Radiohead - A Moon Shaped Pool (2016)

Wil best een paar quootjes verzamelen op de voorgaande pagina's, want daar staan genoeg kritische noten.

Dat de gemiddelde Radiohead liefhebber het album hoog waardeert is ook waar, maar dat is gegeven de toegankelijkheid van AMSP ook weer niet verrassend.

Persoonlijk weet ik het niet anders uit te drukken dat ik de songs heel erg 'af' vind klinken (maar mss noemt een ander dat goed geproduceerd)

Ik was er zaterdag bij maar niet compleet weggeblazen. De opening van Burn the Witch was fantastisch, maar snel gevolgd door Daydreaming en Decks Dark (veruit mijn favoriet op dit album) kwam live niet echt uit de verf. Mijn voorgaande ervaring met de Ziggo Dome was voller, magischer qua akoestiek en ambiance. Ik was wel erg blij met de gekozen setlist die afweek van vrijdag. De nummers waar ik uit eindelijk het meest van heb genoten waren Lotus Flower, All I Need, Talk Show Host (leuke verassing), Nude, How to Disappear Completely, Idioteque en Burn the Witch. Al met al zeer zeker de moeite waard en een sterk optreden, maar toch niet helemaal het concert waar ik op voorhand op had gehoopt. Vrij veel schoonheidsfoutjes in de nieuwe nummers waarbij de balans tussen diverse invloeden elkaar overheersten of wegvielen.

Ik was er ook bij zaterdag, ik vond het supergaaf maar deel wel je mening, waxs. Ik zag ze eerder in het Sportpaleis en in het Westerpark en vond het daar op een of andere manier magischer. Ik miste zaterdag vooral de strijkers en koortjes. Die werden wel inventief opgevangen met behulp van andere instrumenten, maar het bleef wat leeg. Hoewel ik Daydreaming wel een hoogtepuntje vond in de show, naast Talk Show Host en Street Spirit. De nieuwe nummers moeten in de set nog wat groeien. Neemt niet weg dat ik dit een fantastische plaat vind, dat staat los van de live-ervaring.

Dit is een opsteker na de teleurstellende voorganger. Op A Moon Shaped Pool staan ouderwets sterke nummers, met als persooonlijke favoriet Identikit. De productie is zoals ik het graag zie: met een uitgekiende balans tussen gitaren, electronica en de stem van Yorke. Radiohead durft terug te grijpen naar de sound van het verleden (O.K. Computer, Kid A) en ook daar is niets mis mee. Er zijn helaas wel een paar nummers die blijven hangen zonder veel ontwikkeling: Desert Island Disk en The Numbers.

Eindoordeel: niet briljant maar zeker goed.

Wat is Identikit een steengoed nummer zeg! Voor de liefhebber in mijn ogen een zeer geslaagde cover:

Identikit - Radiohead Cover - YouTube

Ik vind dit album echt met de luisterbeurt minder worden. De nummers voelen zo.. afgeraffeld. Alsof Thom er helemaal geen zin meer in heeft. Jammer.

De discussie over Radioheads afwezigheid op Spotify mag een eigen draadje krijgen. Berichten dus verplaatst naar Muziek > Algemeen > Radiohead Niet Op Spotify

Mijn eerste luisterbeurt van dit album was een negatieve ervaring. Ik was duidelijk niet in de juiste state of mind. Ik werd echt geflipt van de nummers en heb ze ook een paar keer afgezet. Ik was een beetje gehaast, gestresst, gespannen. Als ik toen een score had gegeven was het rond de 2* geweest. Maar vanwege het feit dathet Radiohead is en de scores hier ook hoog zijn, heb ik het een weekje later nog eens geprobeerd. Mijn state of mind was duidelijk anders. Plots klinkt het veel beter als de eerste keer. Cijfer zal rond de 4* gaan uitkomen. Definitieve oordeel heb ik nog niet. Advies wat ik wel kan geven is dat als je niet in the mood bent je dit album even moeten laten wachten en een herkansing geven.

Na een aantal luisterbeurten moet ik helaas terugkomen op mijn eerste oordeel.

De tweede helft vind ik toch beduidend beter en meeslepender dan de eerste helft. Daydreaming, waar een aantal fans zo gek op is, vind ik uiteindelijk muzikaal gezien niet zo heel bijzonder. Voor mij begint de kracht van het album pas bij Identikit, afgezien van twee sterke nummers, Burn the Witch en Ful Stop, die in de eerste helft voorkomen.

Toch een halfje verlaagd naar 4,5 *. Voorlopig geen concurrentie met IR en OKPC.

Na een flink aantal luisterbeurten moet ik toch wel concluderen dat dit album een aantal leuke nummers heeft maar ook een aantal ronduit saaie nummers.
En als ik dan erna luister naar In Rainbows valt het verschil in kwaliteit wel erg op.
Dat album blijft de aandacht vasthouden terwijl hier nummers op staan die me niet pakken en ik liever wegskip.
Veel meer dan een 3.5 kan ik er niet aan geven en hoger zal het ook niet worden daarvoor heb ik er al te veel naar geluistrerd. Jammer maar gelukkig hebben ze betere albums gemaakt die nog steeds het beluisteren meer dan waard zijn.

Decks Dark / Lift 7" komt op 10 juni uit!

A Decks Dark 4:41
AA Lift 5:08

Bron Reddit.

Nóg een nummer!!! Omg!!!

Lift, eindelijk
Eén van mijn favoriete Radioheadnummers!

Alhoewel ik ook zeer benieuwd ben naar een studio-versie van Lift betwijfel ik toch wel sterk de echtheid hiervan. Ik heb nog geen serieuze bron gezien voor dit nieuws.

Greenwood heeft laatst nog aangegeven dat ze ermee bezig waren.dus de kans is groot.

HOLY (!)

LIFT!

Schitterend moment aan het begin van Glass Eyes als het geluid wordt verrijkt door door elkaar pratende kinderen!

Weliswaar niet op de plaat, maar afkomstig van een groep passerende kinderen. Het paste wonderwel en ik moest even checken waar het geluid nou vandaan kwam.

1 juli komt ook the Numbers/ tell me bitch...

Tell me bitch? Haha als dat waar is gaan ze wel erg ver terug in het verleden voor tracks voor de opnamesessies van dit album. Deze is uit de On A Friday-era als ik me niet vergis.

Voor mij wordt dit album na meerdere luisterbeurten steeds beter. Elke keer heb ik ook een andere favoriet. Dit in combinatie met hoe lekker deze band nu in z'n vel zit, wat duidelijk aan Thom Yorke te zien is,valt alles mooi op z'n plek. Voor miij komt het in de buurt van In Rainbows en weet ik nu al dat ik deze plaat vaak zal opzetten. Dat de band er hier voor kiest om juist geen hardere nummers op de plaat te zetten maakt het juist erg verfrissend vind ik. Een mooie aanvulling aan de rest van hun oeuvre.

Heb je een bron lowieke? Ik vind het nergens terug

Als je de tekst van Glass Eye op je in laat werken en je hoort de 'blikken' productie van de strijkers dan is dat precies een voorbeeld waarom dit album me meer raakt dan de voorgangers, inclusief In Rainbows.

Ik snap dat 'wordt minder bij veel luisteren' wel, want het album vraagt iedere luisterbeurt weer om concentratie. Je kan het niet als achtergrond muziek opzetten, dan is het zeurderig en heel erg irritant.

ik vind het alleen maar mooier worden, net zoals ik dat vaak heb iemand als Kate Bush.

Beide single 'geruchten' kloppen van geen kant.

Deze week live gezien op Primavera Sound en in voorbereiding daar op een keer of 5 dit album gedraaid. Dit album grijpt me niet echt en ook het concert viel me nogal tegen. Mijn herinneringen gingen eigenlijk vooral uit naar 2003, de vorige keer dat ik Radiohead live zag (in een week tijd 2 keer toen: ik was fan). Hoewel ik In Rainbows nog een prachtig album vind, is mijn interesse daarna toch wel weggezakt. The King of Limbs heb ik nog veel gedraaid, maar met dit album gaat dat niet gebeuren, vrees ik. Daydreaming en The Numbers zijn prachtig, de rest is wel aardig, maar niet meer dan dat. Wellicht komt het nog eens, maar ik zie het niet meer gebeuren.

Totaal euforisch luisterde ik begin mei de albumstream op BBC6, maar daarna heb ik nooit echt meer een klik gevoeld met A Moon Shaped Pool. Burn the Witch, Ful Stop en Identikit zijn werkelijk fantastisch, maar Glass Eyes (die ik toen in mei nog als favoriet bestempelde ), The Numbers en Tinker Tailor Lange Titel doen me eigenlijk niks. Alle nummers die ik dan nog niet genoemd heb zijn prima, maar zal ik ook niet zo gauw los op zetten. Daarom is dit een album geworden waarvan ik de hoogtepunten zeer kan waarderen (vandaar ook nog 3,5*), maar dat ik eigenlijk niet met plezier in een keer uitluister.

Ik vond het erg lastig een rating te geven. De ene keer dat ik het album opzet geniet ik van de sfeer, het dreigende 'Burn The Witch' en de strijkers in 'The Numbers'. Maar merk ook dat er momenten zijn dat ik het maar vervelend vind en het snel weer afzet of nummers skip. Iets wat ik bijvoorbeeld bij 'In Rainbows' niet heb. Kwam zo langzaam tot de conclusie dat dit vooral is als ik dit album opzet en andere dingen ga doen. Ik moet erg gewoon goed voor gaan zitten met het volume open en aan niks anders denken om hier van te kunnen genieten. En dat doe ik dan zeker .

Ik heb met opzet deze een eindje links laten liggen. Waar ik voor vreesde is bewaarheid geworden: deze Radiohead kan gewoon niet tornen aan het beste werk. Burn The Witch, Daydreaming, Ful Stop en True Love Waits zijn van zeer hoog niveau, maar het complete geheel doet dat niveau zakken. Omdat het toch Radiohead is, zal ik deze zeker nog proberen. Maar vooralsnog maximaal een 4*.

Refererend aan een eerdere post van mij: het doet mij toch hier en daar denken aan Elbow.

Het ligt waarschijnlijk aan de strijkers. Het zijn twee zeer verschillende bands, dat besef ik ook wel, maar qua sfeerschepping komt het toch echt wel dichtbij...

Deze nieuwe heb ik nog niet geluisterd, maar ik heb dat precies zo met hun andere platen ná Amnesiac. Áls je het aandachtig luistert is het prachtig, maar ik moet mezelf zo verplichten om het op te zetten (gebeurt ook maar eens in de zoveel jaren) dat het nooit héél goed kan zijn.