Prince and the Revolution - Purple Rain (1984)

Zijn wel aardig, maar niet van het niveau zoals deze.

Juist.
3121 nog geprobeerd, maar haalt het lang niet bij zijn 3 top albums.

Nee, natuurlijk: dat is zo. Maar ze zijn wel stukken beter dan menig album uit de 90's. Ik denk aan Planet Earth, 9121 en Musicology. Daar staan hele aardige tracks op.

Gewoon Mega goed !

Ik draai Rainbow Children, 3121 en Musicology liever dan Purple Rain. Vooral Rainbow Children is meer dan 'aardig'. Het is één van zijn betere albums.

Gisteren maar weer eens uit de kast getrokken en toch weer aangenaam verrast door het hoge niveau. Ik zag tot mijn verbazing dat ik Prince na Come niet meer heb gevolgd. Vroeger liep ik alle concerten af, heb de man zelfs 4 x zien optreden met het concert in de oude "Galgewaard" als absoluut hoogtepunt.
Deze klassieker staat na al die jaren nog steeds als een huis.
Maar waar ging het mis bij Prince en waarom ? Veel fans van het eerste uur lijken afgehaakt.

De albums van Prince in een deluxe versie.
Waar wacht men op?

Purple Rain levert in ieder geval
een paar leuke b-kantjes op.

De hoogtijdagen van Prince ? ja , zeg ik volmondig .
Als componist is hij na Purple Rain wel gegroeid , maar de broodnodige spontaniteit in zijn nummers zijn hier heel goed te vangen .
Het was 1984 en dat hoor je hier wel heel duidelijk in terug . Maar Prince legt zo veel klasse en een eigen ik in de liedjes , dat ik althans wat makkelijker over de licht gedateerde sound heen stap .
De man laat horen aanstekelijke funk te kunnen maken en de titelsong tilt het geheel natuurlijk naar een nog hoger plan .
Niet alles raakt me , anders had ik 'm hoger beoordeelt , maar de liedjes die mij bevallen zijn ook echt superieur .
Let's Go Crazy , het zeer aanstekelijke I Would Die For U , When Doves Cry , het geile Darling NIkki en natuurlijk dat onovertroffen titelnummer .
Jammer dat de man heden ten dage artistiek een beetje is vastgelopen .

Leuk album en het absolute hoogtepunt van deze heer

Op tweede hands vinyl tegen gekomen en aangeschaft.
Lekker funky plaatje, met 1 van mijn favo nummers aller tijden: when doves cry.

Heb hem ook voor een knaak mee kunnen nemen vanmiddag. Zo goed besteed je ze niet vaak!

Deze klassieker van Prince start machtig met Let's Go Crazy en het lekkere funky Take Me With U.

Dan valt het even stil met voor mij 3 oninteressante nummers.

Ik herinner me de elpee, met de gewèldige b-kant; Die start met When Doves Cry en gaat in 1 rush door tot en met Purple Rain. Hier is alles helemaal top.

Dus; nummes 3-4-5 ; skipperdeskip!

De rest is oppermachtig.

Dus vind ik **** niet meer dan normaal!

Destijds dacht ik niet zo veel met Prince op te hebben. Maar toch bleken al zijn uitgebrachte singles mij stiekum wel aan te steken en bij te blijven. Prince is voor mij een artiest, bij wie ik met terug werkende kracht, respect heb voor zijn kwaliteiten. Een grote eigenheimer, charismatische persoonlijkheid en een toefje genie, maken zijn muziek toch wel heel vermakelijk. Een van mijn favorieten -die ik dan ken dan- is Around the world in a Day en Parade, met het prachtige Sometimes it Snows in April. Soit, back naar Purple Rain. 1984, was voor mij een jaar dat bol stond van muziek, hitkrant, top 40 en hormonale prikkels. Nummers als Let's go Crazy, When Doves Cry, I would die 4 U (trendsetter in die 4 U etc. gebruik) en die paarse regen, een kleur die nu weer in de mode is.
Dit album is het album wat voor mij representatief is voor 1984, samen met 1984 (sexrime) van Eurythmics

Gelukkig is deze grote kleine man er nog, t.o.v de helaas overleden kleine grote man.
Die overigens een groot respect had voor hem. Getuige ook een filmpje op You Tube waar MJ en hij op het podium geroepen werden bij diens grote grote held nl. James Brown. Prince is een topper en heeft zijn waarde aan de muziek al lang bewezen. Componist/Zanger/Muzikant/Danser/Filmmaker, van vele markten thuis deze paarse pinkeltje. En dat zonder teveel wazige schandalen.
Niet slecht.

Ook nu is het een prima genietbaar album, dat van mij gewoon de volle mep mag hebben.

Ik was van meet af aan al blij met deze plaat, maar dat ie nog zo zou groeien had ik niet kunnen vermoeden. The Beautiful Ones is werkelijk waanzinnig mooi. Tot en met nummer 8 is het een fantastische plaat en dán komt ook nog eens de heersende titeltrack. Geweldig. Gauw Sign O the Times en 3121 ook aanschaffen.

En Parade, 1999, Lovesexy, Dirty Mind en Diamonds & Pearls en....

Berichten verplaatst naar Prince & the New Power Generation - Diamonds and Pearls (1991)

deze plaat is zo groot dat zij een vanzelfsprekendheid wordt en wellicht daarom gemakkelijk vergeten wordt. In mijn beleving een standaard Top 250 plaat waarvan ik de afwezigheid ervan opvallend vindt.

Tsja. Je kan natuurlijk beginnen met hem in je eigen top 10 op te nemen.

De meeste Prince liefhebbers hebben natuurlijk Sign 'O' the Times verkozen om in hun top 10 te zetten. Die staat dan ook op 115 in de top 205.

Jij hebt gelijk.

Wat is dit toch zo'n heerlijke sing-a-long in the car plaat

Naar aanleiding van een artikel in tijdschrift Uncut deze plaat weer eens uit de kast gehaald. Voor het eerst in pakweg 20 jaar!
Na al die tijd vind ik het album nog opvallend fris en inventief klinken. Knap geproduceerd.
Juist de nummers die geen hits waren ('Take me with U', 'Darling Nikki') hebben mij weer verrast. Ze zitten razend knap in elkaar, de overweldigende sound doet mij zelfs aan de producties van Phil Spector denken. Er zijn maar weinig platen waarop drumcomputers zo swingend en haast naturel klinken.

toch maar even in m'n top 10

sorry Kate Bush, maar ik mag er maar 10 in zetten

Samen met Sign eigenlijk de enige 2 platen die er voor mij echt toe doen van mister Nelson....

Je maakt een geintje neem ik aan? Of je loopt de boel te stangen?

Ik volg LeRoi daarin. Lijkt me niet zo'n gekke mening. Ik ben meer liefhebber van deze plaat dan voor Prince zelf.

Ik vind het ook veruit de beste twee.

PURPLE RAIN 1984

Het moet de integratie van de synthesizers zijn waardoor ik ZZ Tops
Eliminator, Van Halens 1984 en Princes Purple Rain graag op één lijn zet.
Amerikaanse (hard)rock ontdekt Britse synthpop.

En dit plaatje van Prince is toch wel echt een rockplaat geworden.
Heel weinig sporen van zijn funky dirty mind te bespeuren.

Zijne purperen hoogheid start de mis met Let's Go Crazy.
Een batterij synths geeft kleur aan deze gospelrock: Liefde voor Muziek.
Raymond van het Groenewoud zong het op zijn manier na in 1990.

Sheila E op percussie in het verslavende Take Me with U.
Terecht een vijfde single van het album in de US. Het handelsmerk
van Prince is in deze de manier waarop hij synths ritmisch inzet.

The Beautiful Ones is een ballad met nagalm.
Prince likt met zijn falsetto stem de meisjes geil.
Muzikaal niet zo bijzonder, de vocalen redden de song.

Op Computer Blue probeert Prince de introductie van de synths
ook muzikaal te omlijsten. Het drumwerk wordt haast mechanisch.
Begeleidingsband The Revolution gedraagt zich als een levende sequencer.
Prince weeft daar dan Hendrixiaans gitaarspel door.

Na twee niet onaardige albumtracks, is het weer tijd voor kinky talk.
Bezong Cyndi Lauper eerder dat jaar de geneugten der masturbatie
in She Bop, dan brengt Prince met Nikki Darling zijn eigen versie.

When Doves Cry is wat mij betreft het beste nummer van Prince.
Zijn kunstmatig klappende ritmes, zijn fallusgitaar en zijn kreetjes.
De ritmes van Michael Jackson zijn opzwepend, die van Roger Nelson sensueel.
Ze verleggen de ambities van de dansvloer naar de slaapkamer.

I Would Die 4 U (de single die door het kerstgedruis van Band Aid,
Wham! en Frankie Goes to Hollywood wat lager in de top 10 eindigde) heeft
de allures van een stadiumrocker. In de lijn van Queens We Will Rock You.

En net als je denkt te gaan zitten voor de finale van het titelnummer,
gooit Prince er nog een vinnige albumtrack tegenaan met Baby i'm a Star.
Dat zelfverklaarde sterdom werkte anno 1984 nog perfect.
Zijn daarop volgende films waren pijnlijker vond ik.

Purple Rain dan ... toen nog tot 4 minuten gekortwiekt in 7" formaat.
Een compositie die zo naast alle Child in Times, Stairway to Heavens,
Knocking on Heavens Doors en Paradise by the Dashboard Lights kan staan.

Hoed af voor deze Prince & The Revolution.

Ik weet niet of de bijhorende b-kantjes (alle vier terug te vinden
op zijn 3CD hits en b-sides collectie uit 1993) ook in de film figureren.
Ze lijken hoorbaar wel uit dezelfde sessies te stammen.

17 Days matcht ritmisch met zijn a-kant: When Doves Cry.
Prince bidt dat de regen mag neervallen ... een link met het album.
Eigenlijk zou het niet misstaan om het album met die extra nummers
eens heruit te brengen. Een eerste, prima b-kantje.

Erotic City (b-kant Let's Go Crazy) doet me meteen denken
aan White Horse van Laid Back. Beide nummers dateren oorspronkelijk
uit exact dezelfde periode ... toeval wellicht, maar wel frappant.
Een nummer waarin Prince vocalen laat dialogeren.

En dan is er God (b-kant Purple Rain)
Dat wordt een heel doorleefde ballad die balanceert
tussen falsetto gospel en soul. Het lijkt zelfs alsof Prince
zijn stem soms doet klinken als ware het een vocale gitaarsolo.

Another Lonely Christmas (b-kant I Would Die 4 You)
zit qua brede galm in het spectrum van lead song Purple Rain.
Maar het nummer is beschouwender, op zelf electie gericht.

Heel sterke set van in totaal 13 songs.
Perfecte balans tussen rock, soul en synths. Prince met ambities.
Geen wonder dat Jacko zichzelf snel tot King of Pop kroonde.

Dit soort dingen zijn je met deze stukken weer geheel vergeven: geen 'fuck deze recensie' van deze crewmember
Leuk geschreven en te gek dat je de b-kanten meeneemt die zeer zeker de moeite waard zijn inderdaad.

Zeer zeker, Dazzler. Met veel genoegen gelezen. Ik ken, behalve Erotic City, geen van deze b sides. Daar ga ik maar eens achteraan...