Ryley Walker - Golden Sings That Have Been Sung (2016)

Verdorie. Ik had gehoopt mijn LP te mogen ontvangen vandaag maar ik zal nog eventjes op de tanden moeten bijten. Heel nieuwsgierig naar!

Fantasisch album. Ik heb de uitgave op gekleurd vinyl. Beetje een kruising tussen Jeff Buckley en het latere werk van Talk Talk. De bonusplaat nu net aan het luisteren begint lekker phychedelisch.
Aanrader!

De eerste albums en vooral Primrose Green hadden best lang nodig om te groeien. Deze nieuwste slaat als geheel meteen behoorlijk in moet ik zeggen. Ik ga met 4 sterretjes van start, maar dit zou zo maar eens het album van het jaar voor mij kunnen worden. Had ik na de eerste paar losse nummers niet verwacht. Voor mij eerder vergelijkbaar met pa Buckley dan met Jeff. Als ik vergelijkingen hoor met Jeff dan is een voldoende al bij voorbaat uitgesloten.

Fraai album van Ryley Walker met diverse invloeden uit met name de folk en jazz hoek. Prima gitaarspel van de man en laten we niet vergeten de uitstekende muzikanten om hem heen. Mooie productie, heerlijk voor de vroege of late uurtjes.

Tja begrijpend lezen is ook een vak.
Ik vergelijk Ryley nergens met Sonic Youth, maar met Jim O'Rourke. Het enige wat ik aanstip is het feit dat Jim O'Rourke op de latere albums van SY heeft meegespeeld.

Requim [sic] (je mist een e) is hier het woord niet; je bedoelt zwanenzang.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Ryley Walker - Golden Sings That Have Been Sung - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Halverwege 2014 kwam ik voor het eerst in aanraking met de muziek van de Amerikaanse singer-songwriter Ryley Walker.

De jonge muzikant uit Chicago imponeerde op zijn debuut All Kinds Of You met muziek die nadrukkelijk teruggreep op de psychedelische folk uit de jaren 60 en 70, maar ook een eigen draai gaf aan de invloeden uit het verleden, bijvoorbeeld door een eigenzinnige instrumentatie met een hoofdrol voor de viool.

Nog geen jaar later was de Amerikaan terug met zijn tweede plaat en ook Primrose Green bleek een voltreffer. Op zijn tweede plaat borduurde Ryley Walker voort op het geluid van zijn debuut, maar zette hij, bijgestaan door een aantal uitstekende muzikanten, ook een aantal flinke stappen. Primrose Green was nog altijd geworteld in de psychedelische folk van decennia geleden, maar verwerkte ook op fraaie wijze invloeden uit de jazz.

Inmiddels zijn we weer een jaar verder en komt Ryley Walker al weer met zijn derde plaat op de proppen. Golden Sings That Have Been Sung is geproduceerd door Leroy Bach, die ook voor Wilco’s Yankee Hotel Foxtrot achter de knoppen zat. Het is een plaat die meerdere malen opduikt als associatie bij beluistering van de derde plaat van Ryley Walker, die zich verder ook zeker heeft laten beïnvloeden door de experimentele muziek die in de jaren 90 in zijn thuisbasis Chicago werd gemaakt door bands als Tortoise en The Sea And Cake.

Gecombineerd met de inmiddels vertrouwde invloeden uit de psychedelische folk en jazz levert het een fascinerend nieuw geluid op. Golden Sings That Have Been Sung is een plaat die een belangrijk deel van zijn kracht ontleent aan de fraaie arrangementen (die gemaakt lijken voor de kleine uurtjes), de vele muzikale hoogstandjes (met name het gitaarwerk is weer om van te watertanden) en de werkelijk prachtige productie, maar Ryley Walker schrijft ook nog steeds prima songs met een kop en een staart.

Naast de al genoemde associaties citeert Ryley Walker dit keer in gelijke delen uit het oeuvre van Tim en Jeff Buckley, maar heeft hij inmiddels ook een herkenbaar eigen geluid op de rails. Het is een geluid waarin het draait om details en subtiliteiten, al mag de muziek af en toe ook wel eens uit de bocht schieten. Golden Sings That Have Been Sung is niet heel makkelijk te doorgronden, maar wanneer je je openstelt voor de nieuwe songs van Ryley Walker valt er verschrikkelijk veel te genieten op zijn nieuwe plaat.

Terwijl ik volledig nog wel even bezig ben met het ontrafelen van alle geheimen van Golden Sings That Have Been Sung wordt in veel recensies al opzichtig gesproken over de jaarlijstjes. Terecht denk ik. Erwin Zijleman

Ik heb 'Golden Sings That Have Been Sung' zojuist voor het eerst mogen beluisteren (ik heb de gekleurde dubbel LP) en wát een heerlijke plaat. Tot mijn blijdschap hoor ik veel in de stijl van David Crosby's 'If I Could Only Remember My Name' terug. In het bijzonder tijdens 'Age Old Tale'. Let op de subtiele harpklanken en luister dan naar 'Traction In The Rain'.

Ik kan nu al zeggen dat dit een monument van een plaat is, één die in de (nabije) toekomst zal worden aangeduid als klassieker. 'Primrose Green' was al een hoogtepunt, maar met 'Golden Sings That Have Been Sung' zet hij nog een stap voorwaarts. Hij klinkt in deze zomerse dagen als klok, echter zal de herfst ook als passend omhulsel dienen. Heerlijk met een donkerrood bokbiertje erbij. Ik kijk er nu al naar uit...

Doet het om 13:46 ook gewoon goed hoor!
Maar ik snap dat hij het dan misschien nog wel beter doet. Prachtig album die ik ongetwijfeld nog veel vaker zal moeten beluisteren om compleet te doorgronden.

Inmiddels aangeschaft op vinyl ( dubbel) mooi roze en oranje exemplaren met een live nummer verdeeld in 2 kanten.
Maar goed daar gaat het natuurlijk niet over. Om niet in cliché's te vallen het heeft een totaal eigen geleid al doet soms me naar het midden van de jaren zeventig verlangen. Prachtige zang En dito gitaarspel dat sober en tegelijk ook expermenteel is. Soms rustig dan weer speels uit de hoek komt.
Golden sings that have been sung, klinkt als een prachtige trip, van zonsopgang tot zonsondergang op een zwoele zomeravond met af en toe een briesje wind. Wereld plaat waar alles aan klopt bij deze simger songwriter.

Dit album klinkt wat gefocuster dan voorganger Primrose Green, dat een stukje 'vrijer' voelde. Het een hoeft niet beter te zijn dan het andere, maar in geval van Ryley Walker lijkt het extra stukje focus ook te leiden tot boeiendere muziek. De nummers zijn naar mijn mening gewoon beter. Dit is een prettig folkalbum geworden met, vanzelfsprekend bij Ryley Walker, af en toe heerlijk gitaarspel.

Met Primrose Green mocht ik vorig jaar kennis maken met Ryley Walker. Na een aantal luisterbeurten bleek de aankoop van eerder werk een eenvoudige keuze.
Ontelbaar veel luisterbeurten verder mocht er een stoel worden bijgezet in mijn persoonlijke heldendom. Neem plaats Ryley.
Hoewel de release van Golden Sings That Have Been Sung mij verraste, stond ik op de dag van release als trouwe klant bij mijn platenboer.

Nu een aantal weken verder kan ik oordelen dat dit album evenals zijn voorgangers wat tijd nodig heeft om zijn vele schoonheden bloot te geven.
De muziekanten rondom Ryley laten weer duidelijk horen dat zij net als hem van een hoog kaliber zijn.
Dit album staat wederom vol van de psychedelische folk met jazz-invloeden maar levert meer balans en ruimte voor het stemgeluid, en daarmee Ryley's boodschap.
Hoogtepunten van dit album noemen is een kwestie van "kill your darlings". Toch wil ik Funny Thing She Said, Sullen Mind, I Will Ask You Twice, Age Old Tale en The Roundabout (favoriet) niet onvermeld laten.
Blijf maar rustig in mijn heldendom zitten Ryley. We zien ons wederom bij de jaarlijst.

En, al beluisterd op vinyl? Opnieuw heel povertjes moet ik zeggen. Slechte kwaliteit.

Mijn persing is anders prima. Blijft een erg leuke plaat die mij soms wél, soms ook weer niet weet te raken. Zeer stemmingsafhankelijk.

Prachtige plaat .... jaren 70 .... ik hoor vooral John Martyn , Van Morrison ....Pentangle en vooral Tim Buckley..... jazzy pop ....mooi ....nie meer nie minder ...

Hele leuke plaat. Schitterend gebracht ook. Ik vind de kortste track, I Will Ask You Twice, werkelijk fantastisch. Wat een aanstekelijk knap nummer. Heeft wat luisterbeurten nodig om de echte schoonheid te zien. Knappe plaat.

Recentelijk pas ontdekt. Gezien de omschrijving in één van de concertagenda's wel erg aansprak.
Toch maar eens luisteren. Zooo.. wat een muziek. Prachtig. In eerste instantie doet het me wat aan Nick Drake denken, komt met name door de gitaartokkeltjes, maar ook ergens wel wat verder weg de stem. Ondanks dat het een stukje minder melancholisch klinkt. Prachtige muziek. Wel moet ik zeggen dat ik de eerdere albums nog mooier vindt. Desalniettemin vind ik deze plaat ook goed genoeg voor 4 sterren.

Ryley Walker bewijst met deze plaat een blijver te zijn.

Na een schitterend optreden in een snikhete tent op Best Kept Secret, wist ik al dat de opvolger van het sterke Primrose Green in huis gehaald moest worden. Ook ik ben gezwicht voor de mooi uitgevoerde 'deep cuts edition', met de jamsessie om Sullen Mind heen op een apart stuk vinyl. Iets waar ik geen spijt van heb.

De wapenfeiten waren na de vorig plaat al duidelijk: Ryley Walker imponeert met creatief gitaarspel, bijzondere, beklijvende teksten en een schitterend stemgeluid, wat ook mij bij vlagen aan Nick Drake doet denken. Op deze plaat worden ook die wapenfeiten ingezet, wat uitmondt in een boeiende plaat, met krachtige nummers. Mijn persoonlijke favoriet is The Roundabout. Wat een geweldig nummer.

Ik zie er naar uit om dit grote talent snel weer live te zien spelen.

Opnieuw een hele mooie plaat van Ryley Walker. Spannende folkrock met jazzy arrangementen. Afwisselend en intrigerend. Sprankelend gitaarspel en een krachtige stem domineren de muziek van Walker, die eindigt met het gedragen 'Age Old Tale'. Voer voor de eindejaarslijstjes.

Fijn hoe zo'n bonusnummer de duur van de plaat meer dan verdubbeld.

Mooi beschreven. Prachtige sfeervolle plaat vol ingrediënten die ik aantrekkelijk vind. De gitaar, maar ook melangonische zang zijn al genoemd en die jazz invloeden gaan zo ver dat ik In Age old tale zelfs de psychedelische Alice Coltrane harpjes hoor (of verbeeld).
Er waren wel een paar pogingen nodig om alle nummers te waarderen, maar ik kwam toch steeds terug bij dit album, want het "had gewoon iets". Het waren vooral die jazzy arrangementen en invloeden die mij opvielen bij eerste beluistering.
Inmiddels is het inderdaad eindejaarlijstje materiaal geworden (en een goede notering ook), en zal het één van de weinige 2016 lp's zijn die ik ga kopen. Het artwork is een mooie bonus. Een andere "folk" vondst Dope Lemon (ofwel Angus Stone) - Honey Bones bleek wat prijzig.

De genres waar ik het meest in thuis ben zijn soul, funk en een beetje jazz, maar van dit soort platen kan ik ook erg genieten.
Folk is echter een genre wat ik zeer moeilijk te volgen/ uit te kammen vind. Als er mensen zijn met mooie tips (Lura, erwinz, jullie namen kom ik overal tegen )dan hoor ik het graag.
Ik ben een groot liefhebber van Nick Drake (wie niet) en het jaren 70 werk van Van Morrison en Joni Mitchell en de sfeervolle Beck albums Sea Change en Morning Phase om wat overbekende namen (te bekend voor veel Folk liefhebbers denk ik, maar goed..) te noemn als referentie voor mijn smaak.

John Martyn - Solid Air

Dankje. Die heb ik ooit wel eens geluisterd. De reputatie is mij bekend, en de stijl spreekt me op zich aan, maar toch beviel het album mij niet zo. Misschien moet het maar eens in de herkansing.,

IK ben nog niet overtuigd. Er staan mooie nummers op, maar hij pakt me nog niet in. Ik geef nog niet op. Nog even geduldig blijven luisteren, wie weet komt het moment nog.

De spuuglelijke hoes even genegeerd en dan blijkt er toch fijne muziek achter schuil te gaan.
Enkele stukken zijn mij wel te lang. De korte songs bevallen me het best.

Zo zie je maar weer..
Ik vind de hoes prachtig, en Age old tale (het langste nummer op de eventuele bonus na dan) is mijn favoriet. Neemt niet weg dat ik de kortere nummers ook mooi vind.

Ryley Walker mag dan nog maar 27 zijn, zijn liedjes doen toch vooral denken aan artiesten uit lang vervlogen tijden, zoals Tim Buckley, Nick Drake en John Martyn. Golden Sings That Have Been Sung is een fenomenaal album met acht meanderende composities, die subliem gearrangeerd zijn. Ryley Walker heeft daarbij een aangename zangstem om naar te luisteren. De muziek zweeft ergens tussen folk, psychedelische rock en jazz in, wat het een ideaal album maakt om bij weg te dromen.

Vorig jaar maakte de 27-jarige muzikant Ryley Walker indruk met het prachtige Primrose Green (op plek 47 in mijn jaarlijst), waar de jazz folk uit de jaren 60 een grote rol op speelde. Zijn warme zang en vingervlugge gitaarspel brachten ontspannen muzieklandschappen voort. Voor zijn derde album liet hij zich inspireren door zijn thuisstad Chicago en gaat hij ook muzikaal dichter naar zijn roots. De zwoele muzikale stijl blijft deels behouden, maar zijn teksten kennen een diepgaandere blik op het bestaan.

The Halfwit in Me voert je door onbekende straten heen, op zoek naar een plek om je gedachten kwijt te kunnen. Het ritmische aspect ondersteund zijn gitaarspel en tilt de muzikale pracht naar een hoger niveau. De ontwikkeling van verschillende nummers is zeer indrukwekkend, neem het ruim 6 minuten durende Sullen Mind. Bij vlagen zwaar in klank en met sombere gedachten die op je neerdalen, de percussie, gitaren en bas voeren het tempo op en bouwen op naar verschillende climaxen. Een ander hoogtepunt is het schitterende The Roundabout, een nummer waarin verhalen worden uitgewisseld en mensen elkaar ontmoeten, op zoek naar gelijkgestemden en de liefde. Zijn poëtische teksten voeren je in de gestage ontwikkeling van zijn gitaarspel naar verschillende hoogtepunten toe.

Het album staat boordevol muzikale invloeden (Tim Buckley, John Fahey), maar worden door zijn gedreven teksten en bijzonder fraaie muzikale composities tot een eigen geheel gesmeden. Ryley Walker maakt grote stappen als muzikant en weet zijn indrukwekkende live shows te vertalen naar deze gouden plaat.

4*

Afkomstig van mijn site Platendraaier.

Prima album maar die live versie van Sullen Mind hoeft voor mij echt niet. Eerst 20 minuten gepingel voor het nummer begint, ik snap de toegevoegde waarde niet. Jammer dat deze in Spotify standaard is toegevoegd.

Ondanks de wat overbodige live versie van het overigens uitstekende Sullen Mind een enorm leuke ontdekking dit album. De opener, Halfwit in Me doet me wat denken aan Joni Michell ten tijde van The Hissing of Summer Lawns en her en der heeft het ook wel wat weg van Ray LaMontagne's God Willing and the Creek Don't Rise. Zo blijkt maar dat Dead Oceans (van Phosphorescent) een neusje heeft voor talent.