Pink Floyd - The Dark Side of the Moon (1973)

Dit album behoort natuurlijk tot de muzikale top allertijden dat moge duidelijk zijn, maar tijdloos vind ik toch echt dat je niet kunt horen uit welk decenium iets is uitgebracht.

Het gelijknamige album van The Band vind ik een perfect voorbeeld dat het uit de jaren 60, 70, 80 of 90 zou kunnen komen. Geen gedateerd stemgeluid of instrumentatie, gewoon echt steengoed en tijdloos.

Eigenlijk is mijn stem met een 4* nog te hoog, het enige nummer wat ik nog weleens lust is Time. De rest heb ik zo vaak gehoord dat het zelfs begint te irriteren als ik het weer eens hoor. Vooral als ik Money weer eens op de radio voorbij hoor komen.

Ik vind The Dark Side of the Moon nog steeds fris en actueel klinken. Maar Pink Floyd en progrock in het algemeen heb ik steeds geassocieerd met de jaren '70, vandaar ook ... Als iemand dit album voor het eerst beluistert zonder enige kennis of informatie, zou hij kunnen zeggen in welk jaar dit album is uitgebracht? Moeilijk ...

Ik heb jarenlang enorm genoten van dit album, en toen mu.me nog niet bestond had ik deze jaren in mijn top-10 van beste en meest gedraaide albums staan. Hij is en blijft natuurlijk goed, anders vond ik dat vroeger ook niet, maar heb het net iets te veel gehoord.

Tijd om nieuwe muziek te gaan ontdekken, en aan de jonge garde om deze jaren 70 topper te beluisteren.

Prima dat je het zo verwoord, ClassicRocker. Op die manier ga ik graag dscussies aan, maar voor de algemene pais en vree laat ik het bij dit album hier bij
Ik heb alleen geen behoefte om onder te duiken, met de meesten op MuMe lukt het me nog wel met woorden om een normale inhoudelijke discussie te onderhouden
Een enkeling stelt me hier zwaar teleur, maar daar ga ik de overigen hier niet langer mee lastigvallen.

Beste MuMe vrienden/Pink Floyd liefhebbers, veel plezier hier nog, ik zie jullie wel weer bij andere albums, met een hopelijk positievere gang van zaken. Mocht je echt iets irriteren aan mijn "doen en laten op MuMe", schroom niet en laat het me weten Ciao.

Gewoon weer lekker ZZ Top gaan beluisteren.

Vind ik op dit moment ook leuker dan albums als dit.



Edit: Stem maar verwijderd want ik vind dit nog steeds een goed album, maar ik houd er niet meer zoveel van.

Dan kun je toch nog steeds wel stemmen, Ricardo?
Je gaf 3 sterren, dan geef je toch precies zoals je het album beleeft? Je vindt het 'objectief' een goed album, maar je hebt er niet zoveel meer mee. Slecht is het niet, maar het raakt je ook niet echt. Dat klink voor mij als ongeveer 3 sterren.

Waarom zou je niet stemmen op een album dat je goed kent?

Wel jammer dat je het zo makkelijk laat even weten. Verder dan wat ongenuanceerde uitspraken over Pink Floyd ben je nl. nog niet gekomen. Ook trek je het altijd door naar Pink Floyd en niet naar dit album. Je zegt dat je je verdiept hebt in dit album, dus je hebt er vast genoeg over te vertellen. Ik zou zeggen filter eens op je naam en pik de dingen eruit die over dit album gaan.

Dat je het niet leuk vindt ok, maar ik kan er gewoon niet bij dat je dit afserveert als "teveel hetzelfde".

Ach ja, wat kun je verwachten van iemand van net 20 jaar met 5000 uitgebrachte stemmen. Dit soort uitspraken waarschijnlijk. Kwantiteit lijkt voor gevoel te gaan.

Er zal ongetwijfeld een heel verhaal volgen over de beheersing van een instrument of een definitie van het woord muzikant. Maar als je bedenkt hoeveel vreugde, bezieling, genot etc. deze muzikanten bij mensen teweeg hebben gebracht....... Maar ieder zn eigen referentiekader natuurlijk.

Dit vond ik op zijn zachtst gezegd een opmerkelijke reactie. Waar is die overdrijving voor nodig?
Ik heb Poeha nergens zien zeggen dat Pink Floyd een belabberd flutbandje is en vermoed dat hij het historisch belang van o.a. dit album echt wel inziet, hij vertelt alleen dat hij het veel van hetzelfde vindt en dat mag hij vinden, dat vind ik zelf ook (tenminste op dit album), al waardeer ik de muziek wel.
Ik vind de Nachtwacht een afschuwelijk schilderij, wat niet wil zeggen dat ik het belang ervan per se onderschat, ik snap best dat er mensen zijn die het een fantastisch schilderij vinden, ik ben het daar zelf alleen niet mee eens. Evenzo is dit album geen absolute hemelse bron van euforie en Goddelijk Licht voor eenieder die ermee in aanraking komt, het is slechts een album, een kunstwerk, waar een ieder zijn eigen mening over mag hebben. Dat is iets wat sommige PF-liefhebbers (lang niet alle) zich eens moeten realiseren, denk ik. Ik vond dat Poeha zijn mening vrij duidelijk verwoordde, hoewel wat specifiekere toelichting misschien welkom zou zijn.
Het aanhalen van de technische kwaliteiten van de muzikanten vind ik wel een beetje een vaag argument, ik zelf ga in ieder geval geen muziek luisteren om gitaarsolo's te tellen of om de snelheid van de drummer te meten. Pink Floyd weet met die paar akkoorden hier uitstekende muziek te maken en daar gaat het mij om.

Happen? Ik vind het gewoon belachelijk wat je hier zegt. Ik kan dit best een slecht album noemen, en alsnog verstand van zaken hebben. Ik heb verder niks te maken met de algemene mening. Als men dit over het algemeen een meesterwerk vindt, moet ik dus per se enigszins kwaliteit in het album zien en kan ik het niet helemaal kut vinden, anders heb ik geen verstand van zaken?

Historisch besef is heel iets anders. Je kan niet ontkennen dat dit album heel erg veel verkocht heeft, over het algemeen heel hoog gewaardeerd wordt, en ook nog enigszins invloedrijk is geweest (en ga zo maar door). Heeft verder niks met mening te maken, en je kan prima tegelijkertijd dat erkennen en het album volledig afkraken.

Wat een vreemde reactie zeg. Ik denk dat Stijn gelijk heeft als je zegt dat Mason en Waters beperkte muzikanten zijn. Waters blonk niet uit in het spelen van een instrument. Waters zegt het zelf. Hij heeft vorig jaar nog in een interview gezgd dat hij geen 'great instrumentalist' is en geen 'great vocalist'. Mason is al helemaal een beperkte drummer. De beheersing van hun instrumenten is gewoon niet zo goed als van Gilmour en Wright. Maar dat heeft natuurlijk niets te maken met de bezieling waarmee ze spelen en hoeveel mensen ze er mee hebben ontroerd. Daarin hebben ze allemaal uitgeblonken. En volgens mij werd dit ook niet bedoeld in die discussie waar jij deze zin uithaalt.

Zeker voor Waters geldt dat hij het niet moet hebben van de uitvoering, maar van het bedenken, het componeren. En daarin is hij een absolute grootmeester. Gilmour en Wright waren altijd de twee met het meeste talent om hun instrumenten te laten spreken. Dat staat allemaal los van de geweldige muziek die ze hebben gemaakt en wat ze allemaal teweeg hebben gebracht.

Om dan iemand zijn stemcijfers erbij te halen... Ik zou bijna zeggen dat ik enige jaloersie erin hoor. Bijna...

Ik vind de hoeveelheid stemmen van een user erbij halen net zo vreemd als naar iemand die dit album niet kan waarderen roepen dat ie dan maar lekker naar zijn eigen 'veilige en toegankelijke muziek' (of zoiets) terug moet gaan. Slaat ook nergens op.

Eens, Arrie. We mogen wel wat meer een andere opinie respecteren. Je kunt dan beter beargumenteren waarom het voor jou wel goed is, dan een dergelijke, wat neerbuigende reactie te geven.


Dit staat voor mij als een paal boven water. Volledig eens.

Vrij precies mijn punt Arrie!! (op dat per se na dan...) In iedere minuut van dit album zitten meer ideeën dan de meeste bands in hun hele carrière kunnen verzinnen. Dat "veel van hetzelfde" (o.a. Poeha) noemen, is belachelijk. Pink Floyd mag dan niet uit de allerbeste individuele muzikanten bestaan (o.a. Stijn en Hendrik68), samen zetten ze hier een ongekend bijzonder geluid neer dat miljoenen naar de strot grijpt. Dit album was en is artistiek en commercieel een van de absolute mijlpalen in de popmuziek. Een van de weinige albums waar alle andere albums in de popmuziek aan afgemeten worden. Meten is toch precies wat we hier met z'n allen aan het doen zijn? Hoe verhoudt dit album zich tot dat? En of je het nou tot tranen roerend mooi vindt of helemaal kut, als je niet hoort dat dit tot de absolute canon van de populaire muziek gerekend moet worden, kan ik je als muziekkenner nauwelijks serieus nemen.

Ik geef Poeha helemaal gelijk, vooral dat hij een afwijkende mening heeft, want dat houd de discussie weer levendig. Ben vooral blij dat er eens een andere mening is, kun je misschien tot andere inzichten komen en dingen anders gaan zien.

Ik heb deze vroeger enorm gewaardeerd en weet de waarde en het historisch besef van deze plaat natuurlijk op de juiste waarde te schatten. Het was/is natuurlijk een mijlpaal, maar daarom hoef je er nog niet van te houden.

Klinkt raar, maar ik heb genoeg mensen in mijn vriendenkring die Pink Floyd echt helemaal niets aanvinden, maar beslist verstand van muziek hebben en zelf ook muziek maken.

Nu is het gewoon vooral Animals die ik nog weleens draai en mijn favoriete Pink Floyd album is op dit moment.

Algemeen hoort deze natuurlijk tot de beste vooral vanwege de grote verkoopaantallen, maar individueel is dat natuurlijk verschillend, een algemene 2de plaats kan wel een subjectieve 500ste of lagere plaats zijn.

Pfff... ik zag een bladzijde discussie staan, ik denk: leuk! Maar waar gaat dit over zeg. Mensen die elkaars smaak betwisten, een Dire Straits-fan notabene die een user aanvalt over Toto, mensen die stemlijsten van andere users erbij pakken, mensen die over leeftijd van andere users vallen..

Ik hoop dat Poeha hier lekker boven staat, voor mijn part had hij Telekids op één staan. Ieder heeft recht op zijn smaak en ik vind bovendien dat hij prima verwoordt waarom hij dat vindt.

Deren, jij kan het veel beter verwoorden dan ik. Volledig eens. We kunnen het veel beter weer over dit album gaan hebben.

En om het daar over te hebben: Ik vind het nummer Us And Them op een of andere manier zo belangrijk voor dit album. Het verbindt, het maakt het album een geheel. Nu is ieder nummer onmisbaar op dit album om het te laten zijn zoals het is, maar op een of andere manier heb ik dat nog het meest met Us And Them. Ik vind het niet het mooiste nummer, maar het geeft een mooie overgang weer zeg maar.

Een diepe buiging voor Richard Wright.

Ik vind Us and Them ook, samen met Time, de pareltjes op dit album.

Money vind ik steeds minder worden, echt een buitenbeentje. Maar dat is hier wel vaker gezegd, geloof ik.

Op 19 juli 2005 voor het eerst...

Als dit de inhoudelijke discussie is waar jullie op doelen, ga ik net als Poeha wel weer ergens anders de scherpte in de discussie opzoeken.

Jouw geheugen

Heerlijke trip deze plaat. Schrok enorm van die klokken bij Time. Wake up call dat er iets moois staat aan te komen. Terechte hoge status. Ben benieuwd naar meer werk van Pink Floyd.

Discussie is prima natuurlijk, maar al dat gezever over "historisch belangrijk album" (bij dit of bij welk album dan ook) en een mening van iemand die stelt dat dit "ojectief gezien...." en dan volgt er wat dit album "objectief gezien" betekent..... (mening, subjectief.....)
Vaak kan ik er om lachen, maar op een gegeven moment wordt het toch vooral saai omdat het vervalt in kringetjes van dooddoeners en cliche's. Het begrip 'mening' is toch niet zo moeilijk te snappen?
Misschien wat minder pretenties en gezever in de ruimte? Persoonlijke meningen zijn veel leuker en interssanter om te lezen, vind ik. Juist omdat smaken (en daarmee dus ook opvattingen) verschillen.

Ik vind 'Dark side of the moon' vooral wat betreft thema interessant en met name de laatste twee nummers en 'Time' erg mooi.

Ik vind dat Nick Mason op deze plaat belabberd drumt. Niet bepaald een vaste timekeeper, saai, lelijke klank, houterig. Hij komt er soms ook gewoon niet uit, als hij fills speelt mist het precisie. Luister bijvoorbeeld maar eens goed naar het dwarrelige drumwerk in het overigens fraaie "us and them". Dat wilde ik nog even aan de discussie toevoegen. Sorry, Nick, iemand moest het een keer zeggen.

En mijn favoriet op dit album is The Great Gig in the Sky. Lekker vet, sensueel, beetje raadselachtig ook. De plaat als geheel is natuurlijk een mijlpaal.

Hoho, dat drumwerk in de intro van Time is ook van hem hoor. Dat kun je moeilijk lelijk noemen. Een goede drummer is het niet, maar heel slecht vind ik het ook niet. Hij doet z'n ding.

@eveningguard: Klinkt als een klok, dat intro van Time strak als een metronoom! Maar dan komen die fills, en het gaat toch echt behoorlijk mis qua strak tempo fietsen als de zang erbij komt. Een doorlopende groove op de hihat redt-ie gewoon niet. Geeft niks, de rest maakt veel goed. En inderdaad, hij doet zijn ding.

Het drumwerk is ook gewoon niet zo belangrijk. Het gitaarspel en de zang zijn veel belangrijker bij Pink Floyd. Ik heb er nog nooit op gelet en zal er ook nooit op letten.

Het super relaxte bijna te late in zijn drumspel is natuurlijk wat PF mede groot maakt.....Om een goeie drummer te zijn moet je een goeie muzikant zijn.

Mason is wat houterig en speelt ook niet met al te veel fantasie , maar een storende factor heb ik hem nooit gevonden . Het past wonderwel in de stijl die de groep hanteert . Op een album als Animals vind ik 'm beter voor de dag komen , daar speelt ie met wat meer flair en ook wat strakker . Op The Wall raakte hij wat meer in de problemen . Kon niet uit de voeten op een track als Mother . Dat heeft Jeff Porcaro maar gedaan .

Ik vind PF in zijn algemeenheid geen band waarbij de drumpartij meer is dan strikt ondersteunend. Zoals Michel al aangeeft is het ook mijns inziens niet storend. PF heeft nu eenmaal weinig muziek gemaakt waarbij ingewikkelde drumpartijen nodig waren. En dat is maar goed ook, want dat heeft er bij Nick nooit ingezeten.

Met titan ben ik het dan ook niet eens. Ik vind niet dat 'dat relaxte drumspel' iets is wat PF mede groot heeft gemaakt. Bij Pink Floyd zijn de composities, de gitaarlijnen en de toetsenklanken altijd het belangrijkste geweest. Maar het wat eenvoudige laidback drumspel hoort er wel bij. Een ingewikkelde drumpartij, of een drumspel wat meer op de voorgrond zou treden zou zeker op dit album juist misstaan. Ik heb geen dwarrelige drumpartij gehoord op dit album, maar ga er zeker eens naar luisteren.


Nick Mason is nooit een veel gevraagd drummer geweest en zal dat ook nooit worden.

Dat is absoluut waar.

N.B. Op het meer felle, agressieve Animals zou het juist wel eens heel goed kunnen uitpakken.

Eens. Dat is een veel venijniger album, daar zijn de drumpartijen nu ook al sowieso anders van stijl dan op dit album. Michel refereert daar ook aan en dat kan ik goed volgen.

De reden dat Mason bij PF zat was natuurlijk gewoon omdat in hij bandjes zat met studievrienden Waters en Wright en daarna met Waters' jeugdvriend Barret. Hij zat er gewoon als onderdeel van die vriendengroep. En ze speelden toen vast niet al te ingewikkelde muziek toen ze in 1964 begonnen. Hij is in ieder geval niet uitgekozen om zijn enorme muzikale talent.