Pink Floyd - The Dark Side of the Moon (1973)

De Watersloze albums kunnen volgens mij niet tippen aan het debuut van Pink Floyd dat een psychedelica-meesterwerk is.
"The Dark Side of the Moon" is opnieuw een meesterwerk dat één van de belangrijkste albums van de jaren '70 bleek.

Aan de éne kant geef ik je gelijk, en aan de andere kant niet

* Deze band heeft inderdaad nooit slechte platen gemaakt
* Ummagumma vind ik ook niet echt hoogstaand (en dat vind ik raar, want normaal hoor ik nog graag avant-garde : maar het is gewoon te rommelig, te experimenteel en te weinig ziel)
* Als je het debut vergelijkt met de wall --> idd : andere band maar dit komt door de, reeds vermelde, verandering van psychedelica naar prog.

* En toch vind ik het debut beter dan A Momentary Lapse Of Reasons.

The Division Bell gaat er bij mij nog in door de epische songs en de (voor Gilmour dan toch) redelijke teksten. Er staan echt goede songs op als Marooned en High Hopes

Maar A Momentary Lapse Of Reasons stoort me gewoon, ik vind het een irritante plaat (ik heb hetzelfde gevoel die jij beschreef bij 7th son of a 7th son). Op deze plaat hoor je echt, en sorry voor de Gilmour fans, dat Pink Floyd zonder Waters 'niet veel vets meer is' (zo zeggen ze dat in West Vlaanderen, meer bepaald in de westhoek, voila!)

Voor velen is het debuut ook beter dat weet ik wel, maar ik luister nu eenmaal ook muziek voor een goed geluid. Het debuut doet mij gewoon niet veel. A Momentary Lapse Of Reason overigens ook niet echt, maar is wel lekkere behangmuzak tijdens de afwas of tijdens het schilderen. Daar gaat het debuutalbum mij op de zenuwen werken. Dat album heb ik ook eens bewust proberen te beluisteren, maar gaat er dan ook niet in. Ja een paar losse nummers, dat wel maar niet het gehele album.

Daar kan ik inkomen

Ik zou dan echt aanraden om eens naar een mono-versie van het album te luisteren. Ook ik had jaren lang moeite met Piper totdat ik de monomix hoorde. Op een of andere manier pakt die mix mij veel, veel meer.

Zit ik gisteren naar een oude Bruce Lee-film (The Big Boss uit 1971) te kijken, hoor ik opeens een heel stuk van Dark Side of the Moon voorbij komen in de filmmuziek.

Psychedelische kung-fu

Ja, maar de film is twee jaar ouder dan dit album. Het staat ook op Wikipedia, dus ik ben niet gek.

Eerlijk , ik heb The Big Boss misschien wel 30 keer gezien maar het is me nooit opgevallen , ik check het eens na.

Ik heb hem nog niet afgekeken, maar de muziek zit bij de grote vechtscenes. Eerst in de tuin van de grote baas (als die twee uiteindelijk worden vermoord) en later bij de fabriek (de eerste scene waarin Bruce Lee tekeer gaat).

Ik zie dat ik niet de enige ben die niet zo weg is van deze plaat. Maar ik ga mijn waardering echt niet meer bijstellen. Maar het is natuurlijk allemal erg subjectief. Als iemand beweerd dat dit album perfect is, kan ik dat beamen, maar voor mij is perfectie niet iets om van te genieten. Ik ken een hoop mensen die gek zijn op perfectie. Ik ben met dit album de wat emotienelere inbreng van Waters helemaal kwijt. Terug naar Animals!

Dat geld voor mij ook, perfectie hoeft niet perse iets te zijn om van te kunnen genieten. Dit album is kil, klinisch en perfect. Technisch kan het haast niet beter. Zeker niet voor 1973. In het begin vond ik deze erg lekker klinken en wegluisteren, maar na talloze luisterbeurten blijven Wish You en Animals voor mij wel staan itt deze plaat. Deze blijft ook nog erg goed, maar net een tikkeltje minder dan die andere 2 albums. Ook voor mij geld dat door het ontbreken van emotie hierin de genietbaarheid van dit album op den duur wat wegebt. Platen met gevoel en emotie blijven gewoon veel langer staan en houdbaar dat is zeker zo.

Raar, mijn inziens is dit juist (samen met WYWH) een van de meest emotionele platen van Pink Floyd, zeker wat betreft de teksten.
Maar ook de algehele sfeer, de geluidseffecten en de muziek dragen daar zeker aan bij...

Naar mijn mening is Animals juist vrij kil, klinisch en emotieloos.
Daarentegen zijn Animals en WYWH wel mijn 2 favoriete Floyd albums en Dogs zo ongeveer mijn all time favorite Floyd song

Animals is idd ook vrij kil, maar raakt mij door de pittige en scherpe texten toch een stuk meer dan dit album. Op de een of andere manier toch ook weer een vorm van emotie, want als iets je raakt lijkt mij dat een vorm van emotie. Soms kan een bepaald muziekstuk zonder texten je ook raken. Kotom, muziek is emotie.

Wish You is voor mij het perfecte album met een combinatie van technische perfectie en emotie. De sfeer in Wish You is natuurlijk ook super. Door die combinatie is dat voor mij gewoon het beste Floyd album, gevolgd door Animals en deze plaat.

Ik vind dit eigenlijk de warmste Floyd-plaat.
Meddle klinkt weliswaar ook warm, maar heeft toch wat meer dat donkere, psychedelische randje.

Nu je het zegt, helemaal geen gek idee. Hoewel het overkoepelende thema alles behalve warm is wordt het bedekt met een warme deken van melancholie door de instrumentatie. Doordat vanaf de opvolger de thema's veel persoonlijker en nihilistischer werden kun je daar weinig warmte in ontdekken. En de voorgangers zijn dan weer te experimenteel van karakter om dat predikaat mee te krijgen.

Meddle heeft nog die typische zweem van 'vroegere Floyd' in zich, WYWH klinkt vooral onheilspellend en afstandelijk en Animals vooral wrang en realistisch. Dit alles positief bedoelt, trouwens!

Dit vind ik veel warmer en toegankelijker overkomen.

Samen met WYWH de meest "subtiele" PF-plaat.
Ik heb bij het beluisteren van deze twee albums het gevoel dat "de kunst van het weglaten" tot in de perfectie is uitgevoerd.

ik heb dit album ik denk 10 keer gedraaid en vindt het een gehypt album.

Jammer.

Inderdaad jammer, want Dark side of the moon is mijns inziens alles behalve gehypet.



Ik denk dat op Dark side of the moon alles tesamen kwam: er staat net als op Wish you were here geen noot teveel op, daarnaast is Dark side een album dat zowel artistiek als commercieel hoge ogen gooide c.q. gooit. De eerlijkheid gebiedt mij te zeggen, dat Pink Floyd je wel moet liggen, want anders vind je dit album waarschijnlijk niets. Daarnaast is Pink Floyd beslist geen achtergrondmuziek: je moet er lekker voor gaan zitten, om alles goed in je op te nemen.

Wéér een fantastisch album van PF.
Alle nummers zijn goed, alle nummers zijn aan elkaar gewaagd, geen eentje springt er echt boven uit, en geen eentje is weer aan de slechte kant. Behalve On the Run. Dat is me iets te techno, daar hou ik niet van.
Heb nu 3 albums geluisterd van PF:
Wish you were Here
The Wall
Dark Side of The Moon
Hoe moet je nou zeggen welke het beste is? Die zijn niet met elkaar te vergelijken. Wish you were Here vind ik het meeste gevoel hebben, zit een mooie betekenis achter en dat ligt mij. The Wall is fantastisch met hele goede nummers, en met die mooie teksten over Waters erin verborgen. Dark Side of the Moon, alle liedjes zijn prachtig, kan je lekker naar luisteren zonder dat het verveelt. Hoe moet je nou zeggen welke het beste is? Daar valt eigenlijk geen onderscheid tussen te maken.. Ik moet ze allemaal nog tig keer beluisteren voordat ik daarover kan beoordelen, en dat laat ik weten dan!

ook meddle moet je een kans geven doke !

Ik 1973 was ik nog niet geboren, maar wat voor gevoel moet dat in die tijd geweest zijn om ZO EEN PLAAT op te leggen.

Ok, nu is het ook al ronduit zalig, maar in die tijdsgeest? Dat gezweef van o.a. Breathe, the Great gig in the sky of Brain damage was toen nooit eerder gehoord. Breng deze plaat uit in 1983 ipv in 1973 en het is nog altijd een shock voor de muziekwereld.

Verder ook zalig hoe alles in dit album aan één hangt, het ene nummer die perfect in het andere overgaat.

Ronduit fantastisch

Iets te techno. Van hoeveel albums uit 1973 zou je zoiets kunnen zeggen bewijst hoe ver het voor was op zijn tijd!

On The Run is zwaaaaar ondergewaardeerd hier

beslist narcotic , ik was toen de plaat uitkwam 16 jaar en ik wist niet wat er gebeurde , heb de plaat vroeger in het restaurant wanneer de klanten er niet waren en ik moest afruimen en tafels gereed zetten voor het avondmaal gans de zomer naartoe geluisterd ( volle bak ) ik herinner me nog dat ik toen gewoon weg een tweede exeplaar ging kopen , moest er een kras in komen nu heb ik hem zelfs dubbel op cd !!!

Ik ben van beaster's generatie. Ik was al een knaapje van 15 toen dit meesterwerk uitkwam. (Ik ben dus pàkken, echt pàkken jonger dan die oude beaster1256, hahahaha!)

Naast mijn bewondering voor de méér hitparadegerichte glamrockers zoals The Sweet en Slade en toch in iets mindere mate Mud en Suzi Quatro, ging ik me méér en méér met "serieuze" popmuziek bezighouden....

Dit album, maar ook Wish You Were Here, en wat mij betreft héél hun seventies-oeuvre (voor mij zelfs incluis het ondergesneeuwde en steeds in de schaduw van het formidabele Meddle album staande "Obscured By Clouds") is van een ongeziene en vooral ongehoorde klasse...)

Ik ben blij dat ik toen al een tiener was.... alhoewel... als ik hier lees dat sommigen uiteraard nog niet geboren waren.... dat zou ik ook wel willen, dan was ik nu nog een stuk jeugdiger, uiteraard.

Het doet mij bijzonder véél plezier om al die positieve reacties van jonge mensen, die het album dus nooit ten tijde van uitgave KONDEN kennen, omdat ze nog niet eens spermatozoïdekes waren, toch enorm weten te appreciëren.... en dan denk ik; joepie... er zijn nog jeugdige mensen geïnteresseerd in muziek die van vèr voor hun tijd is!

Want, deze stilaan oudere bok vind nog steeds dat rockgeschiedenis, of popgeschiedenis een VERPLICHT VAK zou moeten zijn op school...

En je mag stellen dat de popgeschiedenis zo'n beetje al dateert van begin vorige eeuw, er was tenslotte al boogie muziek in de jaren dertig... en daarvoor al echte bluesmuziek.... al is de echte "popmuziek" in die zin van het woord misschien pas echt tot leven gewekt met de eerste golf "rock'n rollers" uit de vijftiger jaren.... maar dat zou ons te ver afleiden van dit topic; De donkere kant van de Maan.


@ beaster1256 (bedoel je nu 1856 of 1956, mate?, want dat je nog een ouwere rukker bent dan ik, is wel een vaststaand feit, haha!);

Ik heb aan de Pink Floyd schijven al méér gespendeerd. Om te beginnen heb ik zowat alle elpees, voor de jonkies; vinyl dus op 33 toeren (vroege Middeleeuwen of daaromtrent...) gewoon in huis gehaald en grijsgedraaid. Een elpee was zwart (behalve die onnozele picture discs dan hé!) en kon je nog haast letterlijk grijs draaien (en je een blauwe arm tillen aan het véélvuldig omdraaien van de plaat na een goede twintig minuten, want één zo'n kantje duurde ongeveer altijd tussen de 15 en 22 minuten, zelden langer...). En die pick-ups of platenspelers hadden géén "bakske", geen afstandsbediening of "remote-control" om het met een goed Nederlands bastaardwoord te zeggen...

Nadien heb ik dan die vinylcollectie vervangen door cd's en sommige cd's zoals deze en Wish You Were Here (nu zouden velen dit hier gewoon als WYWH zijn gaan afkorten, but I fuckin' hate die luiheid, dan moet ik altijd mijn kop pijningen welke plaat ze bedoelen, ik kan daar nooit onmiddellijk opkomen, dus; luie afkorters; ga elders ...) gewoon op SACD (Super Audio CD, dat zijn dus cd's van super-geluidskwaliteit) gekocht.

Aan Blue Ray ben ik nog niet toe.... er zijn ergens grenzen zulle!

Ach, op dit nachtelijk uur, het is hier muisstil... kan ik lekker mijmeren over lang vervlogen tijden, me puur in jeugdsentiment laten verglijden, en tegen beter weten in zitten mijmeren hoe beter alles vroeger was, ach ja, typisch voor een ouder wordende zak, I know, ik beken schuld...

Om maar te zeggen; ik heb er geen woorden voor hoe sterk die PF platen uit de zeventiger jaren waren....

En deze hier zou bij wet verplicht bezit moeten worden, haha!

"Dag Meneer, dag Mevrouw, Politie."
"Mogen we Uw exemplaar van The Dark Side Of The Moon eens zien, alstublieft?"
"Jazeker, komt U binnen"...

Ik snap niets van het bovenstaande, maar, amen
En ik vind dat Rockgeschiedenis een keuze vak moet worden dan

ja father , rock en roll verplicht vak op school , ik zou direct les gaan geven , heb zelfs nog een mooi verhaal voor je nl : toen ik op school in het hoger middelbaar zat hadden we ook lessen muziek maar dat was zo saai , noten lezen ( kon ik totaal niet ) , altijd klassieke muziek , daar was toen niemand in geinterresseerd , en de laatste les zei de leraar muziek , kijk het programma is af , ik ben rond , er is nog 1 les , ik weet dat je altijd met muziek en teksten bezig bent ,( mijn jeanszak en kaften stonden vol ) en zo zei hij , als je wil mag je volgende week het ganse uur je favoriete lp meebrengen , je doet een voorwoord en dan beluisteren we de plaat met gans de klas , fier dat ik was , en de week nadien was hemels , iedereen luisterde naar me en na de les was ik een held want ik had het eerst uitgelegd en ze waren verplicht te luisteren , en de helft vond het nog goed ook , ik heb nu nog een leeftijdsgenoot in blankenberge die nu een schoenwinkel opendoet en me altijd herinnert aan die dag , de man is het nog niet vergeten het is ook bij hem dat ik begin deze zomer mijn pink floyd allstars gekocht heb met de hoes van wish you were here op

jij zou ook graag lesgever rock zijn dan in je camion te zitten , é patje

cheers

beaster