Pink Floyd - The Dark Side of the Moon (1973)

Waarachtig, The Dark Side of the Moon verdient het om besluisterd te worden als een onlosmakelijk geheel. Tussen de identieke intro en outro (de band creeërde met dit album een cirkel) verhandelen zich conceptmatig de donkere zijden van het rocksterrendom zoals de bandleden die destijds ervoeren. Fascinerend en fenomenaal tegelijk.

Als Pink Floyd de eer te beurt valt om voor het oog van de hele wereld acte de présence te geven tijdens de slotceremonie van de Olympische Spelen, zou het de integrale vertolking van Dark Side moeten zijn.

Lijkt me niet opbeurend genoeg voor zoiets 'verzoenends en verbindends' als de Olympische Spelen (zouden moeten zijn). Bovendien is Rick Wright toch al dood. Zonder hem geen Floyd.

Dat Animals meer pit heeft onderschrijf ik onmiddellijk trouwens.

Animals is ook eentoniger.

Opbeurend of niet, de universele schoonheid van dit meesterwerk spreekt voor zich. En Rick Wright, die zal een goedkeurende en trotse blik naar beneden werpen als dit tafereel zich voltrekt. Terecht!

John Carin kan hem natuurlijk wel vervangenm, maar ik ben het wel eens met Aquila. Zonder Wright geen Floyd. Dan moeten ze het onder de naam Gilmour & Waters doen. Maar mijn zegen hebben ze!!!!

Zonder Gilmour, Barrett en Waters was er ook Floyd, dus waarom zou er zonder Wright (moge God zijn ziel bewaren!) geen Floyd kunnen zijn? Hoezeer ik de overleden toetsenist ook bewonder en van importantie acht voor de band, vind ik dat er voor deze uitzonderlijke gelegenheid "Pink Floyd" op het affiche mag prijken. Elke Floydian zal blaken van trots. Jij ook!

DSOTM t/m The Wall.

whys that?en wie bepaald dat?

Kom, niet zo geforceerd moeilijk doen. Dat is de periode van Pink Floyds hoogst aangeschreven platen. De periode waarin ze (aanvankelijk) de meeste mensen bereikten. De periode waarin ze een legendarische status veroverden. Na het vertrek van Waters waren de meningen nu eenmaal verdeeld en was één kenmerkend, creatief brein verdwenen.

1967-1972 is mijn favoriete periode, maar het is onzin om dat de klassieke periode te noemen.

Kortom, de commercieel populairste periode

Wie doet er hier moeilijk

Kinderachtig om de boel om te draaien. Ik ga me verder niet bezig houden met dit soort onzinberichten.

Doorgaans wordt met een klassieke periode bedoeld een tijdvak waarin een band zowel commercieel als artistiek zijn grootste sucessen heeft behaald.
Van elke grote band zijn die periodes wel te benoemen.
Meestal duren die niet langer als een paar jaar en zelden bestrijken ze meer als 4 a 5 albums.
Commercieel is natuurlijk een absoluut gegeven, artistiek gezien kan men het meten aan de waardering van de al dan niet serieuzere muziekpers en de waarderingen zoals hier op MM.

Natuurlijk kan iedereen daar zijn eigen invulling aan geven, en iedereen bepaald dat natuurlijk zelf.
Voor mij zijn het de 3 albums op rij vanaf DSOTM, 3 ijzersterke albums zonder zwakke momenten.

Het alom geprezen "the Wall" doet mij weer niets maar "Meddle" en "Atom Heart Mother" vind ik persoonlijk ook sterk maar missen de impact van het supertrio.

Dat lijkt me ook, je hebt een aanloop en een uitloop.

Met dit album was Pink Floyd zowel artistiek als commercieel op zijn hoogtepunt.

Als dit album al geen klassieker meer is, dan bestaan er geen klassieke albums.

Dat niet iedereen er evenveel van kan genieten is natuurlijk weer een hele andere discussie.

Elke generatie maakt kennis met Dark Side Of The Moon , daarom stond de plaat ook zo lang in de album billboards.
Afgezien van de prima muziek wordt er een onderwerp aangesneden dat van alle tijden is.
Tuurlijk zijn er oerfans die de periode ervoor beter vinden, of andere luisteraars die er misschien niet zo van houden, maar dit is een belangrijke plaat.
Een volwassener geworden band , een verzorgder produkt en als musici absoluut beter geworden.
Enige minpuntje is misschien de wat vlak opgenomen drums van Mason, maar dat kwam dan wel weer goed in een remaster.

Het is niet mijn all-time favorite van Floyd , maar is wel een plaat die een keerpunt inzette en het concept vind ik ronduit briljant.
Geen sprookjesverhalen of science fiction , maar de keiharde realiteit die de maatschappij schept.

Een klassieker ? Volmondig ja !!

Daar heb je wel een punt. Ik zou zeker trots zijn! Maar ik vind wel dat Pink Floyd op Live 8 afscheid heeft genomen, met zijn vieren. De vier leden die in de belangrijkste periode van de band actief waren. Eindelijk weer Waters samen met de rest en Wright leefde nog. Voor mij is het boek PF daarmee gesloten. Het was een prachtig afscheidsconcert. Ik vind om die reden dat er geen Pink Floyd meer kan zijn.

Maar het zou wel mooi zijn, wat jij voorstaat.

- - - -

@Bikkel2; Volledig eens. Mooi beschreven en helemaal terecht.

Live 8 was het ultieme afscheid wat mij betreft. Nog 1x in de bezetting Gilmour , Mason , Waters en Wright.
De ultieme gelegenheid .De mooie ode aan Barret in Wish You Were Here. De cirkel was rond.
Een waardig afscheid en zo moest het zijn.

Ik vind het prima zo.

Ik ook, Michel. Zo is het hoofdtuk perfect afgesloten.

Maar dat neemt niet weg dat als Gilmour en Waters ooit iets samen zouden gaan doen, zoals Dark Side, dat ik daar heel veel geld voor over heb!
Ik verwacht het echter niet...

Ik verwacht ook geen groots opgezette tours meer van beide heren Rogier.
De jaren gaan tellen, en ik denk dat met name Gilmour het liefst solo nog wat onderneemt.

Een soloalbum van Waters , daar kijk ik nog wel naar uit .

Een solo album van Waters verwacht ik al helemaal niet. Hij heeft al eens gesuggereerd dat de The Wall Tour een beetje zijn afscheid is. Ik zie Waters eigenlijk alleen nog maar wat liefdadigheidsoptredens en zo doen. Misschien samen met Gilmour. Hebben ze de laatste jaren al eerder gedaan. Maar een nieuw album? De laatste (ik reken het klassieke stuk niet mee) is 20 jaar geleden. Ik heb begrepen dat hij de inspiratie niet meer heeft. Ik weet niet of dat klopt, maar dat zou wel logisch zijn, gelet op het jaar dat Amused To Death is uitgebracht.

Als Gilmour en Waters al samen een album ten gehore willen brengen (wat ik dus niet verwacht), dan zou dat alleen Dark Side kunnen zijn, denk ik.

Ach, het is wel leuk om ervan te dromen!

Gilmour wilde ook niet meedoen aan The Wall (en Roger Waters heeft er 103 miljoen aan verdiend!). Ik denk dat Gilmour er gewoon geen zin in heeft. Geld is in ieder geval geen drijfveer meer om op te treden. Vergeet niet dat hij zelf al min of meer met pensioen is. Na 2006 heeft hij nog maar een handjevol (korte) optredens gedaan en nieuw werk verwacht ik ook niet meer.

Sporadisch zal hij nog wel iets doen dat hem aanspreekt (zoals zijn samenwerking met The Orb). Het is ook maar een mens. Hij heeft z'n rust verdiend.

Ik vind het bericht van bikkel2 van 4 januari 2012, 23:44 uur trouwens een goede samenvatting van wat er gezegd is. Ik houd meer van het spontane, sferische karakter van de eerste platen. De houding waarin er geen angst is om fouten te maken, waar ruimte is voor improvisaties. Dark Side is mij te gemaakt. De eerste keer dat ik dit hoorde kon ik er niets mee. Nu wat meer, maar ik blijf 5-7 skippen en de rest vind ik ook geen klasse apart. Ik heb veel waardering voor de zangprestatie van Torry, maar qua smaak kan ik er niets mee. Ik houd van 'Any Colour You Like'. Het laatste nummer waar nog een klein vleugje psychedelica inzit. Het laatste nummer waarop Rick Wright nog een keer de kar trok.

Ik ben voorstander van de stelling dat je met zo min mogelijk takes zoveel mogelijk ziel vangt in de opname. Nu gaat dat voor veel prog (waar ik ook van houd) niet op, maar andere factoren kunnen dat opvangen (rauwere productie of risico nemen in het spel, bijv.). Als muzikant heb ik veel bewondering (niet altijd plezier) voor echt hoogstaand spel, maar Dark Side valt daar niet onder. Het zijn vooral de productie, het strakke spel en de geluidseffecten die de suggestie een beetje wekken.

Dat kan, Stijn. Ieder zijn meug. Voor mij is Dark Side het enige album dat perfectie in zich heeft. Ik vind juist dat er wel een ziel in zit. Een hele sterke juist.

Wat betreft Gilmour en Waters: Ik denk dat ze allebei wel klaar zijn met hun werk en idd sporadisch nog iets gaan doen waar ze echt zin in hebben. Niet al te groot.

Gilmours optredens na 2006 waren oveigens niet echt kort te noemen. Met een integrale versie van On An Island en daarna PF klassiekers waren we toch al snel meer dan twee uur zoet.

Om dit album live te horen, moeten we het denk ik doen met The Pink Project. Ach, er zijn slechtere coverbands!

Dat zijn de optredens uit 2006 (Remember That Night, Live in Gdansk). Hij heeft daarna volgens mij geen volledige shows meer gespeeld. Hij heeft o.a. in 2007 een Pink Floyd reunie gedaan (zonder Waters, die op dezelfde avond solo optrad), in 2008 een optreden bij Jools Holland en in 2010 een reunie met Waters.

Om dit album live te horen moet je het doen met Pulse.

Dank voor de Gilmour-live info. En Pulse kan ik gelukkig ook erg waarderen!

Gilmour en Waters zitten ook inmiddels in de 2e helft van de 60. Ik kan me goed voorstellen dat hard werken dan een gepasseerd station is. En dat hebben ze beiden idd verdiend.

Menschen...

Ik heb het al een paar keer geprobeerd, maar ga het nog een keer proberen... Is dit HET album om Pink Floyd te gaan waarderen? Of moet ik een ander pakken?

Stijn heeft het hierboven al aangegeven. De klassieke PF periode is Dark Side t/m The Wall.
Ofwel, luister dit album, Wish You Were Here, Animals en The Wall. Dan heb je een aardig idee. Meddle is ook zeker een plaat van betekenis.

Maar dit album weet je niet te pakken, lennon? Of begrijp ik het verkeerd?

Ligt eigenlijk aan je smaak. Afgaande op je top-10 (als het even mag ) moet je maar niet aan hun debuut beginnen, mischien Wish You Were Here?

Ik zou bij Atom Heart Mother/Meddle beginnen. Jou een beetje kennende begint daar de periode die je wel kunt waarderen denk ik. Anders begin je bij Wish You Were Here en luister je met terugwerkende kracht de eerdere albums.

Weet niet goed te verklaren waarom het me niet pakt. een nummer als Money vind ik heerlijk, maar de rest pakt me weer niet...

Ik zal Wish you were here wel eens gaan proberen, misschien een goede tip!

Dank!

Het heeft waarschijnlijk wat meer tijd nodig bij jou. Wish You Were Here is net zoals deze niet ZO gemakkelijk om te beluisteren. Het heeft gewoon wat tijd nodig. Maar eens je de plaat/platen onder de knie hebt, dan ga je ze echt kunnen beoordelen en hopelijk waarderen.