The Prodigy - Experience (1992)

Ongelofelijk lekker album. Op het eerste gehoord misschien wat simpel, maar aangezien ik dit album al 12 jaar lang niet uit m'n cd speler krijg ga ik toch voor de volle score.

Ze hebben (op Everybody in the Place na misschien) ook precies de juiste remixen van elk nummer op deze cd gezet. Zo is bv. deze versie van Charly veel leuker dan de single versie.

Check ook de singles van dit album voor een paar heerlijke b-sides in deze stijl

Okee, het mist de diepte van hun/zijn latere werk, maar ik kan persoonlijk niet genoeg krijgen van die oude ravekrakers met opgepitchte stemmetjes, tijdloze pianomotiefjes, bliepjes en snelle breakbeats. Daarom mag deze blijven .

Ik kan niet bevatten dat The Prodigy deze muziek al in die tijd kon maken. Het geluid is misschien niet zo gepolijst als dat bij Fat Of The Land, maar de melodien die samengaan met de beats en de samples erbij overdonderen mij totaal. Ruw en brilliant; 5*.

Ben het compleet met Jordy eens, ook over Everybody in the Place (ben nog steeds op zoek naar de single versie aangezien dat toch 1 van mijn favo prodigy nummers is).

Ook geweldig te horen hoe the Prodigy zich ontwikkeld heeft.

Favorieten: Wind It Up, Hyperspeed, Fire en Out Of Space. Met name die laatste blijft het nog steeds supergoed doen in de kroegen

4,5 sterren

De single-versie is de zgn. 'Fairground Remix', misschien kun je daar eens op zoeken.

Thanks T.O.!

Zet daar Jericho en Ruff in the Jungle Bizness bij en het zijn de mijne.

Die bliepjes en opgepitchte stemmetjes vind ik ronduit irritant. Dit album haalt het dan ook bij lange na niet t.o.v. de 2 opvolgers.

In No Good for Me is anders een aardig opgepitched stemmetje. Ik vind die bliepjes ritmisch strak overkomen trouwens. Er is ook veel positief aan bliepjes : De explosiviteit/dynamiek die het toevoegt, het verassingseffect, de ruimte om meer te genieten van zuiver geluid ernaast. Deze kenmerken zijn voor mij belangrijk.

No Good vind ik dan ook een van de mindere nummers op het tweede album.

Beetje vreemde smaak, maar dat is ook wel leuk voor de verandering. No Good heeft voor mij het hoge niveau van de andere goede tracks van MFTJG.

Het is dat opgepitchte stemmetje, daar heb ik zo'n ontzettende schurfthekel aan. Zoiets kan elk fantastisch nummer voor mij volledig vergallen. Ook al die happy rave en hardcore shit vind ik echt niet om aan te horen.

Was destijds helemaal fan van Out Of Space (zo'n leuke clip erbij), maar het nummer "Fire" hoort wat mij betreft ergens in een FLOP-10 thuis. Vind het album erg wisselend, niet qua geluid, maar qua kwaliteit en daarom moeilijk om een cijfer te geven ...

Ja daar kan ik wel inkomen, vocalen kunnen voor mij ook goede nummers verpesten, vooral als deze niet echt in de geest van het nummer zitten (bij de Prodigy is het juist wel in de geest dus daarbij ben ik tevreden).

Beste Prodigy album, maar dat is dan ook geen achievement. Toppen met het eerste album is altijd een beetje pijnlijk, in het geval van The Prodigy is het eerder schrijnend. Jammer dat dit beloftevolle album nooit is verzilverd met een waar meesterwerk. Maar soit, gelukkig is er dit album nog om van te genieten.

Experience blijft een zeer leuk album, maar echt fris klinkt het niet meer . Wat er overgebleven is van de tracks zijn schattige melodieën, leuke gepitchete samples en heel wat jeugdsentiment. Jericho bevat in ieder geval alle drie en is een luchtig dansnummertje, zo ook "Music Reach 1/2/3/4" en "Wind It Up", al klinken die toch wat donkerder. "Your Love [Rmx]" is eigenlijk Mellow avant la lettre, met schattige breakbeatjes, die typische Engelse Mellow samples en melodietjes, en een zomers sfeertje.

Beste van het album bevindt zich middenin, met Hyperspeed als perfecte inleiding. Wat steviger, heerlijk waveje en schattig sampletje. Mooi gevolgd door Charly, één van de bekendste en beste Prodigy schijven. Legendarische melodie(sample) en schattig geneuzel. Niet de beste dancetrack, maar een uiterst aangenaam nummertje. Maar meest bekende en best Prodigy track blijft toch "Out Of Space". Legendarisch in z'n geheel, en het hardste(?) nummer ook van het album. Toch in elk geval het drukste nummer. Blijft één van de meest opzwepende nummers die ik ken, met die oh zo lekkere beginwave, prachtige breaks en leuke voicesamples.

De rest van het album blijft aan een lekkere constante aangenaam, maar geraakt niet meer aan het hoogtepunt dat het middelste gedeelte was. Buiten "Fire" dan, wat ik nog steeds een enorm leuke track blijf vinden. uiterst cute en komisch trackje. Enige mindere track op het hele album is "Death Of The Prodigy Dancers". Net te conventionele sound, en wat vervelende voice samples. Nog even de lekker rustige en mooie intro van "Weather Experience vermelden", en we zijn zo wat rond.

12 jaar na datum is het allemaal zo indrukwekkend niet meer, en eigenlijk best tam, maar vooral dankzij de schattigheid van de nummertjes, en het retrogevoel dat dit album uitstraalt blijft het het bij mij best goed doen. 4*tjes.

Ik denk niet dat je Liam blij maakt met een review als deze... Kan me niet voorstellen dat dit album 'schattig' bedoeld is...
Snap ook niet helemaal hoe je nummer als Charlie en Out of Space de bekendste nummers van de Prodigy kan noemen, echte bekendheid vergaarden ze pas met Music for the jilted generation (No Good/Poison/Voodoo People)

Nee, da's nu net het probleem met The Prodigy. Ze denken ruw en ruig te zijn, maar zijn dat allesbehalve. Ze proberen dat dan wel wat goed te maken met hun imago, maar dat maakt alles alleen maar erger. Ik vind dit gewoon schattige muziek (wat het toch echt wel is, niet ?). Bleepjes, high-pitched voices, leuke waves en mellow melodieën. 't Is geen echte darkcore/noize/breakcore, toch ?


Zal wel wat te maken hebben met de personen waarmee ik rondhang. MFTJG werd als groot sell-out album gezien door nogal wat mensen wiens muzikale smaak ik apprecieer, daarom dat nummers als Out Of Space en Charly ook veel nauwer aan het hart liggen. Maar "No Good" mag mooi de top 3 vervolledigen als je het mij vraagt. Puur op populariteit (top 40) gezien heb je wel gelijk natuurlijk, al blijft Out Of Space volgens mij toch het nummer dat ook nu nog het meest gespeeld wordt.

Och, Liam keek volgens mij (m.i. onterecht) met lichte schaamte naar dit album terug, vanwege de redenen die OH noemt.

Overigens vind ik Jilted één van de beste albums allertijden, en ben ik het dus niet helemaal met de "onvervulde belofte" opmerkingen eens. Hoe dat een sellout album kan zijn zie ik echt niet. Alleen No Good heeft een vrolijk commercieel zangstukje. Tracks als Voodoo People en Poison vond ik gedurfde singles.

Maar goed, met OH zal ik wel nooit op één lijn staan.

De Charly van dit album is natuulijk helemaaaal niet de versie van Charly waar Prodigy bekend mee werd. De volledige bekende sample (uit een kinderprogramma) was "Charly Says: always tell your mommy when you're going somewhere". Prodigy kreeg nogal kritiek op deze track ("makkelijk scoren" enzo, een beetje als bij de Fabeltjeskrant-samples van Extince)... heeft nogal een tijdje geduurd voor ze dit image te boven waren. Vandaar ook de wat duisterdere versie van deze track op dit album.

Tijdens dit album hadden ze absoluut geen stoer imago. Jonge jongens die in vrolijke flitsende clips lekker stonden te dansen. Het stoere image kwam (vond ik passend) pas bij tracks als Poison, waar het wat meer de live/rock kant op ging. En waar The Prodigy volwassen mee werd, uitgroeide tot één van de meest interessantse en toonaangevende acts in z'n soort.

Jordy: nee, denk ook niet dat wij veel gemeenschappelijks hebben . Anyway, ik schreef ooit dit bij Jilted : Het is een overgangsalbum waar stilaan de rockinvloeden werden geïntroduceerd, niet zozeer qua instrumenten, dan wel qua sfeer. Nogal zeurderige klanken en weinig push. The Prodigy is sinds Jilted voor mij een rockband die dance maakt, een crossover waar ik een bloedhekel aan heb. Sell-outs dus.

Hmm.. ik had m op 3,5 staan. 3 lijkt me beter. Mijn probleem met dit album is gewoon de stijl. Ik had toen al niks met dat rave-gedoe en nu zie ik er nog steeds de charme niet van in. Hoewel er wel wat geinige en swingende tracks op dit album staat is het over het algemeen gewoon niet mijn ding, ik zou 'm zelf niet snel opzetten.

Ik was ook 1 van de weinigen in mijn vriendengroep die niet meteen enorme Prodigy-fan was. Dat draaide 180 graden bij Music for the Jilted, aangezien dit nou net wel mijn smaak was. Alle bliepjes en breakbeats klonken opeens veel stoerder en er kwamen wat hip-hop invloeden bij kijken.

Overigens snap ik Onderhonds definities van stoer of schattig niet helemaal. Darkcore of snoeihard gejengel is voor mij echt niet per se stoer, waarom in godsnaam? omdat het hard en snel is? Dan hebben wij duidelijk een andere perceptie van muziek.
Ik vind die muziek veel eerder kinderachtig en schattig dan muziek met veel zwaardere emoties, erg subjectief dus.

Ik begrijp echt niet wat er 'rock' is aan de Prodigy op dat album. Ik hoor geen gitaarmuziek of rock-ritmes of iets dergelijks.

Je bent sell-out wanneer je concessies doet aan je muziek puur om meer platen te verkopen. Dat doe je niet door tracks als Poison of Firestarter te maken. Ik krijg het idee dat er slechts één heel specifieke muziekstroming is die je goed vindt (dance/electronisch/wat dan ook), en zodra er invloeden te horen zijn die buiten deze stromingen vallen vind je het niet meer goed. Maar misschien is dat wel onterecht, dat ik dat idee heb.

Out of Space was een top 5 hit en is tot op de dag van vandaag na No Good de grootste Prodigy hit in Nederland ooit.



Experience was eigenlijk een veel commercieler album. The Prodigy was een van een hele rij die zich bezighield met dit soort vrolijke rave-deunen. Het unieke was wel dat The Prodigy in staat was om een album uit te brengen, terwijl de rest het bij losse tracks hield en van hen hoorde je snel niets meer.
Je kunt een hekel hebben aan Jilted, maar toen die plaat uitkwam was ie in elk geval stukken vernieuwender en gewaagder dan Experience. No Good was niet voor niets de eerste single. Vrij afwijkend nummer op dat album, veel meer een puur recht vooruit Dance nummer. Sell out is een beetje een rare term als je tweede album veel unieker en experimenteler was (zeker in de tijd dat het album uitkwam).

Uhm, ik heb nergens het woord "stoer" gebruikt, en wil dat ook helemaal niet in de mond gelegd krijgen. Ook schattig wordt hier blijkbaar wat verkeerd begrepen, want met kinderachtig heeft het op zich niks te maken. Ik vind het gewoon lieflijk en fuzzy overkomen, deze muziek. Heel luchtig.

Darkcore/noize/breakcore ea hebben alles te maken met ruwheid en grittiness, niet zozeer "stoer", een begrip wat eigenlijk enkel voor posers is weggelegd (Neophyte, Paul Elsak en dat soort shite).

Ik legde trouwens al mooi uit waarom ik The Prodigy een "rockband" vind. ...niet zozeer qua instrumenten, dan wel qua sfeer. Nogal zeurderige klanken en weinig push.... Een gegeven wat ik met rockmuziek associeer. (en bespaar me alsjeblief de opmerking dat dit niet zo is en dat zus en zo dat anders ziet, gewoon een persoonlijke bemerking waar niemand het mee eens hoeft te zijn).


Zo specifiek is die nu ook weer niet, maar soit, ergens heb je wel gelijk. Ik hou van abstracte muziek, zonder normale zanglijnen en de typische a-refrein-b-refrein opbouw. Electronic (zoals ik het dan samenvat) hangt voor mij samen met een bepaald concept en een invulling van dit concept. Ik heb geen problemen met andere invloeden, zolang dit het originele concept van electronic niet teveel compromiteert. Groepen als Faithless, Moloko, The Prodigy, Daft Punk en whatnot verkl*ten dit echter zwaar, en ik durf dan ook wel eens hard uithalen naar dit soort projecten. Voor mij maakte The Prodigy dus concessies aan de basisregels van wat ik als electronic beschouw, en zijn ze dus duidelijk wel sell-outs (ik zie het dus niet vanuit het commerciële, zoals jullie).

Vandaag na een lange tijd weer eens geluisterd en mijn 4 blijft staan. Ik vind het toch een lekker album ook om gewoon naar te luisteren. Er zit een lekkere vaart in en erg veel leuke samples. Viel me trouwens op dat er veel meer breakbeats gebruikt worden dan op latere albums van The Prodigy.

Kom ook wel omdat het meer richting drum 'n bass is.

Nou nee.

Natuurlijk wel, deze breakbeats zijn nauw verweven met drum 'n bass muziek, lees de geschiedenis er maar op na http://www.jahsonic.com/DB.html Aan zoeen ''trip into drum 'n bass remix'' kun je zien dat er een zekere invloed van drum 'n bass onder het album zit, maar dit kan je natuurlijk ook gewoon horen.