Pure Reason Revolution - The Dark Third (2006)

Ja, ik wilde er een paar dagen geleden verdorie net wat over schrijven . Ik heb niet al te veel tijd nu, dus ik zal het een beetje kort houden.

Deze plaat is nu al een maand lang mijn favoriete treinplaat. Ik kan hem gewoon niet weerstaan in het ov. Hoewel toch zeker een beetje afgekeken hier en daar, komt Pure Reason Revolution namelijk met een vrij uniek geluid op de proppen. Dit is een soort van prog, maar toch ook weer niet. Laten we het progbritpop noemen . Gooi Porcupine Tree, Pink Floyd, Blur en Electric Light Orchestra in een blender en je krijgt zoiets, denk ik.

Vaak haak ik bij progalbums toch een beetje af bij concepten en epics. Porcupine Tree waardeer ik dan ook vooral als liedjesband. Deze plaat blijft ook gedurende langere tijd over de hele linie boeien (da's ook de definitie van een groeiplaatje inderdaad). Zoals grovonion al aangeeft, zit de kracht van de plaat in de afwisseling tussen hard en zacht, tussen mannen- en vrouwenzang. Neem nou een nummer als Bright Ambassadors of Morning. Het nummer slaat een paar keer volstrekt om, maar valt nergens uit de toon en is ook best een samenhangend stukje muziek. Dat geldt ook voor Twyncyn/Trembling Willows. Het poppy voorstukje slaat daar ineens om in een soort van metalriff. En het werkt, wonderwel. Voeg daarbij het gevoel voor pakkende thema's en melodieën en je hebt een wereldplaat!

En juist daarin is Porcupine Tree voor mij veel minder geslaagd. Ik skip daarbij toch vaak de hardere gedeeltes, want die boeien me minder dan de liedjes. Hier is de afwisseling zo vanzelfsprekend dat alles me wel blijft boeien. Daarmee heeft het voorprogramma de hoofdact voor mij toch wel een beetje ingehaald. Hoewel ze zich met andere albums nog wel even moeten bewijzen, natuurlijk

Pure Reason Revolution is een Brits progrock kwartet. Dat ze nog eens openden voor Porcupine Tree en Blackfield is volledig logisch als je dit beluistert - de combinatie van uitgesponnen progrocknummers met de zachte zang van Chloe Alper en Jon Courtney ligt helemaal in het straatje van Steven Wilson en zijn zijprojecten. Bij de zachte passages kan Pure Reason Revolution zich voor mij wel meten met Porcupine Tree. Opener Aeropause bijvoorbeeld klinkt als een geslaagde poging om Pink Floyd na te bootsen met psychedelische slide-gitaarspel dat als een soort sonar aftast. Ik lees hier nogal wat berichten over popinvloeden, maar die hoor ik hier toch niet in. Er zijn wel erg veel catchy zanglijnen te vinden, maar voor de rest is dit toch echt wel new prog ten voeten uit.

De eerste zang hoor je pas op het tweede nummer Goshen's Remains. Pure Reason Revolution gaat voluit voor meervoudige vocalen, en dat ligt me wel. Dat het dan nog een combinatie is van mannelijke en vrouwelijke zang is, is helemaal top. Muzikaal zitten er de voor progrock typische franjes in zoals daar zijn: strijkers, elektronische drumriffs, drones, etc... . Niet allemaal even smaakvol, maar omdat de zang alle aandacht naar zich toe zuigt is dat allemaal maar bijzaak, want de zang is echt héél erg goed. Prachtige, in elkaar verweven zanglijnen wervelen de hele tijd door elkaar heen en bieden daarnaast ook nog enkele enorm catchy lijntjes aan, zoals op het twaalf minuten durende zwaartepunt 'The Bright Ambassadors of Morning' . De titel is een verwijzing naar een stukje uit Echoes van Pink Floyd, en hoewel dit nummer niet de epische proporties van die mastodont kan bereiken is het wel een pak spannender. Hypnotische muziekriffs die dan overgaat naar een ontzettende 'ear wurm', echt iets dat zich in je hoofd nestelt om daar enkele dagen lang lelijk huis te houden.

Een ander hoogtepunt is het explosieve Bullits Dominae met een spannende opbouw en overweldigende climax - waarschijnlijk mijn favoriet nummer van het album. Een nummer dat zichzelf wel lijkt te hebben geschreven, zo vlot rolt het allemaal in elkaar. Minder vlot gaat het wanneer ze hardere passages willen gebruiken. Zo is het chugga-chugga middenstuk van 'The Twyncyn / Trembling Windows' ronduit verschrikkelijk, zeker na die sereen opbouwende intro (die een muzikale ode aan Echoes lijkt).

De titel 'The Dark Third' zou een verwijzing zijn naar hoe we één derde van ons leven in slaap doorbrengen, maar het is erg lastig om uit te teksten de inhoud op te maken. Inhoudelijk vind ik dit dan ook niet echt uitdagend, het blijft allemaal erg oppervlakkig. Voeg daarbij de muziek die inherent erg braafjes is - de harde passages zijn bezwaarlijk hard te noemen - en ik blijf wel een beetje op mijn honger zitten. Daar zit Porcupine Tree dan weer wel goed, die hebben iets meer weerhaakjes verstopt onder de vele lagen fluweel. Een aanrader voor fans van Porcupine Tree en The Pineapple Thief.

Prima debuut van deze engelse formatie, met een meer rock-gerichte en minder electronische aanpak dan op latere albums. Hier en daar is het songmateriaal wat langdradig en onnodig uitgesponnen, vooral halverwege de plaat, maar er zijn veel goede tracks en de bezwerende sfeer van het geheel is bijzonder aangenaam. Het is hier ook allemaal nog lekker stevig. Als je de keuze hebt, ga dan absoluut voor de uitgebreide versie van het album, die zeven uitstekende bonustracks bevat.

Jaren geleden was op de zondagavond op MTV het programma ‘120 Minutes’. Met daarin alleen aandacht voor de ‘alternatieve’ muziek. Ik weet nog dat ik een keer net te laat was om het begin te zien en ik werd omver geblazen door een fantastisch nummer. Natuurlijk werd het niet afgekondigd dus ik wist geen bandnaam. Gelukkig kon ik een tijd later op basis van de getoonde clip en de tekst van het nummer op internet de juiste band terug vinden. De band was Pure Reason Revolution (PRR) en de titel van de song was The Bright Ambassadors of Morning.

Gelukkig staat het album ook op Spotify en ik stream het met enige regelmaat. Soms het hele album, soms alleen de Bright Ambassadors.

Het album begint wat voorzichtig met Aeropause, een nummer dat wel direct verraadt dat het van PRR is. Ik vind de muziek sowieso heel herkenbaar, ook door de zangstem. Het is een song die naadloos overloopt in Goshen’s Remains. Goshen is de oude Hebreeuwse naam voor de Egyptische nijldelta en afkomstig uit de Hebreeuwse bijbel (Genesis en Exodus)
In Apprentice of the Universe gaat de bescheidenheid er van af. De muziek is een stuk steviger. Waarna The Bright Ambassadors of Morning aan de beurt zijn. Prachtige melodielijnen die direct beklijven. Dagen later zit het nog in je hoofd.
Ook Nimos & Tambos (niet op elke release!) heeft een fraaie melodie. Voices in Winter/In the Realms of the Divine is een nummer in twee delen. Het tweede deel is behoorlijk stevig.
Bullits Dominae vind ik wat minder geslaagd. Een nummer van net niet. Dat is heel anders met The Intention Craft. Na de pauze met de vogeltjes is het genieten. Fijn dat de zangeres ook een fraaie duit in het zakje doet. In He Tried to Show Them Magic / Ambassadors Return is het nog even nagenieten.

Een album wat ten onrechte toch vrij onbekend is gebleven

De band bestaat inmiddels weer nadat de bandleden van 2011 tot 2019 hun geluk elders hebben gezocht. Dit is hun debuutalbum uit 2006.