Ryley Walker - Golden Sings That Have Been Sung (2016)

Concert van hem in Vera bestond voor meer dan de helft uit gepingel. Het was vast goed maar die oeverloze jams (1 is nog wel leuk) overschaduwden het geheel.

Tijdens concerten wil Ryley Walker inderdaad maar al te graag improviseren, hij heeft dan ook niet voor niets jazzmusici om zich heen verzameld. Ik houd er wel van, ze hoeven live immers niet precies het album na te spelen, maar ik kan me wel voorstellen dat niet iedereen ervan gecharmeerd is. Toch is dat denk ik iets wat je bij hem op de koop toe moet nemen als je naar een concert gaat, of je zet thuis dit album nog eens op (maar dan dus niet die ellenlange liveversie van Sullen Mind).

Er is een verschil tussen een solo uitbouwen live of jammen zoals Neil Young, Grateful Dead en Allman Brothers dat doen en deze live versie van Sullen Mind in het bijzonder. Niks mis met wat gepingel maar van een nummer van vijf minuten er eentje te maken van 40 en dat dan ook nog eens op cd te zetten is redelijke zelfoverschatting temeer omdat de eerste 20 a 25 minuten of zo behoorlijk repeterend zijn.

doet me denken aan Karate, maar dan toch minder goed

Eén fenomenale track (Roundabout). Daarvoor en daarna: af en toe een geniaal stukje, maar iets te vaak gepiel dat niet een bepaalde richting opgaat (en dan heb ik het alleen niet over de bonustrack). Voor op de achtergrond prima te doen.

Hoor veel echo's van David Crosby, Van Morrison en Bert Jansch. De rijke arrangementen en de songstructuren zijn folky, maar met een experimentele twist, waardoor Walker zich onderscheidt van andere folkies. Leek aanvankelijk wat richtingloos voort te kabbelen, maar na een paar keer aandachtiger luisteren moet ik daarop terugkomen. Ga hem ook live zien, ben erg benieuwd (en niet bang voor gepingel)!

Hoef je ook niet te zijn. Walker is live fantastisch. Als het al gepiel is, dan wel briljant gepiel. Ik geef qua album wel de voorkeur aan de voorganger.

Heb deze man gisteren live kunnen zien op Record Store Day bij Sounds in Venlo. Dat gepingel deed hij daar ook maar ik vond het geweldig. Hij was ook vrij los, was tussen de nummers door wat aan het grappen en genoot erg van zijn flesjes Hertog Jan. Heb deze LP maar meteen gekocht en laten signeren

Luister deze plaat nu voor het eerst. Ergens doet het me ook denken aan het vroege werk van The Cardinals van Ryan Adams. Zowel de manier waarop gezongen wordt, het samenspel tussen elektrisch gitaar, akoestisch gitaar en drums, als de opbouw. Klinkt als 'What Sin (Replaces Love?)' van The Cardinals.

Ideale zondagochtend muziek. Het kabbelt voort met hier en daar een uitspatting. Live ook helemaal mijn ding.

Daar was ik ook bij. Dat ie spontaan mensen uitnodigde om met hem mee te rijden naar Eindhoven voor z'n gig 's avonds. Het gezicht van de tourmanager betrok meteen.

Heerlijk meanderende gitaarmuziek. Geen album dat je meteen bij je nekvel grijpt maar eerder zachtjes binnenloodst na enkele luisterbeurten. De song die voor mij de deur opende was The Roundabout maar hierna kwamen er nog enkele nummers piepen boven de middelmaat wat dus wil zeggen dat dit album zich stilaan ontpopt als zijnde een ideaal album voor in de late uurtjes.