Bob Dylan - Modern Times (2006)

Ja, Spirit On The Water mijn favoriet. Heerlijk loom nummertje voor op een mooie zomerdag. Laatste keer dat Dylan optrad in Nederland was ik erbij en hij speelde Spirit On The Water: bij de mondharmonicasolo kreeg ik kippenvel van jewelste. Zeker, die herinnering speelt mee in mijn beoordeling van dat nummer.

Pia Beck ken ik dan weer niet. Ik zou niet weten of het ermee te vergelijken is.

En tja, als je jazz deprimerend vindt (terwijl het vaak zulke vrolijke muziek is!), dan zou ik er maar inderdaad niet teveel naar luisteren als ik jou was. Zeker niet als je het net zo deprimerend vindt als het Megapiratenfestival (wat overigens ook hartstikke vrolijke muziek is, maar dan meer van de soort waar je dronken voor moet zijn).

Spirit on the Water en Beyond the Horizon zijn volgens mij niet jazz. Dylan heeft zich bij die nummers laten inspireren door de Swing, een stijl uit de jaren '40 die onder andere in musicals uit die tijd werd gebruikt. In de verte heeft dat raakvlak met jazz, maar het is een gepopulariseerd afgeleide.
Dylan is zich sterk ervan bewust dat alle muziek uit traditie put en hij heeft in zijn radioprogramma uitvoerig laten horen wat die tradities zijn. Het is dus niet gek dat hij op Modern Times (een titel die ook al verwijst naar traditie) verschillende stijlen laat horen.

Dat valt zeer te prijzen. Het zijn echter niet mijn stijlen die op dit album gebruikt worden. Ja dat kan gebeuren, blijft nog genoeg Dylan over om van te genieten. Ook genoeg Dylan van na Oh Mercy, dat had ik een beetje onderschat moet ik bekennen.

Workingman Blues #2 is zo'n parel... echt een ontzettend goed nummer, wordt beter elke keer ik het hoor. Misschien wel het beste Dylannummer van de laatste 20 jaar (samen met enkele andere).

De rest van het album is zeer goed, maar doet toch wel onder voor dit nummer.

Workingman Blues #2 is inderdaad een parel. Het staat ook hoog in mijn top 20 van de laatste 20 jaar:

1 Mississippi
2 Not Dark Yet
3 Workingman Blues # 2
4 Red River Shore
5 Cross The Green Mountain
6 Huck's Tune
7 Most Of The Time
8 High Water
9 Man In The Long Black Coat
10 Tryin' To Get To Heaven
11 Dignity
12 Nettie Moore
13 Born In Time (Tell Tale Signs 3)
14 Standing In The Doorway (Masked And Anonymous)
15 Someday Baby (Tell Tale Signs 1)
16 Marchin' To The City (Tell Tale Signs 1)
17 Handy Dandy
18 Series Of Dreams (Tell Tale Signs 2)
19 Things Have Changed
20 Highlands

Mooie Top 20, maar waar is Dylan's versie van Red Cadillac and a Black Moustache ?
Staat op dit album.

Of tel je covers niet mee in je lijstjes ?

Ik ben gemakshalve uitgegaan van Dylan-composities. Als de covers ook meedoen dan gaat het lijstje er iets anders uitzien.

Canadee-i-o, Delia, Hard Times, Love Henry, Red Cadillac and a Black Moustache, Two Soldiers, Pancho & Lefty, My Blue-Eyed Jane komen allemaal in aanmerking wat mij betreft.

Of die opname van Chimes Of Freedom (duet met Joan Osborne uit 1998). Staat op dit album: Amazon.com: The '60s: Original NBC Motion Picture Soundtrack: Various Artists, Jed Feuer: Music

Van dit album heb ik vanmiddag in een plaatselijke cd shop de eerste 5 nummers beluisterd, en was best verast hoe goed de man hier uit de verf komt. Ik heb regelmatig comentaren gelezen dat hij na Time Out Of Mind had moeten stoppen, en dat hier zijn stem volledig naar de haaien zou zijn. Maar niets van dat alles. Als je van de 2 voorgangers houd dan bevalt deze je ook beslist goed. Vind hem qua sfeer een beetje tussen het sombere en depressievere Time Out Of Mind en het wat opgewektere en frifolere Love And Theft inzitten. Heb hem echter niet origineel gekocht, omdat ik aan de 2 voorgangers voorlopig meer dan genoeg heb.

Niets van waar ricardo. De enige echte teleurstelling was voor mij zijn laatste album, de rest is doorgaans van uitstekende kwaliteit! Voor een mooi overzicht hiervan raad ik je Bootleg Series 8 aan, waar t/m Modern Times alle Bootleg nummers op staan.

Deze is net zo goed als de 2 voorgangers, alleen omdat deze een beetje een herhalingsoefening is van de 2 vorigen, (de stijlen van die beide platen komen hier in terug) vind ik hem voor mezelf wat overbodig.

De vorige 2 platen zijn onderling erg verschillend, en deze zit daar wat tussenin.

Het is maar net wat je wilt, maar de Dylan vanaf 1997 valt me momenteel zeker niet tegen.

Ben ik het wel mee eens. Net als jij heb ik de laatste tijd Time out of mind, Love and Theft en deze wat vaker gedraaid. Voor mij is Time out of mind mijn favoriet van de drie. Mijn eerdere kritiek op Love and Theft en Modern Times moet ik grotendeels intrekken. Overeind blijft echter het feit dat de muziekstijlen die hij hier en op de vorige kiest grotendeels gewoon niet bij mij passen. Beide CD's hebben hun goede nummers, maar het blijft voor mij vooral lekkere muziek op de achtergrond, met een paar uitschieters. Together through life die hierna komt past veel beter bij mij. Maar nog steeds haalt geen van de genoemde CD's voor mij het niveau van Oh Mercy. Het is telkens weer een zoektocht naar muzikale stijlen die de ene keer wat beter uitpakt voor mij dan de andere keer.

Wat een onzin zeg. Het ergste is dat de woorden van mezelf afkomstig zijn bij een bericht op Street Legal. Op dat moment voelde ik het inderdaad zo, maar gewoon een kwestie van te snel beoordeeld na een paar luisterbeurten, wat vooral bij de latere Dylan vragen om problemen is. Inmiddels heb ik er een aantal maanden van mijn cursus "Bob Dylan in het post-Oh Mercy tijdperk" opzitten en alle opmerkingen van destijds kunnen in de prullebak. Eigenlijk zijn alle albums na Oh Mercy op zijn minst gelijkwaardig zo niet beter, al blijft Oh Mercy een geweldig album. Een paar weken terug heb ik Love and Theft al in ere hersteld en hetzelfde ga ik nu met Modern Times doen. Het is de ideale tijd van het jaar om dit album te draaien. Dat sowieso, echt een moment om erin te groeien. Het begin is direct al een hoogtepunt met Thunder on the Mountain waarna met Spirit on the Water excuses aan Karl op zijn plaats zijn. Het heeft even geduurd, maar het is inderdaad een heerlijk nummer zo vlak voor zonsondergang. Dan weer een geweldig up-tempo nummer met Rollin' and Tumblin'. When the deal goes down is weer zo'n nummer wat ik graag draai als ik 's nachts van mijn werk naar huis rijd. Je moet oppassen om niet van complete vervoering van de weg te raken. Someday Baby is weer een stukkie sneller en het wordt eentonig, maar ook die valt na een paar luisterbeurten helemaal op zijn plek. Workingman's Blues is een nummer waarvan de kwaliteit direct herkenbaar is. Perfect gebracht de woorden volgen elkaar in een prachtige flow en mag een van de beste nummers van Dylan van de afgelopen 30 jaar genoemd worden. Beyond the Horizon en Nettie Moore vergen wat meer tijd om te wennen maar zijn beide van een enorme schoonheid. Dit zijn nou juist de nummers waarop ik zo'n kritiek had in het begin. Het kan verkeren. Dan naderen we het einde met het weer wat snellere The Levee's Gonna Break en met Ain't Talkin hebben we een perfecte afsluiter. Misschien vind ik deze zelfs nog wel beter dan de voorganger. Daar staken Mississippi, High Water en Lonesome Day Blues er nogal bovenuit. Dit album is veel constanter van niveau vind ik. Hoe dan ook, het zijn 2 fantastische albums en dat had ik toch nooit kunnen denken. Bob, als je dit leest, dan hoop ik dat ik het bij deze heb goedgemaakt.

Dat Dylan na ruim 50 jaar ook nog maar een ooglid zal verheffen vanwege zo iets vergankelijks als zijnde iemands mening, is bijna arrogant te noemen...

Ik ben de laatste om te ontkennen dat ik arrogant ben. Even een vraagje: wat is de reden dat hij de naam Jack Frost gebruikt als producent. Is dit iets juridisch, of is het gewoon grappig bedoeld?

Helemaal mee eens! Schitterend nummer!!

met wat leenwerk weet bob weer een goed album af te leveren. ik stel me zo een rokerig (kan niet meer) café voor in de jaren 50, net voordat de rock 'n' roll als een bom insloeg. ik heb de versie van deze cd met een dvd erbij. ook de moeite waard.

Dylan blijft iemand van de buitencategorie.Ik hoef hem niet dagelijks te horen ,maar als ik hem dan op zet dan geniet ik er wel met volle teugen van.Ook dit album staat weer vol met pareltjes die pas gaan schijnen na een wat intensievere luisterbeurt.Op het eerste gehoor denk je Ow Dylan de neuzelaar weer,maar als je er induikt geeft deze plaat zijn geheimen weer.Op het oog eenvoudige riedeltjes hebben een onderhuidse laag waarover Dylan zijn scherpe observaties spuwt.Lekker loom en relaxed album van Bob .4 sterren

"Modern Times" is een mooi roots georiënteerd album van Bob Dylan. Zijn verhalende stem heeft een mooi rauw randje en past goed bij de muziek. Her en der komen bekende bluesriedeltjes voorbij dat het authentieke karakter bevestigd. Het is een vrij ingetogen album, maar misschien daarom wel zo mooi. Het openingsnummer "Thunder on the Mountain" vind ik prachtig. Volgens mij heeft Boudewijn de Groot goed naar dit nummer geluisterd, want "Achter de Hemelpoort" van het album "Lage Landen" vertoont grote overeenkomsten met dit nummer als het gaat om opbouw, structuur en melodie. "Spirit on the Water" heeft een mooie climax in de vorm van de harmonica aan het einde. Ook het afsluitende "Ain't Talkin'" is een hoogtepunt. Zo heeft elk liedje wel is, maar rode draad is de stem van Dylan die je meevoert in zijn teksten. Het gaat niet om de zuiverheid van de stem, maar wel om geloofwaardigheid, gevoel en beleving. Wat dat betreft is "Modern Times" een prima album. Voor mij is het juist de combinatie van de rootsy en bluesy instrumentatie met de doorleefde stem van Dylan dat het hem voor mij doet.

Goed verhaal, Ronald. Ik draaide het album gisteren toevallig en dat doe ik niet wekelijks. Ik vind het nog steeds één van de hoogtepunten van Dylan van de laatste, pakweg, 30 jaar.

Ben ik de enige die Nettie Moore een ongelooflijk mooi nummer vind?

Die herhalende gitaar"riff" met de steeds terugkerende lichtjes bonkende drum ...
Het refrein ...

Persoonlijk absolute hoogtepunt op dit album

Vast niet.
Als je dit een goed nummer vindt moet je ook eens luisteren naar Gentle Nettie Moore van The Sons Of The Pioneers.

De liefdevol croonende Dylan hier op uiterst lieflijke liefdesnummers als Spirit on the Water en When the Deal Goes Down laat volgens mij best een soort unicum horen binnen zijn output en is bovendien naar mijn idee behoorlijk geslaagd. Daarnaast mogen de andere nummers er ook zeker zijn. Erg genoten van dit album met name toen het net uitkwam.

Een zeer geslaagde Dylan dit.

Wat mij betreft had dit Dylan's laatste mogen zijn. Niet omdat het hier al niet goed meer ging, maar omdat hij er naar mijn idee niet meer in geslaagd is de kwaliteit van Modern Times te overtreffen.

Het is gewoon een goed album, van begin tot eind. Geluidstechnisch is er wel wat op aan te merken en dat gaat dan vooral om de mastering van de CD. Hier bereikt de 'loudness-war', waar Dylan zelf een hekel aan schijnt te hebben, een triest hoogtepunt. Het klinkt te hard en gecomprimeerd. Ik ben benieuwd hoe dat op de vinyl-versie is.

Maar afgezien daarvan is het genieten. Goede band, goed bij stem, uitstekend geinspireerd songmateriaal. Ook nu weer een ruime greep in de Americana-traditie. Beste nummer is ongetwijfeld Workingman's Blues # 2. Ik vraag me af waar # 1 gebleven is. Ik denk aan een nummer als Union Sundown van Infidels waarin ook de teloorgang van de eens trotse arbeidersklasse wordt getekend. Het zijn zware tijden, de Modern Times. Reden tot Blues. Het mystieke Ain't Talkin' (just walkin') behoort ook tot mijn favorieten. Je hoort de voetstappen in de 'mystic garden '. Someday Baby en Spirit On the Water, ook prima.

Nogmaals, van mij had hij hier mogen stoppen. Dylan heeft zich voldoende bewezen. Laat het genoeg zijn. Maar de man heeft mijn advies niet nodig.

Ik heb ooit eens gehoord of gelezen dat Joan Baez (?) ooit al eens een nummer gemaakt getiteld 'Workingman Blues'. Vandaar dat Dylan er een #2 achter zette.

Maar of dat klopt weet ik niet.

Merle Haggard - Workin' Man Blues


Hey hey, the working man, the working man like me
I ain't never been on welfare, that's one place I won't be
Cause I'll be working long as my two hands are fit to use
I drink a little beer in a tavern
Sing a little bit of these working man blues

Oh, hoeveel liedjes bestaan er dan die Rainy Day Women heten

Hij zal er wel 100 takes van hebben opgenomen, vandaar die nummers
Zie ook Mississippi op de Bootleg Series.

[i]

Klopt dus niet. #1 is van Merle Haggard.
De regel "Sing a little bit of these workingman's blues" heeft Dylan van Haggards song geleend.

Zie mijn post van 3 november.

Dat was hem dus! Bedankt voor de opheldering!

Onnodig (politiek) gescheld verwijderd.