Ja, angelin heeft gelijk, voor de concerten die je met je Indiestadpas bezoekt, heb je geen lidmaatschap nodig. Het is in feite alsof je op de gastenlijst staat.

Ah, daar was ik ook.

De plaat is fantastisch leuk, het optreden haalde het daar inderdaad niet bij. Aangekondigd als rock-chick bleek Mitski eerder een bass-babe. Niks mis mee, maar haar kompanen moet ze beter recruteren. Volgens mij had die drummer nogal geldingsdrang en dat is bij drummers doorgaans geen pré. De gitarist had alleen het bleke uiterlijk gemeen met Steve Albini, al wilde hij ons anders doen geloven.

Viel er dan niets te genieten? Ik en mijn gezelschap hebben ons naar een andere Japanner gespoed om iets van de avond te redden. Dan lees ik nu dat ik gewoon dat andere bandje had moeten afwachten ....

dix of je had vanavond naar de Melkweg moeten komen en een bezeten Mexicaanse Rock-chick zien en horen.

28-09 Le Butcherettes, € 14 theaterzaal, Melkweg 4,5*

Le Butcherettes, de band van Teri Gender Bender, stond al vaker op mijn verlanglijstje en deze keer ging het bijna weer mis omdat ik griep heb, toch goed genoeg om te gaan nu wel met gehoorbescherming, Voorprogramma bewust niet meegemaakt om maar zo kort mogelijk buiten te zijn. Teri is een Amerikaanse met Mexicaanse roots en die daar ook woont. De band, trio, die sinds 2007 bestaat heeft geen permanente leden behalve Teri.

Wat kan ik over Teri zeggen behalve dat ze bezeten lijkt en het publiek onder haar macht probeert te krijgen. De Mexicaanse PJ Harvey is iets te gemakkelijk maar wat uiterlijk veel gelijkenissen. Als Kate Bush en Jazz Coleman (Killing Joke) een baby hadden gehad en die had van Geordie Walker (Killing Joke) gitaar had leren spelen en tekstschrijven van PJ dan heb je een idee wie zij is. Theatraal! Energiek, bezeten en wat humor. Teksten over problematische relaties met veel gegil in de zang maar nooit vals.

Garage-Rock door een trio met een prima maar wel onopvallende bassist/keyboardspeler. En een drummer die goed is maar nieuw is aangezien Teri vaak genoeg aangeeft wanneer een nummer ingezet moet worden. Geen automatisme nergens in de show te bekennen, Teri leeft voor het moment en dat is prachtig voor ons als publiek.Daar was er veel te weinig van en waarschijnlijk de reden dat er geen toegift kwam, zaal viel snel dood nadat de band van het podium vertrok. Beetje vreemd want er leken wel veel fans te zijn.

Ze hebben een prima show neer gezet en geluid was prima, belichting ook, inzet van Teri prima, 3x liep ze de zaal in tussen te publiek. Tussen nummers soms een soort voordracht als door een heks. Verder een demonische blik in de ogen zoals ik die ken van Jazz (Killing Joke) en je gewoon blijft aanstaren. Echt geweldig dat ze dat met iedereen probeerde te doen. Een kleine happening dus. Maar uiteindelijk waren de dames van Deap Vally gisteren toch echt iets beter, ook doordat er daar meer enthousiast publiek was. Iggy Pop heeft een zwak voor Teri en heeft nog meegezongen op La Uva (vertal. de druif) op het laatste album, vanavond was hij er niet bij dat maakt het nummer een stuk minder grappig.

The Boxer Rebellion - Paard Den Haag - wo 28 sept

Op de laatste cd's blijft TBR (te) veel tussen de lijntjes, live gaan gelukkig alle remmen eraf wat resulteert in heerlijke gitaar erupties van vooral de oudere nummers.
Helaas zitten er nog steeds enkele lampekap nummers in de set ("New York", "You Belong To Me") en komt de akoestische uitvoering midden in de zaal van "Always" totaal niet tot zijn recht.
Gelukkig is het voor de rest genieten van met name het gitaarspel van Andrew Smith. Door zijn spel krijgen enkele nieuwere nummers ("Let It Go", "Keep Me Close") wel de juiste diepgang.
De verlengde gitaar outro van "Diamonds" redt het nummer en "Goro Adachi" blijft de perfecte afsluiter.

Ik ben benieuwd wat je precies bedoelt met "lampekapnummers", maar de nummers die jij noemt waren zeker niet de sterkste in de set (of in hun oeuvre, voor mijn part). Het akoestische nummer "Always" heb ik achterin de zaal niet eens gehoord, ik hoorde alleen pratend publiek. Ik vond het al met al geen bijzonder sterk optreden, waarschijnlijk ook omdat de Boxer Rebellion, zoals je terecht aangeeft, de laatste tijd wel heel erg binnen de lijntjes kleurt. "Diamonds" vind ik nog altijd een heerlijk nummer, maar verder prefereer ik toch vooral oudere nummers die wat meer rocken, zoals "The Runner", dat deze avond jammer genoeg helemaal niet aan bod kwam.

Lampekap nummers zijn in mijn beleving saaie, skyradio, gitaarloze, slaapverwekkende nummers.
Ook ik prefereer de oude(re) nummers en kwam gisteren behoorlijk aan mijn trekken, en als het gitaargeluid dan goed te horen is heb ik het snel naar mijn zin.

Fijn dat je lampenkapnummers even uitgelegd hebt. Ik ben het in elk geval met je eens dat die liedjes die jij noemt, dat zijn. Maar ze hebben er nog wel wat meer en helaas kwamen er woensdag aardig wat voorbij!

l

Gisteren in Nijmegen achterin de zaal Always wel gehoord. Alleen ging het publiek meeklappen dan hoor je dus niks meer?. Ook duidelijk hier de oudere nummers favoriet. Bij de toegift gingen alle remmen los. Ook weer een andere setlist als voorgaande dagen vlgs setlist fm.
Vooral leuk om step out thecar, en locked in the basement weer eens live te horen. En vooral Flight was te gek.
Hier wel the Runner by the Way maar geen Promises

Let It Go
Big Ideas
Step Out of the Car
We Have This Place Surrounded
Let's Disappear
Semi-Automatic
New York
Caught by the Light
Locked in the Basement
Always
Weapon
No Harm
Diamonds
You Belong to Me
Flashing Red Light Means Go
The Runner

Encore:
Flight
Evacuate
The Gospel of Goro Adachi

Mike & the Mecanics - De Boerderij Zoetermeer Zondag 2 oktober.

Stipt om 8.30 uur startte het optreden met Get Up. Dit bracht de drukbezochte zaal al direct in een goede stemming. Mike Rutherford was jarig en er werd nog door het publiek Happy Birthday gezongen.
In een afwisseling van gouwe ouwe zoals Over My Shoulder, All I Need is a Miracle, Word of Mouth, The Living Years, Silent Running, Another Cup of Coffee en Beggar on a Beach of Gold, die allen luidkeels werden meegezongen door het enthousiaste publiek opgezweept door het bevlogen
zangduo Andrew Roachford en Tim Howar, men had er duidelijk zin in. Verder nog Try to Save me van het laatste album uit 2011. Andrew Roachford bracht een prachtige uitvoering van zijn hit uit de jaren 80 Cuddly Toy. Ook werden er 2 Genesis nummers gespeeld: Land of Confusion en I Can't Dance. Mike kondigde aan dat er in januari een nieuw album uitkomt. Hier werd een nummer van gespeeld.
Een geslaagd concert met een enthousiaste band en een publiek wat het helemaal naar zijn zin heeft gehad.

Enig puntje van kritiek dat het na 1,5 uur klaar was. Aan de korte kant dus.

[quote]DjFrankie schreef:


Ai, toch best een fijne set hebben ze gespeeld dan.. Om precies dezelfde redenen als hierboven genoemd worden, heb ik besloten om niet te gaan. Ten tijde van The Cold Still gezien Tivoli De Helling: magisch en werkelijk waar puur genieten. De soundswitch die ze hebben ondergaan, blijft wat mij betreft onbegrijpelijk.

Swans gisteren gezien in de Botanique in Brussel. Is toch wel een aparte beleving. Het voorprogramma met Anna Von Hausswolf was al uitstekend, maar Swans bleek een grote bezwering te zijn. Gelukkig ook dat ze oordoppen uitdeelden. Ideaal concert om tinnitus te kweken.

Woensdag gezien in de kleine zaal van de Oosterpoort Groningen: Nynke Laverman met de voorstelling Wachter.

Hoewel zowel qua setting (theaterconcert) als de muziek, wat afwijkend van het gemiddelde concert wat hier besproken wordt, toch wel de moeite waard om hier even te noemen.
Eerst even de aandacht voor het decor, een prachtige toneelbrede uil, gemaakt van takken en bladeren, die ook nog eens kan 'dansen'. Tegen deze achtergrond maakte Nynke (die zelf gekleed gaat in een niet zo flatteus wit pak) samen met een celliste en een man die meerdere instrumenten speelt (piano, xylofoon, etc) een mooie voorstelling van iets meer dan een uur, maar wat ook prima is, omdat het zo'n mooi afgerond geheel is.
Er wordt een liefdesverhaal verteld tussen een celliste en een boswachter. Thema's als wachten, vergankelijkheid en onze verbintenis met de natuur komen er in terug, zonder dat het heel zweverig wordt. Dit wordt afgewisseld met de nummers van haar laatste album, die hier naadloos op aansluiten. Om dit te horen, helpt het wel dat je de Friese taal machtig bent natuurlijk. Nynke zingt intens, zuiver en gewoonweg prachtig. Je wordt het verhaal zo steeds verder ingezogen.
Een ontroerend mooie voorstelling.

Toch mooi dat je ook kan genieten van een dergelijke voorstelling. Enerzijds heel anders dan een lekker gitaarconcert, maar dat het genieten er anderzijds niet anders van wordt.

Gisteravond Swan Lake gezien in Haarlem, een dansvoorstelling van Jakop Ahlbom waarvoor Alamo Race Track live de muziek verzorgt. Het is alweer de 4e voorstelling van Ahlbom samen met ART, maar nu voor het eerst volledig gericht op dans; een bewerking van het verhaal van Zwanenmeer, ism het dansgezelschap ICK. Ahlbom maakt vooral theater gericht op mime en toneel met minimale tekst.

Swan Lake bestaat uit moderne dans met verschilende culturele invloeden, acrobatiek en de typische verstopte humor van Ahlbom, met hier en daar David Lynchiaanse verschijningen. De combinatie van live-muziek, met het bekende geluid van ART, en het schouwspel, wat geen moment verveelt, maakt het geheel tot een erg leuke avond uit. Een aanrader, al moet je wel open staan voor deze kunstvormen.

Swan Lake is net haar tour door het land gestart en is tot het einde van het jaar te zien.

Swans (support: Anna von Hausswolff) - Effenaar, Eindhoven

Toen Swans bekend maakte dat The Glowing Man de laatste plaat in deze incarnatie zou zijn wist ik zeker dat ik naar het concert in de Effenaar zou gaan. Ik had het livemateriaal op de bonusdvd's al gezien, maar dat komt helemaal niet over in je huiskamer. Dat bleek gisterenavond wel.

Normaal ben ik vrij langdradig van stof over concerten: setlist, details, het bespreken van individuele muzikanten. Tijdens het concert van Swans ben ik al deze dingen compleet vergeten. Nog nooit heb ik zoiets meegemaakt: dit was geen concert, maar een ervaring. Ik ben compleet overdonderd en vermoeid de Effenaar uitgelopen, voelend dat ik echt iets had ondergaan. Mijn lichaam maakte bewegingen die ik niet kon controleren, ik ben echt in een trance beland en dat is nog nooit gebeurd bij mij tijdens een concert. Het gevoel van tijd was volledig weg terwijl het gezelschap geluidsmuren secuur opbouwde, genadeloos weer afbrak en weer subtiel bij elkaar metselde terwijl Gira zich als de mantraman manifesteerde. Ongelofelijk.

Anna von Hausswolff zag ik voor de tweede keer live dit jaar, aangezien ze in mei in Doornroosje in Nijmegen speelde, dat was een fenomenaal concert. Deze set vond ik echt vies tegenvallen. Ik weet ook niet of de minimale set-up speciaal voor deze tour is of dat dit echt de nieuwe richting van haar muziek wordt. Het ambientbegin was wel erg mooi, maar het ellenlange dronestuk aan het eind deed me helemaal niks. Het werd een ondefinieerbare brei. Jammer, blij dat ik haar in Doornroosje heb gezien. Dit optreden zou mij namelijk niet hebben uitgenodigd om weer eens een concert van haar te gaan bezoeken.

O was jij er gisteren ook Don, ik was ook bij Anna in Mei

Ik vond het niet slecht, maar ik ben gisteren niet omver geblazen. Het was niet zo hard als 2 jaar geleden in Nijmegen, en ik miste de 2de drummer die er toen bij was. Toen was het meer een 3d beleving. Eerste nummer (the Knot) en laatste nummer The Glowing Man (samen toch goed vond 70 minuten) waren sterk, bij de 4 nummers in het middenstuk bij elkaar 60 minuten was de opbouw en intensie een stuk minder bij mij.

Gisteren Konono No. 1 in Vredenburg

Het was even schrikken toen ik de Pandora-zaal binnenliep, enkele minuten voordat het concert zou aanvangen. Een man of twintig, in een zaal waar er waarschijnlijk wel 400 inpassen... Gelukkig is Afrikaanse muziek vooral voor hipsters, dus toen het Utrechts kwartiertje voorbij was , was de zaal met een man of tachtig redelijk gevuld. Het gaf de bezoekers die wilden dansen in ieder geval de nodige ruimte.

Het optreden van het Congolese vijftal viel me om eerlijk te zijn niet mee. Een stuk of zes nummers, lang, met heel veel herhaling en met een vrij minimale instrumentatie (drums, percussie, een tweetal apparaten waarvan ik geen idee heb wat het precies zijn, en zang). Soms zat ik lekker in een nummer en dan vermaakte ik me prima, maar bij andere nummers kwam ik er niet echt in, en dan sloeg de verveling toch wel toe. Om me heen werd flink gedanst, dus misschien lag het er ook wel gewoon aan dat ik moe was, maar ik had me er wat meer van voorgesteld.

Je had niet je gebruikelijke losheid in de heupen?

Viel mij ook op, dat Thor Harris er niet bij was. Ik kan me voorstellen dat een extra drummer de boel nog wat indrukwekkender maakt, maar ik had gisteren geen enkel moment waarop ik een tweede drumpartij miste. The Knot was ontzettend goed, ik vraag me af of dat een nieuw stuk is of materiaal dat niet op een van de laatste drie platen is beland. The Glowing Man was het absolute hoogtepunt van de show, de relatief korte en venijnige uitvoering van Screen Shot vond ik ook heerlijk.

Waar stond jij Mike

Bijna helemaal vooraan aan de rechterkant.

Ah, dus gewoon voor de boxen. Held.

5-10-2016 Ekko, Utrecht wordt de release avond van ‘Silver’ het nieuwe album van de Nederlandse postpunk/rock band Aestrid. Helaas haalt deze avond geen uitverkochte zaal, maar ondanks dat is het toch aardig gevuld met een hoop enthousiaste muziekliefhebbers en fans.
De bandleden geeft iedereen nog even de tijd om binnen te lopen en plaats te nemen in de zaal, in plaats van half negen begon de band daardoor een kwartje later. Het concert begint met een spannende instrumentale intro waarop vervolgens een nummer wordt aangekoppeld dat zij gingen spelen.
Helaas had ik geen genoeg tijd om het album te beluisteren op de 3 voor 12 luisterpaal, maar daarom was het des te beter om deze op de avond zelf te gaan ontdekken.

Live lijkt het allemaal niet te gaan zinken tussen oud en nieuw materiaal, het sluit goed op elkaar aan en de band heeft het vertrouwde geluid vast weten te houden.
Heel af en toe hoorde ik een nieuw geluid of een bepaalde aanwijzing of eigenschap waarvan ik mij kon bedenken dat het nieuw nummer kon zijn, verder was ik niet heel erg bekend met de nummers van Aestrid (op die van ‘Box’ na) Volgens mij werd er op deze release avond ‘Division Line’ ‘North Star’ ‘Chinook’ en ‘Silver Image’ gespeeld verder zou ik het album nog zeker goed moeten gaan luisteren om het te herkennen.
De set verliep kei goed, de nummers kregen bijna allemaal een lang instrumentaal stuk waar er een geluids muur werd opgebouwd waar je lekker op los kon gaan!
Pas later in de set nam de zanger het word, maar leek er wel wat moeite mee te hebben, hij was een beetje onzeker en dacht dat het publiek de muziek wellicht niet goed zouden gaan vinden en de zaal zouden gaan verlaten….
Gelukkig moedigde het aandachtige publiek hem aan en stelde hem gerust, het was ook zowaar publiek/fans wat ook echt kwam voor de band/muziek kwam en niet om er luidruchtig door heen te praten (wat ik wel eens mee heb gemaakt) helaas waren daar dan weer wel een hoop fotografen die foto's bleven maken....

Enkele nummers na het gesprek met het publiek was er nog een speciale gast als verrassing toegevoegd, de band had namelijk samen met de studiobeheerder een nummer opgenomen en deze kwam hij samen met de band uitvoeren op het podium!
Deze speciale gast speelde het extra drumstel en de gitaar te gelijk, het nummer klonk ook erg binnen het garage rock genre en was een lekkere headbanger en pakte leuk uit!
Daarna ging de set weer verder en was de band voorlopig nog niet klaar, alles wat zij konden spelen hebben zij ook gespeeld op deze avond, de set duurde uit eindelijk twee uur en een kwartier.
Helaas kon ik het niet helemaal zien en moest ik snel rennen voor mijn laatste trein naar huis, waardoor ik de band niet heb kunnen bedanken of iets heb kunnen kopen van hun merchandise.
Wel was ik enorm blij dat ik er bij heb kunnen zijn, de band speelde namelijk erg goed!

7-10-2016 V11, Rotterdam –Desert Mountain Tribe laat via instagram weten dat het concert voor vanavond al bijna is uitverkocht, langzaam wordt het ook wat drukker in de boot als de band bijna gaat beginnen. Als de intro eenmaal gaande is stroomt het dan toch echt vol met publiek, of het uitverkocht is valt moeilijk te zeggen, toch lijkt het er wel op als opgeven zelfs nog mensen vanaf de trap staan te kijken naar het concert.

De band heeft er zin in en speelt er heerlijk op los waarin we al snel het eerste hoogte punt krijgen te horen van ‘Feel the Light’ en ‘Way Down’ waarbij je meteen de band goed leert kennen.
Toch lijkt het opgeven moment wel erg veel op elkaar te lijken, elk nummer bevat de zelfde instrumentale stukken in het gehoor en worden op de zelfde manier opgebouwd.
Gelukkig zijn de nummers en band erg energierijk waardoor het een stevige boest krijgt en voor geen meter verveeld en het af en toe zelfs psychedelisch spannend blijft.

Voor vele lijkt het even een grap te zijn als de wat onopvallende bass speler zegt dat dit het laatste nummer wordt nadat ze net een uur vol hadden gespeeld, maar gelukkig wist het enthousiast publiek de band te overtuigen nog twee nummers te spelen!
En laat dan nog eens tijdens het ene laatste nummer de snaar van de gitarist kapot te gaan, waarop er wat wordt gelachen en gezegd wordt ‘dit hebben wij heel de tour nog niet mee gemaakt’ gelukkig wordt bij het laatste nummer de tweede gitaar ingezet waarop zij toch nog konden door spelen.
Maar wat blijkt nou, halverwege het laatste nummer breekt de snaar van zijn tweede gitaar, waarop iemand uit het publiek roept ‘dat vraagt om een extra nummer’ met wat twijfel verwisseld de gitarist (tevens de zanger) toch zijn snaar waarop de bassist en drummer een intro starten voor het laatste nummer.

Op het moment dat je bij de merchandise als fan of liefhebber iets wilde laten signeren ging dit naar mijn beleving een beetje moeilijk, de band had namelijk wel erg haast met inpakken, zelfs op het moment van signeren zat de haast er nog een beetje in.
Helaas was de boot vanavond wel erg rumoerig, veel mensen hoorde je achter in het schip vrij luid en in meerderheid praten, de bar is dan weer geen probleem die glazen hoor je altijd klanken.

Gelukkig heb ik enorm genoten van dit live optreden van deze zeer goede band, ook de heren zelf zullen genoten hebben om in het rode schip gespeeld te hebben.
De volgende keer zou ik de band wel in een iets grotere zaal willen zien, dat zal iets beter passen bij het stevige stadionrock geluid waar de band wel onder genoemd mag worden

09-10 Bayonne 4,25* kleine zaal, Paradiso - gratis met Indiestadtpas

Bayonne is de moniker die Texaan Roger Sellers gebruikt voor zijn artistieke uitingen. In essentie is het gewoon een DJ achter een mixtafel maar met de toevoeging van een microfoon, snare-drum, kleine crash/cymbaal, en een floortom.

Wat volgde was een kort optreden van een man op een trip we mogen zeg maar aanwezig zijn terwijl hij aan het trippen is op datgene wat hij live aan het maken is. De sampler en effecten worden en masse gebruikt om een dansbare mix te maken van House-achtige muziek met sporadisch wat zang, maar wel met live ingespeelde drumpartijen. Zijn talent voor de drums is beperkt maar het doet wat het moet doen, een beat onder de samples gooien zodat het dansbaar wordt. Het is IDM op een heel artistieke manier want alles wat hij doet doet hij al dansend! Terwijl hij een soort mime opvoert waarin hij de muziek passage uitbeeld. Een hele ander ervaring dan de DJ die enthousiast maar statisch mee springt met de muziek. Deze gast is echt aan het trippen op de muziek. Jammer genoeg voor hem voor slecht een zaaltje met maximaal 40 man. Hij zou een goede toevoeging zijn voor de welbekende Parade die jaarlijks door Nederland struint. De muziek is echt prachtig, nog beter dan op het onlangs verschenen album (toevoeging is in behandeling).

Zelf zegt hij op bandcamp: "zeer toegankelijke folk-dance-americana-electric-symphonic fusion, waar Philip Glass, Sufjan Stevens en Joanna Newson allen grooven op middernachtelijke Ambient House muziek in George Martin's woonkamer"

Als je van IDM houdt met een beetje theater/mime van de DJ dan is dit de moeite waard om te horen én te zien.

Gisteren White lies in Doornroosje.

Groot verschil tussen de ouwe en nieuwe nummers. De oude die ook veel werden gespeeld werden ook veel beter ontvangen. De nieuwe naar mijn idee veel te poppy.
Desondanks toch kunnen genieten. De stem van zanger Harry McVeigh kon niet alle noten aan, waarschijnlijk daardoor geen Strangers die ik graag had gehoord.

7 Nummers van het nieuwe album, 7 van het debuut, 3 van Big TV en alleen Bigger Than Us van Rituals


Take It Out on Me
There Goes Our Love Again
To Lose My Life
Hold Back Your Love
Getting Even
Unfinished Business
The Price of Love
Farewell to the Fairground
Morning in LA
Is My Love Enough
E.S.T.
Summer Didn't Change a Thing
From the Stars
Don't Want to Feel It All
Death
Encore:
Big TV
Come On
Bigger Than Us

Gisteren Daughter in een uitverkocht Tivolivredenburg.
De nieuwe nummers moeten nog even wennen, maar ze spelen een strakke set.

15-10 Daughter (support Dan Croll), Ronda zaal TivoliVredenburg, Utrecht (€ 14 via TicketSwap) 4,75*

Stond op mijn verlanglijstje maar was uitverkocht voor ik er erg in had. Via TicketSwap op het laatste moment dan toch gelukt, maar wel zo laat dat ik voorprogramma miste. Dan weer wel geluk om een mooie zit/staanplaats te vinden rechts van en op gelijk niveau met het podium. Zodoende kon ik het gezicht van zangeres Elena Tonra goed zien.

Geluid had of iets zachter of iets harder gemoeten, moest oordoppen in maar had gehoopt dat het niet hoefde. Ze hadden ook iets harder kunnen spelen om zo meer sfeer in de zaal te krijgen. Vond dat 99% van het publiek er erg statisch bij staan. Het zijn blijkbaar vooral luisterliedjes, terwijl er bij 3/4 van de nummers toch duidelijk een beat / ritme onder zit die licht dansbaar is. Enthousiast applaus was er wel dus was ik niet de enige die hier van genoten heeft.

De setlist bestond grotendeels uit nummers van het nieuwe album en dat ken ik het beste, dus blij mee. De minder bekende nummers waren voor mij ook erg fijn, de verschillen tussen het vorige en het nieuwe album klinken live minder groot, van beiden even energierijk gespeeld.

Leuk E-Clect-Eddy. Ik ben ook nog last-minute afgereisd met een TicketSwap-kaartje (voor €20, niet zo'n goede deal als de jouwe). Vanwege m'n werk wist ik niet zeker of ik er op tijd kon zijn (gezien de vroege aanvangstijden), maar uiteindelijk was Daughter om half 9 net haalbaar.

Geluidsmix was niet helemaal perfect inderdaad, ondanks dat weer een heel mooi optreden. Was erg content dat ze Winter en Love (weer) eens speelden.

Ik herinner me dat ze een aantal jaren terug ineens in de HMH stonden, maar ze staan blijkbaar weer met beide voetjes op de aarde.

Na Ritual ben ik gestopt met de band actief te volgen en als ik jouw bericht zo lees heb ik daar verstandig aan gedaan. Gelukkig voor jou speelden ze veel oud werk!

Dat nummer heb ik lang niet gehoord, ik zet 'm weer even op. Dan kijk ik meteen of ik nog een plekje over heb in mijn Verrukkelijke 500.

Gretz TivoliVredenburg mag wat vroeger met duidelijkheid komen over de aanvangstijden van support en hoofdacts, geldt eigenlijk ook voor veel meer podia.

Tenminste op de ochtend van de dag van het concert posten of als het kan al wanneer bekend is wie de supportact is, dat is nog beter.