Dire Straits - On Every Street (1991)

Nogal wisselvallig album. Enkele geweldige nummers (You and your friend, On Every Street) en heel matige nummers (met The Bug als dieptepunt).
Toch wel de moeite waard (mits je een paar tracks skipt) en zo'n beetje elk instrument voorhanden kom een keer langs op dit album.

Ja, inderdaad. The bug is een dieptepunt (Heavy fuel wil ik daar ook aan toevoegen) en You and your friend en On every street zijn inderdaad prachtige nummers. You and your friend vind ik het mooiste nummer van het album, dat instumentale stuk halverwege is echt geweldig, vooral met het geluid op 10!
Maar welke nummers ik daar ook zeker aan wil toevoegen en mooier worden bij benadering zijn Fade To Black, My Parties en Planet Of New Orleans.
On every street vind ik een goed Dire Straits album. En alleen al voor bovengenoemde nummers zeker een aanrader (als je natuurlijk van Dire Straits muziek houdt).'k Vind m sowieso beter dan hun eerste albums 'Dire Straits' en 'Communique'.

Heel het album beschouw ik persoonlijk als een dieptepunt..

(behalve de cd titel, die vind ik erg mooi)

overigens zijn de direstraits engels en niet vs.

Ik lees net op neck-and-neck.com dat er bij deze schijf bonus tracks zouden zijn (Kingdom come en Millionaire Blues) maar ik heb deze cd net gekocht en kan ze niet vinden? :-S

Die 2 nummers zijn geen bonus tracks van deze cd, maar van de singles van die cd...

Titelnummer is wonderschoon zeg.

Deze vind ik in zijn geheel wat ondergewaardeerd. On Every Street bouwt duidelijk verder op het succes van Brothers In Arms. Naast het titelnummer mogen ook You and Your Friend, Iron Hand, Ticket To Heaven en de hitjes Calling Elvis en Heavy Fuel er gerust zijn!

Ticket to Heaven heeft toch wel een erg hoog BZN-gehalte hoor. Verder best te genieten.

Jammer!! Ze hadden na Brothers in Arms moeten stoppen. 2*

Helemaal mee eens.
Dit hadden ze wat mij betreft ook niet meer moeten maken. Op een aantal nummers na die wel goed zijn, klinkt het allemaal veel te uitgemolken. Tot op het kleinste detail is deze cd geproduceerd. Alle toeters en bellen passeren de revue om nog maar een staaltje van hun beste kunnen te laten horen, zodat de spontaniteit van de nummers totaal weg vallen.
Nadat ik deze cd ooit eens gekocht heb heb ik deze na meerdere luisterbeurten, maanden later maar weer eens verkocht.
Duidelijk: Voor mij was de rek er bij Dire Straits uit.

Als tiener grijsgedraait, nu onder een dikke laag stof. Calling Elvis is best te verteren. Planet of New Orleans mooiste nummer van de album.

Toch nog best een redelijk album naar mijn mening.
Calling Elvis is een sterke opener. Dan de titeltrack, lekker opgebouwd, zodat je verlang naar meer. En dan dat geweldige gitaarspel, dat is echt Dire Straits...heerlijk.
When it comes to you is ook wel een aardig nummer. Fade to black is helemaal niks helaas.
Dan the bug, beetje hetzelfde niveau als when it comes to you, iets minder goed waarschijnlijk.
You and your friend is een juweeltje, weer dat typische Knopfler gitaargeluid, erg fijn allemaal.
Heavy fuel is ook niet echt denderend. Iron hand heeft wel een lekker sfeertje vind ik, beetje Amerikaans Nevada achtig sfeertje (weet niet waar ik het vandaan haal).
Ticket to heaven heeft een hoog BZN gehalte inderdaad, maar is zeker wel aan te horen.
My parties is wel een aardig nummer, alleen het gepraat van Mark is wel tenenkrommend vind ik.
De laatste 2 nummers zijn erg oninteressant in mijn ogen.

Omdat er toch 12 nummers op staan waarvan 6 vrij goede nummers en alle nummers toch redelijk goed in elkaar zitten geef ik 3*. Een 3 omdat het zeker geen top cd is en de vut er een beetje uit lijkt te zijn.

"You and your friend", wat een geweldig nummer is dat !! Ik kan me nog herinneren dat ik deze cd kocht bij mijn eerste echte fatsoenlijke stereo-installatie (onkyo) toen ik een jaar of 12 was.. Volgens mij was het album toen net uit. Man, wat heb ik dat album grijsgedraaid.. Dat klonk echt supergoed op die nieuwe stereo

Dusseh, hele warme jeugdherinneringen aan, dus ook vanwege sentimentele waarde een dikke 4,5* voor dit album.

Laatst eens besluisterd, maar dit heeft ongeveer het tegenovergestelde effect van Communique. Ik denk dat beide platen nog redelijk vergelijkbaar zijn omdat van de heel Dire Straits-collectie daar de minst 'spannende' muziek in zit, het tamelijk rustig is over het geheel en omdat de focus meestal op de zang ligt..

Er is een groot verschil: bij communique kan het me nog boeien, hier niet. Waar de '79-plaat nog bij mij een gevoel van rust en ontspanning bezorgt vind ik dit gewoon saai, een paar nummers uitgezonderd, te beginnen met het openingsnummer: Calling Elvis, dat is gewoon een regelrechte flop, jammer dat dat nog een hitje is geworden want ik vind het ongeveer het slechtste nummer op deze plaat... het beste nummer is het daaropvolgende On Every Street.. dar zit nog een mooie opbouw in vind ik in ieder geval, en het laat weer wat creativiteit zien..

Over het algemeen, het is een Dire Straits plaat dus misschien ben ik wel weer wat te verwend.. mar dit album is een klein beetje matig, ik heb geen idee wat Knopfler en zijn mannen in hun hoofd hadden toen ze dit produceerden maar het geeft mij een beetje teveel het gevoel dat ik naar een soort macho-band aan t luisteren ben.. jammer

*2,5

Integenstelling tot velen, vind ik dit één van Dire Straits beste platen. Waarom ? staat boordevol goed gecomponeerde songs, plaat klinkt verrassend fris en afwisselend. Daarom.
En omdat ze afsluit met het mooie country-achtige How Long, dat mijns inziens op geen enkele compilatie had mogen ontbreken, maar smaken verschillen.
favoriete tracks zijn de opener Calling Elvis, The Bug en Heavy Fuel en de machtig mooie afsluiter ! 4 sterren voor mij hoor !

Dat zijn nou juist de 3 tracks die het album omlaag halen voor mij. Jij vond Walk of Life zeker ook 1 van de beteren op Brothers in Arms?

Deze cd heeft erg veel matige nummers, maar ook enkele toppers zoals you and your friend, on every street en iron hand.

klasse plaat van deze superband , zoals al de ds en mk cd`s

Ik verklaar hierbij RUDIGER tot de officieel GROOTSTE DIRE STRAITS FAN op dit forum, iedereen mee eens ?

Vanwege de allergrootste LED ZEPPELIN-fan op dit forum

(achteraf gezien was EvansHewson - naar de echte namen van The Edge en Bono misschien niet eens mijn beste idee, ik wou dat ik hem kon veranderen in PagePlantJOnesBonham, maar daar is het te laat voor vrees ik !)

Maar ; Rudiger ; de Dire Straits hebben fijne plaatjes gemaakt, alsook KNOFLOOK solo, we zijn ze zeer genegen, goed hé !!




Neen, daar schat je me geheel fout in, Walk of Life vind ik niet van hun beste (te makkelijk, beetje een carnavalnummer !)

dank je wel kerel voor deze ere titel


stel dat een band 10 precies dezelfde cd`s zou uitbrengen of die er op lijken, dan zal je vanaf hun derde album er niets meer aan vinden
daarom ook is van veel bands hun debuut album altijd het beste
pak maar elke band die er is , ieder heeft een herkenbare sound
dat is vrij normaal

Tegenvallende straits plaat.

2,5

Gewoon een prachtige plaat met wat sommige beweren een overproduktie maar als ik de mr. Mark zelf moet geloven is deze plaat gewoon spontaan ingespeeld en opgenomen.

Waarom moeten altijd albums vergeleken worden met voorgangers? Beoordeel nou eens gewoon per album.
Ik weet zeker als dit het eerste album zou zijn dat hij lovend ontvangen zou worden.

Nummers als When it comes to you, Planet of New Orleans enz. enz. zijn toch gewoon briljantjes met fijn gitaar werk.
Een mooi album met goede afwisseling tussen de vele muziek stromen waar hij in verkeerde Blues Country Rock.

Met persoonlijk mijn grootste favorieten Mark nummer ooit
"You and your friend"

daar ben ik het helemaal mee eens , stel dat een groep 10 dezelfde cd`s maakt , dan is er geen bal meer aan , daarom is ook vaak de debuut album van een band volgens velen de beste
planet of new orleans is een meesterwerk , 10 met een griffel

Overgeproduceerd, jammer dan; ik vind het een zeer goed album, sterkerr nog; één van hun betere als je het mij vraagt.

Ik heb vandaag alles van Dire Straits herbeluisterd en van deze hier echt genoten.
Ik blijf "Brothers in Arms" zowat hun zwakste plaat vinden, al heeft die ook zijn sterke momenten, natuurlijk.

Maar deze laatste Dire Straits plaat is toch een ijzersterk album. Het begint al met drie toppers op rij; de prima single Calling Elvis, waar Knopfler en de zijnen er biezonder droog, gestyleerd maar krachtig tegenaangaan, de hele mooie titelsong, en het ingetogen When It Comes to You.
The Bug is ook altijd één van mijn favorieten geweest, alsook het droog-rockende Heavy Fuel. DS slaagt erin om van hun sound toch weer net ietsje méér te maken dan voorheen en dat heet vooruitgang.
Ticket to Heaven en vooral het ontzettend pakkende How Long (Johnny Cash kan nooit ver weg geweest zijn) zijn de betere tracks op het einde van een goed uur opwindende luisterervaring.

Het was zeer lang geleden dat ik nog eens naar dit album heb geluisterd en ik heb er alweer enorm van genoten.

Ik blijf wel bij mijn 4 sterren;

jij hebt het niet over Planet Of New Orleans gehad Patrick , heb jij die geskipt of zo .
dit nummer steekt met kop en schouders boven de rest uit , wat `n super nummer is dit zeg .

vandaag had ik hem nog eens op gezet in de auto , en bij The Bug trap ik vanzelf het gas pendaal verder in , zonder dat je er erg in hebt .
hetzelfde gebeurd ook bij Don`t You Get IT .

ongelofelijk....ik zou het gaspedaal langzaamaan vergeten denk ik.....als een opaatje over de snelweg....of erger ik val in slaap....

Ja , het is treurig met je , als je yeyo nodig hebt om wakker te blijven .