesse blijkt. Het venijn zit hem in de staart; de grootste troef van het nummer zit op het einde, vanaf de gitaarinslag rond 3:34 tot de laatste seconde. De holle klank die de gitaar produceert lijkt in een onderzeeër te zijn opgenomen (herinnert aan de muzikale visbokaal van The Cure op ‘At Night’). De draagkracht van het nummer concentreert zich rond Barman’s tongue-in-cheek lyrics ‘please forgive me if I keep on smiling, but every sad story has a funny side in’. Het lied sterft langzaam uit en voor ik het weet is het gedaan. Barman zingt zijn laatste woorden hopend op iets maar hij weet dat het onbereikbaar is. Waar hij in de rest van het nummer een klagende, bittere toon aanhaalt is hij hier herleid tot een fragiel wezen. Pakkend.
ONE ADVICE, SPACE was één van de trage groeiers, een nummer dat meandert en mij direct het gure café insleurt waar het nummer lijkt opgenomen te zijn. Barman als uiterst interessante toogfilosoof vertelt over ongezonde relaties, over aantrekken en afstoten en over een onbereikbare en bijna mythische vrouw. ONE ADVICE, SPACE heeft een geweldige flow. De strak afgelijnde drums, de ijzige keyboards en de natuurlijke vooruitgang van het gezang geven het nummer een trancegevoel. De geur van sigarettenpeuken en whisky is nooit ver weg.
THE MAGIC HOUR is een nummer dat zo bitterzoet en vooral zo fragiel lijkt op tekstueel en muzikaal vlak dat ernaar luisteren een emotionele ervaring wordt. Het wordt moeilijk om een accurate beschrijving te geven van een lied waarbij geen enkel woord in de Nederlandse taal de volle waarde ervan kan overbrengen. Als The Magic Hour een tastbaar object was, zou ik het onder een bokaal zetten, op mijn schouw plaatsen en elke dag elk aspect ervan gefascineerd bestuderen met een vergrootglas. Ooit een nummer gekend waarop alles lijkt te kloppen? Een nummer dat zowel complex als organisch klinkt tot in de perfectie? Het duurt jaren vooraleer men echt zeker kan zijn of een lied echt de tijd heeft doorstaan en van daaruit groeit tot een persoonlijke klassieker en een deel van een persoon. The Magic Hour is tijdloos, met passie luisterde ik naar het nummer vijf jaar geleden, terugkerend van school met een veel te zware boekentas en met dezelfde passie zal ik er binnen 50 jaar nog naar luisteren na de zondagse bingo-avond. The Magic Hour bezingt een verloren liefde; de verteller houdt tegen beter weten in vol in zijn liefde voor iemand die hem niet dezelfde signalen terug zendt. Het loopt op een dood spoor die zowel de begeerder als de begeerde emotioneel uitput. ‘Beside her I care to linger even though it’s not safe’. Het verhaal grijpt naar de strot, de verteller weet pijnlijk accuraat zijn gevoelens te verwoorden. Muzikaal klinkt het nummer bijna als een slaapliedje, gitaarakkoorden in combinatie met ritmische en zichzelf recyclerende percussie wiegen mij in slaap. Het vioolwerk van Klaas Janzoons heft het nummer naar nieuwe cathartische hoogtes. De dromerige muziek contrasteert mooi met de tekst; de optelsom van beiden is gelijk aan één van de mooiste en aangrijpendste nummers die ik ken.
Het titelnummer is een luchtig nummer op de oppervlakte maar als centraal punt op de plaat toont het de verteller op zijn kwetsbaarst en zieligst, hij anticipeert een nakend afscheid en zal uiteindelijk verlaten worden maar probeert zich zo goed mogelijk voor te bereiden op het onafwendbare. Hij smeekt maar weet dat het gedaan is. Toch is THE IDEAL CRASH niet het emotionele hoogtepunt van de plaat; terwijl ik van vooraf van een titelnummer verwacht dat het een hoogtepunt van de plaat wordt, is THE IDEAL CRASH de zwakste schakel op het album. Dat zeg ik op met de beste bedoelingen want dit als zwakste nummer kiezen zegt genoeg over de kwaliteit van het album. De tekst is opnieuw goed maar de begeleiding is te triviaal om het vorige nummer te vergeten.
INSTANT STREET is met recht en rede een klassieker. Opnieuw weet dEUS de zeemzoet klinkende begeleiding van de eerste 3 minuten te combineren met teksten van verlangen en onbereikbaarheid. Het refrein is nogmaals een nieuw hoogtepunt op de plaat. De bekende riff op het einde van Instant street, nationaal erfgoed van België, scheurt de oren binnen met dezelfde sonische kracht als PUT THE FREAKS UP FRONT maar dan in een nog hogere versnelling. Het is een gitaarpartij die zo krachtig is dat geen enkele headbang, wilde dansmove – kortom, elke lichaamsexpressie – volstaat om het beest te temmen. Het is altijd een beetje een teleurstelling om het nummer live te horen. Een nagenoeg perfect rocknummer heeft geen nood aan veranderingen. Instant street is éen strakke compositie, rechttoe rechtaan. Toch gaat Barman live vaak te melodisch zingen en verandert de outro al snel in een warboel van distortie. Bovendien mis ik Craig Ward met zijn prachtige en breekbare interpretatie van het refrein; Pawlovski doet het meer dan behoorlijk achter maar ik zal mij de vraag blijven stellen. Wat zou er nog van dEUS kunnen geworden zijn als Ward was gebleven? De meer conventionele rockpaden die de band vandaag betreedt staan in schril contrast met de avontuurlijke jungle waar de band zich in de jaren ’90 begaf. Ik wijk af, daar gaat mijn strakke compositie, snel over naar de volgende parel op het album.
De tekst van MAGDALENA is gebaseerd op de ex-vriendin van Barman. Het ingetogen nummer raakt mij met bijna dezelfde overtuigingskracht als The Magic Hour. De muziek en Barman’s stem klinken dromerig en gelaten. Magdalena bevat de beste teksten van het hele album. Melancholisch, bitter en liefdevol; het nummer toont een verteller die zich krampachtig vasthoudt aan en gelooft in de liefde. Hij struikelt over zijn gevoelens en weet niet hoe het verder moet, wat hij wil. Thematisch bouwt het verder op de teksten van het titelnummer maar voor het eerst lijkt de verteller een beslissing te nemen. Hij wil verder gaan met zijn leven en de littekens van de asymmetrische relatie schoon likken. Magdalena is een emotioneel nummer dat getuigt van ontstellende eerlijkheid en pure schoonheid.
EVERYBODY’S WEIRD is na het openingsnummer en Instant street de laatste muzikale mokerslag op het album. Een rauwe rocksong die geen gevangenen neemt en tot op het bot snijdt. De repetitieve ritmesectie, de melodieuze zanglijnen en de aanstekelijke synths zorgen ervoor dat dit nummer er bij de eerste luisterbeurt van The Ideal Crash uitspringt.
LET’S SEE WHO GOES DOWN FIRST is een vergeten nummer, weinig gekend en weinig besproken. Het voorlaatste nummer op The Ideal Crash hoort bij de beste nummers van dEUS. De broeierige, gejaagde sfeer van het lied is een laatste restant van het algemene ‘duister-café-na-middernacht’ gevoel van Worst Case Scenario. Hier moet ik er wel de productie bij betrekken: het lijkt buiten op straat voor het café waarin het nummer gespeeld word opgenomen, de klank is hol en Barman’s stem is gedempt. Een aparte en zeer geslaagde aanpak is het. Het begintafereel van de wandeling langs de rivier en de ontmoeting met de vrouw doet filmisch aan, tot wanneer de verteller, of Barman, alsmaar dieper begint te graven in zijn eigen ziel. Het nummer zou gaan over Barman’s slechte mentale toestand in 1998 en op een manier is Let’s See Who Goes Down First een genezingsproces. Barman’s sinistere stem trekt het nummer vooruit. Het klinkt alsof zijn keel wordt dichtgeknepen en hij met zijn laatste adem alles probeert te zeggen wat hij wou zeggen, al zijn gal moet spuwen en opgestapelde frustraties eruit gooien. Het is een koortsig en claustrofobisch nummer; Let’s See Who Goes Down First portretteert een verteller die met zijn rug tegen de muur staat terwijl de drie andere muren langzaam aan rond hem insluiten. Hij komt tot een besef dat het niet verder kan en breekt met zijn problemen. Dit is de thematische catharsis van het hele album, een verlossing van de pijn. ‘it would have fucked me over if I hadn’t cut it loose’.
Tom Barman haalde de akkoorden voor DREAM SEQUENCE #1 uit een droom die hij had. De melancholie en het gevoel van leegte zijn nog aanwezig maar de wonden helen dag bij dag en de rust keert terug. Dream Sequence #1 is een gelaten, en, geheel zijn naam waardig, dromerig nummer. De frustratie, de energie en de verbittering zijn met de vorige nummers afgestoten. Na de storm komt de berusting, als het stof gaat liggen blijft er vertwijfeling over maar de verteller zoekt ademruimte en laat het aanslepende verleden achter zich . In 56 minuten vertelt The Ideal Crash het verhaal van een hoofdstuk in een leven en dat lijkt ook de bedoeling te zijn geweest, een documentatie van een moment uit Barman’s leven.
‘I need to find some peace of mind, give me peace of mind’
Tekstueel is het is een typische plaat voor een westers publiek, we houden nu eenmaal van het ideaal van een gevoelige en getormenteerde geest en ook ik loop erin. The Ideal Crash baadt zich in Barman’s dreigende stemkleur. Over de teksten vertelde Barman in de documentaire over de totstandkoming van The Ideal Crash dat hij zich vaak afvroeg of de teksten die hij schreef wel over hemzelf gingen en dat hij uiteindelijk leek te beseffen dat het meer dan ooit over hem ging. 1998 was een moment in zijn leven waarop een gevoel van verdriet hem vooral overviel. Er is de breuk met zijn vriendin en waarschijnlijk nog factoren waar ik niet verder op in ga. De schoonheid van The Ideal Crash hoeft immers niet te parasiteren op de emotionele toestand van de makers ervan; het is ontstaan uit die situatie maar voor de luisteraar is het hopelijk ook veel meer dan dat. Over de titel van het album vertelt Barman dit: ‘…proberen de zaken te manipuleren terwijl je weet dat je afstevent op iets dat fout loopt… staan op een rand van een kloof en denken ik ga sowieso vallen, kan ik beter op mijn manier vallen’. De teksten op The Ideal Crash zijn van tere schoonheid. Tom Barman vertelt veel over zichzelf zonder in zelfmedelijden of aanstellerij te verzinken. Het is echter niet enkel wat hij zegt maar ook de manier waarop hij het zegt. De thematiek van een getormenteerd verlangen naar een onbereikbaar iemand is eigen aan zo veel dertien in een dozijn emo bands. De teksten zijn ten verdienste van Barman, de muziek is zeer zeker een groepswerk geweest. dEUS onderscheidt zich echter in zijn bijna poëtische teksten door een volwassenere aanpak en een betere verwoording waardoor de bitterheid bijna te ruiken is in de huiskamer.
Op het ideale snijpunt tussen geweldige songwriting, memorabele teksten en memorabele melodieën bevindt zich het meesterwerk van dEUS, de drie hoofdmoleculen waarop The Ideal Crash is gebouwd. The Ideal Crash moet het niet hebben van een overkoepelende sfeer, hoewel de nummers vaak dezelfde thema’s oproepen en de klankkleur van de instrumenten bij elk nieuw nummer weer vertrouwd klinkt. De ingetogen nummers raken mij nog even diep als vroeger en de hondsdolheid die de krachtige nummers veroorzaken geeft nog steeds evenveel schuim in mijn mond. Tom Barman zei nog dit over de plaat: ‘Het is een registratie van dat jaar in ons leven’. In dat opzicht is The Ideal Crash een naslagwerk, een muzikaal en tekstueel dagboek dat zo nauwgezet mogelijk gevoelens als verlangen, verlies, liefde en frustratie probeert te beschrijven. ‘Songs schrijven is ook een beetje graven en hoe dieper je graaft hoe minder licht dat er is en hoe donkerder alles wordt’ gaat Barman verder. Wel, hoe dieper ik graaf in deze plaat hoe mooier hij wordt en daarom is het een klasse plaat die alleen maar beter wordt met de jaren. Het is een oude vriend die ik vaak uit de kast haal en beluister. Op zo’n momenten ben ik blij, ik hoef nergens anders te zijn of niets anders te doen. The Ideal Crash wordt mijn universum voor 56 minuten.

avatar van Cor
4,5
0
hailtotherainbow schreef:
dEUS heeft de wind tegen gehad in de jaren 90................The Ideal Crash wordt mijn universum voor 56 minuten.

Pff, indrukkende impressie van een minstens zo indrukwekkend album

avatar van corn1holio1
5,0
0
Zeg dat wel. Deze bespreking (woord doet de prachtige tekst geen eer aan, dat weet ik) had ik nog niet gelezen, zeer de moeite!
En ik kan ze alleen maar volledig beamen!

avatar van Pinsnider
4,5
0
Fraai stukje proza inderdaad! Ga hem vanavond meteen weer eens draaien!!

avatar van Knoracle
4,5
0
Tja, dEUS. Een van de weinige bands waarbij de kwaliteit na iedere draaibeurt nog steeds toeneemt. Zeker ook op dit album. Ongelooflijk knap. Samen met In a Bar het meest tyisch dEUS. Ook hier enkel weer juweeltjes met als klap op de vuurpijl Dream Sequence #1. Ook gehoord als laatste toegift bij de Soft Electric in Carré. Mooier wordt het niet...

 
0
Knoracle schreef:
Samen met In a Bar het meest tyisch dEUS..


Beide albums verschillen, bij wijze van spreken, dag en nacht qua composities en klankkleur. Ik heb er dan ook het raden naar wat 'typisch dEUS' precies betekent. Dat het 2 toppers, daar ben ik het wel mee eens.

avatar van Knoracle
4,5
0
Franck Maudit schreef:
(quote)


Beide albums verschillen, bij wijze van spreken, dag en nacht qua composities en klankkleur. Ik heb er dan ook het raden naar wat 'typisch dEUS' precies betekent. Dat het 2 toppers, daar ben ik het wel mee eens.


Typisch dEUS in de zin van onvoorspelbaarheid en onverwachte wendingen in een nummer.
De andere albums hebben dat imo net wat minder.
Dat ze onderling verschillen van elkaar is evident.

avatar van Johnny Marr
4,5
0
Knoracle schreef:
Samen met In a Bar het meest tyisch dEUS.

Worst Case Scenario is toch ook typisch dEUS dan? Misschien wel het meest typisch...

avatar van Knoracle
4,5
1
Johnny Marr schreef:
(quote)

Worst Case Scenario is toch ook typisch dEUS dan? Misschien wel het meest typisch...


Denk het wel, alleen die ken ik net niet goed genoeg ; dat wordt binnenkort goedgemaakt

 
0
Knoracle schreef:
Denk het wel, alleen die ken ik net niet goed genoeg ; dat wordt binnenkort goedgemaakt


Schande

Haal jouw schade snel in of er volgen spoedig strafpunten

avatar van TEQUILA SUNRISE
4,0
1
Met dit album valt wat mij betreft alles op zijn plaats, de beste worp van de band uit hun oeuvre, met het werkelijk geweldige Instant Street als hoogtepunt, vooral na pakweg 3:40 waarna de band helemaal los gaat, de opbouw van dat nummer is gewoon geniaal!!
Ook opener Put The Freaks Up Front & afsluiter Dream Sequence behoren tot de betere nummers, ik neig naar een verhoging van mijn waardering voor deze plaat.

avatar van popstranger
5,0
1
Voor mij de sterkste van dEUS. Kan het aantal keer niet tellen dat ik ooit dit album heb grijsgedraaid. Het break-up album bij uitstek met geen enkele zwakke song op.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

*

* denotes required fields.