Pink Floyd - The Dark Side of the Moon (1973)

mume is er ook voor de nachtraven herman , desalniettemin blijft dark side of the moon één van de beste albums ever , zo denken er nu ook veel jongeren over ( doke 14 jaar ) en dat verheugt de ouderen , de peetvaders van mume , en je weet zonder ouderen geen jongeren

ook een knipoog

Dat Doke dit album graag hoort is een teken van goede smaak .
Want dit album is idd een pareltje! De prachtige experimentele delen, de pakkende Gilmour riffs samengevoegd met de o zo intelligente en politiek gerichte teksten van Waters die samen die sublieme emotionele songs maken...
Dus ook ik, beaster1256, vind DarkSide prachtig (hoewel ik Animals NOG beter vind!). Nog een jongere erbij dus (hoewel ik geen 14 maar 15 ben )

ps: Heb gisteren nog es YourNeverAloneWithAShezophrenic beluisterd en het blijft een prachtige plaat, niet Beaster? Kippenvel bij TheOutsider. Maar dit is Off Topic, sorry

Ik ben 17 en ik vind dat geen enkel van Pink Floyd hun fenomenale debuut overtreft.

Het is tijd dat ik weer eens een bloemetje achter mijn oor steek.

Mee eens. Piper at the Gates of Dawn boeit mij ook het meest. Daarnaast vind ik het de meest spontaan klinkende PF plaat.

Dark Side of the Moon is ook prima natuurlijk, maar klinkt voor mij toch een beetje alsof het geforceerd gericht op het behalen van commercieel succes is. Minder experimenteel ook, en daardoor een stuk toegankelijker. Met name in Money schieten ze er iets te ver in door, hoewel het op zich een leuk nummer is.

een plaat die voor minstens de helft gebaseerd is op het spelen van steeds 2 akkoorden

sjah, om dat nu de beste van floyd te noemen

wonderbaarlijk genoeg werkt het wel, de halve plaat door

hoogtepunt is uiteraard het 4de nummer

derhalve een 3 omdat animals en wish you were here de platen zijn die bol staan van de spanning en sfeer en originele ideeen

dit is ene braaf gezapig broertje

Dit is juist het Pink Floyd meesterwerk. Maar ik begrijp jou wel hoor Joy. Ik vind dit eigenlijk wel een album op zich, een kop/staart album. Niet een album met 1 of 2 nummers als hoogtepunt. Dat is het mooie aan deze plaat, want alle nummers vloeien in elkaar over. Money is nog de meest vreemde eend in de bijt, en past er eigenlijk niet tussen. Objectief gezien is dit hun commerciele hoogtepunt dat zeker. Artistiek gezien is dit het album met het beste samenspel tussen de 4 heren, iedereen haalde het maximale uit zichzelf bij het maken van dit album. Subjectief gezien beluister ik liever Wish You Were Here en Animals. Luistert gewoon lekkerder weg dan deze plaat. Alleen volgens de statistieken en de meeste mensen op deze aardkloot, is dit de beste van Pink Floyd.

De statistieken en de mensen kunnen zich ook wel es vergissen hé!
Mijn persoonlijke voorkeur gaat ook naar Animals. Het zijn allebei 'protest' platen, maar in Animals vind ik het oprechter, minder commercieel! De sfeer is ook meer duister, de teksten sadistisch waar, en ook het samenspel tussen Waters en Gilmour is prachtig, ....! DSOTM was ook een kritische kijk, maar niet spontaan. Het werd wat vervormd.
En toch blijft het ook een prachtig album

Syd Barrett heeft natuurlijk in het begin voor de Pink Floyd sound gezorgd, met korte en vooral hit gerichte singles nummers. Een album later kwamen ze al meer met epische instrumentale filmmuziek. Maar nog steeds waren ze aan het experimenteren. Zelfs Op Atom Heart Mother met een symphonie orkest erbij. Op Meddle kreeg het nog meer vorm, maar ook daarop zat er een groot verschil tussen de div nummers. Toen kwam daar dit album. Alle ruimte was er voor ieder individueel lid om het uiterste uit zichzelf te halen, en zichzelf te ontplooien. Eigenlijk hebben ze jaren naar dit (in hun ogen perfecte) album toegewerkt. Het album hierna was natuurlijk na dit meesterwerk hooggespannen, en warempel, ze konden deze, voor mij dan, nog overtreffen ook. Op het album hierna vind ik het wat als losse nummers klinken die ze op het album gekwakt hebben. (notabene het in mijn oren en voor mijn gevoel veruit beste album van Pink Floyd en alle andere bands) Een goed album voor velen, maar qua naadloos in elkaar overlopen, en als geheel album net iets minder dan deze. Animals vind ik ook zeer goed, maar is teveel Waters alweer, die teveel de overhand kreeg. Logisch gezien is dit zowel commercieel als artistiek hun beste album, het meeste van alle 4 de leden, en niet 1 bandlid die al overwicht had over de gehele band.

Het album wat je het meest uitgesproken Pink Floyd kunt noemen, vanwege de gelijkwaardige inbreng van alle 4 de leden.

Commercieel gezien is dit hun beste werk. Dat is een feit en daar valt simpelweg niks tegen in te brengen. Maar artistiek gezien ga ik niet akkoord. De composities zijn veel 'veiliger' dan op andere Floyd albums. Ik mis hier de experimentatie waar ik zo van houd bij Pink Floyd.

Minder experimenteel dan hun andere albums? Kom nou!
"The Dark Side of the Moon" is toch een stuk experimenteler dan voorganger "Obcured by Clouds" en opvolger "Wish you were Here" en zeker de laatste 3 reguliere Pink Floyd-albums.
De eerste 2 Pink Floyd-albums vind ik dan weer experimenteler dan "The Dark Side of the Moon".

Wat betreft de laatste 3 albums ga ik akkoord, maar dat zie ik meer als een replica van Pink Floyd.

Wish You Were Here is inderdaad ook niet experimenteel, maar wel minder 'veilig'. Denk alleen al aan de lengte van de Shine on You Crazy Diamond, dat dan ook nog opgesplitst is. Ik vind dat er ook veel meer gevoel in die plaat zit, zeker met het verhaal rond Syd Barrett in het achterhoofd. Overigens vergeet je Ummagumma, Atom Heart Mother en Meddle nog.

Obscured By Clouds heb ik niet van A tot Z voor de geest, ik kan dus beter geen uitspraak doen als ik er niet zeker van ben. Ik zal ze nog eens naast elkaar leggen.

Er is overigens niks mis mee dat Pink Floyd zich in deze richting ontwikkelde, ik heb alleen een voorkeur voor hun psychedelische en meer experimentele werk dan voor de progressieve en op zich toegankelijkere albums (die vaak ook meer dan goed zijn).

Pink Floyd was onder leiding van Syd Barrett aanvankelijk een psychedelische band, na zijn vertrek nam Roger Waters steeds meer het voortouw en ging Pink Floyd meer richtig progrock met conceptalbums (vanaf "The Dark Side of the Moon").

"Ummagumma" zie ik als een overgangsalbum, een band die na het vertrek van Syd Barrett nog zoekende is, "Atom Heart Mother" en "Meddle" betekenen een nieuw begin van Pink Floyd dat met "The Dark Side of the Moon" definitief tot de grootste bands behoort. Overigens hou ik (als Pink Floyd-fan) zowel van de psychedelische beginperiode (met Barrett) als de progrock Pink Floyd in de jaren '70. De albums na "The Wall" vind ik minder, ze missen de magie van weleer.

Ik vind Obscured by clouds eigenlijk één van de leukste Pink floyd cd's en ook eigenlijk de laatste cd van Pink floyd, zonder pretenties.

Experimenteel is als woord misschien niet goed gekozen, in jullie discussie. Maar ik vind alles vanaf The Dark side of the moon eigenlijk minder worden.

Pink floyd heeft de omslag gemaakt van een psychedelisch vooruitstrevend bandje, naar een rock-dino die speelt voor uitverkochte voetbalstadions.

Er wordt nog wel aardige muziek gemaakt, maar het leuke is er van af.

Dat kun je horen.

Van de periode met Roger Waters zijn Animals en uiteindelijk The Wall ook de minste platen op de schaal van Pink floyd.

Ik ga de band er niet om bekritiseren, de vraag blijft namelijk altijd of er sprake was van een doelbewuste stap, na Obscured by clouds, of dat ze het gewoon is overkomen.

animals en wywh

dt kun je onmogelijk minder noemen

niet je stiel, das wat anders maar die 2 steken beide boven deze uit, fors

wywh en animals boven mijn no 1, mijn lievelingsplaat, uitsteken. nee sorry joy daar maak je toch een klein foutje.

Ja, dat denk ik ook. The Dark side ot the moon is nog een hele goede plaat, daarna wordt het per plaat minder.

Tja, smaken verschillen, ik vind Wish You Were Here ook boven deze uitsteken. Animals is dan weer totaal niet mijn ding. Maar WYWH is inderdaad veel spannender en emotievoller.

Animals vind ik zelfs erg matig. Wish You Were Here (4* hier) vind ik wel mooi en ik kan me goed voorstellen dat mensen die beter vinden dan Dark Side of the Moon, maar zelf vind ik hem minder uniek dan dit album. Deze heeft toch wel een bijzonder eclectische sound, terwijl er wel meer ambientrock (zo ervaar ik WYWH een beetje) als de opvolger zijn.

Dark side of the moon - Pink FDloyd:
Super album maar ik zou dit graag KOPEN!!

Heeft er iemand enig idee waar ik dit album zeker nog kan vinden?
In verscheidene cdwinkels als bilbo, mediamarkt, fnac, musicman, etc. heb ik het vooralsnog niet gevonden...

Iemand een tip voor goede cd winkels regio Gent of in Antwerpen stadscentrum?

Ik heb (tot nu toe) geen favoriet album van Pink Floyd. Vind The Wall, WIsh you were Here en Dark Side allemaal iets eigens hebben. Ze zijn niet te vergelijken. Maar ik vind Meddle na de eerste luisterbeurt wel wat matiger dan de andere 3 die ik ken.

Pink Floyd is zeker een sterke band, maar persoonlijk kan ik er moeilijk bij dat bijna alles van deze band geniaal word genoemt.

Zo vind ik dus The Wall helemaal niet zo geniaal, als sommigen hier.

Ik ook niet. Leuk album hoor, het verhaal is leuk bedacht, en de muziek is degelijk. Maar mensen doen soms net alsof de composities van het niveau van Mozart zijn....

Ja dat is net ook mijn idee erover, wel fijn allemaal... Maar niet zo geniaal als iedereen deze plaat voorstelt.

Kijk hier eens op!

Ik dacht dat het ging over de slechte kanten van de mens zeg maar. Money, dat geld steeds belangrijker wordt. Dat dacht ik?

Zoals gezegd heb ik 'm herbeluisterd. Het is een aparte plaat vergeleken bij de rest van Pink Floyd's oeuvre. Obscured is niet in te delen als psychedelisch of progressief (of iets wat er bij in de buurt komt). Inderdaad is de term experimenteel ook daar (vrijwel) niet op z'n plaats.

Het is wel een plaat waarin je nog kan horen uit welke hoek Pink Floyd vandaan kwam. Een erg spontaan geluid en veel vrijheid. Om de link met Dark Side of the Moon te maken: dat is een plaat die van begin tot eind vastligt en dus als het ware een 'perfecte' plaat oplevert (daarmee verhoog je je kans op succes aanzienlijk, en dat heeft Pink Floyd dan ook behaald). Zorgt er wel voor dat er minder vrijheid is en veiligere composities gebruikt worden. Die vrijheid is nou net wat Obscured By Clouds zo goed maakt: Gilmour's gitaarspel, hoewel het daar niet eens echt hoogstaand is, klinkt schitterend en de kwaliteiten van Richard Wright worden ook veel beter benut.

Het is net waar je voorkeur ligt. Ik houd meer van uitdagende en onvoorspelbare nummers.

Ik kan deze plaat zeker wel goed smaken. Toch heel ander werk dan hun experimentele werk die mij toch iets nauwer aan het hart licht.

ik draai de laatste tijd maar een soort muziek en 1 plaat en dat is The dark Side of the moon. Terecht het beste album ooit gemaakt vindt ik. Zie ik geen een zwakke plek in het hele album. Maar wat sommige mensen zeggen dat Money een slecht nummer is vindt ik dus echt niet zo. Het sterkste nummer van dit album vindt ik dan ook het nummer Time. Heerlijk gewoon. Dit album zou eigenlijk ook gewoon boven Radiohead moeten staan maarja het is niet anders.
ik kan nog uren over dit album doorlullen maar ik laat het hier maar bij.

Ik heb hier een van de diepste en fijnste (paddo)trips ooit op gehad en (voor velen zal dit idioot klinken) dat zegt echt wat over de diepgang en de kwaliteit van dit album. Vooral the great gig in the sky heeft weken in mijn hoofd rondgezweefd.

Ook nuchter een geweldig album trouwens hoor . Ik vind het vooral knap dat het zo ongelofelijk tijdloos klinkt, een paar kleine uitzonderingen (zoals de intro van money, dat klinkt echt te amateuristisch in deze tijd). Money is een heeel fijn nummer, vooral de gitaar en sax solo's zijn echt te vet, maar ik vind hem de sfeer van het album teveel doorbreken, wat ik erg jammer vind.

Time is briljant, brain damage en eclipse vind ik echt geweldige afsluiters, nummers die wel overduidelijk jaren '70 klinken, maar toch niet oud.

Eén van de grootste platen ooit. Nummer 2 in de Top 250. Hier moet ik nog eens een review aan wagen. Zal niet meevallen om de pracht en praal van dit meestwerk in de juiste woorden te vatten.