Ray LaMontagne - Till the Sun Turns Black (2006)

Armand?

Ooit ben ik ergens het begrip 'boekensteunformule' tegengekomen en ik ben geneigd dat ook voor Till The Sun Turns Black te gebruiken; de hoogtepunten liggen voor mij bij de eerste 2 en de laatste 2 songs. Het is heerlijk hoe op Be Here Now de tijd wordt genomen om de plaat te openen, Empty is het onbetwiste hoogtepunt (zeker ook qua tekst), Till The Sun Turns Black is ook al zo'n pareltje en Within You gaat helemaal los; wat heerlijk dat er nog gewoon make love not war liedjes bestaan!

Als dit alles u doet vermoeden dat er tussendoor maar wat gevuld wordt door de heer LaMontagne dan bent u mis; de man schrijft ronduit prachtige songs, dan weer funky (Three More Days), dan weer lief (Can I Stay), dan weer gevoelig (Lesson Learned). Al met al een heerlijk plaatje om eens lekker stil van te worden...

4*

Deze cd paar maand terug aan mijn vadercadeau gedaan.. Ik had het gehoord bij de Plato en was in een keer om.. Ook mijn vader kan het erg goed waarderen al vroeg hij me nu of ik m niet nog een keer kon aanschaven want de plaat ligt nu al 3 maanden in mijn cdspeler en als het ook maar even kan gaat ie weer aan.. wat een schitterend album

http://www.youtube.com/watc...

misschien wel ff leuk om te bekijken. Damien Rice en Ray zingen Love Somebody.. subliem

Erg mooie plaat. Mooie stem en vooral mooie liedjes. Het is gewoon het geheel dat het 'm doet voor mij. Ik hou hier wel van. Mooi intense plaat. Dus wie tips heeft in dit soort muziek (PM'en).

Bedankt voor de tip Status


4 sterren!

Na Wilco met Sky Blue Sky kwam ik via Musicmeter op Ray Lamontagne met dit prachtige album. Goedemorgen, dit is mooi!
Er zit trouwens best wel een raakvlak tussen deze 2 prachtige albums, bij Wilco krijg je er alleen wat steviger werk bij.

Overigens doet mij dit ook echt denken aan Jack Johnson (en gelukkig niet aan Damien Rice...). Het is ook gewoon lekkere soms relaxte muziek.

De twee mannen hebben anders wel een prachtig duet opgenomen, dat nog wel te vinden is op YouTube.

Ja dat stond hierboven al, vandaar mijn opmerking. Ik vind dit zoveel meer soul hebben dan Damien Rice, maar ja: dat is puur smaak.

Hierbij bevorderd tot juweeltje. Oh, oh, wat is dit mooi: omhoog naar 5,0*

West, you are my man/woman, die vergelijking met Rice doet geen eer aan Ray Lamontagne. Deze plaat is zijn (voorlopige) hoogtepunt en voor liefhebbers van dit soort muziek ook nog even twee platen tippen:

Kreg Viesselman - The Pull
Martin Sexton - Seeds

Leuk om eens een directe tip te lezen. De plaat van Sexton heb ik net binnengehaald, ben benieuwd.

Nieuwe favoriet van deze plaat is Lesson Learned, een pareltje!

Wow! Wat een prachtalbum is dit! Intens te beleven, de liedjes blijven erg klein, maar zijn daarmee groots. Ontroerend, aanstekelijk en prachtig gevoelig. Status Seeker, bedankt voor deze topontdekking!

Dit is toch wel een van de beste cd's van de afgelopen jaren, in de categorie singer songwriter. Zelden zo'n sferische plaat gehoor met zoveel afwisseling. Ik ben een enorme Damien Rice-fan maar dit is misschien nog net een stukkie mooier en dieper.

Vandaag voor maar 5 euro bij de FAME gekocht. Voor dat geld mocht ik dit pareltje niet laten liggen .

Ik vind kreg vieselman echt een slechte kopie van Lamontagne. betere tips zijn-sophie zelmani-sing and dance of memory loves you.
Beetje dezelfde intensie als deze plaat -heel subtiel maar toch spannend!!!

dit is een meesterwerk en nog beter dan zijn debuut

eindelijk nog eens een top singer song writer

Een meesterwerk wil deze plaat niet noemen, mooi en afwisselend wel.
Hoogtepunten zijn voor mij het funky Three More Days en strijkorkest met Be Here Now.

Wat een mooie plaat!!!
Ik twijfel ernstig tussen 4 of 4.5 sterren/punten.
Mijn broer kwam al een tijdje geleden met deze singer/songwriter op de proppen, en afgelopen week zei de lokale platenboer tegen mij:" jij als liefhebber van Ryan Adams zou hier eens naar moeten luisteren".
Ik had zoiets van , och... komt wel een keer, maar toch diezelfde middag opgezocht op deze site , en wat zagen wij daar???
Alleen maar positieve beoordelingen met 4 of 4.5 sterrren, ik ben direct op de fiets gestapt en heb de plaat aangeschaft: MUSIC METER BEDANKT!!!
Vooral het openingsnummer Be Here Now vind ik van een ongekende schoonheid , evenals de afsluiter Within you.
De rest doet daar niet of nauwelijks voor onder.
Alleen het nummer Can I Stay vind ik wat minder en weet mij ervan te weerhouden om hier de volle mep voor te geven.

Schitterende plaat vol met melancholische nummers.
Normaal hou ik niet van hele rustige muziek, maar deze plaat weet je gewoon te pakken. Het is knap hoe hij met enkel zijn stem en hier en daar de begeleiding van een akoestische gitaar zo'n sfeer weet te creëren. Gevoelige, diepe muziek, die perfect is om op te zetten aan het einde van een stressvolle dag.

Er staan vele hoogtepuntjes op deze cd, zoals: "Three More Days", "Gone Away From Me", "Till The Sun Turns Black" en het openingsnummer "Be Here Now".

Toch, tussen al dit goeds, is er dan het nummer "Barfly" dat me juist niet echt weet te pakken, en daarom krijgt dit album nu van mij 4 sterren.

Met enorme verwachtingen heb ik deze plaat onlangs tot me door laten dringen. Ik was al bekend met wat oudere nummers van LaMontagne, maar wat hij hier op Till the Sun Turns Black presteert overtreft al mijn verwachtingen. Met de combinatie van enerzijds een sfeervol instrumentarium en anderzijds zijn donkere, warme stemgeluid trok hij mij direct over de streep.

LaMontagne doet me vocaal gezien nog het meest denken als een combinatie van Ryan Adams en Josh Rouse, maar toch heeft hij genoeg originaliteit in zowel composities als zang om uit te groeien tot een zeer grote folkmusicus. De muziek op Till the Sun Turns Black is immers authentiek, origineel en tegelijkertijd verfrissend. Daarnaast is LaMontagne als een van de weinige muzikanten in staat om mij een gevoel van enerzijds gelukzaligheid en trots en anderzijds een gevoel van melancholie en rust te bezorgen en dat is niet velen gegeven.

Het begint al met het rustgevende Be Here Now en via mijn persoonlijke favoriet Empty neemt LaMontagne de luisteraar mee langs een fascinerende reis van muzikale landschappen, waarin vrijwel ieder nummer een hoogtepunt op zichzelf is. Gone Away from Me bijvoorbeeld ademt op mij een bepaalde sfeer van lang vervlogen tijden die mij doet verlangen naar folklegendes als Frankie Miller en John Martyn.

Ik zie in de commentaren op dit album vergelijkingen met Damien Rice, maar hij bracht met O op mij niet dezelfde spreekwoordelijke vonk over zoals LaMontagne dat hier wel deed. Till the Tun Surns Black is voor mij dé ontdekking van de voorbije maanden. De enige kanttekening die ik zou kunnen plaatsen, is het nummer Can I Stay, dat naar mijn idee net iets te rustig voortkabbelt. Toch is die song eigenlijk nog dik in orde. Ik kan verder werkelijk geen enkel minpunt plaatsen bij deze plaat, die voor mij zonder twijfel 5* verdient.

Laat ik na de passende vergelijking van Dutch Viking nog een andere naam noemen; Nick Drake. Drake is een grootheid en altijd als een singer songwriter zich bediend van arrangementen met strijkers , blazers en opvallende percussie wordt in recensies de vergelijking met hem gemaakt. Meestal ten onrechte, want zoals gezegd Nick Drakes muziek is uniek. Maar hier hoor ik een iemand die waarlijk in zijn schaduw kan staan. Wat een geweldig pakkende arrangementen, wat een sfeer.Misschien dat Ray laMontange niet zo'n bijzondere gitarist als Nick Drake. Maar daarvoor beslist een betere zanger. Laat ik ophouden met vergelijken. Nou nog eenjte dan, want bij het intro van Barfly komt Lou Reed (Walk on the wild side) even langs

Inderdaad geweldig album dit. Ontdekte de man door zijn huidige plaat 'Gossip in the Grain'. Dus ook deze en 'Trouble' gekocht en NET zo mooi. Vind deze wel zijn beste eerlijk gezegt. Maar Cherubini, daar noem je er ook een op zeg, Nick Drake. Triest gnoeg ontdekte ik hem pas vorig jaar met de heruitgave van de Fruit Tree box. Klasse.

mooie sferische plaat, al hou ik niet van de nummers met de overduidelijke folk invloeden.......

Mooie ontdekking.

Toen ik de plaat opzette was ik vrijwel direct onder de indruk. LaMontagne heeft weliswaar geen unieke stem - ik heb de laaste tijd misschien iets te veel van dit soort zachte stemmen gehoord - maar het had me in één keer te pakken. Wat ik toch best verassend vond. Zeer sferisch idd (Be Here Now), ingetogen, maar hier en daar laat LaMontagne merken ook wat pit te hebben (Three More Days). Dat zorgt voor de nodige afwisseling, waardoor de plaat ook nergens de neiging krijgt om saai te worden. LaMontagne heeft een mooi balans gevonden. Naast de muziek en zang, zijn ook de teksten noemenswaardig. Teksten die voornamelijk gaan over liefde - het koesteren, het verlangen, het verlies ervan - en aandoenlijk en oprecht overkomen.

Aanradertje.

De een zijn dood is de ander zijn....
Helaas gaat It´s records op 31/1/2010 stoppen.
De grootste jazz aanbieder in Rotterdam heeft last van de crisis en de inzakkende CD verkoop. De winkel wordt al weken geplunderd zodat mijn verbazing groot was dit album vandaag tussen de verdwaalde resten te vinden. Met 50% korting de originele CD aangeschaft. En per direct ook definitief gestopt met gratis downloaden. Straks kunnen we nergens meer binnenlopen en in bakken snuffelen. Maar ik zal de enige wel zijn hier tussen alle pindakazers.

briljante plaat als je gevoelig bent voor rustige sfeermuziek met een folkse invloeden. ik verhoog hem naar 4,5*

Ray LaMontagne heb ik pas vorig jaar leren kennen met de single You Are the Best Thing die mij zeer beviel, dus laat ik maar een album van hem beluisteren.
Ik ben er zeer over te vinden vanwege de romantische en melancholische sfeer mede vanwege de arrangementen (strijkers) die gepast en niet te overdadig zijn. Ray LaMontagne zingt op een zeer zachte manier (de vergelijking die Cherubini maakt met Nick Drake is niet gek) maar weet mij toch te boeien, al vergt dit album meerdere luisterbeurten om ze op waarde te schatten. Maar toch een prima laatavondplaat, vooral afsluiter Within You vind ik geweldig.

Zeker niet slecht, maar naar mijn insziens net iets te zeemzoeterig en te plakkerig, over het algemeen kan ik het wel smaken.

Lekker op de folk tour na de ontdekking van Julia en Angus Stone. Dit klinkt ook weer heerlijk. Begin met een 4*.

Het juweeltje van Ray LaMontagne kan ik iedereen aanbevelen. Het is zo mooi dit.
Het heeft ook te maken met het sublieme en kwetsbare optreden wat Ray gaf in Paradiso een tijdje geleden. Kippevel bezorgd, uit de tenen gebracht.