Prince - The Gold Experience (1995)

Ik heb het tegenovergestelde: ik vind het één van zijn meest kwijlerige nummers. Nu heb ik sowieso niet zo veel met zijn dweperige slow songs. Doe mij dan maar nummers als Adore of The Love We Make en zo

Ik hou wel van The Most Beautiful Girl In The World. Het is inderdaad nogal een kwijlerig nummer, maar het heeft ook iets sympathiek en aandoenlijk dat ik wel kan smaken. Samen met Gold, en vooruit, Endorphingmachine het enige nummer dat ik er nog echt bovenuit vind steken. De rest is niet slecht , maar heeft bij mij wat aan glans verloren.

TMBGITW is niet een van zijn beste kwijlnummers, er zijn betere Ik kan erg genieten van Sweet Baby en Dreamin' About You.

Dit is inderdaad een lekker album, een van z'n betere. Endorphinmachine bezit een zalige groove. Die korte stukjes tussendoor storen me niet. Op The Love Symbol Album zitten ze ook en daar zijn ze wel grappig. Je moet het accepteren.

Prince esta muerte... kan best zijn, maar hier is-ie springlevend!

Beetje late reactie nog, maar ik dacht altijd dat het een grapje was. P(ee) Control > The Gold Experience....Ach misschien ben ik gewoon een smerig mannetje, kan ook.

Wel opvallend hoeveel beter ik het album vind na een tweede keer. Staan toch wel erg sterke nummers op en geen echte skipmomenten. Zelfs TMBGITW kan ik een stuk beter hebben. Mooie combi tussen 'Purple Rain,' 'Sign 'O' the Times' en 'Love Symbol' en z'n beste uit de jaren negentig.

Het ware vage tijden, Prince wilde geen Prince meer zijn, maar veranderde zijn naam (niemand wist in wat). Echter werd de man ook enorm productief, en dat was dus smullen voor liefhebbers als ik. Dit album was dus in feite het debuut album van Prince als symbol. Niet slecht voor een beginner. De tour die volgde voor dit album was voor mij heerlijk. Heel veel gitaar werk, en lekker veel nieuw werk vooral. De mensen die kwamen voor Purple Rain kwamen bedrogen uit. (ik hoor ze nog zeiken in Den Bosch, ik kende geen een nummer... Pfff)

1.P Control (5:59)
Prince was dood als artiest, en voor degene die hier nog aan twijfelden, herhaalde Mayte de mededeling nog een keer: Prince est morte. Dat is dan duidelijk. Wat er volgt is een typisch Prince nummer . De titel zegt al genoeg, en het nummer is meteen raak! Een rappende Prince, met in het refrein een lekker hoog opstandige Prince. Normaal ben ik niet zo van de rap songs, maar als Prince het doet kan ik het goed aanhoren. Dit nummer overstijgt dat goed zelfs, ik vind het een enorm lekker nummer. Ladies. you are, was and always will be Pussy control

2.NPG Operator (0:12)
De segues op de plaat zijn wel leuk, en maken er een soort van verhaal van, maar uiteindelijk worden ze vervelend. Nooit echt begrepen waarom dat in deze periode zo nodig moest.

3.Endorphinmachine (4:06)
Een nummer wat opgenomen werd voor Prince - Come (1994) maar het album niet haalde. Dat is jammer, want dat had de plaat zeker beter gemaakt. Gelukkig komt het hier dan toch nog goed. Het is een lekkere rocker (live nog rauwer) met een lekkere felle Prince (vocaal).
Dit nummer verveelt geen moment, en moet (bij voorkeur) op een zeer luid volume worden afgespeeld.

4.Shhh (7:17)
Dit nummer kende ik van Tevin Campbell - I'm Ready (1993). Echter was datniet veel soeps in deze uitvoering. Gelukkig bracht Prince het zelf nog uit op dit album, Een heerlijke sexy ballad, met weer een tekst die niks te raden over laat. Hij speelt het anno nu nog steeds regelmatoig live, en dat is altijd genieten. Die solo's worden mooier, langer en heftiger. Inmiddels een klassieker in het Prince repertoire. Overigens is het drumwerk van Michael Bland op dit nummer ook erg de moeite waard

5.We March (4:49)
Deze track heeft een typisch jarig 90 geluid. Dat is de reden dat ik dit nummer ook niet echt fantastisch vind. Zangeres, en dochter van Marvin Nona Gaye (ook te horen op het nummer Love sign) doet de backing vocals op dit nummer. De combinatie tussen deze 2 stemmen werkt wel mooi. Het nummer zelf vind ik teveel onder het niveau van Prince zijn kunnen duiken. Te makkelijk

6.NPG Operator (0:17)
...
7.The Most Beautiful Girl in the World (4:25)
Prince scoorde zijn 2e nummer 1 hit in Nederland met dit nummer. Toen dit werd uitgebracht was dat de 1e release buiten Warner om. Voor deze single werd erg veel promotie gedaan (grote posters e.d.) en dat had dus zijn effect. Van dit nummer zijn veel verschillende versies verschenen. Toen dit op single uitkwam zou het nummer niet op een album verschijnen werd gezegd. Later kwam Prince - The Beautiful Experience EP (1994) uit, en nog een jaar later dus ook te vinden op dit album. De versie op deze plaat vind ik wel de mooiste. Mooi die break halverwege, en het langere einde. De clip laat een Prince zien (met Slave op zijn wang) die lijkt alsof ie heel erg ziek is (vind ik) erg dun, en hij ziet er slecht uit. De song was in ieder geval voer voor vooral Sky Radio, en Prince had weer een groot publiek voor zich gewonnen.

8.Dolphin (4:59)
Na het succes van voorgaand nummer had Prince er slim aangedaan dit nummer op single uit te brengen. Er was een videoclip van die met zeer grote regelmaat op de Nederlandse tv werd uitgezonden. Ik was destijds werkzaam bij een cd winkel, en heb echt enorm veel vraag naar de single gehad. Echter was die er dus niet. Deze cd was ook nog niet uit (kwam pas 1 jaar later). Beetje krom dus, promotie clip, maar geen fysieke release. Een gemiste kans. Een collega van me was een groot (hard) rock liefhebber en vond Prince maar niks. Maar toen hij dit nummer hoorde kwam hij me speciaal vertellen dat hij de solo in dit nummer echt weergaloos vond. Dat was voor mij echt een mooi moment! En hij had gelijk. Dit nummer klopt aan alle kanten, en die solo IS weergaloos. Muzikaal en vocaal gezien bevalt dit nummer me enorm. Absoluut één van de Prince top 10 tracks voor mij. De teskst is naar mijn idee een sneer naar Warner. to your ways I will not dance

9.NPG Operator (0:19)
....
10.Now (4:30)
but that was then, this is...NOW Prince wil benadrukken dat er een nieuwe periode is aangebroken.
Ook dit nummer was al bekend via bootlegs, ruim voordat hij uiteindelijk op dit album verscheen. Prince rapt weer, maar op een heerlijk felle manier. De song is enorm funky, probeer maar eens stil te zitten. Een soortgelijk nummer (days of wild) was ook bestemd voor dit album, maar haalde het uiteindelijk niet. Deze is terug te vinden op : Prince - Crystal Ball (1998) (in een live versie)

11.NPG Operator (0:31)
...
12.319 (3:05)
Ook al bekend via de bootlegs. Maar wat was het fijn om het nummer nu in goede kwaliteit te kunnen horen. Prince met kopstem bezoek een hotelkamer, 319. En daar wacht een lekker snoepje op hem, die allerlei truukjes kan met haar benen (Baby, how did you get your legs to do that?). Hij is de fotograaf, die zich probeert in te houden. Volgens Prince is het nummer geschreven met Elizabeth Berkley als inspiratie. Zij speelde in de film Showgirls (waar dit nummer ook in zit) waar ook wat Prince muziek in zit.
Het einde van het nummer doet vermoeden dat het niet alleen bij foto's maken is gebleven. Muzikaal lekker funky en rockend. Lekker

13.NPG Operator (0:09)
...
14.Shy (5:03)
Een lekker laidback nummer, met Prince op mooie lagen vocalen. Een lekker relaxte gitaartje. Geen hoogvlieger, maar gewoon een prettig nummer om te luisteren. Ik heb me wel altijd gestoord aan een geluid wat er te horen is in het nummer, net alsof het een heel slechte MP3 opname betreft. Kan niet precies uitleggen, maar het is een lelijk geluid.

15.Billy Jack Bitch (5:31)
Een sneer naar een columnist (Cheryl Johnson, of wel C.J. Bill Jack Bitch zoals je ergens in het nummer hoort) uit Minneapolis, die zich nogal vaak neagtief uitliet over Prince. En als Prince pissig is, schrijft ie de lekkerste songs, getuige ook weer dit nummer. Lenny Kravitz verzorgt de achtergrond vocalen, al wordt hij niet genoemd in de credits. Het nummer swingt als een achterlijke, en nodigt me meteen uit om lekker hard mee te zingen. Prince in vorm, de blazers zijn zo enorm funky aan het einde van het nummer, dit is sterren restaurant niveau!

16.I Hate U (5:53)
Haat en liefde liggen zo dicht bij elkaar, en dat laat Prince in dit nummer goed horen. Hij is gekrenkt door een dame (vreemd gegaan), en ze moet boeten. Dat boeten, dat moet op een (uiteraard) sexuele manier. Prince zal haar eens leren...
Maar uiteindelijk kan hij er niet uitkomen, I hate you, Because I love you But I can't love u Because I hate u. Moeilijk dillema. Het levert wel een heerlijk nummer op met als climax een weergaloze solo op gitaar.

17.NPG Operator (0:44)
...

18.Gold (7:22)
De titel track is altijd één van mijn favoriete nummer geweest. Vocaal gezien vind ik het echt heel erg mooi. De melodie is ook pakkend, en muzikaal gezien erg radio vriendelijk. Toch deed de single helemaal niks. Voor mij onbegrijpelijk. De solo aan 't eind is waanzinnig, ik kan 'm niet vaak genoeg horen. Deze Prince hoor ik zo graag.

Prince was in deze periode lekker rebels, en dat mondt vaak uit in heerlijke nummers. Dit album is er een voorbeeld van. Erg veel goede tracks, maken dit gewoon een erg goede plaat. De timing van de release was erg ongelukkig. Er zat meer dan één jaar tussen de hit most beautiful girl en Dolphin video clip release. Dat is weer typisch Prince. Hier had hij veel meer van kunnen verkopen dan nu het geval is. Voor mij als liefhebber boeit dat verder niet, dit album behoort tot zijn beste werk. Nog steeds.

Ik was bij hetzelfde optreden in Den Bosch. Daar werd inderdaad vrij weinig oud materiaal gespeeld. Ik vond het ook één van zijn sterkere optredens.

"The Gold Experience" is nog altijd m'n favoriete Prince album, waarschijnlijk omdat er geen gebrek is aan gitaren op deze plaat - tevens het Prince album dat ik het meest beluisterd heb en nog altijd regelmatig in de speler schuif ("Chaos and Disorder" een goede tweede). Ik leerde Prince pas echt goed kennen vanaf "Diamonds and Pearls", en ben pas later al het oudere werk gaan ontdekken en verkennen.

"Dolphin" kwam inderdaad ook vaak op MTV voorbij, helaas zonder ooit een hit te worden, omdat er nu eenmaal geen single was (enig idee waarom?), zonder meer ook behorend tot m'n favoriete nummers van Mr Nelson.

Ook veel plezier gehad (en nog steeds!) met de studio-bootleg "The Dawn" - die deze periode uit 's mans carrière omvat ("Come", "The Gold Experience", "Chaos and Disorder", "Emancipation").

Ik ook en voor mij als groot fan waren de nummers toen niet onbekend meer (zie ook mijn mening bij dit album). Alle die-hards vooraan konden meezingen. De wat gematigder liefhebbers moeten een vreemd concert voorgeschoteld hebben gekregen.

Dolphin is ook voor mij top 10 materiaal.

Op basis van de beoordeling van de albums deze en The Rainbow Children eruit gepikt om de enorme lancune in mijn muzikale kennis van Prince een beetje keliner te maken.

Sign o' The Times (en de hits uiteraard) ken en waardeer ik, opgegroeid met hem, maar intiem zijn we nooit geworden.

Heerlijke vette funk, maar ook afwisselend, smaakt naar meer.

Dit album uit de mij onbekende jaren '90 zal één van de betere zijn omdat er een aantal sterke nummers op staan. Die betere nummers liggen in de lijn van 'Emancipation', maar daarop heb je veel meer kaf dan koren. Hier is het eerder 50-50. Alleen heb je hier die heel stomme 'operator'-dinges.

De goede nummers: Endorphinmachine, Dolphin, 319, I hate u, Gold, en ja ... The most beautiful girl (wat zeemzoet wel)

3,5 sterren

Met zijn naamsverandering gooide Prince commercieel zijn glazen in. Artistiek bereikte hij echter grote hoogten. Het belangrijkste discussiepunt met Warner was de snelheid waarmee Prince muziek wilde uitbrengen. Onder de naam Prince kreeg Warner met Come het mindere materiaal terwijl Prince als Symbool het ijzersterke materiaal van dit album wilde uitbrengen. Na veel gezeur, kwam het eindelijk op de markt. Door de vele live shows waar Prince bijna alleen maar nieuw materiaal speelde, waren zijn fans al volledig bekend met de nummers op het album.

Het album zelf kenmerkt zich door de terugkeer van de gitaar. De funk is gebleven, maar er is weer een rocksausje overheen gegoten. Echo’s uit de Purple Rain periode klinken wel door, maar dan veel meer funk gericht. De typische jaren’90 segues zijn ook niet aan dit album voorbijgegaan, maar zijn niet heel storend. Wat dit album heel fijn maakt is dat de NPG en Prince samen als een coherente band klinken.

P.(ussy) Control
Ondanks dat Prince geen briljante rapper is, stoort mij dat op dit nummer allerminst. De tekst is niet heel vrouwvriendelijk, maar het is retefunky en voor mij onmogelijk om stil te blijven zitten.

Endorphinmachine
Een lekkere gitaar gedreven rocker. Ik kan mij voorstellen dat het tussen deze en Interactive ging voor een plek op het album. Alhoewel ik Interactive het betere nummer vind, kan ook Endorphinmachine mij uitstekend bekoren. Interactive mag trouwens niet klagen met de eigen CD-ROM. Dit is in ieder geval 1 van de hoogtepunten op het album.

Shhh
Het ultieme nummer voor de drummer in de band. Dit is Prince op zijn allerbest. Na het ijzersterke intro komt het nummer tot rust om uiteindelijk in een muzikaal orgasme te eindigen. Eigenlijk te mooi voor woorden.

We March
Voor mij het eerste iets mindere nummer van dit weergaloze album. Niet slecht, maar zeker geen hoogvlieger.

The Most Beautiful Girl In The World
Het nummer dat Prince onder zijn onuitspreekbare naam uitbracht en na Purple Rain zijn grootste hit werd. Hij zingt fantastisch, maar laten we eerlijk zijn: het glazuur springt van je tanden, zo mierzoet is het. De Mustang Mix van dit nummer is voor mij de beste versie.

Dolphin
Een nummer over reïncarnatie dat makkelijk meezingt en vooral blijft hangen vanwege de heerlijke gitaarsolo. Een nummer in de stijl van o.a. Pop Life.

Now
Dit nummer is live een fantastische funktrack, maar in de studio komt het niet helemaal los. Liever had ik hier Days Of Wild gezien, wat 1 van de beste nummer uit ’s mans oeuvre is.

319
Lekker nummer geheel in de stijl van de meester.

Shy
Een type track waar Prince er niet veel van gemaakt heeft en dat is jammer, want het bevalt mij persoonlijk uitstekend. Heerlijk flow met fijne vocalen.

Billy Jack Bitch
Een dis naar C.J. Parker van de lokale Star Tribune die de naam Symbolina introduceerde en erg kritisch was op zijn naamsverandering. De directe aanval is niet wat we van Prince gewend zijn, maar in zo’n funky jasje is het heerlijk.

Eye Hate U
Een ballad waar ik ontzettend aan moest wennen, maar die ik inmiddels 1 van zijn beteren vind. De tekst vol hartenpijn, de schitterende vocalen en de scheurende gitaar. Het idee van een rechtszaak vind ik leuk bedacht.

Gold
Een power ballad in de trant van Purple Rain. Waar Purple Rain meeslepend is, is Gold meer euforisch. Zeker door de live versies is dit wel een echte klassieker geworden. De gouden snippers die tijdens de tour neerdaalden zal ik nooit meer vergeten. De show in Rotterdam in 2011 begon er onverwacht mee en zette de trend voor een onvergetelijk optreden.

Dit is Prince zijn beste album van de jaren ’90 en kan concurreren met zijn allerbeste werk. Het toevoegen van Days OF Wild en Interactive ten koste van enkele minder sterke nummers had het de volle 5* gemaakt, nu gaat er een halfje af.

Dat begin zag niemand toen aankomen. Wat een euforie was dat en daarna gewoon door met Purple Rain. Nog steeds één van de mooiste Prince live momenten voor mij. Het verdere optreden was pima maar ik heb betere meegemaakt. Een uitstekende middenmoter in mijn lijst, maar dat begin was magisch.

Ik wist inderdaad ook niet wat ik hoorde, geweldig!

gewoon een TOP album, P Control , Shhh , The Most Beautiful Girl in the World , Dolphin , Shy , Billy Jack Bitch , I Hate U , Gold zijn mijn favorieten...

Good morning ladies and gentlemen
Boys and motherfucking girls
This is your captain with no name speaking
And I'm here to rock your world

Ah, The Gold Experience. Het conceptalbum over iemand die naar de nieuwe Prince-plaat probeert te luisteren, maar de hele tijd

Hello, welcome to The Dawn, playground for the New Power Generation…

Door een van de pot gerukte koele vrouwenstem onderbroken wordt. Tevens is dit zijn eerste album als symbool, en de thuis van zijn laatste giga-wereldhit. Derhalve toch een soort van mijlpaal in zijn discografie, me dunkt. Maar hoe zit het met de kwaliteit van de plaat?

The Gold Experience is Prince op zijn meest toegankelijk, en in dat opzicht de opvolger van Diamonds & Pearls van vier jaar eerder (alleen is deze veel meer pop/rock dan pop/R&B, en wat mij betreft qua songmateriaal ook een stuk beter). Het lijkt me logisch dat Prince op dit punt weer eens een regelrecht hitalbum op de wereld wilde loslaten, om zo te bewijzen dat hij het ook na diens controversiële naamsverandering nog in zich had.

Dat lukte redelijk, en dat mogen we wel vrijwel geheel op naam schrijven van The Most Beautiful Girl In The World: in veel landen werd het zelfs zijn grootste hitsucces sinds de hoogtijdagen van Purple Rain, al kon en kan het op weinig liefde rekenen bij de meeste fans. Zelf ben ik na al die jaren nog steeds in dubio over het nummer: op sommige momenten vind ik het een slijmerig rotding, op andere dagen meandert het langs me heen zonder indruk te maken, en soms raakt het me plots weer wel vol in de borst. Dit zijn overigens ook de drie verschillende reacties die ik kan hebben tijdens het eten van een bijzonder zoete taart, dus in dat opzicht klopt het wel.

Verder ben ik van mening dat er op het bittere maar flinterdunne Billy Jack Bitch na geen slecht nummer op de plaat staat, al is de kwaliteit ook weer niet zo torenhoog dat ik de volle 65 minuten geconcentreerd en ademloos zit te luisteren. Een The Gold Experience van rond de 45 minuten zonder Billy Jack Bitch, de interludes en enkele nummers die, hoewel meer dan oké, ook best weg te laten zijn (ik denk nu meteen aan We March en 319) zou mijn stemgemiddelde wel een stukje hoger kunnen hebben doen uitslaan. Maar goed, Emancipation zit er ook nog aan te komen, dus ik bewaar mijn tracklistreductie-denkoefeningen maar beter voor dat epos.

De absolute hoogtepunten op The Gold Experience zijn voor mij Endorphinmachine, Shy maar vooral Dolphin, misschien wel mijn favoriete jaren ’90-nummer van Prince. Dat refrein alleen al, ongelooflijk! Waarom dit niet op single mocht, geen flauw idee. Het singlekopend publiek moest het in de plaats behalve met TMBGITW doen met Eye Hate U en Gold, waarvan ik die eerste vrij vet vind (maar veel minder hitgevoelig), en die laatste me best kan bekoren zonder dat ik echt mee kan gaan in de hosanna-sferen die het nummer bij sommige andere mensen oproept. Prima epische rocksong in de stijl van Purple Rain hoor, maar naar mijn gevoel minder naturel en meer ‘opgedrongen’ qua emotionele zeggingskracht dan diens grote voorbeeld. Maar goed, dat is mijn probleem.

Het valt me op dit punt in mijn marathon op dat Prince in de eerste helft van de jaren ’90 een zeer constant niveau haalde: op uitschuiver naar beneden Diamonds & Pearls na alleen maar puike viersterrenplaten wat mij betreft. Geen absolute meesterwerken meer zoals in het vorige decennium, maar desondanks nog steeds artistiek meetellend. Benieuwd hoe lang dat nog gaat duren. Zucht.

Verder nog iets? Oh ja, het moet me van het hart: Prince wordt een steeds betere rapper!

Are you kidding me??!
Met "Shhh" (John Blackwell on fire), "Eye hate you" en vooruit, de bak herrie van "Endorphinmachine" is "Billy Jack Bitch" het beste van de plaat!
Heb je het nummer wel afgeluisterd? Er gebeurt zoveel van gitaar tot orgel tot een heel stel fijne blazers. Het swingt als een malle.
"Dolphin" en "Shy" vind ik ook erg mooi. Ook ga ik helemaal met je mee in je gematigde enthousiasme bij "Gold".

En verder.. "319" is erg vermakelijk, "P. Control" in mindere mate ook wel. Maar "We March", Now" en de grote hit sla ik eigenlijk altijd over.
Het typ geluidje van de operator #1 wordt/ werd altijd bij een rubriek op Radio 1 gebruikt. Waardoor ik dan direct weer aan het album moet denken.

Minneapolis ach, smaken verschillen zeker? Vind het zelf een te druk nummer met een vervelend refrein. Veel spierballengerol maar daar blijft het ook bij. Dun, dus. In mijn oren dan hé

Uiteraard, no problemo , maar ben je meer van de rockende Prince of mag een funk feestje ook?

Zeker en vast! Ik ben van beiden een beetje denk ik, hij heeft in beide genres in ieder geval dingen gedaan waar ik geweldig fan van ben, en dingen die ik minder trek.

Matig album. De nummers pakken niet echt met uitzondering van TMBGITW en Gold. Pussy Control is een redelijke openingstrack. De gitaarsolo op Gold is heel fijn en het einde van Billy Jack Bitch ook (trompet, trombone, sax) maar verder moeten we dit album maar snel vergeten. 25 jaar geleden was I hate U ook één van de favorieten van dit album, maar nowadays valt dat behoorlijk tegen.

Oef, wij gaan het niet eens worden superfreak. Al was het maar omdat je die draak TMBGITW als 1 van de beste nummers bestempelt.

Ik wilde exact hetzelfde zeggen

Ja, kan ik me goed voorstellen dat jullie dat vinden. Meestal vind ik dit soort zeik-nummers ook helemaal niets, maar indertijd "viel" dit nummer goed en sindsdien is dat altijd zo gebleven omdat het me doet denken aan die tijd. Als ik me goed herinner, heb ik zelfs nog het cd-singeltje gekocht! Ach, je mag wel eens een foutje maken, toch.

Ik weet niet of het een foutje genoemd mag worden. Hij scoorde er in Nederland zijn tweede nummer 1 hit mee. Je staat blijkbaar niet alleen

Ik vind het ook wel een mooi nummer.

Kan me er ook wel in vinden.

Sommige dames denk je echt zou het zo kunnen zijn.

En je ziet gelijk zij zijn de reden.

Bart Arens draaide m van de week met een heel verhaal erbij dat hij dit zijn allermooist geproduceerde song vind....
Ik snap wel wat ie bedoelt, maar het blijft te glad wat mij betreft.

Zuinig op zijn, want die CD-single bevat een andere versie dan het album, en deze 'originele hitversie' is alleen dáárop te vinden. Leuk hebbedingetje dus.

Ach, ik vind het ook niet een van zijn sterkste nummers, maar ik gunde het Prince wel dat-ie eindelijk weer eens een echte nummer 1-hit scoorde. Was meteen ook wel zo'n beetje de laatste keer dat hij de hoogste regionen van de hitparades haalde.
Het is een wat soft en glad geproduceerd R&B-nummer, zoals er midden jaren negentig wel meer in de hitlijsten stonden. Op zich niet slecht, en ik kan het goed hebben, maar ik heb toch meer met de funkende Prince. Wat dat betreft kom ik op dit album ook best aan mijn trekken. Toch steekt dit album wat bleekjes af ten opzichte van zijn toppers uit de jaren tachtig, zoals Purple Rain, Parade en Sign of the times.

Het album sluit kwalitatief goed aan bij de paar albums die hieraan vooraf gingen: goed, maar niet uitzonderlijk, en voor mijn gevoel een beetje Prince-op-de-automatische piloot. Maar Prince-op-de-automatische-piloot is nog altijd een stuk beter dan het gemiddelde R&B-album uit de jaren negentig. Uitschieters zijn naar mijn smaak Gold, Dolphin, Billy Jack bitch, I hate you en We march.

Het mooiste aan het nummer is natuurlijk dat Prince besloot een grote hit te maken. En dan dan ook gewoon deed.

Rancune is iets moois voor kunstenaars en topsporters.

En dan gaat er toch gebeuren wat veel vinyl liefhebbers al jaren willen. De promo versie (gold vinyl) komt op RSD in juni uit.
24000 stuks...dus voor iedereen die wil wel een exemplaar.

Het issue met TMBGITW is opgelost en ze kunnen los.
SpecialRelease | RECORD STORE DAY - recordstoreday.com