Pink Floyd - The Dark Side of the Moon (1973)

Dat is een slechte grap. Nooit(!) noemt een goede nieuwe band Pink Floyd als invloed. Het gros van de bandjes is veel puntiger. Die schrijven songs met kop en staart. Pink Floyd kennen ze wel, dat staat bij hun opa in de kast te verstoffen. Opa praat hier wel eens over. Opa zegt dan: dit is een heel belangrijke plaat. Opa noemt het spannende, vooruitstrevende muziek. Wanneer kleinzoon of -dochter het luistert hoort hij/zij nummers die teveel zwalken, gedateerd zijn en vooral op de zenuwen werken. Opa zegt: dit is van invloed op jullie muziek. Dan barst iedereen, behalve opa, in lachen uit.

Elbow, Porcupine Tree en Pineapple Thief wel.

Vervolgens komt Stuart Bell de kamer binnen. "Jongens, hebben jullie de nieuwe The National al gehoord? Een meesterwerk, zeg ik je!", roept hij enthousiast. Opa, al zijn hele leven fervent muziekliefhebber, moet wat grinniken. Ja, ook hij heeft het album gehoord, en slecht was het zeker niet, maar één ding wist hij zeker: de geschiedenis ingaan zou het niet. De nummers waren stuk voor stuk aardig, maar ook weinig gedurfd, en hoewel de zanger op het album een mooie stem heeft, is het live niet om aan te horen. Kleinzoon en kleindochter kijken wat verward om zich heen. Stiekem hebben ze nog nooit van The National gehoord, maar bang voor de reactie van hun opa blijven ze maar stil. Na een pijnlijke stilte loopt Stuart Bell Ietwat gedesillusioneerd de kamer uit, zich schamend voor zijn bedenkelijke 'Stink Floyd' grapje.

Dan barst iedereen in lachen uit. Behalve opa. Die dacht een punt te hebben gemaakt, maar in werkelijkheid neemt niemand de oude postrocker serieus. Opa bromt voor zich uit, terwijl de rest van de familie in een scheur ligt om de Stink Floyd-plaat die op staat. Wat een vergezochte troep is het toch ook, concluderen ze. Opa mijmert weg en denkt aan zijn oude vriend Jav-. Hij dacht dat Jav- een soulmate was die ook anti-The National was. Maar wat blijkt, Jav- heeft de laatste The National-plaat gewoon 4,5* gegeven op Musicmeter. Dat vindt opa maar raar. Hij vindt het ook een Judas-streek, dat die Jav- over de rug van een band die hij 4,5* geeft, zijn gelijk wil halen. Zo ga je niet om met muziek waarvan je geniet. Hij vertelt dit tegen de rest van de familie. Die zijn het voor het eerst sinds lang eens met opa. De kleinkinderen noemen Jav- een weekdier, maar dat vindt opa niet kunnen, al begrijpt hij de vergelijking wel. Opa verzamelt de familie om zich heen en zegt: "Wat jullie ook doen, waar jullie ook naar toe gaan, verloochen nooit maar dan ook nooit de muziek waarvan je houdt." Iedereen knikt en belooft dit nooit te doen. Niemand wil als Jav- zijn.

Luister, Stuart Bell. Ik ben niet zo kinderachtig om mezelf te kwalificeren als anti wat dan ook, of om mezelf in een of ander hokje te plaatsen, zoals jij ogenschijnlijk graag doet. Ik denk niet graag in extremen en ook opa heeft het laatste The National album gewoon 'aardig' genoemd. Het feit dat ik jouw opmerkingen over Pink Floyd bedenkelijk vind, betekent niet dat ik The National slecht vind. Bekijk mijn beoordelingen nog maar een keer. Ik snap ook niet waarom dit een Judas-streek zou zijn. Nogmaals, dat ik het vreemd vind dat The Dark Side Of the Moon en Trouble Will Find Me voor jou lichtjaren ver uit elkaar liggen, hoeft nog helemaal niks te zeggen over wat ik van die muziek vind. Ik verloochen helemaal niks, ik leg enkel jouw vreemde en kinderachtige opmerkingen bloot. En ik stop nu, want ik discussieer niet met kleine kinderen. Dan praat ik nog liever met opa. Goeiedag.

Weet je.. Het getuigt gewoon van iemands totale gebrek aan kennis van de hedendaagse muziek en de geschiedenis die daaraan vooraf is gegaan.

Tevens is het stuiterend dom om mensen op hun muzikale smaak te gaan beoordelen. En ik begrijp Jav- dat hij stopt met deze discussie.

Ik heb echt even na zitten denken of ik op de nutteloze informatie van Stuart Division Bell zou reageren, maar soms moeten bepaalde mensen gewoon even weten wat wel kan en wat niet.

Dat daarbij totaal niet op de inhoud van dit album ook maar iets wordt afgeleverd door dit persoon getuigt wederom van enig gemiste opvoeding en inhoud.

Zo, en dan nu weer verder met dit album..

Oh Moderator... Mogen bovenstaande stukjes (inclusief de mijne) hier afgehaald worden, Please ? Of laat je het staan ter lering ende vermaeck...?

Dan zou ik herman even een pm sturen.

Dezelfde schrijfstijl, ook erg negatief over Rush en Marillion (de nieuwste althans); Steven Mo is terug en heet nu Stuart Bell...

Niet echt gezellig dus. Op naar de negeermodus.

Hebben we weer zo,n aandachttrekker die zichzelf blijkbaar belangrijker vind dan wat de invloed van dit album in de muziekwereld is geweest.

Jammer dat zulk soort types zich altijd moeten laten gelden op zo,n manier op een groot forum als mu.me is.

Ik snap dat niet iedereen ervan houd, maar echt iedereen weet gewoon dat dit zeker een essentieel plaatje uit de muziekgeschiedenis is geweest.

Daar kan niemand omheen ook jij niet Stuart Bell !

Maar vertel eens wat bevalt je niet aan dit album, is het de tijd die ze toen voor muziek namen, en het wat trage lome karakter, of de keybordsound, of nog iets anders?

Ben eigenlijk best benieuwd wat je ervan vind om het slechts een 1 toe te kennen.

Dit album komt inmiddels uit 1973 en is alweer 40, ja echt waar 40 jaar oud, heb hem net weer even opstaan, maar dat zou je niet zeggen.

Vind dit veel moderner klinken dan b.v de Beatles, en dat was nog maar 3 jaar ervoor dat die gestopt waren.

Waarom The Beatles erbij halen, ricardo (trouwens, hun muziek is ook tijdloos)? Dat The Dark Side of the Moon een belangwekkend albums is staat als een paal boven water.

Ik haal The Beatles erbij omdat ik daar nu regelmatig naar luister en ze ongeveer uit dezelfde tijd als Pink Floyd kwamen, en net zo invloedrijk geweest zijn. Al waren the beatles net een paar jaar eerder met een totaal andere muzieksoort.

Dat is niet echt mijn ding, maar weet wel dat ze heel belangrijk en van veel invloed zijn geweest voor ook hedendaagse bandjes.

Ik kan ook wel bij alle Beatles albums lopen zeiken en een verhaaltje over opa gaan ophangen hoe geweldig die het vond, en ik niet, maar dat doe ik niet, en laat een ieder in zijn/haar waarde, iets wat Steven Mo, ehm Stuart Bell ook zou kunnen gaan doen.

Is die er dan?

Niets aan dit album is subjectief. Zoals de wijze waarop het 'good manners don't cost nothing' stukje overgaat in de sax solo. Dat is feitelijke Goddelijke perfectie.

Een of andere schreeuwlelijk die hier met een 1 binnenkomt hoeft natuurlijk niemand serieus te nemen.

Een serieus gebrek aan smaak en/of een gezond muziek beoordelingsvermogen is dan ook niemands probleem verder.

Het gaat erom of je kennis van muziek hebt, en dan weet je gewoon dat dit een erg belangrijke plaat geweest is voor de moderne popmuziek.

Dat je er niet van houd is dan een heel ander verhaal, iets wat je uitelkaar moet kunnen houden.

Zou moeten kunnen lukken als iemand een goede dosis verstand heeft, en niet teveel aandacht trekken wil.

Hij is veel verkocht, dat is wat anders dan erg belangrijk.

Je kunt de invloed ook concreet proberen te maken, maar eigenlijk doet alleen Stijn daar een poging toe. Volgens mij is Pink Floyd invloedrijker geweest met hun pompeuze liveshows waarmee ze een nieuwe standaard zetten dan met hun muziek an sich.

Luister er nooit meer naar eigenlijk en behoort voor mij toch ook wel redelijk tot het verleden. Maar niemand kan natuurlijk ontkennen dat dit een sensationeel stuk muziek is van begin tot eind. Op alle fronten gewoon magistraal uitgewerkt met hier en daar een bijzonder geslaagd experiment. Laten we ook vooral het unieke en prachtige The Great Gig in the Sky niet vergeten.

En nogmaals ook zeker lof voor alle gesproken stukjes die door het hele album zitten, de manier waarop het is geplaatst en tot stand kwam, dat is kunst.

Negatieve aandacht is ook aandacht. Altijd weer amusant dat, eens in de zoveel weken/maanden er "iemand" in slaagt om met een recensie die werkelijk elke logische grondslag mist, de zaak aan het schijten te brengen. Geen reactie is ook een reactie. Blijkbaar is dat de Dark Side van sommige MuMe gebruikers

The Dark Side Of The Moon weet nooit maar dan ook nooit catchy te worden. Het mist hooks. Het mist nummers die zichzelf overstijgen. Oftewel: een typische plaat die progrockfans omarmen: wispelturige moeilijkdoenerij die opeens voor briljant wordt aangezien. Dieptepunt is het geluid van geld aan het begin van Money. Net zo ergerlijk als een zanger die 'you' zingt en naar het publiek wijst. Ik ben overigens wel blij dat het nummer 'Farting' niet op The Dark Side Of The Moon staat.

(Overigens: ik ben geen trol. Ik vind het gewoon een zwaar overschatte plaat. Lastig te geloven misschien. Dat heeft met groepsdenken te maken: jullie hebben onderling zo hard afgesproken dat dit een meesterwerk is, dat je er heilig in gelooft en niet openstaat voor andere meningen. Geeft niet. Is heel menselijk.)

Alleen staat er geen enkel 'moeilijk' nummer op dit album.

Ik zat ook te zoeken inderdaad. De hooks hoor ik ook niet echt. Maar dat vind ik voor mijzelf dan weer van ondergeschikt belang.

Bizarre disclaimer van de heer Bell trouwens. Ik heb met niemand wat afgesproken.

Huh ? Weet je dat niet meer ? Dat we in onze zwarte pijen, blootsvoets, bij elkaar kwamen ? Het was toen tijdens die maansverduistering dat we met verwilderde blikken in onze ogen en onder een bloedbroederschapeed elkaar bezweerden dat The Dark Side in ons Allen was en daarom een meesterwerk ?

En wie dat niet vond zou op waarde gestraft worden..

Was jij ook bij ! Toen mocht ene Stuart niet meedoen die avond. Vond ie niet leuk, geloof ik...

Oh, toen. Ik herinner me nu dat het er vooral heel erg druk was.

Grappig ik zeg en geloof dit soort dingen ook bij sommige albums.

Maar dus niet bij deze.

Ik heb dit idee vooral bij een OK Computer. Wat soms geloof ik zelfs als een soort moderne equivalent van dit album wordt onthaald.

Apart hoe dingen werken soms.

Neemt niet weg dat dit gewoon een fenomenaal album is. Deze toendertijd blind gekocht zonder dat ik iets van de historie wist, wist op dat moment alleen dat ik Floyd vet vond.

En kwam thuis en werd omver geblazen.

Dat is het verhaal voor mij.

Was er sowieso al nooit een die zich dingen door anderen liet opleggen. Maar ben het dus wel met je eens dat dit soort dingen zeker gebeuren.

Maar dan wel alleen bij bewierookte albums waar je zelf niets aan vindt.

Haha, inderdaad. Apart hoe dit soort dingen werken soms, zelfs bij Deranged.

Nee, dit album wordt gewoon door heel veel mensen heel erg goed gevonden. Daar hebben we niks over afgesproken, zo hebben we het gewoon ervaren, in ons uppie luisterend naar deze plaat en omvergeblazen worden, ieder voor zich.

Dude

Met dit soort berichten word je dus helemaal niet serieus genomen.
Dat je het niks vind, best, maar reageer dan normaal en leg het eventjes uit, in plaats dit soort dingen neer te planten.



Er zijn genoeg Progfans die dit ook niks vinden, en genoeg niet Progfans die dit wel goed vinden. Daarnaast vinden sommige mensen `moeilijkdoenerij` leuk (hoewel ik het hier niet echt kan vinden)
Daarbij die 'moeilijkdoenerij' is kwalitatief een stuk hoger dan de gemiddelde muziek, en dat sommige het briljant vinden kan net zo goed als dat andere (zoals jij) het niks vinden.

(dit en dat je het niet catchy vind zijn de enige redenen die je geeft voor dit cijfer, komt niet echt realistisch over moet ik zeggen)



Dit is ook weer zoiets compleet nutteloos, het voegt niks toe, en niemand gaat jou verdere uitleg (of wat dan ook) serieus nemen.
Het enige wat je hiermee bereikt is dat een grote groep gebruikers (en als je in real life ook zo bent een heleboel mensen) ook negatief naar jou word en je hier waarschijnlijk gebant zal worden wegens slecht gedrag (of iets dergelijks).

Een tip van mij voor jou Stuart:
Gedraag je normaal, en we zullen je hier respecteren, zo houden we de boel leuk, gezellig en informatief.

Right back to the music

Vind dat hij het wel heel aardig kan brengen. Doet mij in dat opzicht ook wel aan die SM gast denken.

Lastig als je zo'n uitgesproken stijl heb dat mensen je overal gelijk herkennen. Luxe probleempje.

Zullen we homies 4 life worden?

Je mag uiteraard je mening hebben, maar schrijf dan alvast om te beginnen "Ik vind The Dark Side of the Moon weinig hooks hebben, het wordt voor mij nergens catchy en ik heb sowieso al een hekel aan Roger Waters".

Prima, iedereen z'n mening en ook de jouwe wordt op die manier van presenteren gewoon geaccepteerd.

Andersom zul jij er toch aan moeten wennen, dat heel erg veel mensen die mening niet hebben. Hieromtrent is geen complot bedacht om mensen zoals jij tegen te gaan of is er een stilzwijgende afspraak gemaakt dat er geen kritiek mag worden geleverd.

Je hebt gewoon een eigen mening, liefhebbers van The Dark Side of the Moon ook.

Je kunt overigens 40 jaar rockgeschiedenis en de impact van The Dark Side of the Moon op alles en iedereen niet zo maar gemakkelijk even wegpoetsen. Hooguit maakt het op jou geen impact maar er zijn toch erg veel mensen, muzikanten, op wie The Dark Side of the Moon een enorme invloed heeft gehad.

Dat feit kun je dan wel voor jezelf ontkennen, maar dat wil dan nog niet zeggen dat het ook zo is.
Ik heb ook albums waar ik niets aan vind maar die hier gemiddeld ruim boven 4**** staan en door iedereen de hemel in worden geprezen. Andersom loop ik er ook wel eens tegen aan.

Maar dan is het in een commentaar of reactie dat bij een album wordt gegeven het moelijk te ontkennen dat het album voor andere mensen blijkbaar een rol heeft die het voor jou dan niet heeft.

Als lid van het knuppel-in-het-hoederhok-gooi-gilde kan ik het natuurlijk niet nalaten ook nog even beknopt te reageren.

Wat destijds overtuigde was met name het geluid. DSotM heeft een verbluffend geluid dat in 1973 (40 jaar geleden) NIET haalbaar leek. Geluid, productie én live uitvoering hadden een stevige impact.

En na 40 jaar klinkt het album - ook in de meest recente pimp-versie - PRACHTIG. Jazeker, ik gebruik bewust hoofdletters. Verder heeft Stuart Bell gewoon een punt - PF-adepten zijn net fundamenteel christenen: met hen discussieer je niet over de oorsprong/het fundament van hun geloof. Ieder PF-fan claimt het belang van dit album, zonder enig houtsnijdend bewijs - dit heet a selffulfilling prophecy en is een integraal onderdeel van het overtuigdzijn van de juistheid van iets.

Ik vind het een prettig album dat heel goed klinkt en als ik uit m'n sokken wordt geblazen is het puur ogv het geluid en de productie niet door het muzikale Verfahren an sich.

Juist: een fantastisch geluid (wie schoof hier ook al weer de knoppen?). Alleen al daarom een mijlpaal. En wat de creatieve impact betreft; het 'belang' of 'gewicht' van het album: gezonde kritiek moet kunnen op basis van even gezonde argumenten, zonder grootvaders te hoeven raadplegen.