Pink Floyd - The Dark Side of the Moon (1973)

Ik vind je reactie erg kinderachtig. Dan kan ik ook gaan roepen dat Ride veel beter is dan dat hele My Bloody Valentine, wat ik ook vind trouwens. Iedereen mag zijn mening geven over TDSOTM. Maar jij bent blijkbaar zo bekrompen dat als iemand het niks vind jij je persoonlijk voelt aangevallen. Grow up zou ik zeggen.

ja oke whatever, dan ga ik ook maar even,
we weten allemaal dat gentlemen van the afghan whigs op nr 1 in de top 250 hoort.



dit kan echt niet meer maarten.

djeffibrelich

afghan whigs met gentlemen is een goed album

maar doe nie onnozel dat gentleman het beste is

Zelfs een opmerking over een nummer 1 album i.v.m. het geboortejaar wordt hier serieus genomen; kom op mensen, op die opmerking van mij hoeft niet zo diep worden in gegaan.
Dit is gewoon een goed album; ook al kwam hij uit 1969 of 1983.

ik volg u deric raven

je hebt gelijk

Pink Floyd, het blijft een doodserieuze aangelegenheid! Een wereld zonder ironie of zelfspot

Die zelfspot hebben ze zelf eigenlijk juist wel.
Daar is Money zeker wel het bewijs van. Hoe ironisch zijn de rinkelende kassa's bij een album wat zo'n groot verkoopsucces blijkt te zijn.

zulke zinnetjes van mij moet je niet serieus nemen, je kan geen enkel album het beste album aller tijden of van het jaar etc.. noemen

je kan alleen weten wat voor jou het beste album is en wie jou favoriete artiesten zijn.

aan een album k.o. heb je dan ook niet veel, leuk om een keer te zien wat voor albums je mede mume-er leuker vindt dan andere, maar niet meer dan dat.

the dark side of the moon is trouwens 34 jaar na dato en 4 jaar nadat ik hem voor het eerst had gehoord nog een top-album.

ik kan me daarin volgen

goed zo

Mijn eerste echte kennismaking met een nummer van dit album was met The Great Gig in the Sky. Dit werd op school gedraaid in een heftige documentaire over drugsverslavingen. Ik was toen ongeveer 14 jaar. Ben toen achter dit album aan gegaan, en krijg nog steeds (20 jaar later) een brok in mijn keel bij het horen van dit nummer; prachtig en indrukwekkend.

Ik bedoel eigenlijk ook de fans.. het lijken wel duitsers

Dan zijn duitse Pink Floyd fans waarschijnlijk nog erger.

Joh 't was maar een grapje hoor, rustig aan zeg.

Goed... ik had een poosje geleden toegezegd dat ik hier een stukje zou schrijven over mijn favoriete plaatje en hierbij voeg ik de daad bij het woord...

“The Dark Side Of The Moon” ligt op 24 maart 1973 in de platenwinkels. De plaat handelt over allerhande uiteenlopende, doch minder aangename facetten van het hedendaagse leven die zowaar een gewoon mens tot waanzin kunnen drijven. Daarbij valt vooral te denken aan aspecten als vervreemding, paranoia, krankzinnigheid, het ouder worden, de dood, materialisme, geld, (gewapende) conflicten en tegenstellingen, discriminatie en xenofobie. Middels deze naargeestige kanten van de Westerse samenleving confronteert de plaat de mensheid in feite met enkele van haar allergrootste angsten en onzekerheden, die volgens de band eigenlijk het streven naar ultiem fysiek welzijn en intellectuele voorspoed in de weg kunnen staan.

Het is het eerste album van de band waarop alle teksten van de hand van Roger Waters zijn. Het is dan ook niet verwonderlijk dat hij deze als een soort mondstuk voor zijn eigen wereldvisie aanwendt. De teksten op de plaat zijn derhalve vaak voorzien van enig cynisme en woede, maar fungeren bovenal als een stimulans voor de luisteraar. Middels deze teksten wil hij deze immers aanmoedigen om zich niet langer door allerlei, dikwijls vanuit de maatschappij opgedrongen angsten, twijfels en wantrouwen te laten afremmen, maar om nu eindelijk zelf eens verantwoordelijkheid te nemen voor zijn eigen leven. Dit hartstochtelijk onbevangen, haast hippieachtig betoog kan er volgens de bassist toe leiden dat meer mensen hun talenten, ambities en/of dromen zullen kunnen verwezenlijken. In plaats van ons over te geven aan de negatieve invloed van de donkere kanten van onze samenleving (lees: onderbewustzijn), moeten we ons meer bewust worden van de ongekende mogelijkheden die het leven (lees: individu) kan bieden. Dit is zonder meer een nobel streven, maar de strekking van deze boodschap is wel erg in de jaren zestig blijven steken.

Ik zie “The Dark Side Of The Moon” als het ultieme eindstation van Pink Floyds zoektocht naar een eigen muzikale identiteit. Hier weet de band immers voor het eerst in zijn bestaan een immense verscheidenheid aan muziekstijlen waaronder ambient, artrock, blues(rock), elektronica, jazz, musique concrète, progressieve rock, psychedelische rock en soul in een buitengewoon homogeen en onvergelijkbaar jasje te steken. Het album is dientengevolge dan ook als het ware een optelsom van talent, ervaring en vakmanschap en het representeert in feite een apotheose van alle (al dan niet geslaagde) experimenten op muzikaal en tekstueel vlak sinds het verschijnen van “A Saucerful Of Secrets” uit 1968.

De band koppelt immers op dit album kunstzinnige integriteit en creativiteit aan een zekere toegankelijkheid en authenticiteit. Bovendien kwijt het kwartet zich meer dan uitstekend van de schier onmogelijke taak een adequaat evenwicht te vinden tussen bravoure en originaliteit enerzijds en pragmatisme en populariteit anderzijds. Alleen na intensieve beluisteringen (bij voorkeur met een hoofdtelefoon) valt daadwerkelijk op dat “The Dark Side Of The Moon” een enorme verscheidenheid aan zonderlinge arrangementen, opwindende melodieën, breekbare vocale harmonieën, excentrieke klankkleuren en subtiele tapemanipulaties bevat. Ondanks de betrekkelijk hoge toegankelijkheidsfactor is het toch een buitengewoon experimenteel album, dat vooral uitblinkt in zijn fabelachtige fijnzinnigheid en spectaculaire structuur. De plaat is daarmee onmiskenbaar een imponerende demonstratie van ingetogen zelfdiscipline en bedachtzaamheid, want er zijn maar weinig momenten waarop het viertal echt uit de toon springt.

Met enige assistentie van saxofonist Dick Parry, zangeres Clare Torry en de achtergrondzangeressen Leslie Duncan, Barry St. John, Liza Strike en Doris Troy zijn David Gilmour, Nick Mason, Roger Waters en Richard Wright in staat om zichzelf te overtreffen middels een wereldplaat van formaat. De ongebreidelde experimenteerdrift (zoals met de fonkelnieuwe EMS VCS#3 Synthi AKS synthesizer), de dikwijls ingenieuze studiotrucjes en dito opnametechnieken (met enige dank aan de geluidstechnicus van dienst), de ijzersterke samenhang tussen de muziek en de thematiek en tussen de muziekstukken onderling weten dit album namelijk meerdere malen naar ongekende hoogten te tillen.

Voor mij persoonlijk wordt dit album dan ook met recht het Pièce de Résistance van Pink Floyd genoemd. Als geen enkel andere plaat weet “The Dark Side Of The Moon” namelijk de luisteraar zowel in het hart (door de muziek) als in het hoofd (door de teksten) te raken. Door de universele, conventionele thematiek kan, in tegenstelling tot bijvoorbeeld “Wish You Were Here” of “The Wall”, bovendien praktisch iedereen zich gemakkelijk met (enkele van) deze probleemstellingen indentificeren. Omdat deze min of meer tijdloos is, kan het album bovendien ook nu nog een welhaast onweerstaanbare aantrekkingskracht uitoefenen. Het is dan ook niet voor niets één van de meest roemrijke albums uit de twintigeeuwse muziekgeschiedenis.

Ik ben dan ook nog altijd van mening dat “The Dark Side Of The Moon” de absolute apotheose vormt in het indrukwekkende oeuvre van de band. Door de adembenemende verkoopcijfers, maar bovenal vanwege de ongekend hoogwaardige kwaliteit is het album in de loop der jaren uitgegroeid tot één van de belangrijkste albums uit de geschiedenis van de populaire muziek in het algemeen en die van de progressieve rockmuziek in het bijzonder. Het is mogelijk het allerbeste wat de jaren zeventig te bieden hebben en - nog veel belangrijker - de plaat is sinds jaar en dag met straatlengte voorsprong mijn favoriete album aller tijden. Het is echter wel synoniem geworden voor zowel het begin van de roem als het einde van Pink Floyd…

Dit stuk is een sterk ingekorte versie van mijn recensie op progwereld. De complete versie kan je hier vinden.

ik had je stuk op progwereld al gelezen, mooi verhaal

Goeiemorgen.....das nog eens een recensie.....

Schitterend geschreven. Ik heb op deze site toch al een aantal indrukwekkende recensies gelezen, maar die van jou maakt indruk.

Alleen om die recensie al moet dit schitterende album eigenlijk op 1 staan in de top 250.......

Een hele stuk tekst maar niks overbodigs of overdreven, tja dat kan DSotM met je doen he

Goede recensie maar toch zal deze floyd nooit mijn favoriet worden. Animals, The Piper at the Gates of Dawn en Meddle vind ik Pink Floyd's beste platen.

Shit gister voor het eerst in half jaar weer gehoord,en ik dacht laat ik het nou weer doen, maar opeens vind ik deze plaat niet meer zo perfect. Het doet me weinig opeens.
Tegenvaller,had ik niet verwacht.Ik denk vooral door de orgel over het algemeen.
Maar jah kijken wat ik hiermee aanmoet.

welke nummers liggen u niet schizo?

Money heb ik altijd al de flaw gevonden, maar nou lijkt de hele plaat minstens een halve ster in kwaliteit te zijn verloren, het lijkt opeens zo sloom geworden en ik krijg niet meer de impact bij bijvoorbeeld de bas in Breathe die ik normaal wel altijd had.
En de vocalen doen me ook veel minder opeens overal.Teksten spreken over het algemeen nog wel aan.
Dit zag ik zelf niet aankomen helaas.

een super plaat die telkens beter en specialer wordt
begrijp niet waarom OK computer van radiohead meer aandacht krijgt

En daarin ben je echt niet de enige

Heb ik ook meegemaakt. Plots had deze plaat het niet meer.

Vreemd he, misschien gewoon doordat de muzieksmaak evalueert?
Ik bedoel ik had altijd het gevoel dat er ook een hoop gebeurde op deze plaat, maar na een aantal andere platen ontdekt te hebben is dit eigenlijk best simpel.

Ik heb inmiddels ook oneindig veel complexere platen ontdekt, maar in zijn rechttoe rechtaan benadering zit nu juist de kracht van deze plaat! Ik blijf dit veruit hun sterkste release vinden, jammer dat Money hierop moet staan anders was het de volle 5 punten geweest.

Toch vind ik het raar, want ik heb ook Within the Realm... van DCD in mijn top 10 staan, en die blijft super.

Volkomen eens. Money is een leuk nummertje en past natuurlijk prachtig in het concept, maar is toch echt een zwakke schakel vergeleken bij de briljantie van de overige nummers.