Deftones - Gore (2016)

De populariteit van 'My Own Summer' herinner ik nog vooral uit de tijd dat het al nu-metal was dat de klok sloeg. Jaren later werd de video ook nog geregeld gedraaid op dat rockvideo programma op MTV of MTV2 indertijd...de naam ontsnapt me even.

Ik ken denk ik meer mensen die Radiohead op zijn minst van naam kennen dan zij die Deftones of zelfs Tool kennen. De bekendheid van Metallica lijkt mij ook iets meer te zijn van de jaren '90. Ken eigenlijk nog maar weinig jeugdig volk dat de naam van Metallica nog in de mond neemt.

Deftones heeft het voor elkaar gekregen om zijn achtste ijzersterke album op rij te maken. Gore is echt een compleet andere plaat dan Koi No Yokan geworden, en voor een band die al ruim twintig jaar bezig is mag je dat echt wel benoemen. Op Koi No Yokan werd er een ultieme samensmelting tussen het dromerige en het heavy gevonden, en op Gore verkent Deftones weer nieuwe terreinen en invalshoeken om daarin nog dynamischer op in te spelen. Ieder nummer verschilt ontzettend van elkaar, toch is Gore nergens fragmentarisch te noemen. ''Proggy'' is misschien een groot woord, maar Geometric Headdress zette me echt op het verkeerde been met zijn vreemde tempowisselingen en riffwerk. Abe Cunningham overtreft zichzelf met het drumwerk op Gore, ik heb ontzettend veel zin om de drumpartijen verder uit te gaan pluizen.

De plaat haalt af en toe ouderwets hard uit met tracks als Doomed User en Gore, maar de band snapt dat je ook ''heavy'' kan zijn zonder hard te spelen. De invloed van shoegaze en dreampop is nog wat groter geworden dan voorheen en gitarist Stephen Carpenter levert veel subtielere bijdrages af dan op Koi No Yokan. Chino Moreno zingt weer de sterren van de hemel en dit is duidelijk materiaal waar hij fenomenaal mee uit de voeten kan. Op Phantom Bride soleert Jerry Cantrell van Alice In Chains, maar ook hij speelt zeer smaakvol en voegt echt een nieuwe laag aan de song toe. Tijdens luisterbeurt een heb ik eigenlijk niks aan te merken. Weer een nieuw avontuur dat ik met liefde verder ga ontfutselen, van een band die zichzelf constant uitdaagt, maar wel overduidelijk zijn typerende handtekening over zijn gehele discografie zet. Een zeer diepe buiging daarvoor.

Ik heb hem nu al een aantal keer gedraaid, maar t is toch opnieuw verdomde goed. Koi no yokan vind ik een geweldige plaat, na white pony hun beste. Waar deze zich gaat nestelen weet ik nog niet maar zal toch weer flink in de buurt komen van die andere 2.
Chino heb ik nog nooit zo goed gehoord op een plaat en dat is een gigantisch compliment want alles wat hij zingt klinkt geweldig. Ik ben benieuwd hoe ik erover een paar weken tegenaan kijk. Rubicon tot nu toe het beste nummer. De openingszin is qua zanglijn fenomenaal.....

verdomd goed is een understatement.

Het is heel complexe, maar o-zo-goede-alternatieve-metal.

Een band die nog steeds groeit.

Chapeau!

Zeer zeker, het hele grote publiek begrijpt hen niet denk ik ? Was zeker niet negatief bedoeld.

Wat is iedereen hier enthousiast!
ik vind het jammer dat (na 2 luisterbeurten) ze steeds vaker die dromerige sfeer voor op zetten.
Ik kom toch altijd weer terug bij White Pony, Around the Fur, en Adrenaline die zijn minder complex maar lekker direct en ze voelen gelijk goed. Ze moeten vernieuwen maar ik weet nog steeds niet of het iets voor mij is.

Bijzondere zanglijnen inderdaad, zo verrassend dat ik meer dan de helft van het album niet zou herkennen als Deftones, als iemand anders het op zou zetten zonder te vertellen waar we naar luisteren.

Ben er nog niet uit wat ik ervan vind, eerlijk gezegd.

*edit: ik bleek een 'fake' album te hebben binnengehaald, slechts twee nummers waren daadwerkelijk van Deftones. Vandaar dat ik het niet herkende Opnieuw luisteren dus...

Ik dacht al. Je hoort aan elk woord wel dat je met chino te maken hebt ?

Ook hier een fake album Zo is hearts/wires bij mij een instrumentaal nummer, zonder zang dus.
Ik heb ondertussen wat nummers via itunes store beluisterd en de meeste nummers zijn fake.
Wel klinken de meeste heel erg als deftones met de zang van chino. En het zijn nog goede nummers ook, ben dus eigenlijk wel benieuwd welke nummers dat zijn.

Ik ga maar eens op zoek naar het 'echte' album.

Staat op Spotify.
Album lijkt me na een paar luisterbeurten een logisch, en beetje voorspelbaar, vervolg van Koi No Yokan aangedikt met de sound van Palms.

Ik heb hem ouderwets op cd besteld ?. Maar staan weer een paar geweldige bnummers op. Rubicon is tot nu toe de uitschieter en dat blijft ie ook denk ik. Voorlopige stem toch wel een 4,5.

Deze gaat zich in mijn Deftones top 3 nestelen. Zoveel is inmiddels al duidelijk. Prachtige sferische nummers, Chino in topvorm en het album brengt mij telkens 48 minuten als geheel in vervoering. Koi No Yokan is een geweldige plaat maar Gore lijkt vooralsnog meer te beklijven. Op repeat deze.

Deftones flikt het weer! Hearts / Wires, Prayers / Triangles & Phantom Bride zijn in mijn optiek de pareltjes van dit album. De andere nummers zijn ook zeer goed te noemen! Er zit een goede samenhang in tussen de nummers en de dromerige sfeer en het harde gebeuk kruisen elkaar op de juiste plek.

Zo'n 10-12 jaar geleden was ik aardig into de metal, en daarvoor nog de nu-metal. Tegenwoordig is Deftones nog de zeldzame uitzondering binnen het genre die ik erg kan waarderen. Dat komt vooral door het dromerige en beeldschone wat hun liedjes soms hebben, ookal beuken ze er op los. Ook hier weer. Dit album is misschien nog wat softer dan we gewend zijn van ze, maar dat is helemaal niet storend!

Nog een benoemenswaardig hoogtepunt is de outro van Phantom Bride. Jerry Cantrell van Alice in Chains speelt hier met zijn gitaarspel een grote rol, tot op het eind, wanneer Carpenter er head-first induikt met een ruige riff. Alsof hij lijkt te zeggen, ''gezellig dat je even een nummertje komt soleren, but this is how we do it." Geniaal!

Kan niet wachten om hier eindelijk vanmiddag eens voor te gaan zitten. Als zelfs Pitchfork, bij een band als Deftones, tegen een 8 loopt dan is er echt iets aan de hand.

http://pitchfork.com/reviews/albums/21547-gore/

Niet echt verrassend, maar al met al toch wel weer een sterk album. Op en top Deftones in ieder geval, met songs die bol staan van de dynamiek. Chino Moreno is daarnaast uitstekend bij stem. Geen slechte song te bekennen, al is het tegelijkertijd best lastig om een positieve uitschieter te vinden. Daar is het songmateriaal nou net iets te eenvormig voor.

Mijn positieve uitschieter is Phantom Bride
Zelden een nummer 5 keer achter elkaar gedraaid.

Mijn favoriete nu-metal band Korn laat het afweten maar Deftones slaan weer keihard toe!

Want?

Vanwege de hype die rond dit album hangt (voor één of andere reden heb ik het gevoel dat ik even niets anders dan Deftones hoor), heb ik dit album ook maar eens beluisterd. Ik kende de groep niet echt, maar dit is echt niet slecht hoor. Met metal heb ik een haat/liefde verhouding. Sommige metalbands en -songs vind ik echt goed. Andere vind ik dan weer barslecht. Ik weet niet wat ik er mee moet, maar ik vind het wel positief dat er meer energie inzit dan rock.

Ik ben niet echt een albumbeluisteraar omdat dat niet echt mijn gewoonte is. Met dit album heb ik dat wel. Misschien leg ik het nog wel eens op. Ik vond ieder liedje wel goed. Op Pittura Infamante na dan. Da

Ik ben benieuwd of de liedjes of de groep wat zal blijven hangen, want dat is vaak een probleem met ik. Ik vind het allemaal niet slecht, het is allemaal wel goed, maar is het iets dat ik spontaan meerdere keren zou beluisteren, omdat ik het graag wil beluisteren. Daar ben ik nog niet aan uit. Dat zal de toekomst ons leren. Ik zal wellicht ook wel een paar oude albums verkennen, wanneer dit me bevalt, en misschien nu eens de "hits" van de vorige albums opleggen. Voorlopig vind ik Gore het beste liedje uit dit album, maar ze zijn eigenlijk quasi allemaal wel het beluisteren waard.

Hoe klinkt dit op vinyl? De versie op spotify klinkt echt niet lekker, hoge kwaliteit streaming staat standaard aan hier.
Kan maar moeilijk door de brakke productie heen prikken helaas.

Nu ben ik erg benieuwd naar (evt.) antwoorden. In z'n algemeenheid vraag ik me wel eens af hoeveel van de 'recensies' gebaseerd zijn op (al helemaal) beluistering van de vinyl langspeelplaat maar zelfs ook CD.
In 'wat heb je als laatste gekocht' komt dit album maar 1x voor terwijl hier al twee pagina's recensies staan o.a. "geweldige plaat" etc. Niet dat iedereen altijd maar albums plaatst in het gekocht-topic natuurlijk.
Maar ik denk dat veel beluisteringen gebaseerd zijn op streamingluisteren van de PC. En je hebt gelijk, jurado dat er bij albums tussen Spotify en vinyl nog een behoorlijk luisterkwaliteitverschil kan zitten.

Nou nou, buizen, ik heb dit album toch echt meerdere keren in dat aankopentopique langs zien komen, waaronder in een update van mezelf.

Oh echt, Slowgaze? Ja misschien met alleen afbeelding natuurlijk. Ik had even gezocht op naam band.
Toch wordt er volgens mij veel Spotify geluisterd (doe het zelf ook) want er komt zo ontzettend veel nieuws uit. En als het op Spotify zo anders (minder) klinkt dan vanaf CD/elpee.. een recensie is dan eigenlijk moeilijk.

Je bedoelt vast beoordelingen.
Maar ik denk dat je gelijk hebt.
Niet dat me er echt iets mis mee lijkt overigens.

Ja, ik bedoel beoordelingen. Geschreven recensies maar ook 'stemmen' (sterrenwaardering).
Hoe vaak lees je niet "Ik heb deze nu eindelijk sinds een week op vinyl en wat klinkt dat fantastisch zeg, halfje erbij".
Er is misschien niets 'mis' met streamingluisteren maar Spotify of CD/vinyl maakt vaak wel wat uit.

Wat ik bedoel is dat ik moeilijk door de slechte productie/streamingkwaliteit heen kan luisteren om deze plaat uit te zitten, dus ook geen oordeel kan geven over de kwaliteit van de muziek.
Het klinkt gewoon als lage kwaliteit mp3, bekkens die krassen, weinig dynamiek etc.
Ben ik niet gewend van de heren Deftones.

Ik herken dat wel, luister veel muziek op mp3 en zo af en toe Spotify, maar als ik dan het album zelf beluister op CD dan klinkt dat regelmatig anders (en in vele gevallen ook beter). En vinyl klinkt eigenlijk altijd wel anders. Tegelijkertijd is het wel zo dat het luisteren via streaming zoals Spotify of zelfs via youtube wel de manier van muziek luisteren aan het worden is, dat geld ook voor de muziekliefhebbers. Of dat iets is waar we blij mee moeten zijn....

Heb het album ondertussen een paar keer beluisterd en kan er niet echt me vinger op leggen wat het is, maar het klinkt echt geweldig (;)). Binnenkort de cd met koptelefoon eens beluisteren en ga me dan wel wagen aan een beoordeling.

Deftones is een van de weinige bands die per album sterker lijkt te worden. Diamond Eyes vond ik al erg goed, maar vanaf Koi No Yokan lijken ze zichzelf een andere sound aangemeten te hebben die me nog veel beter ligt. Dat bouwen ze op Gore verder uit.
Er komt steeds minder nadruk te liggen op enkel een bulderende zangpartij of een heftige gitaarriff, terwijl de composities, de sfeer en vooral het totaalplaatje steeds belangrijker worden. De liedjes worden daar echt beter van. Vanaf Koi No Yokan kom ik geen zwak nummer meer tegen, dus ook op Gore niet.

Phantom Bride is mijn favoriet, Hearts/Wires en Gore volgen op korte afstand, maar zoals gezegd haalt ieder afzonderlijk nummer op zijn minst een ruime voldoende. Gore is een heerlijke trip van drie kwartier die letterlijk geen seconde verveelt. Een bijzondere prestatie.

Deftones kwam een week geleden met de kersverse langspeler Gore binnen op nummer 15 in de Dutch Album Top 100, maar die cd is opvallend genoeg na een week al weer uit de lijst verdwenen.
Weet Metalfan.

Dat is voor o.a. metalalbums (en andere alternatieve artiesten en genres) niet zo opvallend, toch? Volgens mij gebeurt dat vrij vaak. Een vrij trouwe fanschare die hem meteen koopt bij het uitkomen zorgt voor een hoge binnenkomst, maar dan heb je ook meteen het grootste gedeelte van de kopers gehad.