Iron Maiden - A Matter of Life and Death (2006)

Lang niet gedraaid, maar nu valt mij op dat ik out of the shadows echt een schitterend nummer vind, krijg er zelfs kippevel van. Die uithalen, die solos, prachtig!!

Gisteren na lange tijd nog eens uit de kast gehaald, eigenlijk toch wel een erg goed album!
Sinnerman slaat de nagel op de kop: er hangt een duistere sfeer rond sommige nummers en die roept herinneringen op aan die andere donkere Maiden-parel (The X Factor)

Om echt een goed oordeel te kunnen geven heb ik dit album opgezet. Ik vind dit album toch een flinke stap terug na het geweldige Dance of death. Het is een matige opvolger. Er is al van alles hier op Musicmeter over dit album gezegd: Lange nummers, intro-outro veel hetzelfde, Bruce zijn stem komt niet uit de verf, vlakke productie.
Maar wat mij het meeste opvalt is dat elke keer weer het gevoel krijg dat iedere gitarist een bijdrage moet leveren( niet in alle nummers, maar wel bij de meeste) dat levert een hoop rommelige nummers op. Goede stukken worden afgewisseld met matige. Op the Final frontier is dat veel beter op elkaar afgestemd. Lange epische nummers vind ik prima als dat in ieder geval ook goed in elkaar past, dat is bij dit album wat mij betreft niet het geval. Paschendale( dance of death) of When the wild wind blows( the final frontier) zijn voorbeelden hoe het wel moet. The Reincarnation of benjamin Breeg is een nummer waarbij ik altijd het gevoel krijg, wanneer komt het nu echt los??!! Different world, The longest day en Out of the shadows zijn de nummers die dit album nog naar 2 sterren weten te brengen Het is een vermoeiend album. Er zit geen balans in. Te veel hetzelfde en dan slaat de weegschaal dus door, helaas naar de verkeerde kant. Het album is wel beter dan No prayer for the dying. Naar na the return of Bruce veruit het minste album

Tja, ik vind juist de vele epics geweldig. Enkel Breeg vind ik ook wat saai en aan de lange kant. Maar het verhaal erachter maakt het allemaal wel weer boeiend. En daar draait het bij Life And Death wat mij betreft om. De geweldige albumsfeer. Die benadert wat mij betreft het gevoel van de albums uit de jaren 80. De intro's die sommigen te lang vinden, doen juist de boel heel langzaam opbouwen waardoor nummers al Brighter Than A Thousand Suns en For The Greater Good Of The Gods extra spetteren.

Ik kan me voorstellen dat mensen ook zitten te wachten op een Aces High of Moonchild. Dat had ik ook wel gewild, maar ik mis ze hier geen moment. Different Worlds en de ballade Out Of The Shadows zijn de enige standaard nummers en de rest is allemaal zo epic als de pest.

Ik sluit me aan bij Edwynn. De lange intro's en outro's staan ook op de andere 2000 - albums.
Bijvoorbeeld op Age of innocence (dat intro duurt iets van een minuut). Maakt voor mij allemaal niet zo uit zo lang het maar boeit. En de nummers van A matter of life and death boeien mij meer dan van die van Dance of death. Daar vind ik toch teveel vullers op staan, die totaal niet bij de topnummers op dat album passen. A matter of life and death vind ik veel meer een geheel.
Maar dat de meningen daarover verschillen zie je hier bij musicmeter wel bij de statistieken van dit album. Een redelijke grote standaardafwijking.

Nou Edwynn! Ik zit niet te wachten op een Aces high en een moonchild hoor op dit album. Die staan al op andere prima albums. Ik vind de lange nummers op dit album juist niet Epic. Ik vind ze ( zoals ik dat al eerder schreef) rommelig en vermoeiend. Het lijkt wel of je Alpe D'Huez op fietst met een opoefiets.
Ik hoor ook graag epicnummers ( Alexander the great, Sign of the cross etc.) maar op deze staan ze wat mij betreft niet. Ik krijg het gevoel dat ze op dit album juist veel epicsongs wilde maken, dus dan doen we maar wat aan de lengte, maar dan zijn het nog geen epicsongs. tot zover de analyse over epicsongs, anders wordt ik zelf ook nog 1

Ik herken dat futloze totaal niet. Ik vind de songs stuk voor stuk sprankelend. Zoals ik Maiden vanaf 2000 over het algemeen sprankelend vindt. Van dat stapeltje uitstekende albums bevallen deze A Matter Of Life And Death en meer nog The Final Frontier mij het allerbest.

Ik vind het rommelig en vermoeiend, niet futloos! Futloos betekent zonder energie en ik kan niet zeggen dat de heren dat hier niet ten toon spreiden, juist te veel energie, daarom vermoeiend om het te horen, dat bedoel ik! I
Op the Final Frontier vindt ik dat veel beter in balans, luistert voor mij dus prettiger weg. Leuk dat we heel anders naar dit album kijken, terwijl we iron Maiden graag horen

Album kan ik niet in een 1 keer in zijn geheel afluisteren, toch enkele goede nummers aanwezig nl. Brighter than .....; Reincarnation of ...... en For the Greater Good .....

@Firequest Toch grappig dat ik zo al je reacties kon voorspellen toen ik deze serie Maidenalbums in mijn updates zag staan =p

Achteraf voorspellen is nooit grappig.

Ik heb ook met A Matter of Life and Death dat ik het niet kan uitzitten of me steendood zit te vervelen. Het lijkt voor mij altijd of ze veel te bewust epische nummers hebben zitten maken en er al te kunstmatig intro's en outro's hebben aangeplakt. Maar in de juiste doses vind ik het toch best genietbaar.

Vind dit album alleen maar goed als geheel en niet voor losse nummers.

In de juiste stemming vind ik dit echt een erg goed album.

AMOLAD is inderdaad een flinke kluif, ik luister deze ook het liefst in porties. Met zo'n hoge 'epic'-dichtheid zakt de cd ineen onder zijn eigen gewicht en is de variatie niet al te hoog. De structuren zijn hier 9 van de 10 keer hetzelfde en daar wordt het niet spannender van. Gelukkig zit gewoon nog steeds groei in de schrijfkwaliteiten van de mannen hier en hebben ze op de opvolger het voor elkaar gekregen om een aantal flink verschillende lange nummers neer te zetten.

Op basis waarvan kun je mijn reacties op Maiden albums voorspellen dan?
Heb (nog) niet op alle albums gereageerd, wellicht heb je nog suggesties.....

Het waren zo alle 80s albums van de band + de laatste 2 en ik heb ondertussen genoeg ervaring met oudere Maidenfans die de 80s en vooral Powerslave briljant vinden en de rest daarna toch niet kunnen waarderen. Blijf dat nog steeds een bijzonder fenomeen vinden.

En ik gok dat de 90s albums en BNW+DOD ook niet zo heel hoog waardeert =p

BNW viel mij heel erg mee, Ghost of the Navigator en het titelnummer zijn prima nummers (ouderwets goed) maar ik denk dat het voornamelijk komt omdat Bruce er weer bij was en ook omdat de voorgaande 2 albums met Blaze op zang abominabel slecht zijn (persoonlijk beschouw ik die 2 (X-factor en VR) nauwelijks als Maiden albums, op Rock in Rio vind ik Sign of the Cross wel erg goed trouwens. Het heeft dus voornamelijk met de zang te maken)

DOD vond ik weer wat minder, ik prefereer dan de live CD Death on the Road, de nummers van DOD klinken daarop 100% frisser.

Het probleem wat ik heb met de "moderne" Maiden albums is dat ik ze "klinisch" vind klinken, ook qua productie valt het mij vaak tegen (vlak geluid). In de composities mis ik het avontuur en de spontaniteit die vroegere albums voor mij wel hebben.

De jaren 80 albums refereren wat mij betreft het meest aan hoe Iron Maiden op z'n best is/was.
Wat waarschijnlijk ook een (belangrijke) rol speelt is het feit dat ik met de 80's albums opgegroeid ben en er destijds behoorlijk van onder de indruk was.

Toch een al te eenzijdig beeld want er bestaat genoeg verdeeldheid tussen oudere fans onderling. Grote verschillen in voorkeuren voor Paul of Bruce bijvoorbeeld. Die kun je niet zomaar voorspellen op basis van leeftijd. Of verschil in voorkeuren voor de vroegste periode met Bruce of de latere in de jaren tachtig, toen Maiden een wat ander geluid kreeg door het gebruik van gitaarsynth.

Verder is het natuurlijk best voorspelbaar dat Iron Maiden het best scoort in de jaren tachtig, een serieuze dip kende met het vertrek van Bruce en sinds zijn terugkeer het enthousiasme weer opleeft. Maar dat heeft meer te maken met de kwaliteiten van desbetreffende albums dan met de leeftijd van de luisteraar. Al valt enige nostalgie bij oudere fans natuurlijk ook wel te voorspellen.

Prachtig album van Iron Maiden. Ik hou wel van epische nummers en met nummers als For the Greater Good of God en The Legacy kom ik helemaal aan mijn trekken. Genieten zijn die nummers, maar de rest is ook zeker niet slecht. De opener knalt er bijvoorbeeld erg lekker in.

Wat een epic album!

dit is ook een prachtige kant van iron maiden, heerlijk uitgesponnen (episch) ondergewaardeert album van de mannen.

Echt ondergewaardeerd is dit album niet hoor. 3 en 3/4 punt vind ik een hoog gemiddelde. En als je bedoeld dat dit album door Iron maiden zelf is ondergewaardeerd klopt dat ook niet, aangezien ze dit album destijds in hun tournee helemaal speelden. wat ik overigens erg betreurde, maar dat even terzijde

Van alle Maidenplaten die ik ken, vind ik dit zonder twijfel de beste. Hoewel sommige nummers iets te lang duren, is het allemaal wel heel erg catchy, melodieus en buitengewoon intens. Dickinson steelt hier de show, vind ik.

Ik vind dit ook zeker een goed album, heel herkenbaar Maiden vooral. Alleen wanneer deze is afgelopen is er niets blijven hangen, ik vind het teveel van hetzelfde klinken om de hele tijd geconcentreerd te kunnen blijven. Een goed album dat zeker, maar voor mij te weinig herkenbare uitschieters om dit hun beste te vinden. En vind hem vooral te lang duren, een minuut of 40 was voor mij mooi genoeg geweest.

De besten van Maiden blijven voor mij Piece Of Mind en Somewhere In Time.

Van de albums sinds de comeback van Bruce in 1999, vind ik dit wel hun beste.

Wat mij betreft blijft er genoeg hangen. A Matter Of Life And Death als intens beschouwen, vind ik dan ook een hele aardige. Want nummers als The Longest Day en For The Greater Goods Of The Gods hebben beslist niets beklemmends. De mannen geven niets meer om vorm of balans. Different Worlds en Out Of The Shadows zijn de enige nummers met een populaire structuur. De rest van de nummers bestaan uit ruwe raamwerken waarbinnen de herkenbare Iron Maidenkenmerken op het gemakje worden uitgesponnen.
Qua impact doet het album veel minder dan in de albums uit de jaren 80, maar dat maakt A Matter Of Life And Death op het kwalitatieve vlak geen minder album. Je zult Aces High of Can I Play With Madness-achtig spul aantreffen maar je leer Iron Maiden van haar meest epische kant kennen.

Dat vind ik juist het probleem, als ik Maiden wil horen dan wil ik een album met korte en catchy nummers horen met een epische afsluiter. Een heel album vol met episch aandoende nummers vind ik gewoon teveel van het goede. Ik heb er gewoon geen geduld genoeg voor om deze telkens maar weer op te zetten en hem van haver tot gort te leren kennen. Heb hem vaak genoeg gedraaid, maar telkens is het weer opnieuw zoeken naar herkenningspunten.

Vind hem een 3 waard omdat het een herkenbaar en goed klinkend maiden album is, maar eigenlijk is dit niet een album zoals ik Maiden graag zou willen horen.

Voor epische albums luister ik liever naar andere muziek.

Dat heb ik met hardrock en metal in het algemeen trouwens, ik wil er graag energie van krijgen en mee opgepept worden, epische hardrock of metal hoeft voor mij niet zo, wel voor een paar losse nummers maar niet een heel album.

Argh. Kinderen en cd kasten. Haat. Nu zit er een kras midden door For The Greater Good Of God. Zit ik in de auto en nu is het net of Ill Al Scratch samen met Dark Raver een remix heeft gemaakt van het nummer.
In mijn optiek toch wel hét prijsstuk van het album. Een hele volwassen Maiden, maar toch ook weer die bekende twinriedeltjes die ook al in Charlotte The Harlot zaten. Sowieso bevalt de de 'twee meter-achtige sound me erg goed. Zo krijgen de sfeervolle epische tracks iets natuurlijks of oprechts mee.

Alleen jammer van Breeg. Dat nummer heeft een sinistere opening, een toffe drijfjachtenriff en een goede solo maar de fantasieloze zanglijnen trekken de boel aardig naa beneden.
Ook The Legacy bevalt me vanwege dat rare bombastische refrein iets minder. Maar dat wordt dan weer goed gecompenseerd door een mooie tweede helft.

Al met al ben ik erg blij met de Maiden 2000 incarnatie. Die levert fijne albums af die niet snel vervelen. A Matter Of Life And Death heeft net als vroeger een conceptfeel zonder een concept te zijn. Naast herkenbare galopstukken en meezingbare refreinen worden er toch veel aardige wendingengegeven aan de over het algemeen best lange nummers. Knap album dat ook in retrospectief wat mij betreft best tot de sterkere Iron Maiden albums gerekend mag worden.

Ben niet echt kapot van dit album. Zoals heerhendrik het al aangaf, te rommelig en te vermoeiend. Kan het geduld ook niet opbrengenomhet helemaal uit te luisteren.

Rommelig zou ik het niet noemen. Daar heeft net Brave New World en Dance of Death last van. Waar die platen veel te slordig waren ingeblikt, en het door een trio vervangen tandem nog niet deftig op mekaar waren ingespeeld, heeft deze eindelijk terug wat vorm. Dit is eigenlijk één van mijn favoriete Maiden platen. Ik heb het meer voor de Di'anno periode, dat directere en minder theatrale staat me wel aan - Bruce z'n stemgeluid kan ik niet meer dan twee uur slikken. Maar deze is een van de meest consistente, volwassen, en afgewerkte Dickinson platen. Sfeerzetting is goed, typische Maiden thematiek. Het songmateriaal vind ik van een hoger niveau dan de vorige twee; Brave New World had belachelijk veel herhaling, en Dance of Death ging alle kanten op dat er geen touw was aan vast te knopen. De twee laatste tracks bijvoorbeeld, horen tot de beste Maiden tracks van de laatste twintig jaar. Ook Bruce z'n stem gaat hier minder over the top, het is allemaal iets subtieler en gematigd. Hij duurt me gewoon wat te lang.

Dance Of Death en Brave New World vind ik qua songmateriaal helemaal niet slecht. Maar Matter Of Life And Death steekt er qua composities (en de rest eigenlijk ook) wel bovenuit. Het album heeft een beetje datzelfde conceptkarakter als Killers of Somewhere In Time. Zonder dat het, net als de voornoemde albums, een conceptalbum is. Tegelijkertijd klinkt het album bijna als een livealbum. Het album is in een korte tijd opgenomen. Per sessie werd er een song opgenomen en geproduceerd. Kleine foutjes zijn blijven zitten. Vooral Dickinsons coupletten in Lord Of Light vind ik fantastisch. Verre van perfect, maar met zoveel kracht en passie gebracht. Als ik een Maidenalbum van na 2000 moest aanwijzen als beste, twijfel ik hard tussen A Matter Of Life And Death en The Final Frontier.

Dit album vind ik een beetje klinken als oude glorie die hersteld is, vind het een goed album, alleen na verloop van tijd houd ik mijn aandacht er niet meer bij.

In mijn ogen zeker niet memorabel of een klassieker in wording.

Ik vind dat er geen echte hoogtepunten, maar ook geen echte dieptepunten opstaan, maar heb hem ook niet grijsgedraaid, vooral omdat ik er niet vaak zin in heb om te beluisteren.