R.E.M. - Up (1998)

Mijn favoriete R.E.M, plaat, waarop de heren hun grenzen verleggen en druk aan het experimenteren zijn. Dit levert een aantal van hun beste nummers op. 4,5*

"The concrete broke your fall" zo begint "Why Not Smile". Lekker 'up' dus. Toch vind ik dit ook 1 van de beste R.E.M. platen.

Op deze cd staan briljante nummers, zoals Sad Professor, parakeet en (mijn favoriet) Daysleeper. Helaas zijn er ook minder opvallende nummers, die zelfs vallen onder saai en voortkabbelend. Tekstueel valt er ook zeer van te genieten. 4*

"Experimentele plaat" - werd hij bij z'n release in het najaar van '98 door de muziekpolitie gestigmatiseerd.

Zo voelt hij helemaal niet aan bij deze jongen.

Tsja - R.E.M. - altijd hetzelfde, altijd anders

Het enige verschil dat ik hoor zijn de paar andersklinkende tinkeltjes & bliepjes die door de R.E.M.-soep werden gemixt.

Maar om daardoor te spreken van een ingrijpende vormverandering - neen.

Experimenteel in zekere zin toch wel. Na het vertrek van Bill Berry kwam Peter Buck met een drumcomputer op de proppen, en dat heeft geresulteerd in een album die mij bij elke luisterbeurt weer in mijn eigen andere wereld brengt: Alsof de overige drie leden van R.E.M. na het vertrek van de drummer pas echt hun gang durfden te gaan en hun zielen bloot durfden te leggen als nooit tevoren.

'You're in the Air', 'Walk Unafraid' en 'Sad Professor' zijn mijn steevaste favorieten van dit album. En het bekende 'Daysleeper' natuurlijk niet te vergeten, onomschrijflijk goed vind ik. 'Airportman' en 'Hope' zijn dan niet echt mijn dingen, maar de rest van het album staat als een kasteel en ik zal hier altijd nog veel luistergenot aan overhouden.

Titan, tof dat je dit album ook met 'meer dan goed' waardert. Ik heb zovaak het idee dat dit werkje alleen maar voor mij gemaakt is ...

Dit is eigenlijk mijn favoriete R.E.M.-plaat. Ik vind deze een stuk anders dan de andere platen van hen. Zo mooi rustig! Bij 'Up' heb ik het gevoel dat die plaat van mij is. Ze ligt me bijzonder goed. Van bij de eerste beluistering was ik er weg van. Bij andere R.E.M.-platen had ik meestal een tijdje nodig voor ik ze heel goed vond. Niet bij deze. En 'Up' blijft me verbazen. Elk nummer is uniek en heel herkenbaar eens je het al gehoord hebt. 'Walk Unafraid' vindt ik één van de strafste songs die R.E.M. ooit gemaakt heeft.
Het is één van de grote sterktes van R.E.M. dat ze zo eigenzinnig zijn. Wars van trends doen ze hun zin. Tijdloze plaat.

Mooi verwoord Tompie! Ik ben het helemaal met je eens. Ik kan er nog steeds niet bij dat het laatste album Around the Sun het zo goed doet op musicmeter, in mijn ogen toch een van de zwakste albums van R.E.M. Blijkbaar waarderen de meeste mensen R.E.M. toch meer om het oppervlakkigere toegankelijke dan om het diepe, eigenzinnige experimentele.

Overigens, niet dat ik er bij ben, maar morgen staan ze alweer in Ahoy, toch best wel bijzonder als je bedenkt dat ze hier in de jaren '90 nooit geweest zijn. HMH-2003 zal ik nimmer vergeten, R.E.M. blijft altijd 1 van mijn lievelingsbands.

Zo zie ik dat niet. Around the sun kan ik echt niet oppervlakkig noemen, minder experimenteel misschien, maar oppervlakkig ? Nee.
Ik verbaas me wel over de hoge waardering hier voor Around the sun, want overal is het album afgebrand (ook door fans). Up mag dan zogenaamd experimenteler zijn, ik vind het hier en daar juist geneuzel (maar dan wel van hoog niveau ). R.E.M. kan bij mij geen kwaad doen......

Dit is ook mijn favoriete REM-plaat. Leuk te lezen dat dat voor meer mensen geldt. Persoonlijk ken ik weinigen die dit album üverhaupt kennen. Ik ben jaren gek geweest op Out of time (Losing my religion is de beste single ooit), maar toen ik die laatst weer eens draaide viel ie zwaar tegen.

Dit is zogezegd experimenteler, al valt dat op zich best mee. Hij is melodieus en emotioneler dan andere CD's van REM. Ik ben gek op (in volgorde) 1. Falls to climb, 2. Why not smile, 3. Diminished en 4. Lotus.

De laatste CD ken ik nog niet, dus daar kan ik niks over zeggen, maar zelf vond ik het altijd curieus dat velen wegliepen met Automatic for the people. Vooral het nummer Everybody hurts vind ik een zeiklied. Verder is Leave (New adventures...) top en It's the end of the world as we know it (Document) en World leader pretend (Green). Over Shiny happy people (Out of time) zullen we het maar niet hebben. Daar wordt in de topic bij die CD (terecht) al genoeg over geklaagd.

Mijn liefde voor REM gaat ver terug, en tot op zekere hoogte zal het altijd een van mijn favoriete bands blijven. Niet verlet het feit dat ze al 10 jaar (na Monster) geen echt geweldige plaat meer hebben gemaakt.

'Up' begint met Airportman, drumcomputer achtig geneuzel (Bill Berry had de band net verlaten) in het rondte, waar ik persoonlijk niks mee kan. Als de plaat vervolgt met het vervelende Lotus, zie ik de bui al hangen.

Gelukkig is het echter niet allemaal kommer en kwel: Suspicion is lekker broeierig en de semi-cover (Leonard Cohen - Suzanne) Hope is fijn catchy.

At My Most Beautiful, Sad Professor en Why Not Smile zijn breekbaar, maar doen kwalitatief een beetje aan als B-kant en The Apologist en Parakeet zijn niks bijzonders.

Gelukkig staan er dan toch nog een paar prijsnummers op: You're in the Air, Diminished en slotstuk Falls To Climb zijn intens, en erg mooie luisterliedjes.

Tussendoor komen nog 2 perfecte singles: Walk Unafraid (dat dan weer niet op single is uitgekomen: heel raar) en hit Daysleeper.

Over het algemeen valt het echter niet mee... 2,5 ster.

R.E.M.'s laatste goede plaat.
Sec qua sterren was de gang naar beneden hier al ingezet voor mij, maar credits voor het experimentele geluid. Na Airportman en dat wat pompeuze Lotus is het moeilijk te geloven dat er nog iets wél aansprekends komt, maar dat valt alweer mee: Hope, At my most beautiful, Walk unafraid, Daysleeper, Falls to climb: een vrij lang album met nog genoeg hoogtepunten. Los daarvan spraken de meeste voorgangers me meer aan. Op de volgende albums wordt nog geprobeerd een nieuwe Automatic for the people te maken... dat is helaas inmiddels twee keer mislukt. Voor deze nog een nette 3½*

Ik vind Around the Sun toch wel een aardige come back. Beter dan dit, ook best aardige, Up

ja, 'wel aardig'... er staat op die plaat alleen geen enkel nummer dat me werkelijk weet te pakken en hierop wel. Dat hierop ook een paar echt slechte nummers staan (i.t.t. op Reveal) doet er dan niets aan af dat ik deze beter beoordeel.

Mijn grote favoriet van dit album is altijd hetzelfde geweest van begin af aan. Misschien vind ik het wel het beste R.E.M.-nummer ooit. Ik hou dus ontzettend van de wat rustigere nummers van Michael Stipe. Zijn stem komt daarbij erg goed tot zijn recht.

Waar de meeste mensen een broertje dood aan hebben, nrs. zoals Hairshirt, Electron Blue, You Are the Everything etc etc, die boeien mij eigenlijk het meest. Het zal wel de melancholie van Stipe's stem zijn. Een ding weet ik wel, zijn stem verveelt me nooit en dat zal ook de reden zijn dat ik al 17 jaar een enorme bewonderaar ben van deze band.

Ook vorig jaar naar hun concert geweest in Utrecht en wat een waanzinnige ervaring! Stond op de 1e rij en kon Stipe's "moves" bijzonder goed zien. Dat typische dansen van hem zal ook altijd hetzelfde blijven denk ik..

Steevast komen ze om de 2 jaar met een nieuw album, dus zo rond oktober verwacht ik wel weer hun volgende. Eens kijken wat ze nu weer gaan neerzetten. Hun laatste, Around the Sun, vind ik persoonlijk een erg sterk album. Met Leaving New York en Electron Blue als uitschieters.

Enfin, ik blijf maar lullen haha, oh ja, waar ik dus mee begon, mijn favoriet van dit album... (Beetje luguber misschien), maar die gaat gedraaid worden op mijn funeral... Falls to Climb.

Oh, misschien op de mijn ook wel hoor. Wat is dát een prachtig nummer!

At My Most Beautyfull een mooi nummer.

Ik bedoelde dus het concert in Rotterdam natuurlijk..

ik dacht al, dat nummer is toch zeker wel een vermelding waard! erg mooi hoor

Dit is het enige R.E.M. album dat ik niet in mijn bezit heb, ik weet niet hoe het komt maar hij sprak mij destijds niet zo aan. Misschien moet ik hem nog eens een kans geven.

Fraai album van R.E.M. ; hier en daar flink experimenteel naar hun normen maar het levert een aantal zeer fijne nummers op. Huidige favoriet is de sterke single Daysleeper, maar daar kan zeker nog verandering in komen mits meerdere draaibeurten.

beter dan New Adventures, maar toch geen echt goed album. Wat gebrek aan inspiratie lijkt me hier weggestopt achter leuke geluidjes & gimmicks.

Bij veel bands zou dit een topalbum zijn, maar met een backcatalogue als die van REM is dit maar heel middelmatig.

Meest onderschatte album van R.E.M. vind ik dit.
Hier staan zéér mooie nummers op (Daysleeper is de bekendste, maar er staat véél mooiere op; The Apologist, At my Most Beautiful en het fantastiche Walk Unafraid). Dit is een prachtig uitgebalanceerd album dat voor mij niet veel moet onderdoen voor Automatic for the People !
4 sterren ****

Wat een goede plaat. Er staan niet alleen maar fantastische nummers op, maar toch wel heel wat! (sad Professor, Diminished, Walk Unafraid en nog meer!) 4*

Op de een of andere manier klinkt dit album alsof het niet af is.
Dat gedoe met die drumcomputer, omdat Bill Berry net vertrokken was.
'Daysleeper', 'Lotus' en 'At my most beautiful' klinken heel vertrouwd.

Net als bij New Adventures geldt ook voor dit album dat mijn waardering een halfje hoger was geweest als er een paar zwakkere broeders waren weggelaten (bv. 'Diminished'). Dit was de eerste plaat zonder drummer Bill Berry, maar vooralsnog had dat voor de kwaliteit van het album weinig gevolgen. Een minder album dan New Adventures in Hi-Fi, dat wel, maar toch een zeer sterke en interessante plaat. Er wordt druk geexperimenteerd met electronica en Beach Boys achtige geluiden en koortjes.

Ik vind 'Airportman' bijvoorbeeld een prachtig nummer, maar het is wel wennen (op dezelfde manier als sommige Radiohead nummers op Kid A wennen zijn). 'Lotus', 'Daysleeper' en 'At My Most Beautiful' zijn dan weer prachtige popnummers zoals alleen REM die kan schrijven (al heeft die laatste een behoorlijk Beach Boys gehalte). 'Walk Unafraid' is ook prachtig, en had een single moeten zijn. Mijn favoriete nummer hier is toch 'Why Not Smile', wat een prachtige opbouw en dan die eerste zin 'The Concrete Broke Your Fall'.. 4* en deze plaat is zeeer ondergewaardeerd hier op MM!!!

Een typisch geval van een groeiplaat, en een formidabele groeiplaat, waar ik nu zelfs geen zwakke song meer op kan ontdekken.

Neen, thetinderstick, zelfs Diminished kan ik smaken... maar mijn favorieten blijven hier toch Walk Unafraid, At My Most Beautiful, Daysleeper en The Sad Professor.

Te zeggen dat dit prachtalbum in de pers niet al te goed ontvangen werd... beetje onbegrijpelijk. Moesten ze dan echt Automatic For The People Part II maken??

****1/2

Je vergeet de allermooiste: Falls to Climb

Het grootste probleem wat ik met deze plaat heb is het zwakke begin. Behalve dat de eerste drie nummers totaal niet bij elkaar passen, vind ik het samen met the Apologist ook nog eens de zwakste van het album. Airportman dreutelt maar een beetje door. Lotus vind ik een erg zwakke rocker die ook nog eens niet op zijn plaats is op dit album en Suspicion is ook vrij saai.

Hope is dan weer wel een geslaagd experiment, net als de non-song Why Not Smile. Verder is het aardig standaard wat de heren laten horen vooral op nummers als Sad Professor en Daysleeper. Dat geeft echter niets want het zijn prima nummers. Andere favorieten zijn Walk Unafraid, At My Most Beautiful en Falls to Climb.

Ik hou net erg van The Apologist, dat smekende "I'm Sorry", ik zie de humor er wel van in, ik kan het best smaken... zo zie je maar dat smaken erg kunnen verschillen, zelfs song per song...