Pink Floyd - The Dark Side of the Moon (1973)

Ik begrijp alle negativiteit niet. Opnames als deze zijn toch om te smullen voor de echte fans?

Echte fans hebben die opnames al, en dan nog is dit maar een klein deel uit die box...

Behalve 'The Hard Way', maar die is waarschijnlijk niet meer dan interessant om een keer te horen.

Dat klopt, ik heb het leeuwendeel ook al eens gehoord op allerlei vage bootlegs. Niks mis mee dat het nu eens netjes en officieel wordt gereleased, ben er zelfs erg blij mee.

Ik ook. Dit lijkt me best een mooie uitgave, dus ik zal mijn zuurverdiende geld hier waarschijnlijk wel aan uitgeven. Bootlegs vind ik altijd zo moeilijk te krijgen.

Ja, en bij bootlegs ben je of een hoop centen kwijt, of je hebt te maken met een paar generaties kopiëren.

Tenzij je de juiste mensen kent en goed gedocumenteerd bent.

Ik ken de juiste mensen en zelfs de meeste soundboards zijn een generatie of 2 oud en dan vaak niet van multitracks, maar iemand die zijn DAT in het mengpaneel heeft gestoken. Nog vaker zijn het gewoon Pre-FM mixen of van de radio opgenomen. Dat kan echt niet op tegen professioneel gemixte en gemasterde multi tracks. Een goed voorbeeld is Live at Massey Hall of Live at Fillmore East van Neil Young. Van beiden had ik bootlegs (soundboard), maar de officiële releases zijn 100 keer beter.

Wat is soundboard eigenlijk?
Ik heb me nooit zoveel in bootlegs verdiept. Ik heb er wel een paar van Pearl Jam, maar verder eigenlijk niet. Van Pink Floyd heb ik dus helemaal geen bootlegs en ik lees nu twee keer iets over een voor mij totaal onbekend begrip, namelijk soundboard.

Ik ben benieuwd. Wie helpt mij uit de brand?

Soundboard (SBD) betekent van het mengpaneel, meestal betreft het een opname waarbij een fan zijn DAT recorder in het mengpaneel heeft geplugd, je krijgt dan een two-track opname met de zaalmix, wat niet altijd het gunstigst is voor thuis afspelen, omdat vaak ze zang 'hoog' in de mix staat. Ook hoor je vrij weinig publiek, waardoor eea sfeerloos overkomt.

Dan heb je ook nog Audience recordings (AUD), waar iemand met een DAT recorder (of iets vergelijkbaars) in het publiek staat. De meeste bootlegs zijn AUD, hoor je al vrij snel door het wat hollere geluid.

Dan heb je nog de Pre-FM, waarbij de multi-tracks voor de radio zijn gemixt, maar nog niet zijn uitgezonden; er zit dus geen reclame tussen. Bij FM recordings vaak wel (al wordt dat er meestal uit ge-edit door de taper), plus dat je daar maar tot ongeveer 20kHz gaat.

Sommige bootlegs worden 'officieel' uitgebracht op 'silvers', geperste CD's dus, en soms worden die dan weer geript en gratis ge-upload, wat het weer een liberated boot maakt. Maar doorgaans worden ze gratis verspreid, soms via DC++, maar vaker via torrents (sites als dimeadozen bijvoorbeeld). De Pink Floyd community is best wel groot, kijk ook eens op Interntional Echoes Hub, die hebben zo'n 1500 Pink Floyd opnames.

Helemaal duidelijk, Harm! Bedankt!!

2115 berichten ha dan is alles al een keer of 2000 verteld,vergleken,geprezen,met de grond gelijk gemaakt,beschreven en herschreven. Laat ik het dan maar kort houden pracht cd. Hoewel ik hem eigenlijk niet vaak draai

verplichte kost voor elke muziekliefhebber.Als het even kan wel vanaf vinyl beluisteren. Meesterlijk

Waarom? Dit zijn zulke flauwekul teksten. Als je muziekliefhebber bent, maar je houdt niet van dit soort muziek, dan moet je het vooral links laten liggen.


Dit is al helemaal flauwekul. Los van de nostalgie zie ik geen pluspunten. Ik vind die vinyl verheiliging zwaar overdreven.
En ja, ik heb de beschikking over zowel de lp als de cd.

Dat vinyl vind ik ook een heuse hype tegenwoordig, en zeker als je al platenspelers kunt kopen met usb aanluiting. Wel makkelijk natuurlijk, maar als je echt origineel en authentiek wilt zijn hoort er op een platenspeler natuurlijk geen usb of andere aansluiting op.

Ik heb deze alleen maar op cd, heb hem geript en op een sd kaart in de autoradio gedaan. Dit album heb ik zo vaak beluisterd, dat ik er eigenlijk niet veel meer naar luister tegenwoordig, maar hij hoort er natuurlijk wel helemaal bij, vandaar toch maar op de sd kaart gezet. Time vind ik verreweg het mooiste nummer van dit album, vooral dat mooie drumwerk in de opbouwfase van dat nummer, en kippevel als de zang dan ineens loskomt. Ach eigenlijk zijn alle nummers gewoon steengoed, alleen springt Time er voor mij duidelijk nog bovenuit.

Absoluut wel verpliche kost voor elke muziekliefhebber. Tenminste, liefhebbers van rockmuziek dan. Als zo iemand hier vervolgens niets aan vindt, laat 'ie 'em natuurlijk links liggen. Maar laat één ding duidelijk zijn, als liefhebber van rockmuziek moet je dit album horen.

En ja, als het even kan vanaf vinyl. Maar dat geldt voor mij voor elke plaat die tijdens het vinyltijdperk is uitgebracht. Rationeel kan ik dit niet zozeer verklaren want mijn SACD-version is superieur aan elke andere versie die ik van van TDSotM bezit. Het is meer een emotioneel-nostalgisch verlangen naar een zo autenthiek mogelijke beleving.

Waarom zou je dit moeten horen als rock muziek liefhebber?

Ik ken een aantal mensen in mijn vriendenkring die rockliefhebber zijn, maar Pink Floyd niets aan vinden. Ze hebben deze plaat dus wel gehoord anders zouden ze niet weten hoe het zou klinken.

ik vind dat iedereen voor zichzelf maar moet uitmaken of het verplichte kost is voor zichzelf of niet, voor een ander kunnen ze dat natuurlijk niet gaan uitmaken.

Al snap ik best dat je uit enthousiastme zulke dingen gaat zeggen, mag ook best, want je beluisterd muziek immers voor je plezier.

Vroeger zou ik deze plaat een absolute 5* geven, maar zou nu gevoelsmatig maar tot een 3* a 3.5* komen. Beetje moeilijk om nog een stem uit te brengen bij zulke gemengde en verschillende gevoelens door de jaren heen. Ik laat mijn stem geloof ik maar achterwege, omdat ik het gewoon echt niet weet op het moment.

Hier kan ik wel inkomen, de muziek van Pink Floyd en dan met name deze plaat is gewoon voor de perfectie gemaakt, en dat wil je in een zo goed mogelijke geluidskwaliteit horen. Daarom heb ik alleen nog maar de SACD versie van dit album. Bij een authentiek en nostalgisch verlangen kan ik mij meer indenken bij de muziek die ook echt bij die jaren past, The Beatles of het debuut album van Pink Floyd b.v. Daar kan ik me bij voorstellen dat je een piepje en krasje wilt horen om oude gevoelens en belevenissen van vroeger weer eens te voelen of te herbeleven. Het debuut van Jimi Hendrix of Velvet Underground zijn ook van dat soort platen vind ik. Eigenlijk hoort zoiets vooral bij de jaren 60 en misschien begin 70. Dit album is gewoon tijdloos en is voor mij het best in een zo goed mogelijke geluidskwaliteit.

Dit album neemt een dermate belangrijke positie in de geschiedenis van rockmuziek in dat élke liefhebber van rockmuziek hem gehoord moet hebben. Uiteraard hoeft niemand deze plaat goed te vinden. De bonafide klassiekerstatus van TDSotM deed jouw vrienden in kwestie echter terecht naar dit album luisteren. Daarmee mogen zij zich wat dit betreft, ook al vinden ze deze plaat zwaar kut, échte liefhebbers van rockmuziek noemen.

Sommige albums moet je als liefhebber van rockmuziek gehoord hebben, en dit is er zo een.

Dit is gewoon een canonistiek album uit de popmuziek. Zoals iedereen de Mona Lisa kent hoort elke 'serieuze' liefhebber ook deze en albums als Abbey Road te kennen.

Eens met ClassicRocker dus.

Heb deze vandaag op LP gekregen samen met Wish You Were Here.
En inderdaad blijft Time gewoon geniaal de opbouw met de klokken enzo. Ik heb hem nu ook als ringtone altijd leuk om die klokken te horen als je gebeld word of als je een sms krijgt.

Abbey Road daar heb ik nog nooit een noot van gehoord, heb de witte dubbelaar en een verzamelaar van The Beatles, en vind ik mooi genoeg. Abbey road hoef ik niet te leren kennen gewoonweg omdat ik daar geen behoefte aan heb.

Kan me voorstellen dat sommigen dat met Pink Floyd ook kunnen hebben, dat ze b.v een ander regulier album van Floyd hebben en een verzamelaar, en vervolgens tot de conclusie komen dat floyd hun ding niet is, dat kan toch.

Het heeft bij mij ook heel erg lang geduurd voor ik Ok Computer heb leren kennen, en achteraf gezien dat ik niets gemist had verder.

Eén regulier album en een verzamelaar is veel te weinig om bij een band met een dermate gedifferentieerd oeuvre als Pink Floyd tot de conclusie te komen dat het je ding niet is, sterker nog, dit is simpelweg onmogelijk.

En hoe kun je Abbey Road in hemelsnaam niet willen leren kennen? Niet willen aanschaffen kan ik inkomen, maar als, zo als in het geval van Abbey Road, de halve wereld er de loftrompet over afsteekt, prikkelt dat toch je nieuwschierigheid als muziekliefhebber?

Waarom zou je ooit tot de conclusie moeten komen of het je band wel of niet is. Er zijn ook nog mensen die niet erg gepasioneerd of zelfs obsessief naar muziek willen luisteren als sommige leden die hier op mu. me zitten. Er zijn denk ik best veel mensen die aan een regulier album en een verzamelaar van 1 band genoeg hebben. Er is immers meer op de wereld dan alleen maar muziek luisteren van 1 en dezelfde artiest.

Ik heb de verzamelaar 1 van de bietels en de witte dubbelaar, en vind dat mooi zat. Het boeit me gewoon niet en spreekt me te weinig aan om er meer van te gaan kopen. Ik vind trouwens dat de prijzen van cds van The Beatles over de top zijn en kunstmatig hoog gehouden worden, en dat ga ik echt niet sponsoren hoor! Als het mijn favo band was had ik alles al lang en breed in huis gehad, maar het spreekt me gewoon niet genoeg aan en heb er te weinig mee om meer te gaan kopen dan die 2 albums!

Het punt is, dat je het oeuvre niet kent van een bepaalde band als je nog niet alles hebt geluisterd. De mensen weten dan letterlijk niet wat ze missen, dus doen ze dat ook niet.

Als je kenner bent van een bepaalde band die een grote verscheidenheid aan stijlen heeft, kun je altijd nog bepaalde albums aanraden.

Ik heb er zelf ook een handje van om van een band gelijk alles te willen horen, zeker als albums die ik al ken me goed bevallen, maar ik kan mij heel goed voorstellen dat andere mensen dit niet zo systematisch willen.

Dit moet je gewoon een keer gehoord hebben in je leven..

Er zijn een aantal essentiele muziekalbums die je inderdaad gehoord moet hebben . Dit is er 1 van .
Het schijnt overigens wel zo te zijn dat het altijd weer een nieuwe generatie aanboort .

Nu je het zegt, zou zo iemand als Onderhond dit gehoord hebben, aangezien iedereen er naar moet luisteren?

Wie weet, de geweldige electronische track On the Run staat er natuurlijk wel op

Uiteraard moet je deze een keer gehoord hebben, anders heb je geen recht van spreken.
Beluisterd en gauw teruggegeven aan de rechtmatige eigenaar

Even snel door de nummers geskipt en daarna Toto opgezet, zeker.