Opeth - Sorceress (2016)

mijn stem
3,80
140 stemmen

Zweden
Rock
Label: Nuclear Blast

  1. Persephone (1:51)
  2. Sorceress (5:49)
  3. The Wilde Flowers (6:49)
  4. Will O the Wisp (5:07)
  5. Chrysalis (7:16)
  6. Sorceress 2 (3:49)
  7. The Seventh Sojourn (5:29)
  8. Strange Brew (8:44)
  9. A Fleeting Glance (5:06)
  10. Era (5:41)
  11. Persephone (Slight Return) (0:54)
  12. The Ward * (3:13)
  13. Spring MCMLXXIV * (6:11)
  14. Cusp of Eternity * (5:44)
  15. The Drapery Falls * (10:23)
  16. Voice of Treason * (8:10)
toon 5 bonustracks
totale tijdsduur: 56:35
164 BERICHTEN 8 MENINGEN
zoeken in:
avatar van Maarten0402
4,5
0
geplaatst: 19 oktober 2016, 02:12 uur [permalink]
glenn53 schreef:
Nou dan de vorige twee ook maar even beluisteren. en doorbijten , want Blackwater Park is een juweeltje.


Blackwater Park en Still Life (vooral laatstgenoemde) blijven mijn fav. Opeth albums! Meesterwerken ten top!

avatar van Maarten0402
4,5
0
geplaatst: 19 oktober 2016, 02:33 uur [permalink]
Ik blijf het toch soms vreemd vinden hoor. Opeth zie ik als een band die hun muziek continu vernieuwd en ontwikkeld. Mensen refereren wel erg makkelijk naar Blackwater Park, maar dat album was toen samen met Still Life ook al een grote verandering ten opzichte van Orchid, Morningrise en My Arms, Your Hearse. Tuurlijk bleef Opeth wel lang gebruik maken van grunts (als uitzondering van Damnation van het tweeluik Deliverance/Damnation). Maar zelfs daar met Damnation al een flinke verandering. Eerlijk gezegd heb ik zelf meer moeite gehad met Damnation, dan deze nieuwe platen. Damnation heb ik flink moeten draaien en daar begon voor mij eigenlijk de acceptatie binnen Opeth dat ik ze veelzijdiger moest zien.

Ondanks hun vernieuwen blijf ik het typische Opeth sound er steeds in herkennen, maar wel in een andere richting sinds Heritage. Toch een erg prettige verandering vind ik persoonlijk, waar andere bands hedendaags in saaie herhaling vallen of een karikatuur van zichzelf worden.

avatar van west
4,5
1
geplaatst: 19 oktober 2016, 08:22 uur [permalink]
Maarten0402 schreef:
Toch een erg prettige verandering vind ik persoonlijk, waar andere bands hedendaags in saaie herhaling vallen of een karikatuur van zichzelf worden.

Hoe dan ook een verandering, waarvan ik dit derde album het meest geslaagd vind. Ze tonen al die jaren met al die stijlveranderingen die jij beschrijft tenminste lef. Hier schieten sommigen het wel heel snel af. Zeker omdat je deze plaat meerdere malen moet beluisteren, hij wordt alleen maar beter.

avatar van Maarten0402
4,5
0
geplaatst: 20 oktober 2016, 20:33 uur [permalink]
Klopt inderdaad dat ze lef hebben en hun eigen ding blijven doen. Daar gaat muziek uiteindelijk ook wel om. Je maakt het ook voor jezelf en wat jij leuk vind. Als je er niet meer achterstaat dan houd het wel op denk ik.

Ik vond zelf bij de eerste luisterbeurt het meteen al erg goed, maar inderdaad het kan nog gaan groeien.

avatar van notsub
3,0
0
geplaatst: 25 oktober 2016, 22:29 uur [permalink]
Opeth blijft vasthouden in hun retro-aanpak en komt met een album, waarvan ik de hoes nog het meest geslaagd vind. Qua muziek had ik met de voorganger nog een paar leuke hoogtepunten, dit album blijft voor mij te veel gehuld in een verzameling vaag aandoende nummers. Knap is het hoe die zeventiger jaren sound zo goed benaderd wordt, de liedjes zelf doen me erg weinig. Dat komt ook mede door het geluid, dat platgedrukt dof klinkt en geen ruimte laat voor frisse dynamiek. Vooral daarom bevalt me de nieuwe Kansas bijvoorbeeld een stuk beter.

avatar van Perpetual
5,0
0
geplaatst: 2 november 2016, 18:08 uur [permalink]
Heb zojuist deze interview gezien met Åkerfeldt: OPETH's Mikael Akerfeldt on 'Sorceress', Stylistic Change, Prog Metal Scene & Future (2016) - YouTube
Van alle recente interviews met hem vind ik deze het leukst.

avatar van legian
3,5
0
geplaatst: 11 november 2016, 21:38 uur [permalink]
Dit beklijft een stuk beter dan het vorige album. Hoewel ik de knallende metal nog wel eens mis is dit toch een vrij zwaar album geworden. De regelmatig uit de pan knallende riffs en de zware sfeer zorgen daar wel voor. Na een aantal luisterbeurten valt het geheel redelijk op zijn plek. In de tweede helft zitten nog wel enkele inzak momenten, maar slecht wordt het niet.

Maar...

Het album mag dan nog zo goed klinken toch is de drang niet aanwezig om het vaker te draaien, een 'probleem' wat ik wel vaker met Opeth heb trouwens. Het album 'leeft' voor mij niet voldoende, dat zorgt ervoor dat de opvolging van luisterbeurten steeds verder uit elkaar komt te liggen en die liggen al redelijk ver uit elkaar. Het is jammer want een Blackwater Park, Damnation en Watershed hebben daar geen last van en passeren nog met enige regelmaat de revue

Het is een stap vooruit, maar ik hoop dat een volgend album weer een wat 'moderner' geluid krijgt dan de huidige 'retro' koers. En ook een stuk pakkender wordt.
3.5*

 
0
Misterfool
geplaatst: 16 november 2016, 00:13 uur [permalink]
Een enigszins fragmentarisch album met desondanks behoorlijk wat goede nummers. Sorceress is minder gefocust dan Pale Communion, maar het lugubere, mysterieuze sfeertje is wel erg sterk. Een middenmoter in het oeuvre van Opeth. Ik had het op voorhand erger verwacht.

avatar van Jake Bugg
4,0
0
geplaatst: 22 december 2016, 16:57 uur [permalink]
Na een eerste luisterbeurt was ik wat teleurgesteld omdat het niet direct wou vallen, maar wat had ik het mis.

De weg die Opeth is beginnen te bewandelen met Heritage kent hier een hoogtepunt. Ik was ook helemaal weg van Pale Communion en deze is de perfecte opvolger van die plaat.

Ik kan net geen 5* geven omdat ik Chrysalis een nummer is wat ik ondertussen al wat beu ben gehoord ( een unicum bij Opeth voor mij! )

Era is persoonlijk het beste nummer van dit album. Het duur even voor het refrein er komt, maar wat is het een heerlijk mooi refrein.

Ik koester de albums waarin Opeth nog echt de metal-invloeden had, maar deze en Pale Communion misstaan absoluut niet in de heren hun catalogus.

Genieten!
4,5*

avatar van frolunda
1,5
0
geplaatst: 21 februari, 12:57 uur [permalink]
De Opeth ten tijde van bijvoorbeeld Deliverance vond ik geweldig maar dit doet me niet veel.Lang uitgesponnen nummers die alle kanten uitvliegen maar nergens echt interessant worden.
Daarnaast geen metal meer maar vage progrock en vervelende zang.
Er zitten een paar nummers tussen die nog wel gaan (Chrysalis) maar voor het grootste gedeelte vind ik Sorceress een zwak album.

avatar van gigage
4,0
0
geplaatst: 11 april, 16:11 uur [permalink]
Het instrumentaaltje uit de jaren 70 waar het album mee aftrapt wekt bij mij inmiddels op de lachspieren. Er had natuurlijk niet een engelstalig maar een franstalige fluisterende licht erotische conversatie met dramatische afloop tussen man en vrouw nog ingemixt moeten worden. Où te caches-tu? Je ne trouve pas! Je suis rentré chez moi. Et pourquoi? Tu sais que je t’aime? l’avenir nous attend! Mais non, ma femme m’attend. Adieu (het nummer stond per abuis op repeat, dan krijg je van die hersenspinsels )

avatar van dynamo d
4,0
1
geplaatst: 22 april, 15:49 uur [permalink]
Spring MCMLXXIV en The Ward zijn steengoede bonus tracks, beter dan de meeste tracks op een sowieso goed album van Opeth. Ook de titeltrack is prima natuurlijk.

avatar van gigage
4,0
0
geplaatst: 25 mei, 22:49 uur [permalink]
CD2: The Ward vind ik niet zo sterk maar het gitaarwerk in Spring 1974 is dan weer wel ijzersterk. Leuk Hammondorgeltje erbij, prima track. Vervolgens krijgen Cusp of Eternity en Voice of Treason van Pale communion en The Drapery Falls van Blackwater Park een live make-over met het Plovdiv orkest. en koor. Opgenomen in het oude openluchttheater aldaar in Bulgarije. Dat mogen ze van mij ook wel eens in 013 komen doen.

avatar van Maarten0402
4,5
0
geplaatst: 27 mei, 05:08 uur [permalink]
Sinds aankoop alweer vaak geluisterd, weer een groei album. Alhoewel deze voor mij makkelijk inkwam groeide hij wel tot een hoger niveau voor mij. Dijk van een vervolg op Pale Communion, al dan niet beter?