Pure Reason Revolution - The Dark Third (2006)

De eennalaatste track heet bij mij Arrival / The Intention Craft, daar zie ik helemaal niks van terug op deze tracklist, is dit wel de correcte titel eigenlijk?

Verder vind ik een aantal nummers gaaf en de rest weer wat minder. Zoiets als The Bright Ambassadors of Morning vind ik best een minpunt, dat zinnetje wat ze herhalen vind ik niet mooi en eigenlijk zelfs een beetje irriteren na een tijdje.

Er zijn twee versies in omloop, waarvan de versie die op de site staat de originele (en de beste is). Twyncyn/Trembling Willows, hier het een-na-laatste nummer, vind ik zelfs het hoogtepunt van de plaat.

Als ik ze nooit als voorprogramma was tegengekomen had ik me hier waarschijnlijk niet in verdiept. Maar goed, na twee keer de band live te hebben gezien ben ik ook deze CD gaan luisteren. Bright Ambassador of Morning is een echte klever in je hoofd. Die zanglijn is echt geweldig. Verder is het een band die nog een eigen gezicht moet krijgen. Nu liggen de invloeden er nog te dik bovenop en ontbreekt de eigen identiteit. Het kan nu nog vele kanten op: een popband of toch meer prog? Ik ga de band blijven volgen.

Het is een blijver, als ik bedenk hoe weinig platen van 2006 maar blijven hangen verdient deze toch wel echt 4,5*

Drie sterren is voor dit album echt te laag. Ik twijfel tussen de 3,5 en 4 sterren nu, maar vanwege het prachtige zesde nummer krijgt hij voorlopig 4**.

Ongeveer een jaar later kom ik tot de conclusie dat het mij nog steeds niet verveelt, maar goed: ik luister hem ook niet iedere week. Ik moet wel zeggen dat ik TPT vooral heel anders vind.

Mee eens, TPT vind ik dan meer lijken op een doorslag van een Steven Wilson band, terwijl dit - hate it or love it - toch wel apart te noemen valt.

Het wordt allebei wel als 'moderne prog' beschouwd, maar misschien houden daar de overeenkomsten ook wel op.

Niettemin leuk om je bericht een jaar na dato nog eens aangehaald te zien worden.

Voorlopig 4*.
Ben deze band/plaat nog aan het uitvinden

Cijfer verhoogd.
Ik vind dit echt geweldig.
De samenzang, de songwriting, de dynamiek.
Zo moet muziek gemaakt worden.

Eeen heel fijn album van deze band!

Na 1 luister beurt kon ik er nog niet zoveel mee. Maar na de tweede had ie me al te pakken. Erg goed album wat mij betreft.

Bright Ambassadors of Morning blijft vooral in je hoofd hangen. Ben ook zeker te spreken over de 2e cd waarvan de tracks hier niet staan vermeld.

4,0 om mee te beginnen. Wellicht later hoger.

Als ik de reacties hier lees moet ik er wellicht nog een aantal luisterbeurten tegenaan gooien, maar op dit moment overheerst het gevoel alsof ik een vol bord boerenkool aan het eten ben zonder spekjes, rookworst en een kuiltje jus: het smaakt veelbelovend, maar ik mis iets; een beetje vet...

Dan verwijs ik je bij dezen door naar de opvolger Amor Vincit Omnia! Maar wellicht dat je daar weer wat boerenkool mist

hahaha, die ga ik meteen eens luisteren en dan meld ik me later weer

Excusez le mot: TERING wat zijn de ambassadors (uit Echoes, PINK FLOYD) een aangenaam gezelschap om te beluisteren. Als de rest net zo pakkend en hypnotiserend is, hebben we een knaller van een schijf!

Zeppelin & Floyd meet Beach Boys in een heerlijke progmix! Hoogtepunt is voor mij The Twyncyn / Trembling Windows Op 3:20 wanneer de gitaarrif begint: BLOAZEN!

Ben momenteel vooral in de ban van het fantastische Bullits Dominae. Hoe het begint alleen al, gevolgd door dat geweldige melancholische couplet maar toch langzaam maar zeker naar een climax toewerkend.
Dit werkt toch wat meer op mijn gevoel dan de opvolger.

Pure Reason Revolution is een Brits progrock kwartet. Dat ze nog eens openden voor Porcupine Tree en Blackfield is volledig logisch als je dit beluistert - de combinatie van uitgesponnen progrocknummers met de zachte zang van Chloe Alper en Jon Courtney ligt helemaal in het straatje van Steven Wilson en zijn zijprojecten. Bij de zachte passages kan Pure Reason Revolution zich voor mij wel meten met Porcupine Tree. Opener Aeropause bijvoorbeeld klinkt als een geslaagde poging om Pink Floyd na te bootsen met psychedelische slide-gitaarspel dat als een soort sonar aftast. Ik lees hier nogal wat berichten over popinvloeden, maar die hoor ik hier toch niet in. Er zijn wel erg veel catchy zanglijnen te vinden, maar voor de rest is dit toch echt wel new prog ten voeten uit.

De eerste zang hoor je pas op het tweede nummer Goshen's Remains. Pure Reason Revolution gaat voluit voor meervoudige vocalen, en dat ligt me wel. Dat het dan nog een combinatie is van mannelijke en vrouwelijke zang is, is helemaal top. Muzikaal zitten er de voor progrock typische franjes in zoals daar zijn: strijkers, elektronische drumriffs, drones, etc... . Niet allemaal even smaakvol, maar omdat de zang alle aandacht naar zich toe zuigt is dat allemaal maar bijzaak, want de zang is echt héél erg goed. Prachtige, in elkaar verweven zanglijnen wervelen de hele tijd door elkaar heen en bieden daarnaast ook nog enkele enorm catchy lijntjes aan, zoals op het twaalf minuten durende zwaartepunt 'The Bright Ambassadors of Morning' . De titel is een verwijzing naar een stukje uit Echoes van Pink Floyd, en hoewel dit nummer niet de epische proporties van die mastodont kan bereiken is het wel een pak spannender. Hypnotische muziekriffs die dan overgaat naar een ontzettende 'ear wurm', echt iets dat zich in je hoofd nestelt om daar enkele dagen lang lelijk huis te houden.

Een ander hoogtepunt is het explosieve Bullits Dominae met een spannende opbouw en overweldigende climax - waarschijnlijk mijn favoriet nummer van het album. Een nummer dat zichzelf wel lijkt te hebben geschreven, zo vlot rolt het allemaal in elkaar. Minder vlot gaat het wanneer ze hardere passages willen gebruiken. Zo is het chugga-chugga middenstuk van 'The Twyncyn / Trembling Windows' ronduit verschrikkelijk, zeker na die sereen opbouwende intro (die een muzikale ode aan Echoes lijkt).

De titel 'The Dark Third' zou een verwijzing zijn naar hoe we één derde van ons leven in slaap doorbrengen, maar het is erg lastig om uit te teksten de inhoud op te maken. Inhoudelijk vind ik dit dan ook niet echt uitdagend, het blijft allemaal erg oppervlakkig. Voeg daarbij de muziek die inherent erg braafjes is - de harde passages zijn bezwaarlijk hard te noemen - en ik blijf wel een beetje op mijn honger zitten. Daar zit Porcupine Tree dan weer wel goed, die hebben iets meer weerhaakjes verstopt onder de vele lagen fluweel. Een aanrader voor fans van Porcupine Tree en The Pineapple Thief.

Deze heren en dame zijn inmiddels ook weer actief bezig. Afgelopen weekend erg genoten van hun optreden op Midsummer prog in Valkenburg. Zo'n beetje de band die de meest enthousiaste reacties kreeg van de gehele dag. Ze speelden dan ook oa The Dark Third integraal. Benieuwd naar hun nieuwe plaat.

Was een zeer bijzonder optreden. Kwam zo uit een film: Band treedt op na 9 jaar, begint zenuwachtig en statisch, publiek gaat uit z'n dak, band komt helemaal los, moet eigenlijk van het podium af maar speelt gewoon door. En iedereen keek elkaar daarna aan met de blik van: "What The Fuck Just Happened ?".

Ik vond het bijzonder om dit mee te maken. Dit album nu veel op staan. Klinkt ook gewoon verdomd goed. Ook benieuwd naar hun nieuwe album.

Klopt. Mooi dat je het zo ervaren hebt. Was je al bekend met ze voordat je ze zag? Ik had de indruk dat velen ook gewoon erg positief verrast werden door deze band.

Ik kende deze band absoluut niet. Pas na het optreden leerde ik ook de naam echt kennen. En nu zit de band in mijn muzieksysteem. Dat zijn mooie momenten. Ik gun het andere luisteraars ook zeer om deze muziek te leren kennen. Ik ga er de tijd voor nemen want dat is deze band waard !

Met terugwerkende kracht ontdekt na voor mij uit het niets omver geblazen te zijn door hun "comeback" met Eupnea...

Nieuwsgierig geworden na de vele positieve berichten hier kwam ik deze plaat voor nog geen tien euro tegen bij de lokale platenzaak.
Draait nu zijn eerste rondje, en klinkt inderdaad geweldig. Hier ga ik nog veel plezier aan beleven.

Idem hier. Na via Eupnea met deze band kennis te hebben gemaakt, wordt het tijd om de andere albums eens te gaan luisteren. Dit is ook al zo'n lekker eigenwijs en muzikaal progpareltje.

Heb onlangs Eupnea aangeschaft. Schitterende kennismaking met PRR. Maar dit smaakt naar meer en ben nu net een aantal nummers van dit album aan het beluisteren. Wow. Klinkt vet.
Tja , er zit niks anders op dan deze ook maar te bestellen zeker ?

Ik heb hier de 2cd versie van waar de EP Cautionary Tales for the Brave (2005) ook op staat. Muziek is oké, maar wat met die zangpartijen? De hele tijd samenzang, ik weet het niet hoor.

Prima debuut van deze engelse formatie, met een meer rock-gerichte en minder electronische aanpak dan op latere albums. Hier en daar is het songmateriaal wat langdradig en onnodig uitgesponnen, vooral halverwege de plaat, maar er zijn veel goede tracks en de bezwerende sfeer van het geheel is bijzonder aangenaam. Het is hier ook allemaal nog lekker stevig. Als je de keuze hebt, ga dan absoluut voor de uitgebreide versie van het album, die zeven uitstekende bonustracks bevat.

Jeetje wat is dit ook een goed album zeg. Niet te zuinig. Zit ook echt van alles in. Ik hoor zelfs een beetje Slint ergens