Pink Floyd - The Dark Side of the Moon (1973)

Gekken.

Aangepast .

IK!

dat is voor mij toch echt Time

Us and Them

on the run, volumeknop op maximum langs een besneeuwd landweggetje in Duitsland in een veel te volle bedampte auto waar we al veel te veel dagen in vertoefden.
Het was alsof we werden aangevallen door aliens !:P.
M.a.w, misschien ben ik gek

nee ik voel hem ook wel een beetje, zoals jij het beschrijft

Ik ook man

op de making of dark side of the moon dvd (classic albums series, erg aan te raden), doet gilmour uit de voeten hoe het nummer is ontstaan. erg leuk om te zien!

There you got it basicly

Ik, als Deep Purple, Led Zeppelin, Pink Floyd liefhebber, mag ook graag naar een zangeres als Willeke Alberti luisteren of naar klassiek werk van Bach, Vivaldi, Fauré, Wagner, Mahler, Mozart .
"The Dark Side of the Moon" staat trouwens niet in mijn top 10 lijstje , dat moet ik eigenlijk toch maar eens gaan veranderen.

Over deze cd is al zoveel gezegd en geschreven dat ik niet zou weten wat ik aan alles nog toe moet voegen.

Toevoegen gaat niet lukken, dus ik probeer alle andere recensies te vergeten:

Dark Side Of The Moon is 1 van de grootste klassiekers aller tijden, een cd die elke rechtgeaarde muziekliefhebber MOET hebben. Voor mij is het onmogelijk om hier favoriete nummers uit te kiezen. De cd is daarvoor teveel 1 geheel, teveel 1 grandioze luistertrip, die een ieder zelf moet ervaren.
Enige moment dat ik eruit wil lichten is de wekker aan het begin van Time (en het einde dus van On The Run). Even daarvoor wegdommelen bij het eind van On The Run, en dan opeens die wekker........
Als je het zo leest, denk je is dat alles, maar ik vind het geniaal.

Is dat alles?

Dat probleem heb ik met autoritten, als ik naast de bestuurder in slaap val op de muziek. Weet goed wat je bedoeld!

>Is dat alles?

Ja, sorry

Wat moet ik er dan aan toevoegen?

- Dat dit geen muziek meer genoemd mag worden, maar meer een (luister)ervaring?
- Dat de stem van David Gilmour het meest betoverende instrument van de cd is?
- Dat Time & Money de enige nummers zijn die ook los van het album overeind blijven?
- Dat dat weer niets zegt over de rest van het album?
- Dat de 42 minuten aanvoelen als 4 minuten en de cd dus steeds tekort is?
- Dat het gelach in (ik meen) Brain Damage hypnotiserend aandoet
- Dat dat voor heel de cd geldt?
- Dat, mede omdat ik de cd steeds op mijn discman luister, ik de (namen van de) nummers nog steeds niet uit mijn hoofd ken?
- Dat dat weer niet geldt voor Time & Money
- Dat ik de saxofoon helaas niet overal kan waarderen?
- Dat ik de instrumentale lange stukken minder vind dan de rest?
- Dat de cd, ondanks alle lofuitingen, slechts 5e staat in mijn top 10?
-

Niet teveel toevoegen, je eerdere reactie was al goed genoeg

al neigt het af en toe toch wel naar muziek

Oneens, ik ken niet zo snel de uitschieter, maar Gilmour's stem is dat in mijn ogen niet


ik zou daar Breathe graag aan toevoegen


gelijk heb je


zal wel liggen aan het feit dat het toen nog een LP was


gelijk heb je, ik vind dat ook één van de beste nummers van de plaat



Jammer..

Nu de anderen nog..



Dat heb ik ook..

Dit heb ik nou toevallig precies ook, laten we het er maar op houden dat er (gelukkig) nog veel meer meesterwerken bestaan

Wat een eer: http://www.musicmeter.nl/forum/4/2489/0

Ben naar Roger Waters geweest op het Arrow Rock Festival. Toen speelde hij deze hele plaat. Leuke sfeer, warm weer, mooie muziek en volle maan. Onvergetelijke ervaring. 5 sterren.

Ik heb een vraagje voor de Pink Floydliefhebbers hier.

Ik ken momenteel 2 cd's van Pink Floyd, deze en Wish You were here. Deze heb ik voorlopig op 4* staan, WYWH zal 3 à 3,5* worden vrees ik.

Mijn favoriete nummers algemeen zijn: Time, Comfortably numb en Wish you were here. Op deze cd zijn mijn favorieten: Breathe, Time, Money, Us and them en Brain damage.

Ik hou dus vooral van de nummers waarin gezongen wordt. Niet dat ik de muzikale nummers slecht vind, maar op WYWH wordt het soms wat teveel van het goede.

Nu ik mijn 'situatie' geschetst heb komt de vraag:

welk album raden jullie mij aan om als volgende te luisteren?

Ik geef PF nog één of twee kansen zullen we zeggen. Als die even hard 'tegenvallen' als WYWH, zal ik maar aannemen dat DSOTM hun enige cd is die mij ligt! Een goede tip is dus van levensbelang hier!

Pfoeh, een moeilijke, omdat elke PF plaat anders is ..... Als ik zo kijk lijk je me iemand die veel van de wat kortere nummers met zang houdt. Als we puur daar naar kijken is The Wall dan een ideale plaat: korte nummers met veel zang. Echter vind ik dat dit album lang niet de sfeer uitademt die Wish You Were Here of The Dark Side of the Moon uitademt en vind ik het een van de mindere Pink Floyd platen. Het album is commercieler en er zitten naast erg goede nummers ook nummers tussen die om te huilen zijn.

Ook een aanrader is daar naar gekeken The Division Bell, alhoewel lang niet elke user dat met me eens zal zijn. Op dit album wordt op 2 nummers na constant gezongen en zijn de nummers ook niet al te lang. Verder hoor ik vaak dat het album dezelfde sfeer uitademt als The Dark Side of the Moon. Of dat zo is weet ik niet, maar de meeste mensen die ik ken die DSOTM een goed album vinden en WYWH niet, zijn weg van deze plaat (voorbeeld: Ummagumma44). Maar The Division Bell is wel op eigen risico

Zelf vind ik overigens Animals ook een prachtalbum. Echter lijkt deze wat betreft stijl wel meer op Wish You Were Here. Verder is er dan nog Meddle, dat voor een groot deel instrumentaal is. Deze plaat is wat psychedlischer dan het werk vanaf DSOTM, maar met name het nummer Echoes heeft wel eenzelfde sfeer als DSOTM.

Overigens denk ik dat de user Omayyad je ook een goed advies kan geven.

Wat Kasperbert zegt ben ik grotendeels met hem eens al denk ik dat voor jou the Division Bell gewoon het beste is.. als je van de nummers individueel houdt moet je het sowieso al niet zoeken op Animals die jou zal gaan vervelen denk ik.. The Wall is ook niet zo sterk als je naar nummers gaat zoeken die jou bevallen omdat de nummers elkaar een beetje koppelen, de albums voor DSotM ga ik het maar niet eens noemen (ik denk dat Echoes bijna een martelgang wordt voor jou ) dus ik denk dat je het misschien bij the Final Cut of the Division Bell moet zoeken al is die eerste toch ook niet zo'n aanrader..

Misschien moet je het inderdaad niet bij Pink Floyd zoeken als je naar dat soort nummers op zoek bent.. nummers die jij schetst liggen gewoon goed in het gehoor en veel werken van Pink Floyd liggen als album goed in het gehoor, om over het woord conceptalbum maar niet te spreken... ik weet niet of je je echt wil inzetten om een plaat mooi te vinden, maar als je dat niet wilt dan zou ik ook Division Bell aanraden..

Overigens, ik ben het wel met je eens dat DSotM meer 'singles' bevat dan WYWH als ik het zo mag uitdrukken.. dat kom in eerste instantie omdat er meer nummers zijn, maar ook omdat ze individueel gewoon staan, bij WYWH kan ik ze ook wel individueel beluisteren maar dan krijg ik het net niet gevoel terwijl het mijn nr 1 is wat album betreft...

Final Cut niet direct links laten liggen. Dat album wordt veruit onderschat. En is misschien juist wel een aanrader om dat het niet vol staat met Psycedelisch gepiel. (Waar ik nou juist wel van hou, maar goed) Final cut is dan wel zo'n album vol met redelijk korte liedjes vol zang en prachtige muziek.

Ik wil me zeker 'inzetten' om een album goed te vinden hoor. Sommige albums onthullen na meerdere luisterbeurten hun schoonheid (bv. Kid A), maar anderen blijven ook een beetje hangen (Wish You Were Here).

Ik zie DSotM ook als een album hoor. Ik zal 'on the run' of 'the great gig in the sky' nooit skippen, maar ik zal ze ook niet een keertje op zichzelf luisteren, terwijl ik dat met 'time' wel doe. Ik denk dat elk album een evenwicht moet vinden. Er zijn albums die ik ontzettend goed vind, waar ook nummers opstaan die ik nooit individueel opzet (bv. The downward spiral).

Ik zou echter bij PF graag beginnen met de iets toegankelijkere albums. Ik denk dat ik daardoor de minder toegankelijke ook beter ga waarderen. Daarom ben ik ook blij dat ik met DSotM begonnen ben. Als ik eerst WYWH had gehoord, had ik hem misschien helemààl niks gevonden, terwijl ik hem nu wel beoordeel als 'voldoende' tot 'goed' hoor.

In elk geval al bedankt voor alle tips, ik wacht nog even af of er nog tips komen en dan bekijk ik wel welk PF-album het volgende wordt!

Voor die tijd vant jaar was dit heel erg goed. Ik sta er van te kijken wat een invloed Pink Floyd heeft gehad op de hendendaagse pop en rock muziek.

Ik vind dit album erg sterk door de simpelheid en de lekkere psychedelische dingetjes ertussendoor.

Ja dat bedoelde ik dus ook min of meer.. Bij mij is het zelfs nog erger, op mijn mp3-speler heb ik het hele album staan, plus Breathe, Money en Time... die anderen wil ik ook wel horen maar kan ik op zichzelf niet waarderen



Tegenover mij hoef je je niet te verschuldigen hoor Ik vind het al prima als je dit een goed album vind..ik denk dat wel elkaar wel begrijpen, alsnog ik denk dat als je een toegankelijk album zoekt, je in de trand van Final Cut of Division Bell moet zoeken...als je die mooi vind en je echt in de concept albums wil verdiepen is er maar 1 aanrader en dat is Animals..



Veel plezier in je PF-trip! Voor mijzelf ervaar ik het nog steeds als een bijzonder geslaagde

En dan geef je het een 3

BTW: simpelheid?

ja het zijn allemaal simpele akkoorden niet dat ik het slecht vind ofzo, het is allemaal goed in elkaar gezet hoor. Ik vind de combi gewoon erg goed van sommige akkoorden en geluidjes

Simpele akkoordjes kunnen ook geniale dingen geven. Kijk maar naar The Beatles. En btw Pink Floyd heeft enkele sublieme solo's (Time bv.) die niet zo simpel zijn.

Probeer money eens na te spelen, ze zeggen dat dat niet zo makkelijk is als gedacht,in Gitarist zei de reviewer zelfs dat ie dan nog liever 21st Century Schizoid Man van King Crimson had...

De mainriff van Money is niet zo moeilijk om te spelen, de solo daarentegen, dat is andere koek.