Radiohead - A Moon Shaped Pool (2016)

A Moon Shaped Pool is een bijzonder album geworden. Een stuk ingetogener en subtieler dan ik van Radiohead gewend ben, zeker in vergelijking met The King of Limbs. Het enige echt uitbundige stuk op dit album is de tweede helft van Ful Stop.

Decks Dark vind ik prachtig, net als True Love Waits. Moeilijk te vergelijken met de originele, akoestische versie, maar wel bloedmooi. Ook de twee singles en Ful Stop zijn erg goed. Jammer dat er een aantal saaie liedjes op dit album staat (Glass Eyes, Desert Island Disk, Tinker Tailor), waardoor ik 4,5 sterren toch echt te veel van het goede vind.

Na Westerpark en Ziggo Dome, gisteren weer Radiohead gezien. Helaas viel het wat tegen, en daar baal ik wel een beetje van. Ik wilde zo graag omver geblazen worden, maar het wilde maar niet echt binnenkomen.

Geen reden tot zorgen, want ik denk dat de band meteen ontzettend veel heeft geleerd van deze eerste show.

Na veel, heel veel luisteren het oordeel gegeven. 5-sterren.

Als klassieke muziek luisteraar (en speler) ligt dit misschien dichter bij wat ik gewend ben. Het is zo'n mooi samenhangend album, met uitzondering van True Love Waits. Het nummer hoort er niet in thuis, het voelt als een nummer dat op het laatste moment is toegevoegd. Het nummer land niet.

Het is moeilijk om er favoriete nummers uit te pikken, maar de intro van Deserst Island Music is ondanks dat het een 'dit ik heb ik 1300 keer eerder gehoord' wel de mooiste van de 1300 varianten.

Misschien vind ik dit album wel zo goed omdat het misschien dezelfde functie heeft als OK Computer. OK Computer voelt als een soort van samenvatting van alles wat er sinds The Beatles is gebeurd. A Moon Shaped Pool klinkt als een samenvatting van alles wat er sinds OK Computer is gebeurd. Als Radiohead nu besluit dat dit het was, dan hebben ze een meesterwerk achtergelaten.

Vond persoonlijk Day Dreaming een van de mooiere nummers gisteravond. Ik had stiekem iets meer verwacht van mijn eerste Radiohead optreden. Blijft jammer dat ze zo weinig oudere nummers/hits spelen.

En op zaterdagavond ging het wel allemaal goed, ook met de nummers van dit album: het was een betoverend mooi concert, met een juweel van een setlist, nummers en volgorde, vaak subliem uitgevoerd. Prima geluid, soms mooie alternatieve live versies van songs. Echt onvergetelijk.

Gisteravond was echt geweldig.

Ik had een mooi comfortabel plekje schuin voorin bemachtigd. Vanaf hier kon ik Thom precies goed zien. De band presenteerde een vrij rustige setlist helemaal in lijn met het nieuwe album en ik heb hier in echt helemaal kunnen wegdromen.

- Een traatje gelaten bij Daydreaming. (nu al 1 van de beste nummers)
- Vooraf hoopte ik op There There, en hij kwam.
- Tot nieuwe levensinzichten gekomen.
- Heel grappig gesprek gehad met een kerel uit een ander land over hoe zonde het is om nu voor een pisbak te staan tijdens een Radiohead concert...........
- Heb dan ook vaak getwijfeld om gewoon midden in de mensenmassa tijdens een onderbelicht moment in mijn lege bierbeker te gaan pissen;)

Muziek betekend eigenlijk best wel veel voor me.

Het was inderdaad een ongelooflijk sterk optreden. De laatste keer zag ik ze in 1997 toen OK Computer net uit was met Sparklehorse in het voorprogramma, dus zo'n beetje dit hele optreden was voor mij vol 'nieuwe nummers' live. Ik twijfel nog heel even of ik er voor dit album dat laatste halfje bovenop gooi, maar ze kwamen gisterenavond wel enorm goed binnen moet ik zeggen.

Ik had het er na afloop nog met Linius over: de live uitvoeringen van de songs van deze plaat waren niet alleen erg goed, maar deels ook anders. En wel zo de moeite waard, dat je haast hoopt dat ze ditzelfde album nog eens uitgeven, maar dan in de versies die we gisteravond hoorden.

Heel soms erger ik me wel eens aan de zang van Thom, maar ik vond dat zaterdag eigenlijk juist heel erg mooi en totaal niet zeikerig.

Ik vind dit nu juist een album waarop True Love Waits goed uit de verf komt. Ik vind het dan ook geen zwaktebod (zoals ik her en der las) dat ze dit nummer nu alsnog uitbrengen. Op vorige albums had het misstaan, maar ik vind het juist bij de hele sfeer en stijl van dit album passen. Eindelijk komt dit nummer ergens tot z'n recht (en in een hele mooie versie vind ik persoonlijk).

Ik ben nog niet zò lyrisch over de rest van het album. Het is me soms wat te 'voortkabbelend' en had over het geheel wat spannender gemogen, maar die afsluiter (in een van de mooiste versies waarin ik hem gehoord heb) is geweldig.

Hier moet ik me toch wel een beetje bij aansluiten, ik ga dan ook met een halfje verlagen. Het album begint nu al een beetje te vervelen en de hoogtepunten zijn me ook iets te schaars.

Live kwam een aantal nummers (Ful Stop, Identikit, Tinker Tailor) wel erg sterk uit de verf maar van sommige anderen werd ik juist weer niet zo warm. Al met al voor nu een halfje omlaag, je weet nooit wat de toekomst gaat brengen maar ik denk op dit moment niet dat dit album qua waardering over Kid A, Amnesiac of The Bends heen komt. Laat staan over 'de grote twee'.

Gisteren kwamen toch alle songs van deze plaat erg sterk uit de verf? Sommigen zelfs in wat andere arrangementen, zoals bijvoorbeeld Burn The Witch (drums & trommels) & Ful Stop (lekker heftig).

Ik heb gisteren ook enorm genoten. Zeker ook van de nummers van deze nieuwe plaat. Zo vond ik present tense net zo betoverend mooi als op de plaat. Voor mij het echte prijsnummer. Maar de rest vond ik zeker wen toegevoegde waarde aan de set geven. En zeker niet saai. Een van de beter live ervaringen die ik ooit gehad heb. En dan stond ik ook nog praktisch vooraan. Betoverend mooi!!

Geweldig album. Toch knap om als band je eigen ding te blijven doen en de hoge verwachtingen waar te maken. Rustig album en dat bevalt me wel. Blijft boeien na meerdere luisterbeurten.

Deze blijft steken op 3,5, na tientallen luisterbeurten inmiddels....
Nummers zijn mooi, enkele beklijven, maar vele niet. Onder die laatste categorie vallen Glass Eyes, Tinker Tailor en True Love Waits. Ik zet het album altijd rap af. Dan verlang ik sterk naar de eerdere, kalere, eenvoudigere gitaarversie...
Gelukkig staan daar Ful Stop, Burn the Witch en The Numbers bv. tegenover.
Dit is mijn persoonlijke King Of The Limbs lijkt het...

Prima album met composities van hoge kwaliteit. Wat mij betreft is de balans iets te veel richting de rustige nummers gegaan. Ik had liever meer nummers zoals Burn The Witch en Ful Stop gezien. Met iets meer harde nummers eromheen komen rustige nummers ook beter tot hun recht.

De release van een nieuwe plaat; ik keek daar vroeger vaak rijkhalzend naar uit. Ruim van tevoren werd aangekondigd wanneer de nieuwe Police, Madonna of Michael Jackson uitkwam. Tintelingen in de buik, de spanning die bijna voelbaar is, opwinding, #zinin. Met het verstrijken der jaren is dat gevoel weggeëbd (#jammer). De uitzondering op de regel is Radiohead.

In de basis komt dit omdat ik ontzettend nieuwsgierig ben naar nieuwe muziek van Radiohead. Wat verder meewerkt is dat de band een grote mate van suspense weet op te bouwen. Het gonsde al langere tijd van geruchten. Een nieuwe livetour werd aangekondigd; dat moest toch vergezeld gaan van nieuw plaatwerk. Maar er was totale radiostilte. Wel ging alle (sociale) media op een gegeven moment op zwart en werd een intrigerende singlevideo uitgebracht: Burn the witch. Enkele dagen later gevolgd door Daydreaming. En de aankondiging dat op zondag 8 mei om 8 uur het nieuwe album online ter beschikking komt. Wat een glorious day.

De hoes van 'A moon shaped pool' is exemplarisch voor hoe ik de plaat zie. Een plaat met in de hoeken kolkende grijs- en zwarttinten en een groot wit gat in het midden. In dat gat worden brokstukken gezogen. Ook ik val hierin en verdrink in muziekschetsen die wordt ingevuld met strijkers, een grote mate van subtiliteit, een schat aan ideeën en de bevreemdende stem van Thom Yorke. Waarbij melancholie de boventoon voert. Een onweerstaanbare cocktail waar ik steeds opnieuw aan nip.

Een Radioheadplaat is geweldig, een Radioheadconcert is de overtreffende trap. De band treedt voor het eerst sinds vier jaar weer op en heeft de HMH in Amsterdam uitverkozen om de try-outs voor een nieuwe wereldtour te doen. In twee avonden wordt de nieuwe plaat 'gerepeteerd' voor publiek en worden twee heel verschillende setlists gespeeld. Samen met muziekmaat Bert was ik bij de hoogmis op zaterdag.

Af en toe heb ik het gevoel dat ik in mijn arm moet knijpen. Gebeurt dit echt en ben ik hierbij? Dit is een band van een andere planeet, beter gezegd van de maan. Het spectrum aan geluidsklanken is groot. De basis, de ritmesectie, is van essentieel belang. Geluidsvirtuoos Jonny Greenwood bespeelt vanavond zeker tien verschillende instrumenten met de bezetenheid die hem zo kenmerkt. Van hypnotiserende dance (Idioteque) naar de meest intieme liedjes (All I need). Nergens zijn het hapklare brokken maar het publiek smult ervan.

Bij het tweede nummer van de avond Daydreaming leek het of ik was terechtgekomen in een spirituele sessie. 5500 Mensen luisterden doodstil, aan de grond genageld, naar de zieleroerselen van Thom Yorke. Een zeldzaam moment wat ik nog niet vaak heb meegemaakt. Na afloop van Daydreaming klapten de bandleden voor het publiek.

Wat een glorious day. Daarom speelde de band vanavond waarschijnlijk ook Lucky waarin de tekstregel It's gonna be a glorious day is opgenomen.

Je vat compleet samen zoals ik het de afgelopen weken ook ervaren heb. Compliment voor je schrijfstijl en -wijze. Top !

Meneer.

Dat was inderdaad echt heel speciaal. Nog nooit zoiets meegemaakt: wat gebeurde hier? Kippenvel.

In Parijs gewoon Creep spelen vanavond

Opvallend trouwens dat hier op MM Present Tense pas het 7e liedje is qua stemmen. Live misschien wel het beste nummer van dit album?

Gisteren klonk het alleszins betoverend. Op de cd is het ook éen van mijn favorieten. Daydreaming en Decks Dark waren ook geweldig. Enkel Ful Stop was zeer rommelig, alsof ze ergens een brug probeerden te slaan tussen de versie uit 2012 en de versie op A Moon Shaped Pool. Live verkies ik de oudere versie, zoals hier: Radiohead - Ful Stop (NEW SONG, live in Tinley Park) - YouTube
Pure gestroomlijnde chaos zoals ik het graag heb bij radiohead

Het wachten wordt steeds moeilijker met al die lovende berichten. Ik "moet" wachten tot de cd release of totdat het album op Spotify staat.

Youtube al geprobeerd?

Nee dat niet, ik vind het niet echt fijn om via YouTube te luisteren. Maar ik zal eens kijken of ik mijn laptop aan een mijn bluetooth speaker kan koppelen. Dan is het wellicht nog te doen.

We waren zaterdag wel met veel MuMe leden in de HMH hé...gezellig!
Ik vond het ook een magistraal optreden. Eigenwijs, origineel, spannend... dat zie ik graag in een band. Het album ga ik nog een stuk of tien keer beluisteren, even laten bezinken. Daydreaming vind ik fantastisch.

Deze jongen was er ook...geweldig id.

Op Youtube is toch enkel Burn The Witch en Daydreaming te beluisteren?
Ik luister voorlopig nog steeds via deze link. De commentaar krijg je er gratis bij.

Het lijkt wel of Radiohead, en dan met name de chronisch chagrijnige Tom Yorke, zaliger is verklaard. Geen kritische noot te vinden bij dit mooi geproduceerde album maar tegelijkertijd qua songmateriaal soms oersaai en slaapverwekkend.