Mastodon - Blood Mountain (2006)

Het tussendoortje Call of the Mastodon niet meegerekend, volgt Blood Mountain het album Leviathan op, geen gemakkelijke taak. Ik probeer te voorkomen dat ik een album afreken op basis van verwachtingen die je krijgt bij de hoge kwaliteit van een album daarvoor. De variatie die artiesten in hun muziek aanbrengen juich ik juist toe, gelukkig is Blood Mountain dan ook weer anders dan Leviathan. Dat gezegd hebbende, lijkt Blood Mountain mij niet helemaal te grijpen. Slecht is het zeker niet, de opener gaat rap de startblokken uit en kent veel intensiteit. Crystal Skull, Sleeping Giant, en Circle of Sysquatch zijn verder nog nummers aan het begin van het album die ik kan waarderen. Bladecatcher vind ik dan weer niet zo heel sterk, jammer, want instrumentale nummers tussendoor vind ik vaak een goede toevoeging, hier nu niet. Met name de rare geluiden breken het nummer. In Colony of Birchmen komt Josh Homme meedoen, ik ben er wel fan van. Het laatste nummer dat er voor mij uitspringt is This Mortal Soil - een goed uitgewerkt nummer. Het concept vind ik sterk, Dailor heeft aangegeven dat het gaat om de strijd die je voert in je leven - zie het als het beklimmen van een berg. Voeg daar het mythische karakter aan toe, de fantasie, dit maakt Blood Mountain. Het gaat over de bevrijding van lichaam en geest.
Into the black hole
Searching for crystal
Making the veins bleed
The source of consciousness alive
Crystalline resonance

In de marathon rank ik de albums van de artiest. Ontkomen aan een oordeel welk album ik beter vind is er dus niet. Kom ik tot de volgende tussenstand:

1. Leviathan
2. Remission
3. Blood Mountain
4. Call of the Mastodon

Je komt er wel eens achter dat een aankoop een miskoop blijkt te zijn.
Wat kunnen mijn beweegredenen zijn geweest om hier geld aan te spenderen? Niet iedereen die zijn stem gebruikt is een zanger, blijkt eens te meer.

Deze zal na vandaag nooit meer worden afgespeeld. Wat een vreselijk album.

Mogelijks is het latere werk wat meer voor je (vanaf The Hunter). Iets toegankelijker, minder chaotisch, wat verfijnder en meer zang door de drummer (de beste zanger van de groep). Ook wel iets minder ambitieus, kleurrijk en te poppy bevonden door velen, maar daar hoef je je niks van aan te trekken natuurlijk. Mijn persoonlijke favoriet is Crack The Skye die de chaos én het verfijnde combineert en die je met The Czar en The Last Baron 2 epische trips voorschotelt.

Je komt er wel eens achter dat een eerste beoordeling onjuist blijkt te zijn geweest.

Na beluisteren van het geweldige Hushed And Grim besloten de andere platen ook nog eens uit de kast te trekken.

Was ik in februari bij beoordeling van deze plaat door alle COVID ellende in een opstandige bui? Geen idee, maar met een schamele 2* doe ik deze plaat onrecht aan.

Het album zal mijn persoonlijke Album Top 100 niet halen, maar een kleine opwaardering is wel op zijn plaats. Dus van 2* naar 3*.

Goed nieuws en slecht nieuws. Het goede nieuws is dat ik de kwaliteiten van Mastodon nu wel echt erken. Het slechte nieuws is dat dit echt niet mijn muziek is.

Het is duidelijk dat Mastodon de progressievere koers verder uitwerkt zonder teveel van het extreme karakter te verliezen. Hoe ze dat doen, verdient een buiging. Mijn kritiek op de zang en screams verstomt langzaam maar zeker. Het klinkt best puik wat hier gedaan wordt. De muziek klinkt gelaagd, spannend en goed doordacht. Ik weet alleen niet of ik nou met afschuw moet reageren op een wanstaltige track als Bladecatcher of er om moet lachen. Dat nummer heeft namelijk ook wel een heerlijk gitaarloopje. Zo zijn er genoeg complimenten uit te delen. De muziek is erg rijk en heeft veel herluisterwaarde. Tot nu toe kan ik onderstrepen dat de hoge gemiddeldes terecht zijn.

Ik hoor de kwaliteiten heel duidelijk, maar dit valt gewoon echt niet in mijn straatje. Het is druk, modern en lawaaierig. Nummers als The Sleeping Giant heb als favoriet aangevinkt. Niet dat ik die songs vaker ga draaien, maar meer omdat er stukken in zitten die ik best tof vind. Het zijn elementen van songs die me aanstaan, maar als geheel is het niet mijn ding. Het is in elk geval wel fijn om te kunnen zeggen dat Blood Mountain in mijn optiek het beste album so far is, in plaats van de minst slechte.


Tussenstand:
1. Blood Mountain
2. Leviathan
3. Remission
4. Lifesblood

Op Blood Mountain vind ik de term 'prog metal' toch echt wel flink van toepassing. Bij vlagen doet de band me hier ook wat denken aan de latere Voivod, al hoor ik soms ook stukken die stiekem aan Dream Theater doen denken, dit alles als een aanvulling op de agressieve en volle sound die de band al vanaf het begin heeft. Als logische evolutie van Leviathan is er meer ruimte voor melodie, maar de woeste riffs en spetterende drums zorgen ervoor dat het album geen moment stilvalt en nog steeds absoluut 'heavy' is. En zo'n track als Bladecatcher is toch gewoon ongelooflijk grappig?

Ik erger me nergens meer aan de zang aangezien de afwisseling tussen clean en schreeuwen er echt goed op vooruit is gegaan. De meer melodieuze tracks als The Sleeping Giant, This Mortal Soil en Siberian Divide hebben wel mijn absolute voorkeur. Toch kom ik niet op een hogere score uit dan 4 sterren, omdat het album ook weer niet heel fijn wegluistert. Het staat bomvol met afwisseling en spannende tracks, maar waar Leviathan per luisterbeurt beter wordt, heb ik het idee dat ik hier nu tegen de maximale waardering aanzit.

Tussenstand:
1. Leviathan
2. Blood Mountain
3. Remission
4. Lifesblood

Haha, kon je het toch niet laten om mee te doen lennert? Leuk om te zien man, ga jullie deze wandeling door Mastodon zeker weer volgen.

Ik kan het niet een op een tegelijk doen als Ruud, maar ik kan het wel ongeveer in dezelfde periode doen!