Prince - The Gold Experience (1995)

Brabanthallen Den Bosch, 25 maart 1995: daar stond ik dan in die veehal (volgens mij stonk het er ook nog) met een vriend waarvan ik lange tijd helemaal niet wist dat ie Prince-liefhebber was. Voor hem zou het de eerste keer Prince live worden. Voor mij was het dat niet; sterker, mijn liefde was iets op z'n retour maar live bleef de man waanzinnig en daar moest en zou ik bij zijn ook al was het wederom in die afgrijselijke hal (in augustus 1993 was ik daar ook geweest voor een Prince-optreden).
Toch was dit een vreemde tour: er was namelijk geen nieuw album uit dus er viel niets te promoten. Wel hadden veel fans, waaronder ikzelf, al veel nieuwe nummers in huis die wel eens op een nieuw te verschijnen album uitgebracht konden gaan worden.
Het optreden bevatte uiteindelijk veel nummers die op dit Gold Experience terecht zouden komen (in september 1995 was de release).
Opener Pussy Control was er al zo eentje. Een kenmerkend tongue-in-cheek nummer dat lekker knalt en het live opmerkelijk goed deed: er waren er aardig wat die de onbekende nummers al aardig uit hun hoofd kenden en dat speelde vooral af onder de die-hards vooraan bij het podium. Prince rapt en deed dat de jaren daarvoor wel vaker. Voor mij hoeft het nooit zo, maar hier kan ik het zeer goed pruimen. En die tekst? Ach, we zijn het gewend.
Een vervelend iets op dit album was ook al te horen op het Love Symbol album: zogenaamde interludes, hier NPG Operator. Storend, nietszeggend en had achterwege mogen blijven. Helaas hadden meer artiesten er in die tijd last van: het was volgens mij toen nog een nieuwigheidje.
Na de opener rockt Prince flink zoals hij dat ook op Peach deed: Endorphin Machine was voor mij in die Brabanthallen dan ook een hoogtepunt ondanks dat het gelijk al de openingssong was na de zg Purple Medley (die op cd-single verscheen en d.m.v. een video de show opende). Ook op cd is dit nummer nog steeds favoriet.
Het nummer eindigt met 'Prince esta muerto' een verwijzing naar zijn conflict met de platenmaatschappij en zijn naamswijziging als protest.
Hierna over op zwijmelstand. Shhh! is een typische Prince-ballad waarin hij alle standjes weer bezingt. Ook dit was live te horen. Mij deed het niet zo heel veel. Meestal vind ik de ballads van Prince iets te klef en deze zeer zeker.
We March was toen dit album uitkwam een echt nieuw nummer voor mij. Het heeft een lekkere beat maar weet niet echt voldoende op te vallen.
Dan mag de NPG Operator weer even wat onzinnigs brabbelen alvorens we doorgaan naar de tweede nummer 1 hit voor Prince in Nederland. In de Brabanthallen ging het dak er af toen de eerste klanken van The Most Beautiful Girl in the World door de zaal knalden. Niet zo verwonderlijk, want we zaten zo'n beetje op de helft van de show en dit was zo'n beetje het eerste nummer dat iedereen wél kende. Het was namelijk al op single uit en het leek er op dat het een los nummer zou gaan worden dat op geen enkel album terecht zou komen. Mede hierdoor misschien werd het ook zo'n grote hit.
Voor mij is het een misser van jewelste: ik heb dit nummer nooit leuk gevonden en zal het dat ook wel nooit gaan vinden ook. Dat ik het onopgemerkt wel helemaal mee weet te zingen is wat anders.
Leg ik dit naast Shhh! dan merk ik wel dat ik dit Beautiful Girl anno nu beter weet te waarderen dan die andere slijmerige glijder.
Godzijdank revancheert Prince zich gelijk met nog steeds één van mijn persoonlijke all-time Prince favourites Dolphin, een ogenschijnlijk simpel maar zeer doeltreffend nummer. Ook dit nummer was nieuw voor mij omdat het niet live werd gespeeld en ik het ook nog niet als bootleg in bezit had.
Het nummer heeft prachtige wendingen, subtiel gitaarspel afgewisseld met ronkende solo's en mooie zang. Met nummers als deze bleek dat Prince het nog niet helemaal verleerd was om ijzersterke nummers te schrijven.
Helaas volgt de NPG Operator weer met daaropvolgend mijn andere hoogtepunt uit de liveshow (en van de bootlegs) Now. Wat hoopte ik toen dat hij dit live zou gaan uitvoeren en wat was ik uitzinnig toen het ook gebeurde. De grote fans gingen helemaal los: springend, meegillend enzovoort. Daar nodigt deze rap dan ook wel voor uit. Opvallend dat alweer een rap voor een hoogtepunt zorgt omdat dit normaal niet het geval is bij mij. Aan het einde krijst de kleine man de longen weer uit zijn lijf. De uitstekende blazers-arrangementen geven het nummer een fantastisch geil sfeertje mee. Dit is geil, en niet gezeur over 'doing it on the table' in Shhh!
DJ don't stop the music zingt Prince, of was het nu T.A.F.K.A.P.?! Helaas doet hij dat wel want the operator mag weer wat zeggen.
319 is een door gitaren gedreven nummer waar de blazers een heerlijk funky saus overheen gieten. Duidelijk een sterker nummer van dit album.
NPG Operator vraagt weer access voor another experience. We zullen het doen hoor en wel met het zwoele en soms funky Shy. Op de een of andere manier is dit altijd een wat onopvallend nummer geweest en nu ik het zo terughoor besef ik dat gelijk weer. Ik kan er niet zo goed hoogte van krijgen.
Billy Jack Bitch grijpt wat terug naar de oude jaren '80 sound zoals we die ook hoorden op Controversy en 1999. Het is een lekkere laidback funky track, niet heel veel meer of minder.
I Hate U werd ook op single uitgegeven en werd geen hit zoals het vergelijkbare The Most Beautiful Girl in the World dat wel werd. Misschien omdat er inmiddels een album uit was of misschien omdat meer mensen het net als ik een vervelend zwijmelnummer vinden.
Hierna mag de NPG Operator haar laatste zegje doen om het album vervolgens groots te laten eindigen met Gold. Dit nummer was ook het laatste nummer van die aparte live-shows. Het is een ietwat episch nummer met dito opbouw. Live knalden de gouden slierten letterlijk uit het plafond. Een vet orgel voorziet dominee Prince van een prima ondergrond. Eigenlijk is het een draak van een nummer, maar persoonlijk ben ik er wel verzot op. Het is lekker meedeinen en meezingen.
Prince bewees met dit album nog niet helemaal uitgerangeerd te zijn. Het was een lichte opleving na een wat mindere periode. Toch is het hierna tot nu toe nog nooit helemaal goed gekomen (m.u.v. The Rainbow Children denk ik). Goede nummers op wisselvallige albums waren telkens weer het resultaat. Misschien krijgen we ooit nog eens een supersterke terugkeer, misschien moeten we er ons bij neerleggen. Hoe dan ook hoop ik zelf meer op een fantastische liveshow in Nederland want op dat gebied blijft ie onovertroffen.
En The Gold Experience? Gewoon een prima album: in mijn herinnering iets beter dan dat ik het nu vind......

In 1995 had ik het een beetje gehad met the NPG en the Symbol en later kregen we nog TAFKAP: The Artist Formerly Known As Prince. Ik heb deze Gold Experience wel gekocht en toentertijd een paar nummers een paar keer gedraaid. 15 jaar later valt het kwartje pas goed. Het werd tijd...

Dit album sluit behoorlijk aan op Lovesexy & the Black Album. Het borduurt daarop voort en hoe! Wat een lekkere muziek is dit zeg. Geweldige beats, heerlijke toeters, super grooves, natuurlijk ijzersterke zang en een onvoorstelbaar goede gitaar, die een aantal keren prettig doorkomt. Bijvoorbeeld op het nummer Shh wat onderdeel uitmaakt van de 20Ten tour die net in Antwerpen langs kwam. Een super concert en dit nummer kon makkelijk mee.

Er staat nog veel meer moois op: Endorphinmachine, Now (echt geweldig!), 319, Shy (dus toch goede ballads van Prince in de jaren '90), Billy Jack Bitch (Wow!), I Hate U en de gitaarsolo op het einde van Gold. Ik heb het hier over fantastische muziek. De andere nummers zijn ook goed, waarbij er voor de afwisseling naast funky dance muziek ook nog wat popmuziek op staat. En zelfs die balad: The Most Beautiful Girl in the World is toch helemaal niet onaardig.

Kortom: The Gold Experience is het hoogtepunt van Prince in de jaren '90 en is minimaal een steengoede dance plaat. Hierna was het wachten tot het volgende millenium, voordat hij weer 'vrij' was en weer echt goede albums ging uitbrengen. Ik rond deze Gold Experience lekker naar boven af: 4,5*

Het ware vage tijden, Prince wilde geen Prince meer zijn, maar veranderde zijn naam (niemand wist in wat). Echter werd de man ook enorm productief, en dat was dus smullen voor liefhebbers als ik. Dit album was dus in feite het debuut album van Prince als symbol. Niet slecht voor een beginner. De tour die volgde voor dit album was voor mij heerlijk. Heel veel gitaar werk, en lekker veel nieuw werk vooral. De mensen die kwamen voor Purple Rain kwamen bedrogen uit. (ik hoor ze nog zeiken in Den Bosch, ik kende geen een nummer... Pfff)

1.P Control (5:59)
Prince was dood als artiest, en voor degene die hier nog aan twijfelden, herhaalde Mayte de mededeling nog een keer: Prince est morte. Dat is dan duidelijk. Wat er volgt is een typisch Prince nummer . De titel zegt al genoeg, en het nummer is meteen raak! Een rappende Prince, met in het refrein een lekker hoog opstandige Prince. Normaal ben ik niet zo van de rap songs, maar als Prince het doet kan ik het goed aanhoren. Dit nummer overstijgt dat goed zelfs, ik vind het een enorm lekker nummer. Ladies. you are, was and always will be Pussy control

2.NPG Operator (0:12)
De segues op de plaat zijn wel leuk, en maken er een soort van verhaal van, maar uiteindelijk worden ze vervelend. Nooit echt begrepen waarom dat in deze periode zo nodig moest.

3.Endorphinmachine (4:06)
Een nummer wat opgenomen werd voor Prince - Come (1994) maar het album niet haalde. Dat is jammer, want dat had de plaat zeker beter gemaakt. Gelukkig komt het hier dan toch nog goed. Het is een lekkere rocker (live nog rauwer) met een lekkere felle Prince (vocaal).
Dit nummer verveelt geen moment, en moet (bij voorkeur) op een zeer luid volume worden afgespeeld.

4.Shhh (7:17)
Dit nummer kende ik van Tevin Campbell - I'm Ready (1993). Echter was datniet veel soeps in deze uitvoering. Gelukkig bracht Prince het zelf nog uit op dit album, Een heerlijke sexy ballad, met weer een tekst die niks te raden over laat. Hij speelt het anno nu nog steeds regelmatoig live, en dat is altijd genieten. Die solo's worden mooier, langer en heftiger. Inmiddels een klassieker in het Prince repertoire. Overigens is het drumwerk van Michael Bland op dit nummer ook erg de moeite waard

5.We March (4:49)
Deze track heeft een typisch jarig 90 geluid. Dat is de reden dat ik dit nummer ook niet echt fantastisch vind. Zangeres, en dochter van Marvin Nona Gaye (ook te horen op het nummer Love sign) doet de backing vocals op dit nummer. De combinatie tussen deze 2 stemmen werkt wel mooi. Het nummer zelf vind ik teveel onder het niveau van Prince zijn kunnen duiken. Te makkelijk

6.NPG Operator (0:17)
...
7.The Most Beautiful Girl in the World (4:25)
Prince scoorde zijn 2e nummer 1 hit in Nederland met dit nummer. Toen dit werd uitgebracht was dat de 1e release buiten Warner om. Voor deze single werd erg veel promotie gedaan (grote posters e.d.) en dat had dus zijn effect. Van dit nummer zijn veel verschillende versies verschenen. Toen dit op single uitkwam zou het nummer niet op een album verschijnen werd gezegd. Later kwam Prince - The Beautiful Experience EP (1994) uit, en nog een jaar later dus ook te vinden op dit album. De versie op deze plaat vind ik wel de mooiste. Mooi die break halverwege, en het langere einde. De clip laat een Prince zien (met Slave op zijn wang) die lijkt alsof ie heel erg ziek is (vind ik) erg dun, en hij ziet er slecht uit. De song was in ieder geval voer voor vooral Sky Radio, en Prince had weer een groot publiek voor zich gewonnen.

8.Dolphin (4:59)
Na het succes van voorgaand nummer had Prince er slim aangedaan dit nummer op single uit te brengen. Er was een videoclip van die met zeer grote regelmaat op de Nederlandse tv werd uitgezonden. Ik was destijds werkzaam bij een cd winkel, en heb echt enorm veel vraag naar de single gehad. Echter was die er dus niet. Deze cd was ook nog niet uit (kwam pas 1 jaar later). Beetje krom dus, promotie clip, maar geen fysieke release. Een gemiste kans. Een collega van me was een groot (hard) rock liefhebber en vond Prince maar niks. Maar toen hij dit nummer hoorde kwam hij me speciaal vertellen dat hij de solo in dit nummer echt weergaloos vond. Dat was voor mij echt een mooi moment! En hij had gelijk. Dit nummer klopt aan alle kanten, en die solo IS weergaloos. Muzikaal en vocaal gezien bevalt dit nummer me enorm. Absoluut één van de Prince top 10 tracks voor mij. De teskst is naar mijn idee een sneer naar Warner. to your ways I will not dance

9.NPG Operator (0:19)
....
10.Now (4:30)
but that was then, this is...NOW Prince wil benadrukken dat er een nieuwe periode is aangebroken.
Ook dit nummer was al bekend via bootlegs, ruim voordat hij uiteindelijk op dit album verscheen. Prince rapt weer, maar op een heerlijk felle manier. De song is enorm funky, probeer maar eens stil te zitten. Een soortgelijk nummer (days of wild) was ook bestemd voor dit album, maar haalde het uiteindelijk niet. Deze is terug te vinden op : Prince - Crystal Ball (1998) (in een live versie)

11.NPG Operator (0:31)
...
12.319 (3:05)
Ook al bekend via de bootlegs. Maar wat was het fijn om het nummer nu in goede kwaliteit te kunnen horen. Prince met kopstem bezoek een hotelkamer, 319. En daar wacht een lekker snoepje op hem, die allerlei truukjes kan met haar benen (Baby, how did you get your legs to do that?). Hij is de fotograaf, die zich probeert in te houden. Volgens Prince is het nummer geschreven met Elizabeth Berkley als inspiratie. Zij speelde in de film Showgirls (waar dit nummer ook in zit) waar ook wat Prince muziek in zit.
Het einde van het nummer doet vermoeden dat het niet alleen bij foto's maken is gebleven. Muzikaal lekker funky en rockend. Lekker

13.NPG Operator (0:09)
...
14.Shy (5:03)
Een lekker laidback nummer, met Prince op mooie lagen vocalen. Een lekker relaxte gitaartje. Geen hoogvlieger, maar gewoon een prettig nummer om te luisteren. Ik heb me wel altijd gestoord aan een geluid wat er te horen is in het nummer, net alsof het een heel slechte MP3 opname betreft. Kan niet precies uitleggen, maar het is een lelijk geluid.

15.Billy Jack Bitch (5:31)
Een sneer naar een columnist (Cheryl Johnson, of wel C.J. Bill Jack Bitch zoals je ergens in het nummer hoort) uit Minneapolis, die zich nogal vaak neagtief uitliet over Prince. En als Prince pissig is, schrijft ie de lekkerste songs, getuige ook weer dit nummer. Lenny Kravitz verzorgt de achtergrond vocalen, al wordt hij niet genoemd in de credits. Het nummer swingt als een achterlijke, en nodigt me meteen uit om lekker hard mee te zingen. Prince in vorm, de blazers zijn zo enorm funky aan het einde van het nummer, dit is sterren restaurant niveau!

16.I Hate U (5:53)
Haat en liefde liggen zo dicht bij elkaar, en dat laat Prince in dit nummer goed horen. Hij is gekrenkt door een dame (vreemd gegaan), en ze moet boeten. Dat boeten, dat moet op een (uiteraard) sexuele manier. Prince zal haar eens leren...
Maar uiteindelijk kan hij er niet uitkomen, I hate you, Because I love you But I can't love u Because I hate u. Moeilijk dillema. Het levert wel een heerlijk nummer op met als climax een weergaloze solo op gitaar.

17.NPG Operator (0:44)
...

18.Gold (7:22)
De titel track is altijd één van mijn favoriete nummer geweest. Vocaal gezien vind ik het echt heel erg mooi. De melodie is ook pakkend, en muzikaal gezien erg radio vriendelijk. Toch deed de single helemaal niks. Voor mij onbegrijpelijk. De solo aan 't eind is waanzinnig, ik kan 'm niet vaak genoeg horen. Deze Prince hoor ik zo graag.

Prince was in deze periode lekker rebels, en dat mondt vaak uit in heerlijke nummers. Dit album is er een voorbeeld van. Erg veel goede tracks, maken dit gewoon een erg goede plaat. De timing van de release was erg ongelukkig. Er zat meer dan één jaar tussen de hit most beautiful girl en Dolphin video clip release. Dat is weer typisch Prince. Hier had hij veel meer van kunnen verkopen dan nu het geval is. Voor mij als liefhebber boeit dat verder niet, dit album behoort tot zijn beste werk. Nog steeds.

Met zijn naamsverandering gooide Prince commercieel zijn glazen in. Artistiek bereikte hij echter grote hoogten. Het belangrijkste discussiepunt met Warner was de snelheid waarmee Prince muziek wilde uitbrengen. Onder de naam Prince kreeg Warner met Come het mindere materiaal terwijl Prince als Symbool het ijzersterke materiaal van dit album wilde uitbrengen. Na veel gezeur, kwam het eindelijk op de markt. Door de vele live shows waar Prince bijna alleen maar nieuw materiaal speelde, waren zijn fans al volledig bekend met de nummers op het album.

Het album zelf kenmerkt zich door de terugkeer van de gitaar. De funk is gebleven, maar er is weer een rocksausje overheen gegoten. Echo’s uit de Purple Rain periode klinken wel door, maar dan veel meer funk gericht. De typische jaren’90 segues zijn ook niet aan dit album voorbijgegaan, maar zijn niet heel storend. Wat dit album heel fijn maakt is dat de NPG en Prince samen als een coherente band klinken.

P.(ussy) Control
Ondanks dat Prince geen briljante rapper is, stoort mij dat op dit nummer allerminst. De tekst is niet heel vrouwvriendelijk, maar het is retefunky en voor mij onmogelijk om stil te blijven zitten.

Endorphinmachine
Een lekkere gitaar gedreven rocker. Ik kan mij voorstellen dat het tussen deze en Interactive ging voor een plek op het album. Alhoewel ik Interactive het betere nummer vind, kan ook Endorphinmachine mij uitstekend bekoren. Interactive mag trouwens niet klagen met de eigen CD-ROM. Dit is in ieder geval 1 van de hoogtepunten op het album.

Shhh
Het ultieme nummer voor de drummer in de band. Dit is Prince op zijn allerbest. Na het ijzersterke intro komt het nummer tot rust om uiteindelijk in een muzikaal orgasme te eindigen. Eigenlijk te mooi voor woorden.

We March
Voor mij het eerste iets mindere nummer van dit weergaloze album. Niet slecht, maar zeker geen hoogvlieger.

The Most Beautiful Girl In The World
Het nummer dat Prince onder zijn onuitspreekbare naam uitbracht en na Purple Rain zijn grootste hit werd. Hij zingt fantastisch, maar laten we eerlijk zijn: het glazuur springt van je tanden, zo mierzoet is het. De Mustang Mix van dit nummer is voor mij de beste versie.

Dolphin
Een nummer over reïncarnatie dat makkelijk meezingt en vooral blijft hangen vanwege de heerlijke gitaarsolo. Een nummer in de stijl van o.a. Pop Life.

Now
Dit nummer is live een fantastische funktrack, maar in de studio komt het niet helemaal los. Liever had ik hier Days Of Wild gezien, wat 1 van de beste nummer uit ’s mans oeuvre is.

319
Lekker nummer geheel in de stijl van de meester.

Shy
Een type track waar Prince er niet veel van gemaakt heeft en dat is jammer, want het bevalt mij persoonlijk uitstekend. Heerlijk flow met fijne vocalen.

Billy Jack Bitch
Een dis naar C.J. Parker van de lokale Star Tribune die de naam Symbolina introduceerde en erg kritisch was op zijn naamsverandering. De directe aanval is niet wat we van Prince gewend zijn, maar in zo’n funky jasje is het heerlijk.

Eye Hate U
Een ballad waar ik ontzettend aan moest wennen, maar die ik inmiddels 1 van zijn beteren vind. De tekst vol hartenpijn, de schitterende vocalen en de scheurende gitaar. Het idee van een rechtszaak vind ik leuk bedacht.

Gold
Een power ballad in de trant van Purple Rain. Waar Purple Rain meeslepend is, is Gold meer euforisch. Zeker door de live versies is dit wel een echte klassieker geworden. De gouden snippers die tijdens de tour neerdaalden zal ik nooit meer vergeten. De show in Rotterdam in 2011 begon er onverwacht mee en zette de trend voor een onvergetelijk optreden.

Dit is Prince zijn beste album van de jaren ’90 en kan concurreren met zijn allerbeste werk. Het toevoegen van Days OF Wild en Interactive ten koste van enkele minder sterke nummers had het de volle 5* gemaakt, nu gaat er een halfje af.

Good morning ladies and gentlemen
Boys and motherfucking girls
This is your captain with no name speaking
And I'm here to rock your world

Ah, The Gold Experience. Het conceptalbum over iemand die naar de nieuwe Prince-plaat probeert te luisteren, maar de hele tijd

Hello, welcome to The Dawn, playground for the New Power Generation…

Door een van de pot gerukte koele vrouwenstem onderbroken wordt. Tevens is dit zijn eerste album als symbool, en de thuis van zijn laatste giga-wereldhit. Derhalve toch een soort van mijlpaal in zijn discografie, me dunkt. Maar hoe zit het met de kwaliteit van de plaat?

The Gold Experience is Prince op zijn meest toegankelijk, en in dat opzicht de opvolger van Diamonds & Pearls van vier jaar eerder (alleen is deze veel meer pop/rock dan pop/R&B, en wat mij betreft qua songmateriaal ook een stuk beter). Het lijkt me logisch dat Prince op dit punt weer eens een regelrecht hitalbum op de wereld wilde loslaten, om zo te bewijzen dat hij het ook na diens controversiële naamsverandering nog in zich had.

Dat lukte redelijk, en dat mogen we wel vrijwel geheel op naam schrijven van The Most Beautiful Girl In The World: in veel landen werd het zelfs zijn grootste hitsucces sinds de hoogtijdagen van Purple Rain, al kon en kan het op weinig liefde rekenen bij de meeste fans. Zelf ben ik na al die jaren nog steeds in dubio over het nummer: op sommige momenten vind ik het een slijmerig rotding, op andere dagen meandert het langs me heen zonder indruk te maken, en soms raakt het me plots weer wel vol in de borst. Dit zijn overigens ook de drie verschillende reacties die ik kan hebben tijdens het eten van een bijzonder zoete taart, dus in dat opzicht klopt het wel.

Verder ben ik van mening dat er op het bittere maar flinterdunne Billy Jack Bitch na geen slecht nummer op de plaat staat, al is de kwaliteit ook weer niet zo torenhoog dat ik de volle 65 minuten geconcentreerd en ademloos zit te luisteren. Een The Gold Experience van rond de 45 minuten zonder Billy Jack Bitch, de interludes en enkele nummers die, hoewel meer dan oké, ook best weg te laten zijn (ik denk nu meteen aan We March en 319) zou mijn stemgemiddelde wel een stukje hoger kunnen hebben doen uitslaan. Maar goed, Emancipation zit er ook nog aan te komen, dus ik bewaar mijn tracklistreductie-denkoefeningen maar beter voor dat epos.

De absolute hoogtepunten op The Gold Experience zijn voor mij Endorphinmachine, Shy maar vooral Dolphin, misschien wel mijn favoriete jaren ’90-nummer van Prince. Dat refrein alleen al, ongelooflijk! Waarom dit niet op single mocht, geen flauw idee. Het singlekopend publiek moest het in de plaats behalve met TMBGITW doen met Eye Hate U en Gold, waarvan ik die eerste vrij vet vind (maar veel minder hitgevoelig), en die laatste me best kan bekoren zonder dat ik echt mee kan gaan in de hosanna-sferen die het nummer bij sommige andere mensen oproept. Prima epische rocksong in de stijl van Purple Rain hoor, maar naar mijn gevoel minder naturel en meer ‘opgedrongen’ qua emotionele zeggingskracht dan diens grote voorbeeld. Maar goed, dat is mijn probleem.

Het valt me op dit punt in mijn marathon op dat Prince in de eerste helft van de jaren ’90 een zeer constant niveau haalde: op uitschuiver naar beneden Diamonds & Pearls na alleen maar puike viersterrenplaten wat mij betreft. Geen absolute meesterwerken meer zoals in het vorige decennium, maar desondanks nog steeds artistiek meetellend. Benieuwd hoe lang dat nog gaat duren. Zucht.

Verder nog iets? Oh ja, het moet me van het hart: Prince wordt een steeds betere rapper!