Anderson / Stolt - Invention of Knowledge (2016)

Laat Jon maar lekker verder gaan zonder Yes!

Het album moet nog gaan indalen zoals men dit zo mooi noemt en dit is geen eenvoudige taak, al straalt de klasse er wel vanaf. Het is een prachtige plaat met enkele wonderschone momenten geworden, dat om overduidelijke reden een redelijk aantal "Yes momenten" kent, maar over het geheel genomen is dit gewoon een "echt" Jon Anderson album.
Ook al kunnen en mogen we niet spreken van een soloproject, het is misschien wel - buiten Yes om - een van zijn allerbeste werkjes tot nu toe geworden. Nou ja... werkjes. Het zijn voor mij op dit moment best wel ellenlange nummers om te doorgronden, maar dat heb ik er in dit geval graag voor over. De samenwerking met Roine Stolt zorgt er in ieder geval voor dat ik niet helemaal weg fladder....

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Anderson/Stolt - Invention Of Knowledge - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Het is een hele tijd geleden, maar er is een tijd geweest dat het merendeel van de platen die ik kocht in het hokje ‘symfonische rock’ thuis hoorde.

Ik zie het inmiddels afwisselend als een jeugdliefde en een jeugdzonde. Oud werk van met name Genesis en Yes brengt veel mooie herinneringen naar boven, maar er zijn tegenwoordig vrijwel geen progrock platen die me net zo in vervoering kunnen brengen als de grijsgedraaide platen van mijn helden van weleer of me zelfs maar kunnen boeien.

Toch zit er de laatste dagen met enige regelmaat een progrock plaat in de cd-speler en ik moet zeggen dat ik de plaat steeds meer ga waarderen. Heel gek is dat niet, want op Invention Of Knowledge van Anderson/Stolt komt meer dan eens de magie van de oude platen van Yes naar boven.

Dat is natuurlijk vooral de verdienste van Jon Anderson, die met zijn uit duizenden herkenbare stem voor een belangrijk deel het geluid van Yes bepaalde. Anderson lijkt Yes inmiddels definitief de rug toegekeerd te hebben, maar maakt nu samen met Roine Stolt de plaat die Yes al jaren niet meer heeft gemaakt en waarschijnlijk ook niet meer gaat maken.

De naam Roine Stolt zei me eerlijk gezegd niets, maar liefhebbers van progrock van iets recentere datum kennen de Zweedse muzikant van bands als Kaipa, Fantasia en met name The Flower Kings. Op Invention Of Knowledge is Roine Stolt met name verantwoordelijk voor het gitaarwerk en het siert hem dat hij nergens probeert om het gitaarwerk van Steve Howe te reproduceren en kiest voor zijn eigen, overigens prachtige, geluid.

Het toetsenwerk op de plaat lijkt daarentegen als twee druppels water op het afwisselend pompeuze en subtiele toetsenwerk van Rick Wakeman, maar ook hiervoor is een Zweedse muzikant verantwoordelijk.

Anderson en Stolt hebben zoals gezegd een plaat gemaakt die meer dan eens herinneringen oproept aan de platen die Yes in een heel ver verleden maakte. Dat ligt deels aan de vocalen en het toetsenwerk, maar ook de heerlijke, wat zweverige sfeer op de plaat herinnert aan de Yes platen die ik al zo lang koester.

Toch hebben Jon Anderson, Roine Stolt en de overige muzikanten op de plaat geen poging gedaan om het werk van Yes uit de jaren 70 nauwgezet te reproduceren. Invention Of Knowledge klinkt net zo zweverig en uitgelaten als de eerste soloplaat die Jon Anderson ooit afleverde (Olias Of Sunhillow) en loopt werkelijk over van plezier. Bijzonder voor muzikanten die al zo lang mee gaan.

Jon Anderson heeft met zijn stem een flinke vinger in de pap, maar ook in muzikaal opzicht valt er op de plaat heel veel te genieten, zeker wanneer de toetsen en de gitaren duelleren of wanneer de muzikanten zich buiten de gebaande paden van de progrock begeven. Invention Of Knowledge sprankelt en betovert met songs die uit vele mooie lagen bestaan.

Invention Of Knowledge bevat 4 lange tracks (waarvan er drie zijn onderverdeeld) en ruim een uur muziek. De plaat komt inmiddels voor de vijfde of zesde keer voorbij en verveelt nog altijd geen moment. Het zal deels aan de herinneringen aan de jeugdliefde Yes liggen, maar Anderson en Stolt bieden ook in het heden volop moois om luisteren naar deze plaat te rechtvaardigen. Lekkerder wegdromen is er momenteel niet, maar het is wegdromen vanaf het puntje van je stoel. Erwin Zijleman

Bij het horen van het nieuws dat Jon Anderson en Roine Stolt samen een album zouden opnemen werd ik als liefhebber van de muzikale geschiedenis van beide heren aanvankelijk erg enthousiast. Echter, realiseerde ik me, zou dit avontuur ook tot een enorme miskleun kunnen leiden. Van de zijstapjes van Roine naast The Flower Kings recentelijk werd ik niet erg enthousiast en de laatste werkjes van Jon deden mijn bloed nu ook niet bepaald sneller stromen.

Bij de eerste luisterbeurt (in de trein) was ik niet erg enthousiast. Het album kwam te langdradig over, er zat geen ‘flow’ in. Bij de tweede luisterbeurt (in de auto) was ik weinig enthousiaster.

Pas toen ik voor het eerst de tijd nam dit album zonder enige afleiding thuis af te spelen viel het kwartje. Er gebeurt zoveel op dit album en er zitten zoveel lagen in deze muziek dat het al je aandacht vraagt om de muziek te begrijpen. Het gaat me dan ook te ver om de nummers hier individueel te bespreken.

Wat je hier hoort verenigt Yes ten tijde van ‘Tales From Topographic Oceans’ met het beste werk van The Flower Kings. Stolt heeft werkelijk fantastische arrangementen geschreven, uitgevoerd door topmuzikanten en zelf excelleert hij als vanouds op de gitaar.

En ja, Jon Anderson klinkt zoals we van hem kennen. Zijn typische je-houdt-wel-of-niet-van-zijn-stem past uitstekend bij deze prachtige muziek.

De 2-LP versie van dit album is gestoken in een prachtige gatefoldhoes waar Silas Toball voor verantwoordelijk is. Eerder was hij ook al verantwoordelijk voor hoezen van Agents Of Mercy en The Flower Kings.

Invention Of Knowledge is een prachtige ontdekkingsreis voor liefhebbers van symfonische rock. Een reis die je keer op keer kunt ondernemen om nieuwe dingen te ontdekken.

Toch maar weer eens opgezet, als Yes fan wil ik deze plaat ook mooi vinden. Inderdaad het kabbelt zo nu en dan wat. Er is wel een Yes feeling, maar toch. Eerder op dit forum vergeleek iemand dit album met Tales of Topographic Ocean. Zeker een prachtig album, maar dat vind ik dus van deze Anderson/ Stolt niet. Nergens komt het wat mij betreft in de buurt. TotTO was een avontuurlijk añbum, zoals alle eerste vier of vijf Yes albums.
Afgelopen zaterdag stond er in de Volkskrant magazine een aardig artikel over muziek, geheugen en nostalgie. Een van de stellingen van de onderzoeker was dat je de muziek zo rond je 20ste het mooiste vindt en dat dat ook zo blijft. Nou lijkt een deze "Yes plaat" van Anderson en Stolt een herhaling van zetten, maar de originelen waren beter. Inderdaad, toen Tales of the Topographic Ocean uitkwam was ik 20 jaar oud, maar ik wil nog steeds graag dat muziek voor mijn gehoor avontuurlijk is, en dat is voor mij Invention of knowledge niet. Ik zal hem nog wel eens opzetten via Spotify, want er zitten zeker aardige stukken in, maar ik ga deze cd niet kopen.

Mooi Prog Rock album en een van de betere albums van dit jaar wat mij betreft. De klanken zijn bekend, maar dat is nou juist wat het zo goed lijkt te maken. Geweldige samenwerking van deze grootheden die wat mij betreft geweldig uitgepakt heeft. Een topper uit het genre die hier de weg naar de draaitafel wel vaker zal vinden.

Roine Stolt is maar 12 jaar jonger dan Jon Anderson en zal zijn bewondering voor de progveteraan dus niet hebben laten omslaan in willoze aanbidding, maar het klinkt toch alsof hij veel moeite heeft gedaan om het Anderson naar de zin te maken, met als resultaat naar mijn idee meer een Anderson-plaat dan een gelijkwaardige samenwerking. Op de twee (hogelijk bewonderde) albums die ik van de Flower Kings ken laat Stolt al zien dat hij het geluid van Yes goed heeft bestudeerd en daarop een eigen energieke variant heeft gemaakt, maar waar op Invention of knowledge wel zijn lyrische kant aan bod komt mis ik een beetje de stevige en lang uitgesponnen passages die zo'n mooi contrast vormen met die "kleinere" melodieën en songstructuren. Anderson daarentegen kan zich ruimschoots te buiten gaan aan eindeloze lappen tekst vol light, soul, love, dance, peace, Heaven, stars, freedom, dream, golden, sing en eternity, en waar ik dat bijvoorbeeld bij Yes wel kan hebben omdat Howe en Squire daar altijd een flinke portie stuwkracht achter zetten, wordt het me hier toch dikwijls te veel. Zo is deze plaat voor mij in muzikaal opzicht te vrijblijvend en klein en in tekstueel opzicht te "jubelig", zodat het gemis aan een groter en meeslepend ontwerp zich doet voelen.
        Overigens zou het Anderson verboden moeten worden om ooit nog in het openbaar te zingen. Hij staat nu al een halve eeuw achter de microfoon, maar hoewel zijn stem inmiddels een klein beetje rafelig is en misschien niet meer de hoge noten van Heart of the sunrise of Close to the edge haalt, heeft hij nog altijd een helderheid, een warmte en een emotionele zeggingskracht waar vele jongere collega's een puntje aan kunnen zuigen. Schandalig.