dEUS - The Ideal Crash (1999)

Kan me nog niet echt helemaal overtuigen. Het heeft wel mijn interesse. Ik hou nooit zo van die scheurende aanhoudende gitaren (zoals bij Dream Sequence). Enfin, voor nu een 3,5*. Wat is het toch dat die Belgen zoveel interessante muziek fabriceren?

90 procent van Belgische bands heeft meegedaan aan de Humo's Rock Rally. Daaraan meedoen, is ongeveer de enige manier om enigszins wat bekend te worden. Als je daar top 3 haalt liggen de producers, platenmaatschappijen te smeken om met hen te werken. Ook vorig jaar weer een paar zeer talentvolle bands gezien. Psycho 44, Sore Loosers, Amatorski,... Langs de ene kant is het jammer dat er maar 1 platform is waar je gelanceerd kunt worden, langs de andere kant moet het ook gezegd worden dat de rock rally bakkenvol talent levert en een zegen is voor onbekende bandjes die meer in hun mars hebben.

Stubru draait tegenwoordig gewoon alles wat de finale haalt van die rock rally play, en helaas is dan ook weer niet alles even kwalitatief hoogstaand als deze dEUS.

Net aan het beluisteren. Wat staan hier toch klassesongs op! 'Instant Street', 'Sister Dew, 'The Magic Hour', fantastisch. Misschien wel één van de beste Belgische platen die er zijn!

Gisteren origineel gekocht en ik snap compleet niet waarom ik deze 2 sterren heb gegeven. Dit is alles behalve saai, een heel gelaagd album met veel dingen op de achtergrond. Instant Street is toch wel het beste nummer, maar ze zijn allemaal geweldig. 4,5 ster!

Dit is trouwens wel een leuke afbeelding die gerelateerd is met dit album, is van Suske en Wiske:

http://www.hotellounge.com/pics/suske_en_wiske_1.jpg

Put the Freaks Up Front ligt erg makkelijk in het gehoor en het lijkt dan ook een vermakelijk rock liedje maar het nummer is echt enorm sterk. Een tijdje heeft dit in mijn top 10 gestaan.
Nu niet meer, gewoon geen ruimte meer voor

Die gezichtsuitdrukkingen van Wiske
(en de facepalm van Suske)

Hmm, ik weet het niet helemaal met dit album, het is allemaal heel erg goed, maar afgezien van Instant Street wil het nog niet onder de huid kruipen. Toch maar 4*, maar dat kan veranderen.

Laat die "misschien" maar vallen: absurd goed is dit!

dEUS - THE IDEAL CRASH (1999)

dEUS is altijd al een broeinest van diverse muzikanten met verschillende scholingen geweest. Dit zorgde voor de opvallend vele line-up wisselingen doorheen de geschiedenis van de band, maar misschien ook voor de altijd variërende en verrassende composities. Waaronder die van
'The Ideal Crash'.

Dit album is eigenlijk een eerste 'volledige' kennismaking met de groep. Ik kende natuurlijk wat losse nummers, waaronder What We Talk About. Die song lieten me niet warm noch koud. Ook heb ik ze, nog niet zo lang geleden, live gezien. Als er één iets was van die show die me bijblijft - los van de chaotische, bijna avant-gardistische, indruk die ze bij mij maakten - is het: hard - keihard!

Eén van de prentjes van het album, het vleesachtige stuk, herken ik. Ooit moet m'n pa een hoop singles in m'n kamer gedumpt hebben - waaronder één van dEUS. De voorkant was identiek hetzelfde als datgene je ziet als je de cd van de 'tandjes' verwijderd. Het moet gaan om een promotionele uitgave van het (geniale) weekblad 'HUMO' . Na even wat research blijkt dat de volgende nummers erop staan: One Advice, Space en een live-versie van Magdalena. Inderdaad: dat wist ik niet (meer). Toen, een jaar of vier geleden (cf. 12-jarige leeftijd), had ik blijkbaar niet de behoefte het cd'tje in kwestie te ontdekken.

Genoeg gepalaverd, nu over het album.

De eerlijkheid gebiedt me allereerst te zeggen dat ik toch wel een luisterbeurt of vijf achter de rug heb. Hoewel ik, denk ik toch, veel gewoon ben (Bebop Jazz, Prog-Rock, Avant-Garde en Drone,...), sijpelde het album behoorlijk traagjes tot me door.

De reden hiervoor is nu wel duidelijk. Het mag gezegd worden: dEUS is een redelijke progressieve, ietsiepietsie avant-gardistische groep. Als ik een 'label' op hen plakken moet, hoewel ik dit alsmaar minder wil doen, zou ik gaan voor Experimental Alt(ernative) Rock.

Maar nu ik van alle nummers zo min of meer weet welke straten ze bewandelen, en de muziek/tekst/melodie meezingen kan bij het zien van de titels, is de tijd wel rijp om 'es wat percepties te delen.

En de hoofdmening is hoofdzakelijk positief. The Ideal Crash is een mooie, diverse rondleiding en een blik op wat de Alternative Rock allemaal te bieden heeft. The Ideal Crash is scherp maar ook zoet, zwevend maar ook snoeiend hard, licht diepgaand maar ook platvloers en direct, vredelievend maar ook dreigend. En vooral: 'cool'. De plaat heeft een 'coole' houding.

Put the Freaks Up Front is een knaller van een opener. Verwarrende riffs vliegen rond je oren, sublieme instrumentatie op de achtergrond. Meeslepende, licht gedoseerde chaos. Top!
Het nummer zou verwijzen naar George Lucas, één of andere filmregisseur. Die zou aan z'n montagemakers gevraagd hebben om de scène met, ik citeer, 'die bende debielen' wat eerder in de film te plaatsen. Mooie songtitel, krachtig nummer!

Sister Dew vind ik iets minder goed uitpakken als bij de meeste mensen. Intrigerend verhaal, dat wel (die me by the way maar na enkele luisterbeurten duidelijk was). Maar het mist net dat ietsje vuur, en het raken van een emotionele snaar. Over dat laaste ga ik het nog hebben, het zal het enige probleempje van dit album worden.

One Advice, Space is alweer een sterk nummer. Zwevende zanglijnen, niet-alledaagse instrumentatie.

The Magic Hour . Prachtig hoe het nummer, instrumentaal gezien, een contradictie op zichzelf is. Eerst rustgevend, relaxed. Daarna dreigend, benauwelijk en speurend. Die riff bijvoorbeeld. Stil zoekend. Naar slachtoffers. "There is room if you can trust, for anyone like us"

The Ideal Crash is sympathiek, iets zoeter en opgewekter. Leuk nummer, en in mijn perceptie deels een anti-Valentijn nummer. "The way that we laugh with love.". Niet dat Valentijn iets met echte liefde te maken heeft ...

Instant Street heeft één missie: je mag en zal niet stilzitten. Geen mission impossible ten huize Ferre. Wanneer de bekende en aanhoudende riff, die veel gebruikt wordt door productiehuis Woestijvis (cf. In De Gloria, Het Eiland, Alles Kan Beter, ...), wordt ingezet, wordt ik in een hypnotiserende draaikolk meegesleurd. Die draaikolk gebiedt me m'n lichaam over te geven aan de muziek, en ik volg wijselijk. De hardrockende elektrische stroom die ruist door al m'n ledematen is formidabel grandioos.

Magdalena is een verborgen pareltje. Eerlijk gezegd is dit het enige nummer die me emotioneel pakt, en met een voor mij herkenbare situatie.

Everybody's Weird
Let's See Who Goes Down First
Tijd voor sinistere nummers. In één woord: absurd. Deze composities zijn heerlijk absurd, luguber. De één heeft alweer levendige en 'victorie-achtige' sound, de andere een ruwe en krachtige opbouw. Ze slingeren ons door verschillende visies, werelden, en laten ons doelloos achter. Maar ja: " You know how it goes around this place. Sometimes they need someone to screw." Dat zijn wij, de luisteraar; gebruikt als testdier om de weelderige, trippende muzikale fantasieën van Barman, Mauro en co mee te maken. Lichte verwijzing naar Leonard Cohen's Song For Isaak in Everybody's Weird (cf. "I will help you if I must, I will kill you if I can").

Dream Sequence #1, want Barman hoorde de akkoorden in z'n droom, is een geknipte afsluiter. Niets aardverschuivend, verrassend of pakkend - maar wel een relaxte song die je rustig laat drijven, weg van het album, weg van die vreemde sounds, die overrompelingen.

Zeer sterke, interessante, goed uitgebalanceerde composities dus. Eens lieflijk, eens ruig - maar altijd met veel aandachtsopeisende elementen en sublieme instrumentatie. Een mooi visitekaartje, en een prachtige samenvatting van de verschillende aspecten uit de alternatieve rockscène. Het zou zowaar het perfecte Alternative Rock album kunnen zijn.

Maar er mist iets. Hoewel ik enorm meedansen kan, het uitschreew, opga in de muziek, e - er is één klein element die ontbreekt. Het tedere, het ontroerende. Het album heeft een iets te fel karakter. En, hoewel vele nummers een persoonlijke inslag hebben, worden de artiesten voor mij als 'stoer' geprofileerd. Minder emotionele inslag, het kruipt net niet onder m'n huid.

Maar dit blijft ijzersterke Belgische trots. Een supercoole 4/5

Edit: Hoe meer ik kijk naar de tracklist, en herbeluister, hoe meer 'dat probleempje' simpelweg wordt overschaduwd door het vakmanschap van de liede(re)n. Het heeft een wat verslavend karakter: ik wil opnieuw die vitale krachttoer meemaken. Misschien komt een verhoging naar 4.5, aangezien dit een bijna perfect 'popalbum' is. Het enige wat ik mis is een forse lading 'goosebumbs'.

Ferre!

dEUS

Net nog eens 'Instant Street' beluisterd, misschien wel het beste nummer dat ik ooit gehoord heb van een Belgische band! Hopelijk komen ze dit jaar nog met een nieuw album.

Ik zie geen stem van je staan, AOVV? Ken je het hele album? Anders moet je het zeker eens gaan luisteren! En als je het wel kent... waar blijven die vijf sterren?

Ik ken het album wel, Arrie, en heb het al meermaals beluisterd, maar ik heb nog geen stem uitgebracht. Gewoon omdat ik me eerst een echte mening wil vormen van dit soort platen, die toch speciaal zijn voor mij. Een stukje tekst dus, dat ik dan aanvink als mening.

En dat zal er ongetwijfeld nog wel van komen, maar het vergt nu eenmaal tijd, er zijn zoveel platen die nog op een beoordeling wachten..

Maar, in ieder geval, deze plaat is geweldig, en kan inderdaad dicht tegen de 5 sterren gaan aanleunen!

Voorlopig geef ik 'm 4,5 sterren. Ik ben 'm vandaag nog eens aan het beluisteren, in het kader van mijn Belgische platen top vijf. 'The Ideal Crash' is de trotse nummer 1. Uiteraard is mijn kennis van de Belgische muziek helemaal niet zo uitgebreid (zeker wat betreft oudere muziek), maar ik volg het wel een beetje. Wat ik wel weet, is dat eventuele ontdekkingen al enorm hun best mogen doen om deze plaat te gaan overtreffen. Want dat het getuigt van de klasse van dEUS in die tijd, spreekt boekdelen. 'Instant Street' zal iedereen die de Belgische muziekscene een beetje volgt, ongetwijfeld kennen. Een monument, geheel terecht ook. Uiteraard is deze plaat meer dan enkel dat nummer, 't zou toch een beetje mager zijn. Nee, 'The Ideal Crash' vormt ook een mooi samenhangend geheel, je zou het kunnen voorstellen als een draaikolk die je helemaal meesleurt en alle vooroordelen en grenzen op je weg vernielt. Charles Mingus is een voorbeeld van Tom Barman, en dat hoor je ook wel in de muziek. Volgens mij is Tom Waits zo'n andere held, want ze hebben wel een beetje hetzelfde gevoel voor experimentatiedrift.

Maar goed, 4,5 sterren dus.

De invloed van Charles Mingus is anders een stuk duidelijker hoorbaar op In A Bar, Under The Sea, dat dan ook een stuk beter album is dan deze

Die vind ik ook erg goed, maar deze net iets beter. Voeg daar nog 'Worst Case Scenario' aan toe, en dan kom je toch aan een drietal indrukwekkende platen.

Heb hier heel lang heel lastig mee gehad. Als ik hier dan het hoge gemiddelde zie denk ik van ja mis ik hier nou iets, maar langzaam aan heb ik het idee dat de plaat zich begint te openbaren. Instant Street is erg geniaal, Sister Dew en Everybody's Weird vind ik ook erg lekker. Wel lekker gevarieerde plaat er komt erg veel in voor Ik zit toch onderhand aan de 4 luisterbeurten denk ik. Stem volgt nog.

Gisteren nog eens beluisterd, als je te veel analyseert, en die neiging heb ik bij dEUS , om te achterhalen waarom men zo succesvol is met de manier van nummers schrijven, laag op laag, dan ben je het luisterplezier snel kwijt

lastig beluisteren

Een echt kunstwerk en eveneens ook beste dEUS-plaat. Een album die je misschien niet onmiddellijk bij de strot grijpt, maar na elke luisterbeurt beter en beter wordt. Je hebt wat geduld nodig om te ontdekken dat het album ijzersterk in elkaar zit en bijna elk nummer heel wat te bieden heeft op muzikaal gebied. Maar vanaf dat ogenblik ben je verkocht...

Hij moet inderdaad, en vooral de eerste keren, niet te veel geanalyseerd worden. Ik was WCS gewend, dus hoopte dat ik dit in 1 keer goed zou vinden. Achteraf misschien leuk grapje.

Ik vind het trouwens wel raar dat Let's See How Goes Down First, als laatst bij de statistieken wordt gemeld. Ik heb er niet op gestemd, maar het is wel mijn op 2 na favo track op deze CD. Misschien is het begin wat raar, maar zoals veel de tracks op deze plaat wordt het pas écht leuk na een minuut of 2.

Washer van Slint legt op huize Ferre, en nu hoor ik waar dEUS de mosterd vandaan heeft voor de gitaarlijnen in The Magic Hour.

Danku voor de verwijzing, kende Slint nog niet maar klinkt me zeer aangenaam momenteel

Zelfs het accent is regelecht dEUS, of andersom

slim, of toeval

Als het geen toeval is is het een gelikte keus om de mosterd bij deze band te halen aangezien die allang niet meer bestaat

Gitaargeluid, manier van zingen, de algehele sfeer ademt een en al dEUS uit, hetzij allemaal wat zachter en milder

Terug naar deze plaat is het wat mij betreft nog steeds ene hoogstandje, de chaos van het debuut was wat minder aanwezig , maar wel enorm vele diversiteit en er staat geen enkel nummer op dat niets met je doet als je het beluisterd

Positief verrast van deze plaat, vooral omdat ik eigenlijk altijd om onduidelijke redenen nooit geïnteresseerd was in dEUS. Misschien omdat ik vond dat ze overschat werden, omdat iedereen hier niets anders dan goed over hen kon zeggen in België en het altijd veel te hoog stond volgens mij in lijsten. Altijd wel hun singles mooi gevonden vooral instant street met die prachtige outro. Ook andere singles vond ik wel goed dus dacht ik, toen ik zag dat dit hier ook hoog stond aangeschreven en omdat een vriendin aandrong toch ook maar eens beluisterd. (had zelf deze cd al eens cadeau gekregen maar nooit beluisterd).

Aan dit album begon ik met lage verwachtingen en na paar keer luisteren dacht ik dit is een typische 3,5* plaat. Wel leuk maar niks bijzonders. Had hem bijna aan de kanten gelegd tot ik besloot om het toch eens met koptelefoon te beluisteren, omdat ik geen goesting had om te leren en mijn broer wou leren (en ik mijn muziek niet stil wou zetten). Die keer vond ik het allemaal veel mooier, alsof het kwartje was gevallen.

Dit is een hele goede melancholisch plaatje, nooit gedacht dat ik een CD van dEUS goed zou vinden. Gedaan met vooroordelen en ook gewoon genieten van deze groep zou ik tegen mezelf zeggen. Favorieten zijn: Sister Dew, The Magic Hour en Instant Street.

Derde album van dEUS in de jaren '90 en weer kan ik niet lager dan 4,5* geven. Dit album heeft meer focuus dan zijn voorgangers. Hier staan geen tussendoortjes op en het vormt meer een eenheid. De experimenteerdrift is ook wat naar achter verschoven. Wat er over blijft is een album met tien topnummers. Op het eerste gezicht leken sommige nummers mij wat saai en eentonig, maar als je geconcentreerd luistert, hoor je dat elk nummer zeer goed opgebouwd is uit verschillende lagen. De climaxen liggen er in de meeste nummers niet zo dik bovenop als bij de vorige twee albums al heb je met Instant Street wel een nummer met een overweldigende laatste drie minuten. Dat nummer is ook nog altijd mijn favoriet.

dEUS - The Ideal Crash

Mijn favoriete dEUS album aller tijden.
Ik heb het tijd moeten geven om het te begrijpen, want het is best een moeilijk album.
Maar wat een parels vind je erop terug, ze slepen je mee naar een onbekende wereld.
Het zit dan ook zo verdomd goed in elkaar, instrumentaal top, tekstueel meeslepend.

Magdalena, toch wel dé parel van dit album. Ietwat rustiger, en wat een mooie mooie tekst. Keer op keer weet het me te raken, tot het binnenste van mijn ziel, tot tranen toe.
But I'm feeling good,
and if you don't exist,
you're still one illusion,
that I can't resist.

Dream Sequence #1, moeilijk te omschrijven wat dit allemaal oproept.
Chaos in mijn hoofd, daar komt het toch dichtbij. Of eerder, chaos in mijn wereld van het gevoel.
Instrumentaal zo meeslepend.
I never wanted to be looking back.
I need to find, some peace of mind,
gimme peace of mind.

Het album weet me na al die tijd nog steeds te raken, en daarom verdient het een plaatsje in mijn top tien.

4,5*

Ik ben maar even wat albums uit de top 250 die me wel aardig leken gaan beluisteren en deze bevalt me wel. Instant Street trekt meteen de aandacht. Hier komt een vervolg op!

Ben intussen wel overtuigd dat dit album erg goed is. Zeer meeslepende, bijna bedwelmende nummers en echt origineel; heb nog nooit eerder iets dergelijks gehoord. Deze band ga ik nog even verder beluisteren.

Favoriete nummers tot nu toe: Sister Dew, One Advice, Space, The Magic Hour, Instant Street en Let's See WHo Goes Down First. Bijna de helft dus. Jammer dat ik maar twee sterretjes mag geven.

Dit album was voor mij een tegenvaller na In a Bar, Under the Sea. Maar ook hier weer een aantal zeer sterke nummers. Hoogtepunten: One Advice, Space, Instant Street en Dream Sequence #1.

Zal vast al wel eens genoemd zijn, maar op welke versie staan de extra nummers? Bij webwinkels zie ik alleen een versie met 10 nummers.

De plaat kwam indertijd uit in twee versies, behalve de reguliere ook een special edition met een tweede cd/cdrom erbij, met daarop de hierboven genoemde bonustracks en videoclips. Ik denk dat die ook niet zo makkelijk meer te krijgen is, inderdaad.