Pink Floyd - The Dark Side of the Moon (1973)

En nu de argumenten? Ik vind dit ook een mooi album, maar de muzikale invloed ontgaat me. Of gaat het dan puur om de productie? De invloed zal er wellicht zijn geweest op navolgers in de progscene, maar daarbuiten? Spinvis werd ooit in Oor genoemd als sterk beïnvloed door Pink Floyd en dat is ook wel te horen, maar dat is het dan ook wel, wat mij betreft.

Zo'n muzikale canon gaat wel enigszins dwingend werken. Ik ben er ook van overtuigd dat er bij The Beatles en Pink Floyd soms een halfje meer wordt gegeven, omdat het gemiddelde absurd hoog is.

Ben het ook eens met Mjuman. Dergelijke stellingen over het belang van een album worden al snel ontologische waarheden. Men gaat er onterecht vanuit dat dit heel natuurlijk is, waardoor er zelden daadwerkelijke argumenten worden aangedragen. Hier zie ik wel duidelijk in waarom de productie invloedrijk is, maar muzikaal vind ik dit ook niet per se vooruitstrevend. Er werd in 1973 al veel inventiever te werk gegaan.

In welk opzicht gaat zoiets dwingend werken dan? Je luistert ernaar en je vind er iets van. Toch? In de tweede zin lijkt het alsof je er vanuit gaat dat een ieder dezelfde beoordelingscriteria hanteert. Je kunt ook hoge cijfers geven terwijl je de eeuwigheidswaarde ervan geen donder kan schelen. Denk aan factor nostalgie, of aan de factor ik-ken-niets anders-uit-die-periode-in-die-stijl. Dus in die zin geloof ik juist niet in het dwangmatig geven van hoge beoordelingen. Wel in het verhoogde risico van het neergesabeld worden als je iets negatiefs komt roepen. Dat gebeurt in alle albumtopics van de 'groten der aarde wel.'

In de rest van je betoog kan ik me goed vinden overigens. Dark Side Of The Moon had alle winden blijkbaar mee en is daarom uitgegroeid tot wat het is. Niemand weet hier precies vast te pinnen wat dat buiten de productie precies de factoren daarvan zijn.

Edit: na het posten schoot me ineens te binnen dat een user, ik dacht dat het Snakeskin was, eens toe heeft gegeven zijn toegekende sterretjes afgestemd te hebben op in zijn beleving een te hoge of te lage. gemiddelden. Maar dan nog betreft het beoordelingen volgens zijn eigen criteria.

Zo'n muzikaal kanon werkt apsoluut dwingend - duid gerust mijn verschrijving als omen. Ga hier op de site naar een breed omarmd/gedragen album - om mijn part OK Computer, pleur daar een negatief bericht neer en wacht vervolgens om in pek en veren te worden gehuld.

Niet iedereen hier heeft de huid van een olifant en bij een negatieve evaluatie van dit album, zullen negatief gestemden, snel geneigd zijn om "intern te attribueren" - in boerentaal: de fout bij zichzelf te zoeken.

Je moet echt van goede huize komen om over dit album iets negatiefs te durven schrijven - da's a.h.w. pissing in the wind - het keert zich tegen je.

Hoe goed dit album ook klinkt, muzikaal is het niet echt vernieuwend.

Een canon beperkt al in je eerste selectie, omdat dat de albums zijn die als belangrijk gelden (en daarom ook veel toegankelijker zijn dan obscure albums die niemand kent en dus minder snel gehoord zullen worden). Een canon werkt daarom ook averechts: 'wat niet in de canon staat, zal dan wel minder bijzonder zijn.' Ik denk dat het wel redelijk algemeen geaccepteerd is dat de mens nu eenmaal graag ergens bij wil horen (bijv. voetbalsupporters) en op zoek is naar houvast en dat vindt hij ook in zo'n canon en de mede aanhangers daarvan.

Mensen met autoriteit die een bepaalde mening hebben (en mede de canon opstellen) worden nu eenmaal snel geloofd. Als dat proces zich een aantal keer herhaalt, krijg je zoiets als een culturele houding/denkwijze. Ik zeg niet dat iedereen daar gevoelig voor is, maar veel mensen wel.

Op fanfora zie je 't ook. De 'experts' hebben een bepaalde mening en die wordt al snel overgenomen. En inderdaad wat Mjuman zegt: plaats maar eens een negatief bericht bij Bob Dylan en er duikt direct een aantal users vurig op. Mensen lijken soms wel persoonlijk beledigd (wat ik interessant vind, omdat die muziek hun blijkbaar zo aan het hart ligt, dat het een onderdeel van hun 'zelf' lijkt).

Zo'n canon is ook gewoon makkelijker. Je kan meer collectief/sociaal met muziek bezig zijn, omdat de rest de muziek ook waardeert, het kost minder zoekwerk en je hoeft je niet te 'verantwoorden', want de rest is het toch met je eens.

Met deze nuance kan ik meegaan. Dat herken ik wel.

Los van dat er echt wel meer bands zijn buiten Spinvis (Radiohead bijvoorbeeld), wat is het probleem precies als een album vooral in één genre heel invloedrijk is?

Hoeveel albums zijn er die door het gehele muziekspectrum haar sporen achter gelaten heeft?

Over de invloed van het album, is in dit boek (inzichtelijk via Google) een prima gooi gedaan:
Speak to Me: The Legacy of Pink Floyd's The Dark Side of the Moon - Google Boeken - books.google.nl

Maar ik ben het eens dat dit niet het meest vernieuwende album is. De albums hiervan, dát was de periode waarin Pink Floyd de (prog)wereld op z'n kop zette.

En die canon, is dat de mume top 250? Of waar hebben we het dan over?

Een canon is altijd enigszins abstract. Er wordt geen lijst met albums vastgelegd (al worden er soms wel pogingen gedaan). Het is meer een soort ideologie. De top 250 is wel een voorbeeld van een canonieke lijst.

Alleen nu we wat afgedwaald zijn naar de canon hoop ik niet dat dit wordt aangegrepen als excuus om vooral niet met harde argumenten over de invloed van dit album te komen.

Daar is niets mis mee, maar het is wel een beetje in strijd met het idee dat Dark Side of the Moon alles en iedereen beinvloed heeft.

Leuk stukje van Yorke, al maakt hij zijn punt ook niet heel concreet. En heeft hij het ook over de periode van voor DSOTM.


Niet veel hoor. Sgt. Pepper's, Computer World, ...


Ik zal eens kijken of dat ergens op te pikken is.

Misschien kijk ik teveel naar mezelf, ik trek mij niets aan van een canon.
Ik geef OK Computer desgevraagd net zo gemakkelijk 3 sterren en een trap na zonder angst voor pek en veren.

Zonder overigens te ontkennen dat het album door velen op handen wordt gedragen en dat het, net zo goed als The Dark Side of The Moon, wel degelijk een grote impact heeft gehad. Een persoonlijke perceptie is wat anders dan erkennen dat er in z'n algemeenheid tegenaan wordt gekeken zoals er tegen aan wordt gekeken.

Ik krijg toch wel pek en veren, maar ik weet niet of dat komt door een canon, dat anderen dat vooral ook doen om voor collega mumeërs bij het betreffende album goed uit de bus te komen.

Ik heb één artieste (Patti Smith) die ik, geloof ik, bijna 5***** voor het gehele oeuvre heb gegeven. Maar dat is toch echt op basis van het gebodene. Maar goed, er zullen mensen zijn die een band altijd steevast 5***** geven, ondanks wat het album biedt.

Of dat bij The Dark Side of the Moon ook het geval is weet ik niet, ik weet wel dat ik de voorgangers Obscured by clouds en met name Meddle inhoudelijk een stuk leuker vind.

Je had het bij Spinvis ook over Pink Floyd in het algemeen en niet zozeer over DSOTM.

Ik geloof ook niet dat er mensen zijn die uitsluitend beïnvloed worden door één album van Pink Floyd. Niet anders dan bij The Beatles en Kraftwerk, waarbij het m.i. meer om het totaalplaatje gaat dan om één specifiek album.

Overigens is dat maar één van vele berichten over de gelijkenis tussen Radiohead en Pink Floyd.
Hier eentje over bv. Kid A: http://www.cluas.com/music/albums/radiohead.htm

Pink Floyd-fans zijn wel het type die de band vaak groter willen maken dan het is. Ook daar komt de gelijkenis met Radiohead(-fans) uiteraard ook weer naar voren.

Hetgeen wat ik me nu wel afvraag, dit album is productioneel vernieuwend, maar muzikaal niet. Waarom zouden die twee niet hand in hand kunnen gaan?

Ik denk dat je bij TDSOTM niet zo zeer in directe invloed (niet veel bands hebben de sound van PF letterlijk gekopieerd, buiten enkele progbands dan) moet denken, maar meer in benchmarking; TDSOTM was misschien wel het 1e album na Sgt. Peppers in 1967, dat de nieuwe standaard bepaalde van hoe een top pop/rock album zou moeten klinken. Het niveau van de muziek, de baanbrekende productie, het totaalconcept met donkere teksten over de zware dingen van het leven, het mysterieuze wat dit album omgeeft, TDSOTM heeft in 1973 de lat gewoon weer een tikkie hoger gelegd voor iedereen die muziek wilde maken.

Nouja, 'Breathe' is toch niet veel lastiger dan het gemiddelde nummer van Neil Young of Bob Dylan. 'On the Run', oké spelen met effectjes, maar dat is muzikaal niet hoogstaand en al veelvuldig eerder gedaan. 'Time' heeft een behoorlijke solo, maar is verder niet overdreven lastig. 'Money' ook niet. 'Brain Damage' is een soort folkdeuntje.

Dat het allemaal wat meer in elkaar overloopt, oké dat is een mooie vondst, maar dat was al eerder gedaan. Zoals hier met 'Find the Cost of Freedom' en 'Ohio': Neil Young - Journey Through the Past (1972) (vast nog wel eerder en op meer dan twee nummers, maar dan moet ik nazoeken wie het eerste was).

Kan me wel een beetje vinden in Chevy's opmerking. Sommige fans hebben er een handje van om Pink Floyd als dé band neer te zetten die de popmuziek ontstijgt en véél artistieker, prachtiger en unieker is dan alle andere bands ooit en dat getuigt wel een beetje van een beperkte blik. Dan heb ik het niet over smaak, maar over het onderscheid dat ze lijken te maken tussen muziek en Pink Floyd (dat een aparte categorie verdient).

Van deze hollevaten-prekerij - want ongefundeerd/ongestaafd en van hoog standwerkersgehalte - word ik lichtelijk onpasselijk.

Wie bepaalt wanneer met welk album en op wat voor manier "de nieuwe standaard van hoe een top pop/rock album zou moeten klinken"?

Wat een liederlijke kullekoek. Geen enkele artiest heeft een dergelijke pretentie: hooguit de eigen prestatiecurve zo hoog mogelijk te leggen. Ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat een Mark Holis zich geen ene moer van de buitenwereld aanttrok, net zo min als Daniel Lanois, David Byrne, Brian Eno, Andy Partridge of David Bowie, om maar een paar namen te noemen. Sorry hoor, maar als je in de 70's een échte vernieuwer wilt aanwijzen moet je echt niet bij PF zijn. Elk Bowie-album (muv wellicht van het covers album) is essentieel te noemen. Beetje sneu voor de PF-fan, maar het is nou eenmaal niet anders. En ik denk ook dat '77 (Talking Heads), het debuut van Roxy Music en Joy Division maar ook bepaalde Cure en Siouxsie + The Banshee albums een stuk essentiëler zijn voor de 70s. Na het eind van de 70s zat deze PF echt wel in een fikse muzikale/creatieve dip.

Ik hoor eigenlijk niemand over het concept dat feitelijk tijdloos is.
Geen elfen, dwergen, of andere wazige fantasieverhalen, wat nogal aan de orde v/d dag was bij veel progbands.
Het verhaal staat als een huis (nog steeds) en het album klinkt organisch.
Geen moeilijkdoenerij, functioneel gemusiceerd en de songs hebben lading.
Binnen de mogelijkheden van de groep hebben ze iets fraais neergezet, ook produktie technisch.

De kracht van deze plaat is de herkenbaarheid. Een concept wat te volgen is.
Het is een redelijke toegankelijke plaat. Hun toegankelijkste tot dan toe, maar wel met bepaalde slimmigheidjes.
Dat dit zo succesvol is gebleken vind ik niet raar. Het boort steeds weer nieuwe luisteraars aan.
Generatie op generatie.

Ik wakker nu een oude discussie aan, maar wat is dan 'het verhaal'? Ik hoor in de teksten niet één verhaal of onderwerp, maar gewoon een heleboel thema's die aangestipt worden. Dit is toch geen conceptalbum zoals Animals en The Wall zijn?

Geen conceptalbum met een bepaalde verhaallijn, maar de nummers horen wel degelijk bijelkaar.
De maatschappij (overconsumptie) druk en uiteindelijke krankzinnigheid.
De donkere kanten van het bestaan. Juist daardoor nog heel aktueel.
Er werden door de band verschillende intervieuws gedaan met bepaalde personen over deze onderwerpen en bepaalde gesproken fragmentjes zijn op het album terechtgekomen.

Een rode lijn is wel degelijk te bespeuren.En dan mag je toch wel spreken van een concept lijkt me.

Ik heb een bedevaartplaats bezocht in Portugal, Fatima, en zonder overdrijving kan ik stellen dat het christendom toch wel het meest succesvolle concept is van de laatste 2000 jaar.

Ik wil niet zeggen dat PF qua concept in aanmerking komt voor de tweede plaats. Maar wat o wat is in vredesnaam het verhaal "in het concept", want ik heb het er nooit in gehoord? En qua thematiek scoort een boek van Harlequin (Bouquetreeks) net zo hoog. Een beetje intellueeel heeft het niet nodig zichzelf op een bepaalde plaats een veer toe te dienen, omdat ie de thematiek ('het verhaal') van DSotM doorgrondt. In dier voege is de constatering van Stijn terecht.

De rode lijn lijkt me eerder dat ze een goed verkopend album wilde maken en daar allerlei (productie)technieken voor gebruikten. De moraalsaus is er achteraf overheen gegoten omdat zoiets altijd goed werkt bij de simpele platenkoper die graag wordt voorzien van een uitleg die communicabel is naar zijn peer group.

Dit album is 1 van de eersten waar veel gebruik word gemaakt van een elektronische en daardoor wat gladde sound, waardoor het erg perfect en zelfs toegankelijk klinkt. Eigenlijk vind ik dit album wel een beetje de voorbode van alles wat hierna zou komen met keybords. Zelfs een metal band als Iron Maiden heeft gebruikt gemaakt van gitaarsynthersizers en is dus ook min of meer beïnvloed door Pink Floyd. Ik weet dat er ook nog een band bestaat als Tangerine Dream die al eerder was met elecktronische muziek en ook misschien nog Kraftwerk, maar denk werkelijk dat dit het eerste echte baanbrekende album was met keybords, en nog een leuk maatschappelijk kritisch album ook.

De thema,s van dit album zijn van alle tijden en beslist daardoor niet gedateerd, evenals de productie wat al geopperd werd, en natuurlijk de perfectie en dat alles perfect bij elkaar past en naadloos in elkaar overgaat.

Het lijkt wel of het 1 lang nummer is dit hele album.

Qua elecktronische sound heeft dit album wat mij betreft zeker een nieuwe maatstaf gezet in de muziekwereld, hij is immers niet voor niets zoveel verkocht, want iedereen wil natuurlijk graag een keer de oorsprong horen.

Zo zie ik het, en heb dit alles net spontaan neergepend zonder muziekbijbel naast mij in de aanslag.

Wat ik probeer te zeggen is dat dit concept kennelijk bij een groot publiek aansloeg, mits niemand daar ooit notie van heeft genomen, wat ik onwaarschijnlijk acht.
Wat ik al aangaf, het is herkenbaar en de kneep zit 'm kennelijk in de tijdloosheid er van.
De vergelijkingen die je aanhaalt vind ik pompeus en niet ter zaken doende.
Het gaat hier over popmuziek en het album heeft een rode lijn. Dat kan je ding niet zijn, maar het vormt echt wel een geheel.

Roger waters was ergens in de twintig toen hij dit bedacht, ook hij heeft later stappen gemaakt.
Dat is niet om de beste man te verdedigen, want hoewel hij als tekstschrijver beslist kundig is, is hij uiteindelijk in hetzelfde trucje blijven hangen.

Ik zou eens even in de late jaren '50 en jaren '60 gaan neuzen. Paar keywords: Tom Dissevelt, Eindhoven, BBC Radiophonic Workshop, Pierry Henry, White Noise, Silver Apples.

Pink Floyd, Led Zeppelin en The Beatles worden over het algemeen op de meeste fora gezien als top 3 van meest belangrijke bands allertijden.

Kijk maar na.

Dit album word het best beoordeeld van alle Pink Floyd albums, en staat in alle lijsten hoog, en dat is niet voor niets zo.

Op de 1 of andere manier kent geen mens iedere muziek, maar bijna iedereen heeft deze in de kast staan, en omdat geen mens alle muziek kent is en blijft vergelijken een lastige en zelfs onmogelijke opgave. Iedereen heeft zijn/haar eigen beleving bij dingen, en een ieder moet voor zichzelf maar uitmaken of dit wel of geen belangrijk album is geweest in de tijd van de moderne popmuziek.

Als ik alle rankingen en lijsten waar dan ook zie op internet zeg ik persoonlijk volmondig ja!

Op basis waarvan zijn die baanbrekend dan?

Ik heb er nog nooit van gehoord en denk velen met mij niet.

Elecktronische muziek was er ongetwijfeld eerder dan dit album, maar dit was denk ik toch echt het eerste baanbrekende elecktronische rockalbum bij het grote publiek.

Deze heeft destijds de toon gezet.

De bands die jij noemt zijn altijd underground gebleven en nooit echt doorgebroken.

Pink Floyd was vooral een slimme band. Volkomen gericht op het geheel.
Een breed geluid, niet al te ingewikkeld, maar altijd met de juiste spanningsboog, de effectjes en het warme spel van Wright en Gilmour.
Maar het heeft ook even geduurd voordat dit tot uiting kwam.
Ik ben nooit erg kapot geweest van de meeste albums na The Piper At The Gates Of Dawn tot Meddle
Veel fragmentarisch geneuzel, met her en der fraaie songs, maar verre van coherent.
Op Meddle hoor ik songs die meer potentie hebben en volwassener worden.

Het is een groeiproces geweest en op Dark Side gebruikt de groep haar ervaringen op studiogebied en is het een hecht collectief geworden.
Syd Barret's geest waarde nog wel rond, maar de band met Waters voorop waren nu goed in staat om echt op eigen benen te staan.

Los van het stukje "wijsheid (?) achteraf" is dit toch wel een vrij briljant geplaatste Koot en Bie quote

Ik vind het gewoon wel een coole plaat waar helaas ruimschoots teveel over gezeverd wordt.

Je bent weer lekker op dreef, gifkikkertje. Snap niet goed waarom je zo opgefokt meent te moeten reageren. En je loopt een album dat je waardeert met 3,5 neer te sabelen als de lelijkste pulp ooit.

Ik heb nergens gezegd dat PF het beste album ooit wilde maken, maar voorbeelden zijn er wel degelijk te noemen. The Beatles, The Byrds en The Beach Boys waren eind jaren '60 hier al heel druk mee. Dus je kletst echt uit je nek als je zegt dat geen enkele band daarmee bezig is / was. De ambitie was er genoeg en is ook van alle tijden.

En dan al die namen die je erbij haalt, pfff. Natuurlijk was Bowie essentieel in de '70s, hij had in 1973 echter net Ziggy uitgebracht en was een wereldster in wording. Talking Heads, Joy Division, The Cure en Siouxsie zijn goede bands, maar allen van (ver) na 1973 toen PF met TDSOTM de nieuwe standaard definieerde, dus weer een non-argument van je. Nog afgezien van het feit of deze bands, je noemt ook Roxy Music nog even, essentieler werk hebben afgeleverd dan PF. Dat is jouw mening, meer niet.

Dat is dan weer geheel en al jouw mening, voor wat het waard is. En leren lezen helpt ook wel. Mijn kernpunt is doodeenvoudig dat je als band je stinkende best kunt doen om een album van werledklasse te maken, maar ijver en vlijt worden niet altijd beloond. De receptie van het album toentertijd en later is bepalend voor het succes. Het muzikaal vernieuwende van Pink Floyd ligt imo echt wel voor dit album. In 1970/71 was PF een relatief onbekende grootheid: ik herinner me nog de eerste kennismaking met PF op een Utrechtse studentenkamer in 1971: Ummagumma en Meddle dat waren binnenkomers van de eerste orde.

Waar ik me aan stoor is de hopeloze verafgoding en canonisatie van dit album alhier - net zoals OK Computer. Het doet me sterk denken aan het sprookje van H.C. Andersen, De nieuwe kleren van de keizer - lees dat maar eens.

Die 3,5 geef ik omdat ik het geluid en de productie hoog aansla. Bij audiofielen - en dat was ik ook - telt dit album als een hoogtepunt. Als je het ooit zou horen op een set van 250K kun je bevestigen dat het een mindblowing experience is - maar goed datzelfde geldt ook voor Adventures beyond the Ultraworld van The Orb. En dat zal jij wel niet een album vinden dat een nieuwe standaard definieerde

En met al je praatjes heb je nog niet één steekhoudend inhoudelijk argument gegeven waarom dit nou een album is dat een nieuwe standaard definieerde. Het zijn vooral de 'laatkomers' die jaren na verschijning dit album de status van onaantastbaar geven. Geeft niks, maar ik sla creatief gezien Meddle hoger aan.

En verder ben ik er wel even klaar mee - dit kost allemaal luistertijd en daar hebben we sowieso te weinig van

Time. Prachtig nummer en duidt wellicht de essentie van de klassieke status die DSOTM heeft. Natuurlijk is een nieuwe Porsche of Mercedes technisch beter, zuiniger enz. De glorie, uitstraling en liefde voor een klassiek exemplaar zit tussen de oren. Beleving. De honderden draaibeurten, het mijmeren enz. Dat is toch een wezenlijk onderdeel van de score voor een album. Of niet? Scoren is zo subjectief als het maar zijn kan. Dat is maar goed ook. Geen Brain Damage voor mij. Zolang dit forum blijft bestaan zullen er ongefundeerde (haat) stemmen zijn en blijven. Ook een klassieker wordt niet door iedereen mooi gevonden. Wellicht heeft hij of zij die beleving er nooit bij gehad.

Ik val in herhaling, maar hebben The Beatles dan conceptalbums over de liefde gemaakt? Het lijkt mij ook meer een etiket om te scoren met een 'intellectueel' imago en omdat conceptplaten toen vrij hip waren. Of het is wat fans/recensenten erin willen horen, omdat een conceptalbum wellicht beter wordt gevonden?