Dire Straits - On Every Street (1991)

Het pareltje op dit album blijft voor mij Planet Of New Orleans , geweldig nummer dat helaas tijdens concerten niet meer wordt gespeeld , wel nog tijdens de On Every Street tour .
Mensen willen nu eenmaal hits op concerten horen of de bekende nummers terwijl ik juist nieuw werk van het laatste album wil horen vandaar dat ik ook niet naar de laatste tour ben geweest mede omdat de concerten van Knopfler er elke keer hetzelfde uitzien en je van te voren weet wat er weer gespeeld gaat worden .
Prairie Wedding vind ik ook beter dan TTH , wie niet .
TTH is eigenlijk het enige smetje op dit geweldige album , maar het is nou eenmaal niet makkelijk om het iedereen naar de zin te maken .
Solo werk vind ik de laatste 2 albums toch meer laid back maar deze gitaar held wordt ook een dagje ouder , tis nu lekker achterover met een dubbele whisky en genieten maar .
Zoals dit nummer : MARK KNOPFLER - SO FAR FROM THE CLYDE + LYRICS - YouTube

Inderdaad willen de mensen eigenlijk alleen de echte knallers horen op een concert.
En dat zie je ook op concerten van hun.
Gaan de straits nummers spelen van On Every Street dan komt het publiek lekker los en genieten ze zeker van de nummers.
Maar gaan de straits nummers spelen als money for nothing , sultans of swing , en ja zelfs walk of life dan gaat het dak er vanaf.
En dat weet Mark ook , dus komen die nummers toch weer steeds terug bij concerten van hun.

En gelukkig is MK daar nu een beetje vanaf gestapt!

Berichten verplaatst naar Mark Knopfler

Goede afsluiter van Dire Straits.Met voor mij hun beste nummer (Planet of New Orleans) na Telegraph Road dan.De plaat is lekker veelzijdig en men benut de gecreeerde ruimte goed door de liedjes tot op een acceptabel niveau op te rekken.Ik ben blij dat ik ze toch op latere leeftijd op waarde heb weten te schatten,al ben ik nog steeds geen enorme fan van Knopflers stemgeluid,maar gelukkig maakt de muziek een hoop goed.

Er staan een paar echt geweldig mooie nummers op dit album. Ik noem vooral You and Your Friend en Planet of New Orleans, die zijn van de buitencategorie! In iets mindere mate ook Fade to Black en Iron Hand! Prachtig.

In de bar van de sportschool kwam net On Every Street voorbij. Jaren geleden dat ik het nummer voor het laatst hoorde, maar wat heeft het eigenlijk een ontzettend mooie melodie zeg. Het nam me zo weer mee naar mijn kindertijd.

Niet alle nummers op "On Every Street" vind ik even goed. De opener "Calling Elvis" duurt gewoonweg wat te lang en de rockers "The Bug" en "Heavy Fuel" klinken aardig, maar missen overtuiging. De sfeervolle nummers op "On Every Street" zorgen ervoor dat dit album toch behoorlijk genietbaar is. Het titelnummer heeft een fantastisch instrumentaal intermezzo en "Fade to Black" en "You and Your Friend" laten prachtig gloedvol en bluesy gitaarspel horen van Mark Knopfler. Ook "Planet of New Orleans" is een mooie track. Al met al is "On Every Street" een prima album, met helaas ook wat mindere broeders, maar daarentegen ook een aantal pareltjes. Wisselvallig? Wellicht, maar zeer zeker de moeite waard.

Eens met de score, eens met de beschrijving. You and your Friend is voor mij overigens eens van de beste DS nummers.

Toch vind ik van de slow songs Iron hand net even wat spannender. Doet me denken aan de donder van BiA. Verder een prima album om af te zwaaien, maar niet groots.

't Is vooral veel van wat eerder al gedaan is.

Het titelnummer lijkt qua opzet op Brothers in Arms
Heavy Fuel is een nieuwe Solid Rock
My Partiest = Your Latest Trick
Calling Elvis doet me denken aan So Far Away (beiden zwaar gedragen door basspel)
You and Your Friend lijkt qua opzet een beetje op Private Investigations.

Sommige vergelijkingen gaan (voor mij) niet op, maar ik snap wat je bedoeld. Toch blijven er mijns inziens een aantal zeer hoogwaardige tracks staan, die dit album uiteindelijk memorabel maken. Dan doel ik op de titeltrack, FtB, IH en PoNO.

Solid Rock moest Money for Nothing zijn.
The Bug is de nieuwe Solid Rock.

Niettemin ben ik het met je eens vwb de nummers. Of ze al gedaan zijn of niet, het blijft een verdomd goede herhalingsoefening. Planet of the New Orleans is, na het titelnummer, ook mijn favoriet. Het is voor mij ook het enige echte nieuwe nummer.

Ook leuk hoe nummers als Ticket to Heaven, How Long en When It Comes to You een mooi bruggetje vormen naar zijn solowerk.

Die, en het titelnummer staan denk ik wel in mijn top 5 Dire Straits nummers.

Een album met af en toe wat jazzinvloeden( fade to black) afgewisseld met quasi rockuptempo nummers( the bug, Heavy fuel) en wannabe happysongs( My parties)
Daar waar Calling Elvis te lang duurt, duurt On every street te kort. Het Waait allemaal alle kanten op en dat is jammer. het komt het album in mijn ogen niet ten goede

Hoor nu pas voor het eerst B-kant van Calling Elvis, Millionaire Blues. Wat een geweldig nummer is dat!

Goede plaat die misschien niet meer de urgentie heeft van eerder werk maar zeker geen moment verveeld.Ik vind hem ook constanter (met uitzondering van het zwakke Ticket to heaven) dan voorganger Brothers in arms.

Mee eens. Als dit bedoeld was als echt de laatste plaat van Dire Straits, dan is het een redelijk geslaagd afscheid.
Nee, de band vernieuwd hier niet, is ook zeker geen urgent album, maar een soort van bloemlezing wat zij deden op hun vorige albums.

Het luistert lekker weg en een paar highlights zijn er zeker.

Genietbaarder dan Brothers In Arms, absoluut

Dat dit geen urgent album zou zijn is mijns inziens onzin (of anders geschreven: "opmerkelijk" ). De energie, chemie en creativiteit tussen de bandleden is inderdaad op dit album niet meer zoals op hun eerste albums. Beetje automatische pilot en je komt tot dit album... Maar hier staan teveel goede en doordachte nummers op om dit niet bij de andere albums te scharen.
Diverse nummers hebben veel weg van vroegere tracks, vandaar dat ik qua creativiteit dit album het minst vind. Maar luister eens naar Planet, titelsong, Fade, Iron en You and your friend. Daarnaast nog eens de twee geweldige B-kanten. "Niet urgent album" komt dan niet bij me op ;

Dire Straits komt hier allang niet meer verrassend uit de hoek, dat zal je met mij eens zijn.
Op dit album borduren ze wat voort op de stijlen die zij al veel eerder hanteerden.
Vleugjes Blues, Rock and Roll, Country en wat opgerektere nummers.

Nu zal Dire Straits sowieso niet de geschiedenis ingaan als de meest originele band, maar als ik urgentere albums van Dire Straits noem, zal dat het debuut zijn en Love Over Gold.

On Every Street is een prettige herhalingsoefening, dat geeft niets, maar is in mijn optiek niet urgent. Dat stadium was reeds gepasseerd.

Klopt bikkel, dat bedoelde ik ook met de mindere creativiteit en chemie op dit album in vergelijking met b.v. de eerste 2 albums. Snap nu ook je bewoordingen, want als je kennis wilt maken met deze band, zou ik dit album zeker niet als eerste aanraden.
Toch komt (zoals ik vaker heb gemeld) Planet of N.O. in de top 5 van allerbeste DS-songs .

Dat heb ik met You and Your Friend. Voor mij de topper op dit album.

Merkwaardige stelling maar ik ben het er wel mee eens

Wat een vreemde cover. Een paar schoenen en wat witte vloeistof... perverselingen.

Helemaal geen verkeerde plaat maar jammer van een paar nietszeggende nummers als My Parties, When It Comes to You, How Long en Ticket to Heaven. Deze nummers voegen in mijn optiek weinig toe aan dit album en maken het daarmee ook onnodig lang. Planet of New Orleans is vooral live geweldig en You and Your Friend mag er ook wezen. De sfeer op deze nummers vind ik erg fijn. Wat ik minder kan waarderen is het overgeproduceerde geluid van het album, het zou iets rouwer mogen.

Net als communiqué een vervolg is op het debuut is On Every Street een vervolg op Brothers In Arms. Net als in Brothers In Arms is het grootste minpunt dat de meeste nummers door blijven kabbelen op het einde. Het perfecte voorbeeld is bijvoorbeeld het eerste nummer wat wel heel interessant begint, maar na een tijdje begint te vervelen. Het album duurt ook iets te lang.

Toch wil ik dit album niet helemaal afschrijven. Het heeft namelijk zijn goede nummers (On Every Street, Planet O New Orleans, You And Your Friend) maar voor mij is dit het minst goede Dire Straits album. Toch een krappe 3,5*

Als zeer zeer groot Knopfler fanaat blijft dit toch 1 van mijn favoriete albums
Ik kan me in sommige dingen wat er gezegd word wel vinden (Calling Elvis te lang)
Maar je vind hier toch nummers die ontstaan zijn van Knopflers uitstapjes met Chet Atkins
En The Notting Hillbillies.
Het mooie is dat hij zichzelf blijft ontdekken zeker in het prachtige titelnummer en mijn
favoriet You and your friend (al is Heavy fuel dan wel een aftreksel van Money for nothing)
Persoonlijk vind ik geen 1 album slecht van hem maar ik betrap me
er zelf elke keer op dat ik deze het meest draai!

Dit laatste album van The Dire Straits was misschien de eerste die ik kende, mijn vader leende die cd van een oom van me, en zette die toen op een cassettetape. Toen der tijd vond ik het een mooi album om te luisteren. Reden voor mij dat ik hem ergens in 2004 kocht.

Vandaag maar weer eens opgezet, maar ik moet eerlijk zeggen dat ik dit veruit het minst goede album van The Dire Straits vind. Reden? Er staan nummers op, die wat mij betreft niet echt hoeven, zoals 'Fade to black', 'Ticket to heaven' en 'How long'. Die nummers vallen niet in mijn gehoor. Wel staan er overigens wel een aantal mooie nummers op, 'Calling Elvis', 'On every street', 'You and your friend' en 'Planet of New Orleans', en dan is het echt jammer voor zo'n album dat die minst goede nummers er ook op staan.

Tja, ik moet dit album toch op zijn geheel beoordelen, en gemiddeld kom ik op 3,0 uit.

Wat mij betreft een dijk van een plaat. Wat kan Mark Knopfler toch geweldige melodieën uit zijn gitaar toveren. Neem bijvoorbeeld You and Your Friend, Iron Hand, het prachtige Planet of New Orleans en natuurlijk het titelnummer On Every Street, wat gerekend kan worden tot het beste wat de Dire Straits gemaakt hebben. Hooguit is dat nummer een minuut te kort. Calling Elvis is een lekker begin, maar dat nummer duur dan weer net iets te lang. Swingen doen we met The Bug en Heavy Fuel, dat laatste nummer heeft ook weer lekker droog humoristische teksten. Verder heeft dit album ook wat missers, Ticket To Heaven en My Parties zijn dan weer net te zoetsappig, maar verder een meer dan verdienstelijk, ietwat ingetogen pop/rock plaat. Normaal zou ik uit komen op 3,5*, maar het titelnummer is van zo'n ongekende schoonheid dat ik op 4* uit kom.

Lekker gevarieerd album id..valt me erg mee..4*..vooral door you and your friend..meer wil ik t niet geven..