Electric Light Orchestra - A New World Record (1976)

ELO was toch wel erg populair in de seventies en vroege eighties en terecht.
Dit is misschien wel hun beste plaat geweest, naast Out of the Blue (die misschien wel iets teveel van het goede is).
Heb hem vanavond nog eens opgezet (op elpee, volkomen krasloos!).
Beatlesque violenrock, zoals daarna eigenlijk nooit meer is gemaakt.
Ieder nummer is goed, waarvan ik Livin' Thing (nu weer bekend uit een reclame voor het WNF) en Tightrope het beste vind. Ook de andere nummers mogen er zijn. 3 keer horen en je zingt ze allemaal mee, en zo hoort het.
Ik doe een half puntje van de vijf af, omdat de LP wat kort duurt en Above the Clouds misschien iets minder is.
Jeugdsentiment en of het gedateerd klinkt... Ik vind eigenlijk van niet.
Jeff Lynne was (is nog steeds?) geniaal.

“A NEW WORLD RECORD”, dat op 11 september 1976 verschijnt, is het zesde album van Electric Light Orchestra. Langzaam maar zeker bouwde E.L.O. een reputatie op, door Beatleske muziek te maken, met brede arrangementen, maar ook met een duidelijk eigen geluid. Dat kwam allemaal uit de koker van bandleider Jeff Lynne. De op 30 december 1947 in Birmingham Engeland geboren Lynne richtte de band samen met Roy Wood en Bev Bevan op, nadat ze in The Move hun orkestrale ideeën niet optimaal kwijt konden. Dat was in 1970 en na enkele bandwisselingen bestaat de band ten tijde van “A NEW WORLD RECORD” naast de reeds genoemde zanger/componist/gitarist Lynne en drummer Bevan, uit toetsenist Richard Tandy, bassist Kelly Groucutt, violist Mik Kaminski en cellisten Hugh McDowell en Melvyn Gale. Prijsnummer en hit van dit album is “LIVIN’ THING” dat de top 10 haalt in onder andere Australië, Oostenrijk, België, Canada, Nederland, Zuid Afrika en West-Duitsland. Het album gaat van start met “TIGHTROPE” en daarbij hoor je een orkestraal intro van ruim een minuut, alvorens de band invalt en er een typische ELO song volgt. “TELEPHONE LINE” en “ROCKARIA” volgen en worden beiden nog regelmatig live gespeeld door Jeff Lynne’s ELO, klassiekers van deze band dus! “MISSION (a world record)” is een midtempo zeer melodieuze track, “SO FINE” een lekkere uptempo song, het genoemde “LIVIN’ THING” in een iets langere uitvoering en daarna volgt “DO YA”, een song die ook nog steeds live gespeeld wordt. Afsluiter is de ballade “SHANGRI-LA”, waarin heerlijke koortjes, Beatleske arrangementen en mooie toetsenbijdragen langskomen. Een album waarop alle kwaliteiten van Electric Light Orchestra langskomen en Jeff Lynne zingt bij tijd en wijle hemels! Hij bewees hiermee zijn kwaliteit om goede liedjes te schrijven, iets dat hij bij de opvolger “OUT OF THE BLUE” nog maar weer eens bevestigde. Hij reist gelukkig nog steeds de wereld rond met een top band en speelt zijn liedjes, alleen mag hij dat, naar verluit, wegens naam rechten niet onder Electric Light Orchestra doen. Maar hij is wel die band, want in zijn eentje draagt hij het oeuvre van deze band volledig, Jeff Lynne's ELO.

Het heeft me flink wat luisterbeurten gekocht, maar uiteindelijk valt ook A New World Record in al zijn zoetheid een beetje tegen. Fijn materiaal (en de tekst van Rockaria is hilarisch), maar nummers als Telephone Line en Do Ya zijn me toch echt te lichtvoetig en zoetsappig (eerstgenoemde songs roept Bee Gees op). Begint wel fijn met Tightrope, Rockaria is een fijne single en Shangri-La heeft weer fijne orkestraties voor de bombast, maar het mag toch nog weer een stukje spetterender.

Voorlopige tussenstand:
1. Electric Light Orchestra II
2. Face The Music
3. The Electric Light Orchestra
4. A New World Record
5. El Dorado
6. On the Third Day

ELO kiest anno 1976, net als veel andere bands, voor een toegankelijker, poppy geluid. Het valt de Britten niet echt kwalijk te nemen, maar jammer is het wel. Op sommige tracks, zoals de opener, komt de vertrouwde kwaliteit nog wel eens bovendrijven, maar het grootste deel is vrij zoet. De discoflirt Livin' Thing is voor mij de reden om als fan toch wel af te haken. Ik heb de indruk dat de heren de prog niet helemaal willen loslaten, maar op dat vlak gebeurt er eigenlijk niets meer. Een magere drie sterren wat mij betreft.

1. On The Third Day
2. The Electric Light Orchestra
3. Face The Music
4. Electric Light Orchestra II
5. Eldorado
6. A New World Record

Ik herinner me nog hoe blij ik was met deze plaat na het teleurstellende Face the music, en aan welke contrasten ik die opgetogenheid ophing: waar Fire on high een geforceerd aandoende poging was om een grootse plaatopener te schrijven had Tightrope de vanzelfsprekendheid van een instant-klassieker, en terwijl afsluiter One summer dream van een doordreutelende meligheid was is Shangri-La ondanks al z'n uitwaaierende strijkers bijna compact te noemen, met vrij weinig tekst, een mooie ingetogen gitaarsolo en na het valse einde een grootse finale die toch nergens uit de bocht vliegt.
        De sound van het album is vol en perfect uitgebalanceerd, de disco-invloeden en de hoge stemmetjes gaan hier nog niet over de top, en het niveau van de composities is consistent zeer hoog. Uitzondering voor mij is het stompzinnige Do ya, dat ik ondanks een paar aardige elementen in het arrangement (een mooi rustige brug na het tweede couplet, Bev Bevan die na het tweede refrein opeens in z'n eentje vier maten moet volslaan, een elegante afronding) altijd heb beschouwd als een onbehouwen blokkade op de rails van een verder soepel doorstomende trein.
        Hoogtepunt daarentegen is voor mij Mission (a world record), dat in tekst èn muziek een mooi beeld schetst van een soort kosmische eenzaamheid op zowel de aarde als ver daarboven zoals gezien door de ogen van ?God? een kosmonaut? een alien? "Watching all the days go by / Who are you and who am I?" Wie of wat de observator dan ook is, het drama in het arrangement geeft de afstand tussen hier en daar prachtig weer. "How's life on Earth? What is it worth?" – bijna een soort isolement à la Major Tom.
        Overigens heeft het me altijd verbaasd dat bij de eerste CD-release die ik onder ogen kreeg (EPC 468880 2) Above the clouds van de tracklisting was verdwenen, hetgeen niet alleen niet nodig was bij een plaat van een kleine 37 minuten, maar ook nog eens zonde was omdat het hier zo'n sympathiek "klein" nummer betrof. Pas kortgeleden ben ik er via Discogs achter gekomen dat het nummer zelf wel op de CD stond, maar dan om de een of ander onnaspeurbare reden vastgeplakt aan het einde van Livin' thing (dat nu dus ineens geen 3½ maar bijna 6 minuten duurde). Weer een mysterie opgelost.

A NEW WORLD RECORD 1976

Beatles pop met prog streken en dat dan stevig opgesaust met een blik violen. Een snuifje Kraftwerk (Telephone Line), een gastoptreden van Bianca Castafiore (Rockaria!), een verloren gereden politiesirene (Mission (A New World Record)), een exotische cocktail van rock en disco (So Fine), een paar hardrock riffs (Do Ya) en het zo herkenbare doffe drumgeluid (Shangri-La) uit de keuken van Lynn. Kortom: het perfecte recept voor een kitsch gerecht. Smullen maar!

Electric Light Orchestra, vaak afgekort als ELO, is een iconische Britse rockband die in 1970 werd opgericht door songschrijver en multi-instrumentalist Jeff Lynne, samen met Roy Wood en Bev Bevan. De band staat bekend om hun innovatieve geluid dat rockmuziek combineert met klassieke elementen zoals strijkers en synthesizers, wat resulteerde in een unieke symfonische rockstijl.

Hun muziekcarrière omvat verschillende decennia en bracht een schat aan hits voort, waaronder "Mr. Blue Sky", "Livin' Thing", en "Don't Bring Me Down". ELO's werk wordt gekenmerkt door complexe arrangementen, pakkende melodieën en een uitbundig gebruik van technologische innovaties in hun opnames en live optredens.

Met hun flamboyante podiumuitvoeringen en visuele flair creëerde ELO een buitengewone muzikale ervaring die zowel audiologisch als visueel indrukwekkend was. Hun albums, zoals "A New World Record" en "Out of the Blue", zijn klassiekers die zowel commercieel als kritisch succes kenden.

Jeff Lynne's bekwame productie en creatieve visie hebben de band geholpen om een blijvende invloed uit te oefenen op de muziekindustrie. Zelfs na de oorspronkelijke ontbinding van de band in 1986, bleef Lynne muziek uitbrengen onder de naam Jeff Lynne's ELO, waarmee hij de nalatenschap van de band levend hield.

ELO heeft een blijvende impact gehad op talloze artiesten en blijft een bron van inspiratie voor muziekliefhebbers over de hele wereld. Hun baanbrekende stijl en tijdloze melodieën maken hen tot een blijvende kracht binnen de rockmuziek.

Het album A New World Record van de Britse band Electric Light Orchestra (ELO), uitgebracht in 1976, is een juweel van muzikale innovatie en artistieke finesse. Dit meesterwerk, gecomponeerd door de visionaire Jeff Lynne, heeft een blijvende indruk achtergelaten op de muziekscene van de jaren zeventig. Laten we een diepgaande recensie maken van dit iconische album.

Het openingsnummer, Tightrope, trekt meteen de aandacht met majestueuze introductie, zijn dramatische strijkersarrangementen en bombastische opbouw. Het nummer balanceert op een koord tussen klassieke invloeden en rock, wat een spannende en meeslepende luisterervaring oplevert. Het orkestrale intro leidt naadloos naar een krachtig refrein, waarbij Lynne's karakteristieke zang prachtig tot zijn recht komt.

Telephone Line is een meer ingetogen nummer dat opvalt door zijn melancholische melodie en de hartverscheurende zang van Lynne. Het nummer evoceert het beeld van een eenzame nacht, waarin de beller wanhopig verlangt naar de stem van een geliefde aan de andere kant van de lijn. De subtiele instrumentatie draagt bij aan de emotionele lading van dit lied.

Met Rockaria! introduceert ELO een unieke fusie van rock en opera, waarbij klassieke strijkers naadloos worden verweven met energieke gitaarakkoorden. Het nummer swingt en straalt een ongebreidelde vitaliteit uit, vergelijkbaar met een operadiva die plotseling besluit om een rockconcert te geven.

Mission (A World Record) is een bijzonder melodieus nummer dat een gevoel van mysterie en ontdekking oproept. De dromerige arrangementen en de vloeiende overgangen zorgen voor een meeslepende luisterervaring, met diepe baslijnen en sferische melodieën die je laten zweven in een kosmische droom als op een reis naar onbekende planeten.

So Fine valt voor mij een beetje uit de toon op dit album. Hoewel het nummer technisch gezien goed in elkaar zit, het is vrolijk en ritmisch, maar het de magische vonk die de andere nummers zo speciaal maakt. Het voelt als het lelijke eendje in een nest vol prachtige zwanen

Livin' Thing is wellicht een van de meest bekende nummers van ELO en niet zonder reden. Het is een tijdloze single die nooit verveelt. Elk element van het nummer valt perfect op zijn plaats, van de aanstekelijke melodie tot de rijke orkestratie. Dit nummer laat horen waarom ELO een blijvende invloed heeft gehad op de popmuziek.

Above the Clouds is een kort en ingetogen nummer dat een rustpunt biedt op het album. Hoewel het misschien wat onopvallend is, heeft het een serene schoonheid die bijdraagt aan de algehele sfeer van het album.

Met Do Ya gooit de band alle remmen los. Dit nummer zit vol energie en spanning, met wisselende tempo's en krachtige gitaarpartijen. Het is een van de toppers van het album, waar de rockroots van ELO duidelijk naar voren komen.

Tot slot is er Shangri-La, een dromerige melancholische ballad die het album afsluit op een ingetogen noot. De zachte melodieën en de introspectieve teksten zorgen voor een serene afsluiting, als een zonsondergang na een dag vol avonturen. De climax van het nummer is ronduit indrukwekkend en toont ELO op hun best.

A New World Record is een album dat blijft verrassen en betoveren. Elke luisterbeurt onthult nieuwe lagen van muzikaal vakmanschap en emotionele diepgang. ELO heeft met dit album een wereldrecord gevestigd in de harten van muziekliefhebbers.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Een heel fijn, goed doordacht en samenhangend album. Jeff Lynne raakt medio jaren zeventig in topvorm getuige de manier waarop hij de nummers componeert. Muziek met een positieve ondertoon, muziek die je een glimlach op het gezicht doet brengen.

Popmuziek gecombineerd met klassieke muziek, een vrije vertaling van A new World Record. Je moet het maar durven. Nummers die afwijken van hetgeen destijds mainstream popmuziek was. Openingsnummer Tightrope is daar een prachtig voorbeeld van: het mysterieuze openen, de lichte versnelling en de wisselingen in het nummer, top gedaan. De rocker Rockaria met een heuse aria erin is een ander voorbeeld. Bij velen een favoriet, het nummer Livin' Thing. Alhoewel ik pas via de verzamelaar Flashback erachter kwam dat het thema van het nummer de liefde is, blijf ik het zelf een nummer vinden waar ik niet zo enthousiast van word. Ik kan er niet zo veel mee. Gek genoeg vind ik So Fine helemaal te gek: het vlotte, ultime goed-gevoel nummer met een heerlijke slaggitaar en een nog betere basritme. Above the Clouds is een ander pareltje, omdat de focus op de zang en harmoniezang licht.

Een album dat prachtig in balans is. Enige manco: waarom zo kort?

De opening van dit album is ongeëvenaard goed!

Het ruimteschip dat land onder het genot van heftige klassieks strijkers waarna de song via stevige gitaren overgaat in een moderne (ja ook nu nog anno 2025) prog rock song.

Dit hele album is gevuld met kroonjuwelen, na de geweldige openingstrack Tightrope valt er nog veel meer te genieten. Er staat geen enkel 'minder' nummer op.
In het bekende Rockaria maken we kennis met een opera geschoolde zangeres die het nummer naar een hoger nivo tilt en in de afsluiter Shangri-La ook haar prachtige zangsporen nalaat.

Er staat nog heel veel meer moois op; Mission en Telephoneline, twee prachtige ballads.
Maar ook Do Ya, een dampende stamper die in de laatste 50 jaar waarschijnlijk menig feestje heeft opgeleukt.

Zelf heb ik dit album op vinyl echt grijs gedraaid en ook als cd wordt deze zeer regelmatig in de cd-lade geschoven.

Deze zomer houdt Jeff Lyne in Engeland zijn afscheidsconcert, maar ik hoop dat hij als oude rot in het vat nog wel in de studio blijft werken om albums op te nemen. Talenten zoals hij, met zo'n staat van dienst zijn schaars in deze dagen.