The Prodigy - Experience (1992)

Beste Prodigy album, maar dat is dan ook geen achievement. Toppen met het eerste album is altijd een beetje pijnlijk, in het geval van The Prodigy is het eerder schrijnend. Jammer dat dit beloftevolle album nooit is verzilverd met een waar meesterwerk. Maar soit, gelukkig is er dit album nog om van te genieten.

Experience blijft een zeer leuk album, maar echt fris klinkt het niet meer . Wat er overgebleven is van de tracks zijn schattige melodieën, leuke gepitchete samples en heel wat jeugdsentiment. Jericho bevat in ieder geval alle drie en is een luchtig dansnummertje, zo ook "Music Reach 1/2/3/4" en "Wind It Up", al klinken die toch wat donkerder. "Your Love [Rmx]" is eigenlijk Mellow avant la lettre, met schattige breakbeatjes, die typische Engelse Mellow samples en melodietjes, en een zomers sfeertje.

Beste van het album bevindt zich middenin, met Hyperspeed als perfecte inleiding. Wat steviger, heerlijk waveje en schattig sampletje. Mooi gevolgd door Charly, één van de bekendste en beste Prodigy schijven. Legendarische melodie(sample) en schattig geneuzel. Niet de beste dancetrack, maar een uiterst aangenaam nummertje. Maar meest bekende en best Prodigy track blijft toch "Out Of Space". Legendarisch in z'n geheel, en het hardste(?) nummer ook van het album. Toch in elk geval het drukste nummer. Blijft één van de meest opzwepende nummers die ik ken, met die oh zo lekkere beginwave, prachtige breaks en leuke voicesamples.

De rest van het album blijft aan een lekkere constante aangenaam, maar geraakt niet meer aan het hoogtepunt dat het middelste gedeelte was. Buiten "Fire" dan, wat ik nog steeds een enorm leuke track blijf vinden. uiterst cute en komisch trackje. Enige mindere track op het hele album is "Death Of The Prodigy Dancers". Net te conventionele sound, en wat vervelende voice samples. Nog even de lekker rustige en mooie intro van "Weather Experience vermelden", en we zijn zo wat rond.

12 jaar na datum is het allemaal zo indrukwekkend niet meer, en eigenlijk best tam, maar vooral dankzij de schattigheid van de nummertjes, en het retrogevoel dat dit album uitstraalt blijft het het bij mij best goed doen. 4*tjes.

(In het kader van een gek topic dat we hier eens hadden)

In 1997 deed ik mee aan een uitwisselingsproject van mijn middelbare school met een middelbare school in Moskou. Ik herinner me dat dat voor mij het jaar van The Prodigy was. In Moskou was The Prodigy *heel* groot. In de tijd dat ik er was draaide MTV Moskwa ze 24/7 op MTV en gaven ze een groot concert op het Rode Plein.

In Moskou kocht ik voor heel weinig alle Prodigy CD's die ik kon vinden (deze, Music For The Jilted en een rarities-verzamelaar. The Fat Of The Land was nog net niet uit), waaronder ook deze. Ik weet nog dat de zoon van het gastgezin overal in huis kabels had gelegd, zodat we in alle kamers tegelijk naar dezelfde muziek konden luisteren. Zo konden we bv. door heel het huis de vette beats van Poison (we draaiden vooral Music For The Jilted Generation) luisteren. Dat maakte veel indruk toen we de laatste avond van het project een feestje bij ons gaven.

Nu ik dit plaatje draai, word ik wel heel erg blij. Niet alleen van die leuke herinneringen, maar ook van de enerverende muziek natuurlijk. Het begin van Experience is echt overdonderend: Jericho, Music Reach (die vooral!), Wind It Up... Elk nummer raak, elk nummer fantastisch. Het is het moment waarop je wenst ooit bij een feestje waar een jonge Liam Howlett draaide aanwezig te zijn geweest. Wat een leuke - maar uitputtende - feestjes moeten dat geweest zijn.

Als ik bij Your Love een beetje gewend raak, hoor ik hoe goed het allemaal wel niet in elkaar zit: de samples, de breaks, dat pianootje. Er gebeurd hier veel binnen de nummers, maar het is allemaal wel op zijn plek. Erg energieke en zoals ik al zei enerverende muziek.

Later word het wel iets minder: Out of Space is natuurlijk wel een grappige track, maar wel een beetje stukgedraaid inmiddels. Alleen met de clip - met het malle dansje van Keith - kan ik er nog echt blij van worden. Op een gegeven moment gaat het tempo ook wel wat omlaag en krijg ik het gevoel dat ik deze plaat aan het uitzitten ben. The Weather Experience is een prima nummer, maar wel typisch een track die in zijn soort allang achterhaald is door nieuwe dingen (denk Amon Tobin). De melodielijn die er op een gegeven moment in komt, geeft dan wel weer iets extra's. De laatste nummers zijn wel leuk, maar missen de geldingsdrang en het onstuimige van de eerste helft van de plaat.

4,75 voor de eerste 6 nummers, 3,25 voor de rest.

Ik herinner me dat ik ergens in 1995 of 1996 naar tribal gathering in Engeland ging. Toen the Prodigy begon bliezen ze iedereen weg. Hun punkattitude was ongezien binnen de nogal dorky dancescene. Ze hadden toen net Firestarter uit en veel van de jonge kids kwamen voor dat nummer. Toen ze Charly speelden werd iedereen gek. Iedereen als een gek aan het dansen, en de helft op "charly"

Ze hebben veel shite uitgebracht maar deze was echt iets nieuw. Rave + jungle + breakbeats en dan die samples. Deze plaat is echt een landmark.

Kende deze eigenlijk nog niet, omdat ik destijds de band pas ontdekte ten tijde van het superieure Music For The Jilted Generation. Dit is toch wel een heel pak minder. De songs hebben hun momenten en het is best leuk om hier al bepaalde elementen te horen die later het geluid van The Prodigy zouden gaan bepalen, maar het materiaal is uiteindelijk gewoonweg niet boeiend genoeg.

Die voortdurende chipmunkstemmetjes helpen dit album toch wel goeddeels om zeep. Klinkt verder allemaal ook nogal plat als je het mij vraagt.

Er staan zeker aardige (delen van) nummers op. Weather Experience zit goed qua sfeer en heeft veel mooie passages, Pink Floyd-achtig af en toe. Charly is als geheel erg sterk en hier zijn melodie en voicesamples voor de verandering met elkaar in harmonie. Hoe anders is dat in Fire, werkelijk een afgrijselijk nummer.

Voor de rest is het veelal proberen zoveel mogelijk om de brabbelende smurfjes heen te luisteren, om nog wat moois te ontdekken. Dat lukt bijvoorbeeld nog in de tweede helft van Ruff in the Jungle en Hyperspeed, al was ook dát nummer veel aangenamer geweest zonder voicesamples.

Hoort dat afsluitende livenummer trouwens echt bij het reguliere album? Op zichzelf al bijna een halve ster aftrek waard.