menu

Dire Straits - On Every Street (1991)

mijn stem
3,39 (519)
519 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Pop / Rock
Label: Vertigo

  1. Calling Elvis (6:27)
  2. On Every Street (5:04)
  3. When It Comes to You (5:01)
  4. Fade to Black (3:51)
  5. The Bug (4:16)
  6. You and Your Friend (6:00)
  7. Heavy Fuel (4:56)
  8. Iron Hand (3:09)
  9. Ticket to Heaven (4:26)
  10. My Parties (5:33)
  11. Planet of New Orleans (7:48)
  12. How Long (3:50)
  13. Millionaire Blues * (4:22)
  14. Kingdom Come * (4:15)
toon 2 bonustracks
totale tijdsduur: 1:00:21 (1:08:58)
zoeken in:
avatar van paulmccuytney
3,5
Na het door mij grijsgedraaide maar desondanks nog steeds geweldige Brothers in Arms kocht ik ongeveer 6 jaar later deze langverwachte (studio)opvolger. Tussendoor heb ik ook nog genoten van de verzamelaar Money for nothing uit 1988. De hits Calling Elvis en Heavy fuel deden het in de top 40 redelijk tot goed maar die reken ik toch niet tot de beste nummers van dit album. De 2 hoogtepunten vind ik het fantastische titelnummer en You and your friend. Van de rest straalt de middelmatigheid er vanaf, een beetje Dire Straits onwaardig. Maar misschien waren mijn verwachtingen tegen beter weten in iets te hooggespannen. Ik geef hem met een beetje pijn en moeite een 3,5.

avatar van Rinus
3,5
Geen hoogvlieger van DS, maar er staan genoeg fijne nummers op om het toch een genietbaar album te maken. De geïntroduceerde steel gitaar had voor mij niet zo gehoeven. Op de 1 of andere manier vind ik dat niet bij het geluid van de band passen.

avatar van rkdev
3,5
Ik was ten tijde van de release erg in de ban van Dire Straits. Was door de verzamelaar 'Money for Nothing' geïnteresseerd geraakt in de band en keek dus erg uit naar dit album. Ik was er maar gedeeltelijk mee in mijn nopjes en dat ben ik nog steeds. Tot en met Iron Hand vind ik het een prima plaat, maar daarna is alleen Planet of New Orleans nog de moeite. Als de andere 3 er niet op hadden gestaan had dit in mijn waardering zeker gescheeld. Had liever Millionaire Blues op het album gezien dan Ticket to Heaven, die is echt verschrikkelijk. Maar ja, het waren de jaren '90 en de albums moesten langer en langer omdat de CD dit aan kon. Hoogtepunt is overigens het weergaloze titelnummer.

avatar van luigifort
Ticket to Heaven vind ik een heel fijn en lief liedje, niks mis mee. Net als met My Parties (hartstikke leuk) en How Long, prima songs!

Nee, dan The Bug of Heavy Fuel brrr

avatar van Rudi S
3,5
luigifort schreef:
Ticket to Heaven vind ik een heel fijn en lief liedje, niks mis mee.

Fanboy alert

avatar van Axeqlusive
4,5
Ik lees hier meningen waarin middelmatigheid wordt genoemd, persoonlijk snap ik hier niets van. Het is wat minder hitgevoelig dan de jaren ervoor, maar nummers als Fade to Black, You and Your Friend en Planet of New Orleans zijn belachelijk fraai. Om over het heerlijke (wél hitgevoelige) On Every Street nog maar te zwijgen. Hoe daar steeds een instrument bijkomt is fenomenaal. En dat met een ogenschijnlijk simpel repeterend melodietje. Het is een kneiter in de auto!

De overige nummers kan je daarnaast onmogelijk als vullertjes bestempelen. Zo'n Iron Hand heeft een fijne sound en My Parties is even catchy als lekker. Persoonlijk vind ik alleen Ticket to Heaven wat voortkabbelen. Toch laat het album een mooie ontwikkeling horen betreft een sterk geheel. Een ontwikkeling die Knopfler later door zou zetten, al sloeg hij na 'Philadelphia' in mijn ogen (oren) wat door richting slaapliedjes.

avatar van LucM
4,5
Ik heb dit album ook altijd beter gevonden dan het wat gladde en overroepen Brothers in Arms. Hier louter sterke songs inclusief Ticket to Heaven dat op een aangename manier voortkabbelt.

avatar van Robje1968
3,0
Na het album "Love over Gold" werd voor mij de Dire Straits een stuk minder.
Het laatste studioalbum van de heren, vind ik ook meteen de minste. Komt op mij over alsof deze CD op de automatische piloot gemaakt is.

De nummers "On every street", "Fade to Black", " You and Your Friend" en "Iron Hand" springen er voor mij in positieve zin uit. Rest is voor mij middelmaat.

avatar van Running On Empty
3,0
Hans Brouwer schreef:
Je Dire Straits verzameling is in feite compleet als je het debuutalbum "Dire Straits" en "Communiqué" in huis hebt. "Love over Gold" zou ook nog kunnen maar dan enkel en alleen voor het nummer "It never rains". De rest is naar mijn bescheiden mening niet bijster interessant.

Als het jou enkel gaat om It Never Rains en niet om Telegraph Road, dan zou ik Love Over Gold even omruilen voor Making Movies, dat als geheel album toch net iets consistenter is zonder draken van nummers als Industrial Disease. De eerste 3 kom je dan dus op uit.

Deze On Every Street is best aardig met enkele best aardige nummers en ook enkele missers. Maar zeker geen hoogvlieger.

avatar van Rogyros
3,5
Les Boys is dan wel weer een draak op Making Movies zoals Mark Knopfler ze niet vaak geschreven heeft.

Ach, zoveel studio albums heeft Dire Straits niet uitgebracht. En alle zes zijn ze de moeite waard! Ik zou ze gewoon allemaal in huis halen, voor wie nog twijfelt!

avatar van Running On Empty
3,0
Rogyros schreef:
Les Boys is dan wel weer een draak op Making Movies zoals Mark Knopfler ze niet vaak geschreven heeft.

Niet mee eens hoor. Prima nummer is Les Boys. Er is echter denk ik geen ander album van Dire Straits met zoveel draken als deze On Every Street.

avatar van Queebus
4,5
In 1988 verkondigde Mark Knopfler in een interview dat het niet zeker is dat er nog een Dire Straits album komt. En waarom ook? Met Brothers In Arms is zo ongeveer alles bereikt, meer succes kan haast niet. Dire Straits is hét uithangbord van de compact disc geworden en net als Alan Parsons Project de ultieme yuppen muziek.

Inmiddels zijn Mark Knopfler en John Illsley de enige originele leden. De rest wordt ingevuld door capabele huurlingen maar van een band is eigenlijk geen sprake meer.

Des te verrassender dat in september 1991 On Every Street verschijnt. Voor velen een grote teleurstelling, de pit zou eruit zijn. Het succes is groot maar blijft ruim achter bij BIA.

In eerste instantie luisterde ik er ook weinig naar. Ter completering van mijn Dire Straits verzameling onlangs op cd aangeschaft. En wat een verrassing! Een heel fijn album met louter sterke nummers. Het tempo ligt over het algemeen traag, de laatste nummers zijn vrij ingetogen. Gevoelsmatig neemt Mark Knopfler alvast een voorschot op een solocarrière die ook volgt.

Alle albums van DS zijn wat mij betreft minimaal 4 sterren waard. Dit is een waardig afscheid van een geweldige band. O ja, er volgt nog een live album met een toegift cd + een BBC sessie album. Maar dan is de koek echt op.

Highlights: Elvis, Bug, Fade, Parties.

Gast
geplaatst: vandaag om 16:26 uur

geplaatst: vandaag om 16:26 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.