Pink Floyd - The Dark Side of the Moon (1973)

In mijn ogen is dit de enige perfecte plaat die er bestaat. Dit vind ik zo'n fantastisch album. Alles klopt, alles is in balans. Dit album was baanbrekend voor die tijd. Het begrip conceptalbum bestond natuurlijk al sinds Sgt Pepper van The Beatles, maar nimmer was het zo goed uitgewerkt. En in mijn ogen daarna ook niet meer. Wish You Were Here en Animals komen wel in de burut overigens.

Ik vind de opbouw van de nrs en de volgorde daarvan, met de gesproken teksten daar doorheen, de geluidseffecten en daarin de opbouw. Het is zo knap gemaakt. Dat wat ze willen uitdragen is echt goed gelukt. De veranderende sfeer op het album zit zo prachtig in elkaar. Er is in mijn ogen geen betere plaat dan dit. Gaat ook nooit meer gebeuren denk ik.

Meesterplaat natuurlijk...
Zeer sterke lyrics
Musicaal een hoogstandje
bands beinvloedt (Maiden, Dream Theater , Rush, Queensryche)
Perfecte balans tussen prog- nummers en commerciele songs ( die IMO dan toch wat zwakker zijn vb Money)

Toch wat zwakkere puntjes :
On The Run staat me niet aan
Wat ingehouden en niet zo duister als vb animals
Had graag meer vocals van Waters
...

Vergelijkend met wat pink floyd heeft uitgebracht en waartoe ze in staat zijn een zeer degelijke plaat die je niet kan plakken op Waters ( Animals, The Wall) of Gilmour ( Momentary Lapse, Division bell)

Vergelijkend met album niveau van anderen is het één vd beste platen ooit samen met 7th son of a 7th son , operation mindcrime, piece of mind en 2112

lijkt me wat overdreven, er staan op mume minstens 25 platen die de titel perfect mogen dragen

en nee het zijn niet allemaal zappa platen

Ik denk niet dat de perfecte plaat bestaat (voor mij dan).

Ik was altijd van mening dat het een van de meest overschatte albums allertijden was...een album dat daardoor bijzonder weinig respect aandeed aan andere albums als Animals of With You Were Here. Grotendeels ben ik nog steeds diezelfde mening toebeldeeld. Helemaal muzikaal....Heb het album twee keer love mogen aanschouwen...en nu ik wat ouder ben geworden...begin ik toch steeds meer in te zien dat DOSTM een van die albums is geweest die mij wijs heeft gemaakt en veel van mijn politieke standpunten bepaald heeft. Er zijn maar weinig albums die dat kunnen zeggen...maar nummers als Time, welke mij keer op keer inwreef dat je maar een keer leeft en zeker niet je tijd kunt verdoen..of money....waarin de geldadoratie een flinke schop nakrijgt....bleven een onuitwisbare invloed op de manier zoals ik tegen de wereld aan ging kijken.

Een album dat met recht een culturele revolutie te hebben veroorzaakt...niet alleen op mij maar op vele anderen...en een album met een aantal van Pink Floyd's klassiekers...waarbij ik wellicht geneigd ben om te zeggen dat Us & Them wellicht een van de grootsen is......een voorbeeld van een nummer dat ons is gegeven door Rick Wright, die jammer genoeg vorog jaar is heengegaan....

Dit moet je in de kast hebben staat...je moet het kennen van binnen naar buiten en van buiten naar binnen.....Het blijft per slot van rekening een van de keystones of musical history....of dat terecht is dat laat ik aan ieder over.....

Dat geldt voor jou, Joy. Ik heb dat niet. Op iedere plaat kan ik wat aanmerken, maar op deze niet. Deze is in mijn ogen perfect omdat alles klopt, en ook nog zo verschrikkelijk mooi is (in mijn ogen). Geen enkele plaat heeft dat voor mij. Ik heb ook maar drie andere platen vijf sterren gegeven, omdat ik 4,5 te laag vond. Maar toch kon ik daar nog iets op aanmerken. PF in zijn algemeenheid en dit album in het bijzonder is in mijn ogen absolute post-academische muziek. Ik begrijp als mensen dat juist tegen gaat staan en een hart of ziel missen. In mijn beleving is die juist heel duidelijk aanwezig. Perfectie met een hart.

En zo heeft iedereen zijn eigen mening. Als ik naar een onbewoond eiliand zou gaan en ik mocht maar een album (en cdspeler) meenemen, dan absoluut dit album!

We zijn een jaar verder en naar aanleiding van CD2 van Pulse wil ik graag m'n mening over dit album ietwat bijstellen. Ik zei voorheen dat ik er nogal moe van werd, dat heb ik nog steeds wel een beetje, maar ik trek het al wel een stuk beter. Ik zal waarschijnlijk een van de weinigen zijn, maar de live versie op Pulse boeit me wel meer dan de studio versie.

Ik vind dat Pink Floyd genoeg boeiender werk heeft, maar ik sta niet meer achter de 2,5* die ik dit album voorheen gaf. Ik zou nu een 6,5 geven, voor deze ene keer rond ik naar boven af.

Met 6.5 staat hij vast wel in je top 10!!!!!

Het heeft lange tijd geduurd, maar ik weet dit album steeds beter te waarderen. Met Sinterklaas 2007 kreeg ik dit album cadeau. Op de een of andere manier was ik wel steeds geneigd DSOTM op te zetten, maar het deed me naar mijn gevoel niet zoveel. De nummers bleven "lege hulzen" die mij niets te vertellen hadden.

Nu, na tientallen luisterbeurten, begint het eindelijk te dagen. Dit is echt een meesterwerk. Het album steekt enorm goed in elkaar, overal is over nagedacht. Ook wordt me nu duidelijk dat er veel gevoel in is "verstopt". De thema's volgen elkaar op een natuurlijke wijze op, met een mooie "onderbreking" (of toch eigenlijk geen onderbreking), zowel muzikaal als tekstueel, bij "Money".

Ik blijf nog voorzichtig met 4,5, maar ik verwacht dat DSOTM voor mij uitgroeit tot een 5 sterren album.

Sorry, maar dit vind ik een strontvervelende plaat. Ik vond een flink aantal Floyd platen veel fijner. Vergelijkbaar met platen als the Wall en Momentary Lapse Of Reason: composities op zijn erg "save" en toegankelijk.

Ja hoor....., 0,5 ???

Pardon Simon-Hans een 0.5* voor dit album? Dat is wel erg raar vind ik, vooral omdat je het live album Pulse op plaats 8 in je top 10 hebt staan, en daar staat de intergrale versie van dit gehele album notabene live op.

Kunnen we jou serieus nemen hier of ben je gewoon helemaal de draad kwijt. Dit als 1 van de slechtste albums bestempelen en Pulse als 1 van de besten.

Tja dat kun je gewoon niet serieus meer nemen.

@ simon-hans met de redegeving zou ik eerder een 2* notatie verwachten. en voor die tijd was het zeker grendsverleggend hoor.
maar goed als je het echt niks aan vind is die 0,5 natuurlijk terecht.. ik zou het echter nogmaals een aantal keer beluisteren want er zit echt veel klasse in dit album.

Dat je Dark Side nu niet echt goed vind kan ik verstaan.
Maar deze plaat 0.5 geven terwijl je Momentary Lapse zeer goed vind, WTF

Er kunnen twee redenen voor zijn
--> 1) Je idee was om ééns een zeer bekende, goeie plaat met hoge score als slecht af te wijzen omdat je aandacht zou krijgen en op zou vallen

Maar dat zal (hopelijk) wel niet, zeker??

--> 2) Je hebt de platen nog niet obj. genoeg gereviewd (juist geschreven??) ... Vb: twee dingen moet je toch al kunnen toegeven : Dark Side is op zowel LYRICAAL als INFLUENCE duizenden maal beter!! En zo zijn er nog wel enkele punten

Het is dat jij het gemiddelde niet omlaag kan halen met jouw score .

Objectiviteit zou geen rol mogen spelen bij het beoordelen van albums. Het gaat erom wat de muziek met JOU doet, niet wat de invloed was of meer van dat soort onzin. Da's leuk voor de geschiedenisboekjes en als achtergrondinformatie, maar zou geen belangrijke rol moeten spelen in jouw mening.

Lyricaal is trouwens geen Nederlands woord, je bedoelt denk ik tekstueel.

Och, Ja

1) Excuses aan SimonHans omdat ik gezegd heb dat Dark Side Of The Moon wel een goede plaat is!

2) Excuses aan Herman omdat ik de regels van de spelling niet naleefde!

Hehe, zo erg was het nou ook weer niet.

Het is meer dat wat jij 'influence' noemt niet belangrijk is in iemands waardering voor een plaat.

Inderdaad, en dat had ik moeten inzien...
Misschien ga ik wat te ver in dat 'objectief reviewen'...

Zowiezo, ga nu eens lekker wegdromen met Dark Side in de stereo

Groeten

Beste mensen, jullie lezen de zaken goed door! Inderdaad PULSE staat bij mij hoog (omdat ik hem graag draai, zonder daarbij speciaal te letten op de integrale uitvoering van DSOTM). De discrepantie is wel erg groot, en dat is niet echt juist. Je hebt gelijk. Bij het draaien van DSOTM krijg ik altijd zo'n nare kriebel in mijn buik.
Nee ik heb geen enkele behoefte een bekende plaat/band eens lekker negatief te beoordelen. Ja ik ben subjectief, maar wel te goeder trouw. Bij nader inzien DSOTM is heel wat beter dan een heleboel platen die ik echt slecht vind, maar daar schrijf ik dan ook niet zomaar een review over. Ik herzie mijn oordeel. Dank jullie voor de geengageerde reacties!

Ja Simon-Hans, big brother is nu eenmaal watching you hier op mu.me. Maakt niet uit, want daar draait mu.me nou eenmaal ook voor een groot deel om. Goed van je dat je die rare 0.5* hebt weggehaalt met Pulse in je top 10, dat staat een stuk beter, en nu is het contrast een stuk minder groot.

Lange tijd was dit voor mij veruit het beste studio album van Pink Floyd, maar hij is zeker voorbijgestreefd voor mij door Wish You Were Here en Animals, omdat ik daar gewoon een stuk meer van genieten kan.

Objectief gezien is dit natuurlijk het absolute Pink Floyd hoogtepunt uit hun catalogus. Nog geen overwicht van Waters, nee gewoon een eerlijk album, waarin alle leden hun uiterste kunnen laten horen, en hun meest individule creatieve kunnen laten zien en horen. Als er 1 album is wat het meest uitgesproken Pink Floyd is en op het hoogtepunt van hun artistieke roem is, dan is het op dit album.

Op basis daarvan eigenlijk ook wel top 10 werk voor mij, maar qua genietbaarheid is deze nu eenmaal voorbijgestreefd door een paar andere Pink Floyd platen.

Ik ben het daar niet helemaal mee eens. Het is het meest bekende Pink Floyd album, en ik gok dat de meeste mensen het (daarom) hun beste album vinden. Maar als ik dan objectief kijk vind ik dat bijvoorbeeld in Wish You Were Here meer gevoel zit en de composities beter zijn. Ik vind Dark Side of the Moon meer het definitieve keerpunt waar ze over gingen op (toegankelijke) progressieve rock, waarbij de nadruk niet meer ligt op de sfeer zoals bij de vroegere albums het geval was.

eigenlijk kan een album waar shine on you crazy diamond niet opstaat gewoonweg de nummer 1 van het ouvre niet zijn

waarom is het dat wel?

omdat het muziek is voor de massa, zo bleek uit verkoopcijfers

met deze floyd plaat in de kast zit je veilig, heel veilig en hoef je je niet druk te maken dat je vragende blikken krijgt als je het hebt opstaan tijdens het bezoek, in tegenstelling tot mening ander floyd plaat

met deze was het boeiende aspect eraf en maakte men op ene enkele plaat na alleen nog maar muziek die voortkabelt en maar 1 aantrekkelijk element kent, het bombasme (kort door de bocht, kweet het

@Stijn-Slayer: Het keerpunt van Psychedelica naar progresief is heel langzaam geevolueerd bij Pink Floyd. Het echte keerpunt is er gekomen bij Meddle vind ik, want op Atom Heart Mother waren ze ook nog zoekende naar in hun ogen perfecte sound en composities. Echoes en One Of These Days waren natuurlijk als nummers de voorlopers naar hun magnum opus The Dark Side Of The Moon.

Kwalitatief gezien vind ik toch echt dat individueel op dit album het meest maximale eruit gehaald is.

In Wish You Were Here zit zeker meer gevoel in, daarom waardeer ik dat album ook een stuk meer nu dan deze. Dat ik qua klanken gewoon een magisch album met een magische sfeer vind. Qua gevoel ben ik helemaal met je eens hoor Stijn, alleen op kwaltatief/technisch gebied is dit hun eerste top album die van begin tot eind helemaal goed is, en eigenlijk hun eerste volledige prog album. Op Meddle waren er nog Psychedelische nummers te horen, die hierop compleet verdwenen waren.

Dat is precies wat ik bedoel.

Nu, bij mij maakt het niets dat Pink Floyd beetje bij beetje Prog Rock begon te componeren! Hun teksten kwamen door hun verandering van genre veel hoogstaander.
Er is toch wel een psychedelisch nummer in dit album (imo).
Met name 'Any Colour You Like'

Wat beter nagedacht over mijn wat slechte beoordeling: in mijn oren klinkt DSOTM wat klinisch, een beetje kil. Daar steekt dat stuk met de zangeres (The Great Gig in the Sky) erg mooi bij af. Bij de life uitvoering klinkt het allemaal wat organiser. Vandaar.
Trouwens, iemand merkt op dat er zo goed over deze plaat is nagedacht: dat is eigenlijk een eigenschap van zowat alle Pink Floyd platen (behalve misschien Pipers....). Van belang daarbij is dat daartegenover ook voldoende emotie staat: daar zorgt Waters vaak perfect voor, maar op DSOTM te weinig.

Daar heb je helemaal gelijk in Simon-Hans, want deze plaat klinkt ook erg emotieloos en erg klinisch. Alleen ik vind net of de albums hiervoor een aanloop waren naar het perfectionistische wat ze op dit album lieten horen. Meddle was een goede voorbode van dit album.

Het mooie is dat Pink Floyd eigenlijk altijd een band geweest is die in ontwikkeling was, geen enkel album lijkt ook op elkaar. Alleen de eerste albums waren naar mijn idee gewoon experimenten, tot men de juiste sound gevonden had. Dat kreeg op Meddle nog wat meer vorm, tot dit album want daar zijn ze op dit album met hun vieren het best in geslaagd vind ik.

Ook hierna hebben ze natuurlijk erg goede albums gemaakt, met name de 2 die hierna kwamen, die vind ik persoonlijk nog beter dan deze.

Inderdaad! Dat maakt Pink Floyd speciaal! Ieder album heeft een andere sound! Vb: Na twee briljante platen (Dark Side Of The Moon, Wish You Were Here) slaagde Pink Floyd erin weeral hun emoties te verwoorden in prachtige teksten en riffs (Animals). EN WEERAL was het album anders! Het was donkerder, minder toeganlijk,....

Versta ook SimonHans z'n punt. Het klinkt inderdaad niet als echt gemeend/emotioneel protest, maar meer geforceerd!. En toch blijft het een geweldige plaat vol goede songs en tekstueel zeer sterk (Time/UsAndThem/...)

Echt slechte platen heeft deze band ook niet gemaakt vind ik. Zelfs het debuutalbum heeft nog wel wat, net als het Ummagumma studioalbum ook nog wel wat heeft. Voor mij de 2 minst goede Pink Floyd albums, ook nog minder goed dan de 2 laatste Watersloze albums. Als je b.v Piper beluisterd en daarna The Wall, dan zou je niet zeggen dat het 1 en dezelfde band is.