R.E.M. - Up (1998)

Lotus vind ik juist een geweldig nummer van hun, komt qua muziek dicht in de buurt van het geweldige What's the Frequency, Kenneth. En de video is ook echt fantastisch daarvan.

Deze plaat nooit helemaal uit kunnen horen, wat een enorme saaie plaat is dit zeg. De eerste 5 nummers gaan nog wel, en zijn best goed, maar daarna.....Gaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaapppp!!!

Ik blijf erbij dat dit een van de meest (samen met New Adventures In Hi-Fi) ondergewaardeerde platen van REM is. Uiterst sfeervol en experimenteel, waardoor Up ook na 10 jaar nog bijzonder goed klinkt.

Mijn op een na favoriete album van R.E.M. Ongelofelijk veel sfeer en elke keer hoor je weer nieuwe dingen in de achtergrond.

ja, goeie plaat van onze r.e.m. vrienden, veel geexperimenteer met drumboxen, synths en andere vreemde dingen, lotus is fantastisch en ook het enorm door de beach boys beinvloedde, at my most beautiful, kan er mee door, daarna wordt het inderdaad soms een slaapverwekkende bedoening wat wel heerlijk is als je wilt wegdromen na een vermoeide dag, vooral op daysleeper, de titel zegt het zelf en nu ga ik gaan pitten.

Fabelachtig goede plaat, die velen de "mindere" van Automatic For The People zullen vinden, maar voor mij komt deze toch erg dicht in de buurt daarvan, eigenlijk is dit ook een soort meesterwerkje, ik geniet steeds méér en méér van deze schitterende plaat, daarom verhoog ik van **** naar 4.5 ster!

Father McKenzie ik sluit me volledig bij je aan. Inclusief stemverhoging van 4 naar 4,5*

Na het vertrek van drummer Bill Berry ging R.E.M. experimenteren met electronica en geluidseffecten, maar het klinkt overduidelijk als R.E.M., natuurlijk vanwege de uit de duizenden te herkennen zang van Michael Stipe.
Uiteindelijk levert dit een zeer sfeervol en geslaagd album op, temeer omdat R.E.M. op de eerste plaats dacht aan het schrijven van degelijke songs, die per luisterbeurt beter worden. Een album dat destijds niet naar waarde werd geschat, maar toch weer één van de vele pronkstukken blijkt te zijn van R.E.M., een band die het avontuur nooit heeft geschuwd. Voor mij juist de reden waarom R.E.M. één van de grootste bands op aarde is.

Het vertrek van Drummer Bil Berry heeft uit noodzaak een prachtig, atmosferisch experimenteel album opgeleverd.

Als album is het mijn persoonlijke favoriet van R.E.M. (al zijn er weinig stand-out tracks, al mag Suspicion wel één van de mooiste nummers ooit genoemd worden..).

Grootste kritiekpunt: veel mid-tempo tracks, waardoor de aandacht moeilijk is vast te houden als er niet aandachtig geluisterd wordt.

Grootste lof: prachtig coherent album, helaas ondergewaardeerd.

-dennis-

Net toen ik dacht dat R.E.M. de ingeslagen weg zou blijven volgen,stapte Bill Berry op.R.E.M. besloot om door te gaan en de openstaande vacature voor drummer werd ingevuld door een drumcomputer.De single Daysleeper die aan dit album vooraf ging deed mij in eerste instantie fronsen ,maar toch herkende ik er wel een prachtig liedje in.Toen ik op 1 of andere Duitse zender een concert naar aanleiding van dit (toen nog niet verschenen) album zag was ik verkocht.R.E.M. had ook bestaansrecht zonder Berry!!!Toen kwam dit album uit en was ik overdonderd door zoveel pracht en praal.Sterke liedjes op het wat obligate Lotus na.Met veel emotie gezongen door Stipe en muzikaal keurig ingekleurd.Een welverdiende 5 sterren plaat en eigenlijk best wel een beetje ondergewaardeerd door fans en pers.

Ik ben nooit zo kapot geweest van drumcomputers, door de omstandigheden is deze plaat een hele speciale Rem plaat geworden. Misschien wel behoorlijk ondergewaardeerd. Toen ik 'm vandaag weer eens beluisterde merkt ik dat 'm eigenlijk niet zo goed kende. Op Airportman exellerreert Pete Buck als op zijn best. Het lijkt erop dat hij in eens wat meer uit de verf komt. Waar Buck even "gas"terugneemt" neemt Mike Stipe de mziek weer over en weet je weer heel zeker dat het een REM plaats. Ik raad iedereen aan om deze weer eens de kast uit te halen.

Grappig.. voor mij begint de plaat eigenlijk pas met nr 5...

En zo zie je maar hoe smaken kunnen verschillen , maar ook wat tijd met een plaat doet . Ik ben hem nu aan het "herontdekken" en ik hoor ineens weer dingen, die ik nooit gehoord heb of waar ik nooit op lette.

Zeer ondergewaardeerd album, al lijkt dat hier wel mee te vallen gelukkig. At My Most Beautiful is een van R.E.M.'s beste !

Tja... het stemgemiddelde is, naar R.E.M. maatstaven, behoorlijk aan de lage kant. De mensen die de moeite hebben genomen er een berichtje aan te wijden, zijn vooral de hoge stemmers.

Ik heb onlangs besloten dat ik Falls to Climb wel een mooi begrafenisnummer zou vinden. Heeft precies de juiste mix van droefenis en opbeuring in zich.

Jongens, maandag even naar de dokter voor Prozac. Jullie gaan nog niet dood en tegen die tijd is er wel wer een REM plaat uit met een daarvoor bestemd nummer!!!

Nou, geloof me, ik ken het gehele oeuvre van R.E.M. en dit nummer past gewoon het beste. En wat nou Prozac? Helemaal niet verkeerd om daar al aan te denken hoor. U begrijpt er dus niks van

En ik denk niet dat ze tegen die tijd een beter nummer hebben dan deze. Het is gewoon de sfeer en de intensiteit van Stipe's stem.

Nou ik heb mij begrafenis nummers al tig keer moeten veranderen . D'r kwamen steeds betere of toepasselijkere. En niet te serieus , joh!!! Tuurlijk denkt iedereen er wel eens aan>

Kijk, die friek... ik had al zo'n gevoel dat iemand dat eens eerder geschreven had, maar ik was te lui om het na te zoeken.

onderbelichte, onderschatte en ondergewaardeerde topplaat van een topband.

Dat zei ik op 19 september ook al. Je moet er in het begin even aan wennen, maar dan.......

ik kom een bericht tegen van een heel andere strekking waarin ik het woord "ondergewaardeerd" staat. Ik raad een ieder aan die deze plaat nog niet in zijn kast heeft staan er voor te zorgen dat dit wel het geval is. Wie wel iets uit het R.E.M. catalogus heeft maar deze niet in zijn collectie heeft mist heel veel. Bijna net zo essentieel als het geweldige New adventures in hi-fi.

Gisteren bij Fame in Amsterdam gekocht voor 5 euro. In een mooi digipack met bonusdvd erbij. De dvd bevat het album in een 5.1 mix, plus een video documentaire met 3 nummers.

Helemaal met je eens en ik vind New Adventures..... een "toefje" beter!!!

Ik vond deze plaat eerst een beetje gaar... Vreemde geluiden, niet de R.E.M. die ik gewend was, etc. Maar deze week besloot ik weer eens te luisteren, en wat is het een bijzondere plaat! Er zit veel gevoel in, vind ik, en ook veel muzikaliteit. Fijn dat er een wat rustigere plaat van R.E.M. is, goede afwisseling met de meer rockende albums. De sfeer hier is fantastisch, en geeft me soms kippenvel. Maar dat heeft vooral met gevoel te maken. En er zijn luisteraars die dat niet belangrijk vinden of het niet in dit album kunnen vinden. Maar voor wie het wel kan vinden, kan dit een superalbum zijn! Mijn favoriete R.E.M.-album momenteel.

Ondanks dat dit het eerste album is zonder drummer Bill Berry, is dit toch één van hun sterkste platen. Ik kan onmogelijk zwakke schakels ontdekken in deze ijzersterke keten songs.
Walk Unafraid, At My Most Beautiful en Daysleeper vind ik toch echt uitschieters, maar zoals gezegd, dit is een méér dan steengoede plaat van R.E.M., hun eerste als trio.

Men had blijkbaar moeite met de nieuwe koers van R.E.M. want de ontvangst van dit album was aanvankelijk matig. Toch is dit een sterk en gedurfd album van R.E.M., een groeier.

idd een groeiplaat, kon me destijds niet zo bekoren. Heb hem nu weer eens uit de kast gehaald en ben blij verrast.
"Hope" is een lekker nummer!

Het woordje "bijna" staat in je tekst teveel.
Voor de rest geheel akkoord, uiteraard.


Eén mijner favoriete platen van de band.