Pink Floyd - The Dark Side of the Moon (1973)

Haha, ja, meneer Poeha houdt van glad geproduceerde muziek zonder verrassingen, dan schrik je je natuurlijk een hoedje als je opeens Pink Floyd voor de trommelvliezen krijgt. Ieder z'n ding en dat probeer ik te respecteren, maar ik snap ook niet zo goed dat je dit met 2,5* afserveert met een knipoog en Toto op 1 hebt staan. Denk dat 99 van de 100 hier op mume het tegenovergestelde zouden doen als ze voor de keuze gesteld zouden worden.

Je kunt dus alleen maar Pink Floyd slecht vinden als je snel alles skipt. Ik ben er mee doodgegooid in mijn jeugd en weet dondersgoed waar ik over praat. Er zijn voor mij persoonlijk maar 2 positieve aspecten aan dit album te ontdekken. Het is origineel, dat zeker en de heer Gilmour speelt uitstekend gitaar. Voor de rest heb ik het geniale er nooit van ingezien. Wish you were here vind ik hier weer een slap aftreksel van. Niet moeilijk doen gewoon spelen, niet elke voor elke noot een vergadering beleggen. Dat gevoel krijg ik bij Pink Floyd. Voor de rest, geniet er lekker van. Maar waarom ik dit gehoord MOET hebben? Ik weet het na een jaar of 35 nog steeds niet. Ik heb nooit zo kunnen begrijpen dat overal kritiek op mag zijn, behalve bij Pink Floyd. Alleen bij die band krijg je de ene sneer na de ander. Ook in mijn dagelijkse leven. Waarom toch?

99 is dan wel weer een heel goede track van Toto van het Hydra album, meneer Tony
Bedankt voor de opmerkzaamheid

Ik geef een 2,5* omdat er zeker mindere muziek is gemaakt, 2,5 op 5 sterren is net geen voldoende, "afserveren" zou ik het daarom zeker niet willen noemen.

Helaas kan ik het niet helpen dat Pink Floyd mij gewoon veel minder aanspreekt dan veel andere artiesten, daar valt niet veel aan te veranderen. Verrassingen binnen het PF oeuvre ben ik ook nog niet tegengekomen, wel veel van hetzelfde. Iets waar men Toto altijd op afrekent. Maar het gaat hier niet over Toto en daarom is het altijd weer jammer dat die band erbij wordt gehaald als ik een overgewaardeerd album niet zo prima kan verteren.

Another Brick in the Wall daarentegen vind ik nog steeds een ijzersterk nummer van PF en van dit album gaat bijvoorbeeld Money er hier prima in.

Tevens zal ik een album hoe slecht ook, nooit een 1 geven, aangezien het praktisch nooit voorkomt (althans nog niet) dat alle tracks op een album slecht zijn, zoals ik haast ook nooit 5* geef voor een topalbum, aangezien er altijd wel nummers iets minder uit de verf komen.


Dit soort reacties probeer ik al niet zo serieus meer te nemen, want ik beluister een album altijd minimaal 1x in zijn geheel (liefst vaker) vooraleer ik met een reactie kom.

Mooi zo, want hij was niet serieus bedoeld. Maar met zo'n trollbericht had je die wel aan kunnen zien komen.

Meh, dat het je niet (aangenaam) verrast, kan ik begrijpen. Maar om te stellen dat het "wel veel van hetzelfde" is, gaat echt te ver. Zet een nummer als Interstellar Overdrive maar eens af tegen The Trial. Of kijk alleen al naar dit album zelf. Hoe is On The Run "hetzelfde" als The Great Gig in the Sky.

Des te groter de fanbase, des te groter de kans dat er een aantal gebruikers zijn die zich verplicht voelen een reactie te geven.
Daar kan ik niet over oordelen.

...



Ik zei ook dat ik NOG geen verrassingen was tegengekomen. Die albums ken ik niet, dus kan daar ook niet over oordelen. Heel misschien ga ik die ooit nog eens beluisteren.

Voel je nergens toe verplicht, he? Ik zal nooit meer een hip-hop album opzetten, laat staan uitzitten, is gewoon niet mijn ding en beschouw ik als een complete waste of time.

Wij (die 99 anderen...) kunnen het alleen maar moeilijk verkroppen dat dit monumentale album, dat op een site voor mensen met goede muzieksmaak niet ter discussie hoort te staan, wel ter discussie wordt gesteld. Alsof je niet een van ons bent...

Ik ben anders blij dat ik It takes a nation of millions..... van Public Enemy ken. Ik als totaal niet hip-hopper. Ook a Tribe Called Quest is best leuk hoor. Maar waarom Tony is het niet te verkroppen dat dit album ter discussie staat, om er nog aan toe te voegen dat dit een site voor mensen met een goede muzieksmaak is. Wat maakt het nou uit dat ik en Poeha hier niet veel aan vinden? Dat is nou net mijn punt. Als volwassen kerels de mening van een ander niet kunnen verdragen. Als ik me in mijn muziekkeus laat leiden door de mening van anderen kan ik wel ophouden met muziek luisteren. Het is toch juist interessant als mensen een populair album juist niet weten te waarderen. Ik zou zeggen overtuig ons dan maar. Ik vind oprecht dat behalve Gilmour geen enkel PF lid muzikaal getalenteerd is. Ik geniet ook alleen van de hoogstandjes van Gilmour. Niet om Poaha een veer in de kont te steken, maar vergeleken met Jeff Porcaro is Mason een hele matige drummer. Dus waar moet ik mijn lol vandaan halen op dit album. Die keyboards van Wright zou ik als eerste het raam uit smijten. Keyboards dienen als extra invulling en mogen nooit op de voorgrond komen bij mij.

Niks, het is ook niet het feit dat hij dit geen goed album vindt. Meer de manier waarop hij dat hier brengt. Het voegt niks toe en dient enkel ter provocatie.

Wright is toch anders wel een heel getalenteerde toetsenist. Oh wacht je zegt ook nog dit: Kom op zeg...

Wat is daar in godsnaam interessant aan? "Kijk mij eens van de smaak van de massa afwijken!" Dat is het eerste waar ik aan denk bij zo'n uitspraak.

Dat ontkent ook niemand. Mason is zeker niet de beste drummer. Net zoals Waters absoluut geen wereldbassist is. Het is ook meer zijn compositietalent dat hem zo'n gewaardeerd musicus maakt.

De kunst van Pink Floyd is ook niet het "zoveel mogelijk noten in één maat stoppen", maar meer de kunst van het weglaten. Zoals Waters zei: "Leave a gap". Dat je dat niet interessant vindt, kan ik best inkomen, maar om Pink Floyd nu te gaan devalueren tot derderangs rockband gaat me echt veel te ver.

Dan moet je niet zulke boude uitspraken doen. Je kent amper wat van Pink Floyd, doe er dan ook geen uitspraken over. Je hebt dit album ook amper beluisterd. Anders zou je nooit zeggen dat het "te veel van hetzelfde" is, want dit is juist een heel divers album. Of je het leuk vindt, is ten tweede.

Rick Wright was inderdaad een getalenteerde toetsenist. Waters en Mason zijn beperkte muzikanten.

Dit is anders ook een vrij gladgestreken album zonder verrassingen.

Wat is dit nou weer voor onzin? Dit album hoort op een site voor mensen met een goede muzieksmaak niet te discussie te staan? Ten eerste: wie bepaalt wat een goede muzieksmaak is? Wat houdt het in? Kan een smaak überhaupt goed of slecht zijn? Op deze site bevinden zich wel vooral de mensen die zich wat meer in de muziek verdiepen. Maar wil je nu zeggen dat je dit album met een "goede smaak" wel goed zou moeten vinden? Als je dit niet goed vindt, heb je een slechte smaak? Dat slaat toch nergens op.

Ook grappig trouwens dat je net hebt over muziek zonder verrassingen, want zo heel verrassend is Pink Floyd hier toch niet echt meer...

Edit: Koenr was me net voor, zie ik.

Mason matige drummer, Ik vraag me af wat het effect zou zijn geweest van een steengoede drummer, want mason doet imo exact wat nodig is voor deze muziek, de maat aangeven zonder alteveel poespas

Dit album had een enorme impact ... natuurlijk zijn dan velen nieuwsgierig. Dat dit album nu nog steeds vele generaties boeit bewijst toch de tijdloosheid ervan.

Hmja, als Poeha het gehad had over "wat een klote album vond er niks aan 0.5 sterren want er zit geen leuke beat onder" had ik de reacties kunnen begrijpen, maar ik lees van zijn kant toch een gefundeerde mening, zie het probleem niet zo. Heb zelf eigenlijk ook wel dat ik veel nummers op elkaar vind lijken, een bruggetje als On The Run uiteraard uitgezonderd.

Die songs verschillen toch danig van elkaar. Natuurlijk, het wordt allemaal beschouwd als progrock maar dat is een vlag die vele ladingen dekt.
Zoals eerder gezegd, dit album is van groot belang voor de progrock en de popmuziek in het algemeen. Daarom ben je niet verplicht dit goed te vinden, het kan je gewoon niet liggen net als hip-hop en R&B mij niet zo liggen maar ik zal de laatste zijn om te beweren dat in die genres geen belangwekkende albums zijn uitgebracht.

Nu zeg je wederom dingen die ik niet gezegd heb. Ik zei dat ik die albums waarop die twee nummers staan, niet ken, waar heb ik gezegd dat ik de overige albums niet ken? Dat ik "amper" wat van ze ken? Ik val in herhaling maar ik doe geen uitspraken over iets of iemand als ik me daar eerst niet in verdiept (in meer of mindere mate) heb.

Ten tweede was het gewoon mijn mening (misschien wat kort door de bocht) om te zeggen dat ik dat album zeker niet sterk vond. En in jouw ogen zijn bepaalde bruggetjes wel verrassingen, in mijn ogen zijn ze dat simpelweg niet. Ik wil er verder ook niet teveel woorden over vuil maken.

Maar ik wil hier geen hetze veroorzaken, ik wilde gewoon mijn mening even kenbaar maken.
Mij ligt dit album niet zo, velen zijn het daarmee oneens. Dat respecteer ik ook.
Ben in ieder geval blij dat vork666 en Hendrik68 inzien wat ik bedoelde.

En wat Tony over de algemene muzieksmaak van de users op deze site aangaf...lees wat Arrie antwoordde. Plus ik twijfel zeker niet aan de muzieksmaak van velen hier, die is meestal vrij helder met een enkele positieve verrassing in bepaalde genres in mijn ogen. Alleen is dat zeker niet altijd mijn smaak. Zie daar de reden waarvoor deze site o.a. is opgezet...om anderen deelgenoot te maken van je mening over bepaalde albums/muziekstromingen en/of daar eens over in discussie te gaan.
Vrijheid van meningsuiting...ik houd ervan!

Poeha is - aan zijn top-10 en stemgedrag te zien - voor meer toegankelijke pop/rock en niemand kan hem dat kwalijk nemen.
Als muziek mij té ontoegankelijk is (pure noise bv.) haak ik ook af. Maar The Dark Side of the Moon past perfect in mijn straatje, (gematigd) experimenteel en tegelijk erg melodieus en sfeervol.

I rest my case. Als je je echt verdiept had in het onderwerp, had je zulke uitspraken niet gedaan. Het kan me werkelijk geen reet schelen of jij Pink Floyd wel of niet leuk vindt (wat is 1 stem op 2318 andere stemmen?), maar kom niet met onzin aanzetten.

Ik zeg niet dat het verrassingen zijn. Jij zegt dat het niet verrassend is, omdat het veel van hetzelfde is. En daar reageerde ik op. Het feit dat je in herhaling valt, heeft niks met mij te maken.

Objectief gezien is dit misschien wel het meest perfecte jaren 70 album. Alle nummers lopen naadloos in elkaar over. En komt bij dat het ook over een steeds terugkerend zelfde onderwerp gaat, concept zeg maar. Ik heb deze echt enorm grijs gedraaid, maar op den duur had ik het wel gehoord allemaal.

Objectief gezien beslist een 5*, maar omdat ik het wel weet allemaal en de verassing er wel vanaf is maar een 4*. Het blijft natuurlijk een erg goed album, maar het raakt me gewoon niet meer zoals het een paar jaar terug nog wel deed.

En Time is natuurlijk verreweg het beste nummer, voor dat nummer zet ik deze plaat soms nog weleens op.

Ach jongens toch, niet zo happen op die goede/slechte smaak, zo serieus is het allemaal niet bedoeld. Heb ik erbij gehaald om mijn punt te maken.

Ik kan me gewoon maar moeilijk voorstellen dat mensen die zich serieus in muziek verdiept hebben hier niet minimaal het historisch belang van inzien, of ja, gewoon steengoed vinden wat hier wordt gepresteerd. Dark Side of the Moon wordt zo algemeen als een van de grote werken in de populaire muziek erkend (zowel artistiek als commercieel) dat je het niet kunt maken het af te doen als voorspelbaar gefrunnik van enkele middelmatige muzikanten. Hetzelfde als Bach een onbeduidend componist, Dostojevski een schrijver van flutromannetjes en Rembrandt een tekenaar van cartoons noemen. Dan heb je geen verstand van zaken... Dat heeft inderdaad niks met een slechte smaak te maken, dat ben ik dan weer met je eens!!

Dat dit album op louter technisch vlak perfect is en veel impact had staat een paal boven water. Maar technische perfectie is lang niet de enige maatstaf die muziekbeluisteraars hanteren, velen hechten meer belang aan sfeer, emotie en inventiviteit. En dat is niet objectief meetbaar.

En daar ben ik het compleet mee eens, LucM. Ik vind dat er op dit album sfeer, emotie en inventiviteit wordt tentoongesteld.

Pfff, wat een non-dscussie weer eens...
Nu ben ik een behoorlijke PF fan en is dit voor mij het enige 100% perfecte album dat er bestaat. Voor mij is dit album volmaakt, een mona lisa, nachtwacht, etc.

Maar goed, er zijn nu eenmaal mensen die niet van de nachtwacht houden, of niet de pracht en praal etc. van dit album beleven waardoor zij vinden dat mijn vergelijking mank gaat. Prima toch? Ik heb hierboven niemand zien schrijven dat dit album geen belangrijke plaats in de muziekgeschiedenis heeft ingenomen. Maar als je er geen fuck aan vindt en het toch wel een beetje op elkaar vindt lijken, dan is er dus een verschil van mening die mijns inziens evenzeer gerespecteerd moet worden. Maar sommige PF fans hebben af en toe best last van een neerbuigendheid naar de niet-fans, of wat last van de noodzaak om badinerend te doen. Ik heb de laatste tijd wat berichten gelezen bij The Best Of Frank Zappa (2004), wat mij leerde dat Zappa fans daar ook last van kunnen hebben.

Ik vind dat wel jammer. Iemand heeft hier vorig jaar geloof ik zelfs geschreven dat je een bepaald intelligentieniveau moet hebben om dit album in het bijzonder en PF in het algemeen te kunnen begrijpen...
Het is voor de een gewoon wel weggelegd en voor anderen niet. Smaak...

Mijn probleem is eigenlijk dat ik heel veel woorden nodig heb om te zeggen dat ik hoop dat de discussie weer inhoudelijk over deze sublieme (in mijn ogen dus) plaat gaat.

Toe, omschrijf toch eens het technisch vlak.

Een enorme impact akkoord, maar tijdloos zou ik het nu niet meer willen noemen, want daarvoor vind ik het gewoon te seventies klinken.

Het tweede album van The Band met de gelijknamige titelnaam, dat vind ik echt een tijdloos album waar de sleet beslist niet opzit, en vandaag geproduceerd had kunnen worden.

Of Rumours van Fleetwood Mac idem.

Verander 99 in 95 en je slaat de spijker op z'n kop. Dissidenten worden op MuMe genadeloos verstoten uit de kudde. Het is dat Arrie intervenieerde, anders was Poeha de ene excommunicatie na de andere ten deel gevallen.

Ik vind dit album een meesterwerk, maar respecteer users die hier openlijk het tegendeel durven beweren. Poeha mag bij mij onderduiken.

Volledig eens. Zo zou iedere MuMe gebruiker zich moeten opstellen!

Op technisch vlak versta ik virtuositeit, instrument- en/of stembeheersing, de vlekkeloze productie.
Natuurlijk kun je vanwege het genre en klankkleur enigszins horen dat dit in de jaren '70 is opgenomen maar dat stoort geen enkel moment (voor die tijd was dit album vooruitstrevend) en de composities blijven staan als een huis, van sleet of meligheid is hier geen sprake. Wat ook geldt voor Rumours en The Band.
Verder ben ik het volledig eens met ClassicRocker. Ik vind The Dark Side of the Moon een meesterwerk maar kan niemand kwalijk die het niet lust.