Bear's Den - Red Earth & Pouring Rain (2016)

Debut was simpelweg en kortgezegd een geweldige start. Hoop dat door dit album de band een aanwinst blijft in de folk.

Bear's Den beviel me met banjo zeer goed. Auld Wives is geen Above The Clouds Of Pompeii maar dat wilt niet zeggen dat het zonder banjo minder is. Puike single!

Ik vind de single echt goed

Dew on the Vine:
Fleedwood Mac meets The Smiths.

Heeeer-lijk!

De wil om een steviger pop geluid neer te zetten juich ik zeer toe. even afwachten op het totaal plaatje.

Ik heb nu de promo opstaan. Erg mooi! Ik kende deze band ook nog niet.

Ik zal een hoop mensen op de teentjes trappen, waaruit commentaar voort vloeit dat ik mijn mening niet goed onderbouw en dat men het daar totaal niet mee eens is. Ik juich vooruit gang binnen het geluid van een band altijd toe, maar een ommezwaai als bijvoorbeeld Mumford and Sons maakte, lees; die veranderde in een totaal andere band, juich ik allerminst toe.

De folk revival lijkt op een eind te zijn, de 60s revival is ook done. Nu lijken de jaren '80 aan de beurt te zijn. Stuk voor stuk volgen bands dit pad, daar kan ik voorbeelden van noemen maar dat is hier niet relevant. Het plastieken, overgeproduceerde geluid komt een band als Bear's Den niet uit en zorgt voor een emotieloze brei waar geen eind aan lijkt te komen. U neemt de band Bear's Den, trekt de zanger daar uit. Pakt een middle of the road 80's bandje en dumpt de frontman daar voor. Wat resteert is 'Red Earth & Pouring Rain'. Een zeer ondermaatse, geforceerde plaat met de drang tot vernieuwing, maar daarin de fout maken een totaal gepasseerd station te bereiken, zonder daar iets aan toe te voegen. Geen eigenheid, kopieër gedrag. Makkelijk scoren op de festivals, draai dat volume maar open... ik weet het allemaal niet. Dit is gewoon ronduit een k*t plaat.
Dat was dat.

Prachtige en eerlijke review, hou ik van ! Nodigt mij wel uit om het ook eens te gaan beluisteren !

Op basis van de 4 track live ep promo dacht ik te maken te hebben met minstens een top 3 notering voor dit jaar. Helaas, en dat is vaker gebeurd, verkeerde producer! Aan het songmateriaal ligt het niet. Prachtige nummers. Ik denk dat we weer moeten wachten op een re-release met live cd. En dat fenomeen ergert me al jaren. De fans van het eerste uur missen dat dus of kopen die release alsnog (er is overigens 1 label die weet hoe het hoort en dat is Kscope).
Er is op de ze cd trouwens genoeg om van te genieten. Vaker beluisteren zou ik zeggen.

Origineel zijn ze nooit geweest. Toen haakten ze aan op de Mumford & Sons hype, nu idd op de 80's revival. Ze tonen idd weinig smoel, maar als de liedjes goed zijn is er wat mij betreft geen probleem.

Ik vond hun debuut niet interessant, maar vind deze plastic productie wel lekker klinken. Ben er alleen nog uit niet over de zang, die ik wel erg heilig - misschien geforceerd emotioneel? - vind klinken. Het is een maniertje van zingen a la Dotan, die erg in is. 3FM fähig zeg maar. Ben wel benieuwd naar het ware gezicht van deze band.

Eerst deze cd nog wat draaibeurten geven

Na een indrukwekkend debuutalbum valt deze 2e worp mij bij een eerste luisterbeurt wat tegen.
Wat niet is kan nog komen zeg maar, ga het album zeker nog enkele malen beluisteren, maar voorlopig heb ik mijn twijfels.

valt wel mee ben het niet eens met de berichten maar wie ben ik

Vind niet alle nummers top maar er zitten voor mij toch wel wat pareltjes tussen; o.a.
Auld Wives, -Red Earth & Pouring Rain, - Napoleon, - Gabriel. - Broken Parable

ik luister graag naar een k plaat luister en graag naar folk en roots

Helemaal oneens met Ducoz. Album klinkt ook na 15-20 luisterbeurten nog steeds geweldig. Mijn favorieten, de beide singles Auld Wives en Gabriel, New Jerusalem en vooral Broken Parable.

Voor de liefhebbers van Bear's Den de groep geeft 3 instore optredens te weten donderdag 27 juli om 16.00 bij Kroese in Arnhem en om 17.00 bij de Kroese vestiging in Nijmegen.

Tot slot komende zaterdag staat de band om 13.00 op het podium van Concerto aan de Utrechtsestraat in Amsterdam.

Dank voor de tip.
Misschien lukt het me om zaterdag te gaan.

Vergeet Dew on the Vine niet!

Het is toch net alsof ik naar War on Drugs (Under the pressure) zit te luisteren?

Bear's Den vandaag gezien bij Sounds in Venlo, het was er heel druk. De nieuwe en de oude Lp gekocht met handtekingen erop. Ze speelde 5 nummers Agape, Gabriel, Above the clouds of pompeii,
Auld Wives, 5 weet ik niet meer

Was idd een leuke instore bij Sounds. Zelf de albums maar op CD aangeschaft en de nieuwe laten signeren

Ik was bij de instore in Nijmegen, daar speelden ze ook nog Dew on the Vine.

Na het geweldige Islands erg benieuwd geworden naar deze cd.
Maar ik moest wel even wennen aan het nieuwe geluid en kan me dan ook wel gedeeltelijk vinden in de kritiek van Ducoz.
Maar zo slecht als hij het had ervaren komt het bij mij niet.
Maar zo goed als Islands vind ik hem ook niet.
Er staan wel aardig wat goede nummers op, maar zo fris als op Islands klinkt het niet.
Uitschieters voor mij zijn : Dew On The Vine, New Jerusalem, Auld Wives en Broken Parabel.
Al met al toch een zeer behoorlijk Album !

Ongeacht de muziek, maar de prijs voor Hoes van het Jaar gaat alvast naar dit album. Enkel daarom blind gekocht.

Goed geluisterd naar deze

Er staan inmiddels 4 livetracks van de promo op YouTube. Schitterend.

En terecht. Als Bear's Den er nog maar aan hun enkels geraken, dan wordt dit ook wel een leuke plaat.

Eindelijk eens goed beluisterd en wat een wereldplaat hebben ze weer uitgebracht.
Erg lekkere sound en doet soms, heel even, een pietsie denken aan de 80's sound.
De sfeer van de hoes laat dat al een beetje zien.

Waar ik bij het debuut van Bear’s Den direct gegrepen werd (en zeker ook bij hun concert in de Melkweg – kippenvel!), heeft deze plaat meer luisterbeurten nodig voor hij zijn schoonheid prijsgeeft. De banjo is grotendeels verdwenen en heeft plaats gemaakt voor een 80’s feel. Gebleven is de warme stem van Andrew Davie, waaruit nog steeds melancholie en troost spreekt. Toch viel hij mij aanvankelijk een beetje tegen, maar inmiddels na wat meer luisterbeurten, vallen de puzzelstukjes meer op zijn plek.

Wel zijn de nummers aan de lange kant met een gemiddelde van boven de vijf minuten. En vooral bij de zachtere nummers gaat dit op den duur wringen, omdat ze, zo traag uitgesponnen, af en toe bijna zeurderig of pathetisch dreigen te worden. En dat is zonde, want er staan voldoende hele mooie nummers op: Dew on the Vine, New Jerusalem, Auld Wives en vooral Broken Parable zijn schitterend. Daarmee bewijst Bear’s Den voor mij een blijvertje te zijn, al gaat deze hoogstwaarschijnlijk niet zo hoog eindigen in mijn eindejaarslijstje als Islands destijds.

Komkommertijd, maar de naam van Bear's Den zingt momenteel continu rond. Is het niet met goed ontvangen festivalshows op Pinkpop en Rock Werchter, dan is het wel in verband met het onlangs verschenen Red Earth & Pouring Rain, een interessante tweede plaat. Het zit zo: Bear's Den debuteerde in 2014 met het veilige Islands en liftte slim mee op de West-Londense neo-folkhype waarmee Mumford & Sons en Ben Howard zich ontpopten tot geliefde headliners van het festivalcircuit. Hoewel het trio in balans leek, besloot gitarist Joey Haynes eerder dit jaar zijn heil ergens anders te gaan zoeken. De resterende leden, Andrew Davie en Kevin Jones, hingen de banjo's aan de wilgen en kwamen de crisis te boven. Daarvoor doken ze het verleden in, wat resulteerde in Red Earth & Pouring Rain. Daarvoor liet de band zich inspireren door de stadionrock uit de jaren '80, maar dan volledig vertaald naar het nu. Het roer mocht rigoureus om, maar één ding moest beslist blijven meenden Davie en Jones. En inderdaad, de sterke liedjes zijn gebleven. Twaalf melancholische exemplaren; begrijpelijk voor het grote publiek, genoeg detail voor de fijnproever. De classic rock wint het van de folk en hoewel Bear's Den het wiel nergens opnieuw uitvindt, klinkt de band meer eigen. Nee, Bear's Den is dit keer niet schatplichtig aan een andere band. Dat is mede te danken aan producer Ian Grimbe, die de jaren '70 en '80 weer fris laat klinken. Qua sound houdt de plaat het midden tussen Ryan Adams en The War On Drugs' Lost In A Dream. Potentiële hits zijn er in de vorm van 'Emeralds' en 'Dew On The Vine'. Alles bij elkaar genomen een verrassende en kwalitatief sterke plaat, waarmee Bear's Den gestaag door kan groeien naar grotere zalen, als het geen hallen worden.

Van: Daans Muziek Blog