R.E.M. - Up (1998)

Eerste R.E.M. album van de 'electronische trilogie' (en meteen de beste) en eerste zonder 2 vaste waarden, namelijk drummer Bill Berry en producer Scott Litt.
Het roer moest dus om en dat is duidelijk te horen. De band experimenteert voor het eerst met electronica en drumcomputers en dat gaat hun wonderwel erg goed af. Met At My Most Beautiful (een van R.E.M.'s beste nummers ooit) komt het album los en vanaf dat moment is voor mij ook elk nummer raak. Al geef ik toe dat het enige luisterbeurten geduurd heeft destijds.
De pareltjes naar mijn mening: The Apologist, Sad Professor, Walk Unafraid, Why Not Smile, Daysleeper, Falls to Climb (briljant!) en het eerder genoemde At My Most Beautiful.

Voor mij ook !! Zie hierboven.

Hope vind ik anders ook wel erg mooi...

Vind dit toch een erg saai album. Er staan twee zeer sterke nummers op: Lotus en Walk Unafraid. Voor de rest zijn er nog een paar matige nummers (At My Most Beautiful, Diminished, The Apologist...). Maar er zijn niet veel songs die boven de middelmatigheid uitstteken en daardoor is dit album iets te lang (en te saai).

Eens met de schrijvers die stellen dat de eerste slechte R.E.M. plaat nog gemaakt moet worden. Tot aan 'Up' dan, want de opvolgers ken ik nog niet (m.u.v. 'Accelerate'). Dit is toch weer een aardig album. Niet het topwerk, maar goed te pruimen. De eerste 4 nummers heb ik even het gevoel dat ik een plaat van Air opzet, maar ook die nummers zijn lekker. Leuk dat ze toch blijven experimenteren en niet blijven hangen in 1 geluid.

Fijne achtergrondplaat. Voor als je aan het knutselen bent of zo.

zo anders ,en daarom zo goed . parakeet is toch werelds . nee..voor mij de absoluut beste R.E.M. cd . en hoort zeker thuis in mijn top 25 albums aller tijden .

van de week nog weer een paar keer opgezet , en ben het helemaal eens met bovenstaande bericht alhoewel Hope ook nog goed is. dit album heeft gewoon een beetje een valse start.
Het wordt pas halverwege echt een geweldig album. vanaf Hope is het echt allemaal goed. vooral Sad Professor , Daysleeper , walk unafraid , geweldig.

ga mn stem verhogen, dit blijkt toch een pareltje te zijn . mits je de eerst 3 nummers skipt. Het laatste echt goede REM album. Platen na deze zijn echt een heel stuk minder.

Waanzinnig album, erg mooi. Ik vind "Lotus" en "Suspicion" erg goed, in tegenstelling tot wat andere schrijvers vinden. Geen slecht nummer op te vinden.

Heb dit album nog eens een kans gegeven omdat het nieuwe album uitgekomen is en plots pakte het me volledig. De laatste paar dagen ben ik verslaafd geraakt aan dit album. Erg raar. Enkel Why Not Smile vind ik een minder nummer. Al de rest is echt topklasse.

Ben hem nu ook weer in de herkansing aan het doen... blijft voor mij een weliswaar gedurfde, maar toch niet geheel geslaagde cd... ik denk dat ie beter was geweest als er wat nummers af waren gelaten en hij wat kompakter was geweest....

Lotus is ouderwets goed in ieder geval....

Ik behoor tot het kamp van de ´believers´. De nummers op dit album zijn wel heel erg sterk, en er spreekt rauwe emotie uit de muziek, wat bij R.E.M. niet altijd het geval was. Steengoede plaat.

Wat mij opvalt, is hoe op dit album electronische muziek samensmelt met klassieke, acoustische klanken. Drummachines, synths, huilende gitaren <--> piano, strijkers. Deze mix in combinatie met de zang maken deze plaat uniek in het rijke repertoire van R.E.M.
Composities zoals "Walk unafraid" hadden met een meer conventioneel geluid veel gemakkelijker in het oor gelegen en wellicht meer succes gehad.
Een gedurfd en boeiend album!

Dat het niveau van New Adventures niet meer te evenaren was, vind ik eigenlijk wel logisch. Dat album krijgt van mij de volle mep, deze een zeer ruime voldoende.

Enkele mindere nummers, dat wel. Dat wordt goedgemaakt door de aanwezigheid van 'At My Most Beautiful', om maar eens een geweldig nummer te benoemen. Daysleeper is eveneens een favoriet hier.

Net sinds lange tijd weer eens opgezet. Ik merk dat mijn R.E.M.-belangstelling niet meer helemaal is wat hij geweest is (het niveau van het laatste setje albums voor de breakup hielp hierbij wellicht ook niet mee). Helemaal zonder angst en beven dat het wel eens een ontgoocheling zou kunnen worden, was het dan ook niet. Zo'n album waarbij je om het hardst geroepen hebt dat het zo ondergewaardeerd is, misschien is het bij nader inzien ook gewoon niet zo sterk...

Zie je wel! Dat geneuzel op Airportman gaat toch helemaal nergens over!? En dan zet Lotus in en begint Stipe als de eerste de beste dandy Hey Hey te brallen...

En toen ergens in diezelfde Lotus werd ik toch weer gegrepen. Of dit nou meer een Michael Stipe-plaat dan een bandplaat is of niet (Bill Berry had natuurlijk niet voor niks een gat achtergelaten), het werkt nog steeds. De Leonard Cohen- (Hope) en Beach Boys- (At My Most Beautiful)-pastiches blijven prachtig en als je dan eenmaal in de flow van het album zit, is vrijwel elk nummer genieten: The Apologist, Sad Professor, Walk Unafraid, Daysleeper en natuurlijk dat prachtige slotnummer.

Fijn dat ik R.E.M.'s laatste (bijna-)meesterwerk weer even mocht herontdekken. Fijn dat-ie na zestien (!) maanden weer even in de updates staat.

Ik blijf me verbazen bij deze band.
Dit blijkt het beste album te zijn sinds Automatic For The People.
Misschien is het toch nog de moeite om de laatste drie albums ook nog een te schaffen.

De laatste vijf albums zijn tegenwoordig ook in een budgetboxje te verkrijgen. Leuk genoeg voor de completist, maar stuk voor stuk geen schim van wat ze tot en met hier waren.

Die box heb ik ook bij Saturn zien liggen.

cd steekt momenteel al enkele dagen in mijn cd-wekker en Airportman op semi zacht volume is werkelijk heerlijk om bij te ontwaken.

Een van de meest onderschatte albums op deze site. Wat een belachelijk gemiddelde zeg. Daysleeper en At My Most Beautiful zijn twee van hun allermooiste nummers, en ook opener Airportman is een favoriet van me. Gewoon één van hun beste albums, punt.

Het eerste album zonder Bill Berry, hoe zou dat gaan klinken? Het mooie 'Daysleeper' was de eerste single van het album en gaf de luisteraar het idee dat er weinig tot niks was veranderd in het R.E.M. landschap. Dat bleek toch echt wél het geval te zijn...

En om je nieuwe album dan te beginnen met de new-wave van 'Airportman' verdient al een dik applaus. Mooi of niet vind ik een andere discussie, maar van lef getuigt het wel. En om daar dan meteen 'Lotus' achteraan te plaatsen met die vreemde morbide stem van Stipe erin... ik denk dat veel oude fans toen de CD speler alweer uit hebben gezet. Onterecht want 'Up' heeft zoveel mooist te bieden (overigens heb ik ook erg aan 'Lotus' moeten wennen, maar heeft de mooie melodie me uiteindelijk over de stem van Stipe heen kunnen zetten).

Het kabbelende 'Suspicion' geeft voor het eerst wat herkenbaarheid, maar het nummer komt nergens echt los. Het experiment is wederom te horen op 'Hope' dat opgebouwd is rondom een keyboardloop, maar in de 'achtergrond' gebeurt er heel erg veel. Een erg intrigerend nummer.

Het eerste wonderschone nummer van het album is het rondom een erg mooie pianomelodie opgebouwde 'At My Most Beautiful'. De combinatie tussen piano, drum, orkestratie en de mooie tekst van Stipe geven me telkens kippenvel (ja noem me sentimenteel... ;p ).

De gitaar is eindelijk weer eens aanwezig op 'The Apologist', maar niet op een manier zoals we gewend zijn. Het zijn meer klanken dan echt gitaarspel. Het nummer is wat donker. Op 'Sad Professor' krijgen we dan wel het herkenbare Buck gitaargeluid te horen, met een trieste tekst over een gedesillusioneerde professor. Het wordt gevolgd door het al even triest klinkende 'You're in the Air' (met een wat Chinees-aandoende melodie erin).

Dit zware deel van het album wordt gevolgd door het beste nummer van de plaat: 'Walk Unafraid'. Waarschijnlijk komt dit omdat het nummer het dichtste aanzit tegen de klassieke sound van de band, maar het is ook gewoon een erg sterk nummer. De energieke versie op 'R.E.M. Live (2007)' is ook erg sterk.

In het sfeervolle 'Why Not Smile' bouwt de muziek zich steeds verder op rondom de zang van Michael Stipe ("you've been so sad, it makes me worry, why not smile?"), gevolgd door het vertrouwde 'Daysleeper'.

Het fraaie 'Diminished' heeft een erg interessante tekst over iemand die waarschijnlijk een moord heeft gepleegd ("I watched you fall. I think I pushed.") en nadenkt over zijn verdediging. Het wordt gevolgd door het niet op de hoes vernoemde 'I'm Not Over You'. Het nummer dat alleen bestaat uit de stem van Stipe en een akoestische gitaar klinkt als een echo op het vorige nummer ("I'm Not Over You").

Het album sluit af met nog twee erg fraaie nummers. 'Parakeet' en tweede favoriet 'Falls to Climb', dat begint met een mooie orgelmelodie maar gaandeweg steeds verder wordt uitgebreid met gitaar en drums. De zang van Stipe geeft het nummer net die extra touch die het nodig heeft. Kippenvel.

Het eerste album zonder Bill Berry (en zonder producer Scott Litt van de laatste 5 hitalbums) zal een moeilijke zijn geweest voor de band. Gaan we op de ingezette voet door? Of is dit nou het moment om eens met onze sound te gaan experimenteren? Er werd gekozen voor het laatste. En dat zal niet door iedereen in dank zijn afgenomen, maar ik ben er blij mee.

Mooi stuk bij een mooi album, rkdev.

Niks sentimenteels hoor, dat nummer draaide op mijn trouw tijdens de kerkdienst, wondermooi !!!

Eén van de platen van R.E.M. die me het meest raakt. De nummers zijn doorspekt van emotie! Tijdloos. Er kwam veel kritiek op de drumcomputer, maar ergens versterkt die het mysterieuze sfeertje van de plaat voor mij. Klasse!

In het begin werd ik hier altijd wat neerslachtig van. Voor mij is dit geen 'up', maar eerder 'down'. Dat heb ik nog steeds wel. Dit is dan ook mijn minst favoriete van het semi-elektronische drieluik. Reveal vind ik nog altijd net iets beter, maar het middenstuk op deze is wel goed ja. Walk Unfraid blijft mijn favoriet.

Up laat als geheel een ongefocuste indruk achter, met name door de lange duur, het uitvoerige elektronische gefröbel en de nummervolgorde. Maar qua sfeer toch een typisch REM-plaat.

Het verbaast me nog steeds dat deze plaat een laag gemiddelde heeft want voor mij persoonlijk is dit hun beste plaat. Nummers als Hope en Walk Unafraid die met rechte schouders rondlopen terwijl het leven hen duidelijk een loer hebben gedraaid. Songs als Lotus die ons opgewekt doen meebrullen zonder te weten waar Stipe het in godsnaam over heeft. Parakeet waar iemand de gordijnen opendoet na een zware nacht om de eerste zonnestralen binnen te laten. Diminished: een relatie wordt ten grave gedragen maar de pijn knettert nog onderhuids. At My Most Beautiful: een liefdesliedjes op z’n REM’s. Sad Professor: een song om op een snikhete dag gewoon op de koude vloer te gaan liggen en aan niks te denken. Why Not Smile: een hart onder de riem.
Nee, voor mij is er geen betere REM plaat dan deze.

Mooi gezegd, popstranger. Zo denk ik er ook over. Ja, deze plaat is nog beter dan AftP.

Wauw popstranger, zo had ik het nog niet gezien! Thanx!

Ik voel bij Daysleeper nog steeds de vermoeidheid doorklinken na een nachtdienst. De heerlijke aanklacht tegen de gejaagde beurswereld blijft mij raken...