UFO - The Monkey Puzzle (2006)

Afgelopen weekend in huis gehaald
Moer er nog aan wennen maar voorlopig haalt deze het niet bij zijn vorganger alhoewel Vinnie Moore zijn best doet, maar de laatste echt goeie cd van UFo was toch Walk over Water
geef deze voorlopig maar 3 *

Een meer dan waardig vervolg op You are here met als uitschieters Hard Being me, Heavenly body, World Cruise en Rolling man De cd bevat relatief veel ballads die niet allemaal beklijven ondanks het gitaarspel van Vinnie Moore. Moore mist weliswaar de muzikale virtuositeit van Schenker maar hij houdt met zanger Phil Mogg het UFO-schip op koers. Voor de echte UFO-fan is The Monkey Puzzle verplichte aanschaf.

Na een paar keer goed geluisterd te hebben moet ik zeggen dat deze cd toch wel beter wordt
verhoog hem een half *
dus 3, 5 *
Ben benieuwd of hij nog een verhoging krijgt van me na nog en paar nieuwe luister sessies

Mmmmm, ik heb de nieuwe UFO nu een paar keer beluisterd maar ik vindt 'em toch beduidend minder dan de voorganger You are here. Vinnie Moore is een uitstekende gitarist maar mist toch een eigen geluid a-la Der Michael.
Alleen voor de echte UFO-fans. Voor mij 3*

Ik vind deze plaat, the monkey puzzle, juist een van de betere platen die UFO heeft uitgebracht de laatste 15 jaar. Samen met Walk on water, en in mindere mate You are here, vind ik deze heel sterk. Het rekent in mijn optiek sterk af met het Schenker-tijdperk, alsof ze echt genoeg hebben van Michael. Ik vind de laatste Schenkerplaten bij UFO ook niet echt al te sterk (covenant en Sharks). Vergeleken bij die 2 vind ik the monkey puzzle zelfs heel erg goed!

Over het feit dat Vinnie Moore niet of minder de muzikaliteit heeft dan Schenker, en minder verrassende loopjes of minder complexe solo's riffs en fills heeft; tja, is mogelijk, is denk ik vooral smaak. IK vind dat Moore nu veel nieuws brengt, en dat gecombineerd met de input van de rest van de band, vooral veel nieuws en spannends brengt. De techniek van Schenker is door Schenker zelf nu flink uitgemolken, en ik vind dat Moore zich keer op keer opnieuw bewijst. Moet ook wel, als je in een band als UFO zit, een band die de tand des tijds heeft weten te doorstaan, en mijn inziens nu sterker is dan 10, 20 jaar geleden.

Op zich vind ik dit toch wel een erg goede plaat met een paar krakers als "Hard being me" en "Good Bye you". Wat me irriteert is de matige productie, ik had op veel beter gehoopt zeker met een naam als Tommy Newton. De eerste nummers gaan nog wel maar daarna klinken de nummers veel te vlak zeker het drumgeluid.

Vinnie Moore is wel een heel erg goede gitarist die zich prima aanpast aan de muziek, de solo's zijn geweldig.

Al met al een beetje gemengde gevoelens over deze plaat.

Bij mijn cd zit er trouwens een hapering aan het einde van track 9 ?

hij lijkt mij best wel mooi hoor

Goede opvolger van You are here. Welliswaar wat minder dan genoemde plaat maar zeker verdienstelijk. Mogg's stem staat wat te dominant in de mix, wat op een gegeven moment toch gaat vervelen.

Het is toch een minder album dan "Sharks" ,de laatste die ik gehoord heb. "The Monkey Puzzle" luistert weer lekker weg maar de formule raakt wat voor mij wat uitgewerkt. Ik kan er geen uitschieters op ontdekken maar kan ze evenmin op zwakke broeders betrappen. Productie valt wat tegen.

Het verschil tussen een computer en een stereoketen komt overeen met het verschil tussen een mp3 en het album in fysieke vorm: de beleving daarvan. In een virtuele wereld waarin alles maar rapper moet, is het een verademing om er eens rustig bij te zitten met het album in je handjes.

Goeie prijs op Dodax.nl en de line-up hebben voor mij de beslissing gemaakt: hebben. Mogg, Way, Raymond, Parker en Vinnie Moore. Vier vijfden van de klassieke line-up aangevuld met een goede gitarist met naam maar die zijn faam van supergitarist goed in toom houdt in dienst van de best speelse muziek op dit album. Verwacht geen verrassingen want met dit 18e album primeert vooral hun zin doen en plezier hebben in hun vak en aan nieuwe kunstjes hebben ze lak. Het moet rocken en rollen.

11 nummers in een goede drie kwartier (de Gulden Snede duurtijd van een album) laten een opnieuw een meer dan degelijke UFO houden met opnieuw een hoofdrol voor fontman Phil Mogg. Productie werd opnieuw gedaan door Tommy Newton met veel respect voor de UFO-feel... en wat een solo van Vinnie op Black and Blue!

Tot 2024 was het latere werk van UFO moeilijk te vinden op streaming, maar dankzij Cleopatra Records, dat de heruitgaven van hun werk verzorgt, is dat inmiddels veranderd. Extra leuk is dat menige titel daarbij op elpee verscheen en The Monkey Puzzle is er daar één van. In 2018 overigens al via SPV op vinyl uit. Bij Cleopatra inmiddels met een andere hoes op rood vinyl, cd en zelfs cassette.

Oorspronkelijke drummer Andy Parker keerde in 2005 wederom terug, nadat hij in 1995 kortstondig terugkeerde voor de opnamen van UFO's Walk on Water (1995). Toen zag hij af van touren en bleef zijn brood buiten de muziekwereld verdienen.
In 2005 begint zijn herintrede met een eenmalig concert in Spanje, als vervanger van voorganger Jason Bonham. Verrast over de goede sfeer besluit hij echter om weer fulltime muzikant te worden.

The Monkey Puzzle wordt in 2006 in Duitsland opgenomen en verschijnt in september dat jaar. Het is de tweede met Vinnie Moore, die net als zanger Phil Mogg van blues houdt. De gitarist heeft als favoriet Albert King, de frontman gaat voor Muddy Waters, vertelt biografie High Stakes.
De twee zijn qua componeren beter op elkaar ingespeeld: Moore schreef de muziek en integreert daarbij nog meer blues in de hardrock dan op voorganger You Are Here van twee jaar eerder. Het typische UFO-geluid is daarbij gebleven.

Enkele hoogtepunten: opener Hard Being Me waarin Mogg ons een kijkje in zijn ziel gunt. In Some Other Guy klinkt voor het eerst in jaren elektrische piano met dank aan Paul Raymond; het groeit uit tot een robuust hardrockend nummer met een heerlijke gitaarsolo van Moore. Who's Fooling Who druipt van de melancholie met akoestische bluestonen in het intro, waarna weer uptempo wordt. Black and Blue bevat dat springerige slaggitaartje dat we sinds AC/DC's For Those about to Rock kennen, echter volkomen op z'n UFO's. Opnieuw Moore met een prachtige gitaarsolo, tegelijkertijd volkomen in dienst van de groep spelend: de shredder van vroeger heeft zijn stijl nog verder verbreed met oor voor melodie en emotie.
Op de tweede helft klinkt het World Cruise met meer akoestische blues in het intro, Down by the River bluesrockt alsof niet Vinnie maar Gary Moore de snarenman is. In Kingston Town melancholie, elektrische piano en meer fraais. Die laatste klinkt vaker op het album, Paul Raymonds aanvullingen op gitaar en toetsen blijken uiterst waardevol.

Net als bij livealbum Showtime (2005) staan als bonussen het in de studio opgenomen The Hanover Sessions op de cd. Ze zijn trouwens ook los verkrijgbaar op cd en vinyl en ik vind ze práchtig, zoals ik al bij Showtime vertelde.
The Monkey Puzzle is qua composities een stapje beter dan You Are Here, dankzij de nog grotere variatie én het hogere aantal uptempo nummers. Het UFO met Vinnie Moore was in vorm gegroeid met enerzijds het klassieke geluid en anderzijds een moderne, hardrockende aanpak vol blues. De productie van opnieuw Tommy Newton is dik in orde.

In lijn met het nummer World Cruise tourt UFO vervolgens langdurig. In 2007 zit Parker een half jaar in de ziektewet met een gebroken enkel, waarmee Simon Wright van Dio voor de tweede maal tijdelijke UFO-drummer wordt.
In 2008 krijgt bassist Pete Way geen green card voor een periode van Amerikaanse concerten van maart tot augustus. Hij wordt tijdelijk vervangen door de Amerikaanse bassist Rob De Luca. Way heeft daardoor extra tijd voor zijproject Damage Control, dat hij in 2005 begon met zanger Spike van The Quireboys, gitarist Robin George en drummer Chris Slade (ex-AC/DC). In 2007 en 2009 brengt de groep een album uit.

Eveneens in 2009 volgt de volgende UFO, The Visitor genaamd.