Ray LaMontagne - Ouroboros (2016)

Kan me voorstellen dat de riff van de elektrieke gitaar in Hey No Pressure niet altijd even goed valt.

Ik vind het een lekkere plaat, zonder echte uitschieters, alleen het einde vind ik een beetje vreemd. Dat komt zo plotseling dat een ( instrumentale ) coda op z'n plaats geweest was. Tenslotte staat Ouroboros voor de kringloop van het leven dussuh een terugkeer naar naar het tema van Homecoming was niet echt vreemd geweest.

Bevalt me steeds beter. halfje erbij.

Avontuurlijk plaatje voor zijn doen. Bevalt mij zeer goed.

Vind het na 1 luisterbeurt nog niet echt heel erg overtuigen, Homecoming en In my own way zijn dan wel weer erg mooie nummers

Bij sommige platen duurt het wat langer vriend deek ....... Ik blijf regelmatig draaien en waarder 'm op naar 4*

Ik ben uiteinelijk op 5* uitgekomen en waardeer de plaat nog steeds zeer.

Erg mooie opener, maar daarna is het niet meer onderscheidend genoeg.

Heerlijk vervolg van Ray’s carrière, die net een beetje saai dreigde te worden. Echt een groeibriljant voor luisteraars die zich ook buiten de paden van het s-sw genre durven te begeven en niet schrikken van een stevige gitaarrif of jaren zeventig Pink Floyd-echoes.

Supernova was een welkome verassing in de carrière van Ray. Lekkere sound en niet alleen de mooie kabbelende songs. Ouroboros is weer een stapje verder en toch wel vernieuwend. Lekkere gitaren en langgerekte nummers vullen het album aan bij Ray’s prachtige stem.
Homecoming zet meteen de sfeer van het album en vervolgens laat het mij niet meer los. Ik herken juist niet wat Dim beweerd dat na track 1 het album voortkabbeld. Juist de stevige gitaren worden afgewisseld met mooie ingetogen songs.

Ray komt in mei met zijn zevende studioalbum getiteld 'Part of The Light'. De gelijknamige voorloper daarvan is weer een pareltje. Wat kan die man zingen.

Interesse gewekt!

Soms zijn er van die momenten dat je een album heel lang niet gehoord hebt en als je het dan hoort blijkt het ineens te kloppen en raakt het.

Waar ik vijf jaar geleden twijfels had en de klik er niet helemaal kwam, daar kwam het vanavond ineens veel beter binnen.

Ook weer heel erg fijn dit. Vleugjes echo's (niet die song) van Pink Floyd, vooral in het slotnummer waar het motiefje van Fearless (wel van Meddle) langswaaier. Gelaagd, sferisch album voor de liefhebber. En dat ben ik.

Halfje erbij, echt een erg goede plaat. Veel spanning, wat zorgt dat het boeiend blijft.

Anders dan bij andere fave's uit de 10s blijft deze plaat fier overeind bij "close listening" in het heden. Hogere sferen binnen oorbereik en dat zonder bijkomend blowtje. Halve erbij voor deze !

Ik vind dit toch wel een schitterend album hoor! Leg deze ook vaker op dan zijn prima laatste album Monovision. Prachtige psychedelische klanken. Dit is echt mijn 'middagzon die door de ramen valt' muziek. Heerlijk wandelen ook met Ray op de oren, maar op vinyl issie ook prachtig!
Ik doe er ook een halve ster erbij.